https://www.facebook.com/1446277218956226/

Sri Lankan Moms in USA

Home
United States
New York, NY
Sri Lankan Moms in USA

Directions

Contact information, map and directions, contact form, opening hours, services, ratings, photos, videos and announcements from Sri Lankan Moms in USA, New York, NY.

Exclusive to Sri Lankan moms living in USA for sharing their experience with kids activities, kids schooling (college), kids shopping, kids life style, kids well being, kids studies, culture and everything related to kids world.

11/07/2026

O/L, A/L results එන දවසට බඩ පපුව ගැහෙන හැටි මතකද? මුළු අනාගතයම එක විභාගයකින් තීරණය වෙනවා වගේ දැනුණු ඒ පීඩනය... අපි ඒ system එකේ හැදුණු නිසා, මෙහේ ආවමත් අපේ දරුවන්ට school එකේ standardized test එකක් එනකොට අපිටත් ඒ pressure එකම දැනෙනවා. 😥

අපේ පළවෙනි reaction එක තමයි, 'මගේ දරුවා අසමත් වෙන්න බෑ' කියලා හිතලා, පුළුවන් හැම විදිහකින්ම එයාට උදව් කරන එක. Kumon class දානවා, private tutors ලා හොයනවා, test prep පොත් ගොඩගහනවා. අපි කරන්නේ තියෙන system එක ඇතුළේ අපේ දරුවාට දිනන්න උදව් කරන එක. මේක තමයි 'individual family workaround' එක. අපි හැමෝම වගේ කරන්නේ මේක.

ඒත් Texas වලින් එන මේ ආරංචිය අපිව වෙනස් විදිහකට හිතන්න පොළඹවනවා. එහේ අලුත් දේශපාලන නායකත්වය කියන්නේ, 'ප්‍රශ්නේ තියෙන්නේ ළමයි ගාව නෙවෙයි, system එකේ' කියලයි. ඒ නිසා එයාලා හදන්නේ දරුවන්ට තව තව tuition දෙනවට වඩා, ළමයින්ට මේ තරම් පීඩනයක් දෙන STAAR test system එකම අයින් කරන්න. මේක තමයි 'institutional responsibility' කියන්නේ. ප්‍රශ්නය තියෙන තැනින්ම විසඳුම හොයන එක.

මේක අපේ Sri Lankan mindset එකට ටිකක් අලුත්. ලංකාවේදී system එක වෙනස් කරන්න යනවාට වඩා, tuition ගිහින් හරි system එකට adapt වෙන එක ලේසියි කියලා අපි ඉගෙනගෙන තියෙන්නේ. ඒත් මෙහේ, දෙමව්පියන්ට තමන්ගේ හඬ පාවිච්චි කරලා, PTO meeting වලට ගිහින්, school board එකට කතා කරලා, system එකම වෙනස් කරන්න බලපෑමක් කරන්න පුළුවන්. 💪

අපේ සල්ලි, කාලය, ශ්‍රමය දරුවාට test එකකට practice කරවන්නම යොදවනවද? නැත්නම් ඒ ශක්තියෙන් පොඩි හරි කොටසක් මේ system එකේ තියෙන අඩුපාඩු ගැන කතා කරන්න, ඒවා වෙනස් කරන්න උදව් කරන්න යොදවනවද? Texas වල දෙමව්පියන්ගේ හඬට ඇහුම්කන් දෙන නායකත්වයක් ලැබිලා. ඒකෙන් පේනවා දෙවෙනි පාර තෝරගත්තොත් ලොකු වෙනසක් කරන්න පුළුවන් කියලා. අපි හැමදාම තනියෙන් දරුවව දිනවන්න හදනවද, නැත්නම් එකතු වෙලා හැම දරුවටම දිනන්න පුළුවන් system එකක් හදනවද?

11/07/2026

අපේ පොඩි කාලේ 'Principal ගේ office එකට එන්න කිව්වා' කියන්නේ ඉවරමයි නේද? 😅 ඒත් මෙහේ මගේ දුවගේ ඉස්කෝලේ PTA meeting එකේදී මම දැක්කේ ඒ office එකේ තීරණ ගන්න පුටුවලට යන්නම try කරන අම්මලව. ඒක තමයි මෙහේ system එකේ වෙනස.

Colorado වල Denver නගරයේ school board එකේ පුටුවකට 12 දෙනෙක් තරඟ කරනවා. ඒ අතරේ ඉන්නවා නීතිඥ අම්මලා, ගෙදර ඉන්න අම්මලා, district එකේ ලොකු තනතුරු දරපු අය. මේ හැමෝම වාද කරන්නේ අපේ ළමයින්ට කෙළින්ම බලපාන දේවල් ගැන. ළමයි අඩු නිසා ඉස්කෝල වහන්න වෙයිද? Screen time සීමා කරන්නේ කොහොමද? මේ තීරණ ගන්නේ අහසින් පාත් වෙන අය නෙවෙයි, මේ වගේ meetings වලට ඇවිත්, තමන්ගේ හඬ පාවිච්චි කරන දෙමව්පියන්.

මේක Denver වලට විතරක් අදාළ කතාවක් නෙවෙයි. මේක තමයි ඇමරිකාවේ අධ්‍යාපන ක්‍රමය වැඩ කරන විදිහ ගැන අපිට ලැබෙන ලොකුම සාක්ෂිය. ලංකාවේදී අපි ගුරුවරුන්ට, විදුහල්පතිවරුන්ට ලොකු ගෞරවයක් දීලා, හැමදේම එයාලා බලාගනියි කියලා හිතුවා. ඒ සම්ප්‍රදාය හරිම ලස්සනයි. ඒත් මෙහේදී ඒ 'ගෞරවය' විතරක් මදි. මොකද system එකට සල්ලි පොම්ප කරන ලොකු කණ්ඩායම්, දේශපාලන මත දරණ අය හැම පැත්තෙන්ම තීරණ වලට බලපෑම් කරනවා. අපි කට වහගෙන හිටියොත්, තීරණ ගන්නේ ඒ අය.

ඇත්ත, කාටද මේවට දුවන්න වෙලාව තියෙන්නේ? Job එක, ගෙදර වැඩ, පොඩි එකාව බලාගන්න එක මැද්දේ school board meeting පස්සේ යන එක ලේසි නෑ. 'අනේ ඉස්කෝලෙන් හොඳට උගන්නනවනේ, අපිට මොකටද ඕවා' කියලා හිතන්නත් පුළුවන්. ඒක තමයි අපිට පුරුදු, ලේසිම දේ.

ඒත් මම දකින විදිහට, මෙහේ ළමයි හදනවා කියන එකේ කොටසක් තමයි මේ අලුත් ක්‍රමයට හුරු වෙන එක. හැමෝටම school board එකට යන්න බෑ. ඒත් අඩුම තරමේ අවුරුද්දට එක PTA meeting එකකට යන එක, school board election එකේදී vote කරන එක, අපේ ළමයාගේ පන්තියේ වෙන දේවල් ගැන ප්‍රශ්න කරන එක, ඒක තමයි 'updated evidence' එකට අනුව අපි හැඩගැහෙන්න ඕන විදිහ. පරණ සම්ප්‍රදායික විදිහට ඉඳලා, මෙහේ system එකෙන් අපේ දරුවන්ට උපරිම දේ බලාපොරොත්තු වෙන්න බැහැ. ඒක තමයි මෙහේ යථාර්ථය. 😥

අපි හැමෝම දරුවන් වෙනුවෙන් හොඳම දේ හොයන අම්මලා. සමහරවිට ඒ හොඳම දේ ලැබෙන්නේ අපි පුරුදු සීමාවෙන් එළියට පොඩ්ඩක් ගියාම වෙන්න ඇති.

11/06/2026

හිතන්න ඔයා Target එකේ toy aisle එකේ ඉන්නවා, නැත්නම් computer එක ඉස්සරහට වෙලා online shopping කරනවා. ළමයට holiday gift එකක් ගන්න ඕන. එක පැත්තකින් ළමයා ඉල්ලන, එයාගේ friendsලා ගාවත් තියෙන Razor scooter එක. අනිත් පැත්තෙන් ඔයාගේ හිතේ බය, 'මේකෙන් වැටෙයිද? තුවාල වෙයිද?' 😟

මේ gift guide එකේ scooter එක ගැන කියද්දී කියනවා 'Don’t forget to throw in a helmet too' කියලා. අම්මලා හැමදාම හිරවෙන තැන ඕක. අපි කැමතියි අපේ ළමයි එළියේ සෙල්ලම් කරනවට, active වෙනවට. ඒත් ඒ එක්කම එන පොඩි risk එකට අපි බයයි. 😥

අපේ අම්මලාගේ ලොකුම challenge එකක් තමයි මේ. ළමයාව හැම අනතුරකින්ම බේරගෙන, bubble එකක වගේ තියාගන්නවද (protection)? නැත්නම්, risk එක manage කරගන්න උගන්නලා, ලෝකෙට මුහුණ දෙන්න එයාව සූදානම් කරනවද (preparation)?

Scooter එකක් අරන් නොදී ඉන්න එක ලේසියි. එතකොට වැටෙන්න තියෙන chance එක බිංදුවයි. ඒත් helmet එකක් දාලා, පදින හැටි කියලා දීලා, 'වැටුණොත් නැගිටින්න ඕන' කියලා confidence එක දෙන එකෙන් ළමයා ඉගෙනගන්න පාඩම ඊට වඩා ගොඩක් ලොකුයි. ඒකෙන් එයාලා independence සහ resilience ඉගෙන ගන්නවා. 💪

ඇත්ත, අනතුරක් වුණොත් අපිට තමයි දරාගන්න බැරි. 'මම ඒක අරන් දුන්නේ නැත්නම් මෙහෙම වෙන්නේ නෑනේ' කියලා හිත දහස් වතාවක් වද දේවි. ඒ නිසා ළමයාව protect කරගන්න හිතෙන එකේ කිසිම වැරැද්දක් නෑ. ඒක තමයි අම්මා කෙනෙකුගේ instinct එක. ❤️

ඒත් මට හිතෙන්නේ, අපේ ළමයින්ව 100%ක් protect කරන්න අපිට කවදාවත් බෑ. අපිට කරන්න පුළුවන් හොඳම දේ තමයි, එයාලව prepare කරන එක. Helmet එක දෙනවා වගේ, එයාලට ඕන කරන safety tools සහ දැනුම දීලා, එයාලගේ judgment එක විශ්වාස කරන්න ටික ටික හුරු වෙන එක. ඒක තමයි එයාලට ජීවිතේට දෙන ලොකුම තෑග්ග.

ඔයාලා මේ වගේ වෙලාවට මොකද කරන්නේ? ළමයා ඉල්ලන, ඒත් පොඩි risk එකක් තියෙන දෙයක් අරන් දෙනවද? නැත්නම් 'ඕක නම් එපා, වෙන දෙයක් ගමු' කියලා safe option එකට යනවද?

11/06/2026

මේ holiday season එකේදී දරුවන්ට 'magical' memory එකක් හදන්න ගිහින්, ඔයාගේ sanity එක නැති කරගන්නවද? Advent calendar එකක් කියන්නේ ඇත්තටම සතුටක්ද, නැත්නම් අම්මෙක්ගේ to-do list එකට එකතු වෙන තවත් stress එකක්ද? 😥

Target, Costco වල ලස්සනට තියෙන මේ calendars දකිද්දී නොගෙන ඉන්න හිතෙන්නේ නෑ. Social media බැලුවම හැමෝම තමන්ගේ දරුවන්ට මේවා අරන් දෙනවා වගේ පේනවා. ඒත් ඇත්ත කතාව, ඒක ගෙදර ගෙනාවට පස්සේ පටන් ගන්න වැඩේ. හැමදාම උදේට මතක තියාගෙන ඒකේ දොරක් අරින්න ඕන. ළමයි දෙන්නෙක් ඉන්නවා නම්, 'අද කාගේ වාරේද' කියලා රණ්ඩු වෙන එක නවත්තන්න ඕන. Candy calendar එකක් නම්, උදේ පාන්දර sugar rush එක manage කරන්න ඕන. Toy calendar එකක් නම්, ගේ පුරා එකතු වෙන තවත් පොඩි පොඩි කෑලි... 😩

අපේ අම්මලාට මේක තවත් දැනෙන්නේ, ලංකාවේ වගේ නෑදෑයෝ, ආච්චිලා සීයලා එකතු වෙලා සමරන ලොකු උත්සව මෙහේ නැති නිසා, ඒ අඩුව පුරවන්න අපි මේ වගේ දේවල් වලින් overcompensate කරන්න හදන නිසා. අපිම අපේ උඩට තවත් බරක් දාගන්නවා, අර 'perfect' holiday එකක් දෙන්න ඕන කියන pressure එක නිසා. මේක තමයි අලුත් තොරතුර: මේක තවත් බඩුවක් නෙවෙයි, අම්මෙක්ගේ mental load එකට එකතු වෙන තවත් task එකක්.

ඇත්ත, ළමයින්ගේ මූණේ හිනාවක් දකින එකට අපි ඕන දෙයක් කරනවා. දවසට පොඩි surprise එකක් එයාලව සතුටු කරනවා තමයි. ඒත් burnout වෙලා, stress එකේ ඉන්න අම්මා කෙනෙක්ට 'magical memories' හදන්න බෑ. ඒ නිසා සමහරවිට හොඳම දේ, මේ Instagram-worthy calendar එක පැත්තකින් තියලා, අපිට දරන්න පුළුවන්, sustainable දෙයක් තෝරාගන්න එක. සමහරවිට ඒ නිකන්ම calendar එකක දවස් කතිර ගහන එක වෙන්න පුළුවන්. නැත්නම් රෑට එකට එකතු වෙලා holiday කතාවක් කියවන එක වෙන්න පුළුවන්.

මම දන්න අපේ අම්මලා සමහරු කරන්නේ එක calendar එකක් අරන් ළමයි දෙන්නට share කරන්න දෙන එක. නැත්නම් chocolate calendar එකක් වගේ සරල, වියදම අඩු දෙයකට යනවා. වැදගත්ම දේ අපේ පවුලට ගැලපෙන, stress එකක් නැති, සතුටින් කරන්න පුළුවන් සම්ප්‍රදායක් හදාගන්න එක. Perfect වෙන්න ඕන නෑ. ❤️

ඔයාලා මේවට මොකද කරන්නේ? Advent calendar එකක් ගෙදරට ගේනවද, නැත්නම් වෙනස් විදියේ countdown එකක්ද කරන්නේ?

11/05/2026

මේ වගේ gift guide එකක් දැක්කම ලොකු උදව්වක් වගේ දැනුනට, ටිකකින් හිතට එන්නේ ලොකු pressure එකක් නේද? 😥 මෙහේ holiday season එක කියන්නේ අම්මලාට mental load එක වැඩිවෙනම කාලයක්. ළමයින්ගේ school parties, potlucks, ඊටපස්සේ teacherලාට තෑගි, යාළුවන්ට තෑගි, අපේම ළමයින්ට එයාලා ආසම දේ අරන් දෙන එක... මේ ලිස්ට් එක ඉවරයක් නෑ.

ලංකාවේදී නම් මේ වැඩේ ටිකක් ලේසියි. අම්මගෙන්, අක්කගෙන් අහගන්න පුළුවන්. නෑදෑයෝ එකතු වෙලා වැඩ බෙදාගන්නවා. ඒත් මෙහේ අපි ගොඩක් වෙලාවට තනියම. Target එකේ aisle දිගේ ඇවිද ඇවිද, 'මගේ දරුවාගේ යාළුවෝ මොනවටද ආස', 'මේ toy එක අපේ වයසට ගැලපෙනවද' කියලා හිතනකොට දැනෙන තනිකම, ඒක දන්නේ මෙහේ ඉන්න අම්මා කෙනෙක්ම තමයි. 😔

සමහර වෙලාවට අපි මේ දේවල් ගැන husband එක්කවත් කතා කරන්නේ නෑ, 'මේක මගේ වැඩක්' කියලා හිතාගෙන ඔක්කොම බර ඔලුවට ගන්නවා. ඒත් ඇත්තටම එහෙම වෙන්න ඕනෙද? මේ වගේ gift list එකක් හොඳ starting point එකක්. ඒත් මම හිතන්නේ, අපේ නියම 'cheat sheet' එක තියෙන්නේ අපේම community එක ඇතුළේ.

අනිත් ශ්‍රී ලංකන් අම්මලා එක්ක කතා කරන එක තමයි හොඳම විසඳුම. 'ඔයාගේ දුවට මොනවද ගත්තේ?', 'මේ toy එක හොඳයිද?', 'Costco එකේ sale එකක් තිබුණා දැක්කද?' කියලා අහගන්න එකෙන් ලොකු බරක් හිතෙන් නිදහස් වෙනවා. තනියම මේ දේවල් එක්ක ඔට්ටු වෙනවට වඩා, අපේ group chat එකක, නැත්නම් school run එකේදී හම්බවුණාම මේ ගැන කතා කරන එක කොච්චර සහනයක්ද? අපි මේ pressure එක තනියම විඳවන්න ඕන නෑ. අපිට අපි ඉන්නවා. ❤️

11/05/2026

අපේ ගොඩක් අම්මලා අහන දෙයක් තමයි 'මේ ළමයින්ට තියෙන ප්‍රශ්න මොනවද? අපි වගේ දුක් වින්දෙ නෑනේ' කියන එක. දරුවා ටිකක් නිශ්ශබ්ද වුණාම, නැත්නම් ටිකක් වෙනස් විදියට හැසිරුණාම අපි ඒක 'mood එකක්' නැත්නම් 'ලොකු ලයින්' එකක් කියලා අහක දාන වෙලාවල් තියෙනවා. ඒක අපේ වැරැද්දක් නෙවෙයි, අපි හැදුණු විදිය. 🤕

හැබැයි ඇමරිකාවේ අපේ දරුවන් හැදෙන system එක මීට වඩා ගොඩක් වෙනස්. මෑතකදී නිව් යෝර්ක් වල තිබුණු තරුණ මානසික සෞඛ්‍යය ගැන ලෝක සමුළුවකදී කතා වුණේ මේ ගැනමයි. එතනදී තරුණයින්ම කිව්වේ පාසල් ඇතුළේ එයාලට කතා කරන්න, උදව් ගන්න පුළුවන් විදියේ support එකක් ඕන කියලයි. බ්‍රසීලය වගේ රටක පාසල්වල counselorsලා නැති එක කොච්චර ලොකු ප්‍රශ්නයක්ද කියලත් එතන කතා වුණා. මෙහේ ගොඩක් public schools වල මේ පහසුකම තියෙනවා. ඒක අපේ ළමයින්ට ලොකු දෙයක්.

මෙතන තියෙන ගැටුම තමයි, අපේ සාම්ප්‍රදායික 'ශක්තිමත් වෙන්න' කියන පාඩමයි, මෙහේ 'හිතේ තියෙන දේ කතා කරන්න' කියන ක්‍රමයයි අතර තියෙන වෙනස. සමහර වෙලාවට අපිට හිතෙනවා 'හැමදේටම කතා කරලා මේ ළමයි දුර්වල වෙයිද?' කියලා. ඒක සාධාරණ බයක්. හැම පොඩි දේටම 'anxiety' කියලා ලේබල් ගහන එක ගැනත් අපිට ප්‍රශ්නයක් තියෙනවා. 🤨

ඒත් ඇත්ත මේකයි: අපේ ළමයි මුහුණ දෙන පීඩනය අපි පොඩි කාලේ මුහුණ දීපුවට වඩා හාත්පසින්ම වෙනස්. Social media, අධ්‍යාපන තරඟය, සංස්කෘතීන් දෙකක් අතර balance වෙන එක... මේ හැමදේම එක්ක එයාලට කතා කරන්න ආරක්ෂිත තැනක් ඕන. ඒ තැන ගෙදරින් ලැබෙනවා නම්, ඒක තමයි හොඳම දේ. School counselor එක්ක කතා කරන එක හොඳයි, ඒත් අම්මා කෙනෙක්ට, තාත්තා කෙනෙක්ට ඇහුම්කන් දෙන්න පුළුවන් විදියට වෙන කාටවත් බෑ.

අපේ ශක්තිමත්කම, ඔරොත්තු දීමේ හැකියාව ගැන පාඩම් දරුවන්ට කියල දෙන ගමන්ම, එයාලගේ හිතට දැනෙන දේට ඇහුම්කන් දෙන්නත් අපි ඉගෙනගන්න ඕන. ඒක එයාලව දුර්වල කරනවා නෙවෙයි, තමන්ගේ හැඟීම් කළමනාකරණය කරගන්න උගන්වනවා. ඒක තමයි ඇත්තම ශක්තිය. 💪

11/04/2026

Unpopular opinion එකක් කියන්නද? ලංකාවේ හොඳ දුවෙක්, හොඳ අම්මා කෙනෙක්, හොඳ බිරිඳක් වෙන්න අපි පිට දාගත්ත බර, මෙහේ ආවට පස්සේවත් අපිට බිමින් තියන්න බැරි වෙලා. 😥

මෙහේ ඉන්න ගොඩක් අම්මලා 'sandwich generation' එකේ. ඒ කියන්නේ තමන්ගේ දරුවන්ව බලාගන්න ගමන්, වයසට යන තමන්ගේම අම්මව, තාත්තව බලාගන්න අය. සමහරු ලංකාවේ ඉඳන් දෙමව්පියන්ව මෙහෙට ගෙන්නගෙන බලාගන්නවා. ඒක ලොකු පිනක්. ඒත් ඒකේ තියෙන මහන්සිය, burnout එක දන්නේ විඳවන කෙනා විතරයි.

මේ ලිපිය ලියපු therapist අම්මා කියනවා වගේ, මේ දේ ගැන අවබෝධයක් තිබුණත්, එයාටවත් මේ burnout එකෙන් ගැලවෙන්න බැරි වෙලා. ඇයි? මොකද මෙහේ අපිට ලංකාවේ වගේ 'community' එකක් නෑ. අසනීපයක් උනාම දරුවෙක්ව බලාගන්න දුවගෙන එන නැන්ද කෙනෙක්, මාමා කෙනෙක් නෑ. හදිස්සියකට කෑම එකක් උයලා දෙන අල්ලපු ගෙදර ඇන්ටි කෙනෙක් නෑ. හැමදේම කරන්න තියෙන්නේ තනියම. Husband උදව් කලත්, mental load එකෙන් වැඩිපුරම දැනෙන්නේ අම්මාට.

ලංකාවේදී අපේ අම්මලා මේ දේවල් කලේ නෑදෑ පිරිවරක් මැද්දේ. ඒත් අපි මෙහේ ඒ සම්ප්‍රදායම තනියම කරට අරගෙන. ඊටපස්සේ උදව්වට කෙනෙක් ගත්තම, සල්ලි දීලා nurse කෙනෙක් ගෙන්න ගත්තම අපිටම වරදකාරී හැඟීමක් එනවා, 'මම මගේ යුතුකම පැහැර හැරියද?' කියලා. ඇත්තටම ඒක සාධාරණද?

අපි තේරුම් ගන්න ඕන දේ තමයි, මෙහේ ජීවන රටාව වෙනස්. මෙහේ support system එක වෙනස්. ඉතින් ලංකාවේ තිබුණු බලාපොරොත්තුම මෙහේදිත් තියාගෙන, අපිම අපිව පුච්චගන්න එකේ තේරුමක් නෑ. උදව් ඉල්ලන එක, සල්ලි දීලා හරි උදව් ගන්න එක වරදක් නෙවෙයි. ඒක තමන්ගේ මානසික සෞඛ්‍යය රැකගන්න කරන ආයෝජනයක්. අපේ දරුවන්ට, දෙමව්පියන්ට හොඳින් සලකන්න නම්, මුලින්ම අපි හොඳින් ඉන්න ඕන. ❤️

ඒ නිසා, 'මම හැමදේම තනියම කරන්න ඕන' කියන පීඩනය අතහරින්න. ඔයා superwoman කෙනෙක් වෙන්න ඕන නෑ. ඔයාට මහන්සි දැනෙන එක සාමාන්‍ය දෙයක්. ඒක පිළිගන්න එක තමයි පළවෙනි පියවර.

11/04/2026

Thanksgiving එකට කුස්සියේ උදව්වට එන ළමයෙක් දිහා බලන විදි දෙකක් තියෙනවා: එකක්, වැඩේ අවුල් කරන 'කරදරයක්' විදිහට. අනික, ළමයාගේ μυαලය හදන 'learning opportunity' එකක් විදිහට. 🦃

ඇමරිකානු ක්‍රමයට අනුව, හැම දෙයක්ම ළමයින්ට පාඩමක්. Thanksgiving එකට sweet potato pie එකක් හදන එකත් 'executive function' skill-building exercise එකක්. Recipe එක follow කරන එකෙන් 'sequencing', grocery list එක හදන එකෙන් 'planning', timer එක තියන එකෙන් 'time management' ඉගෙන ගන්නවා. ඇත්තටම, මෙහේ school system එකේ සාර්ථක වෙන්න මේ skills හරිම වැදගත්. ඒ නිසා මේ විදිහට නිවාඩු දවසක් පාවිච්චි කරන එක හරිම smart. 🧠

ඒත් මට වෙලාවකට හිතෙනවා, හැමදේම පාඩමක් කරගන්න ගිහින් අපිට අපේ දේවල් වල 'හදවත' නැතිවෙනවද කියලා. හිතන්න, ලංකාවේ අපි අවුරුද්දට කැවුම්, කොකිස් හැදුවා. ඒක project management exercise එකක් නෙවෙයි. ඒක ආච්චිගේ, අම්මගේ සුවඳ, එයාලගේ කතා, සහෝදරයෝ එක්ක තිබුණු රණ්ඩු, කුස්සියේ තිබුණු ඒ සතුටු අවුල... ඒක 'cultural connection' එකක්. අපි 'task initiation' ගැන හිතුවේ නෑ, අපි හිතුවේ ආච්චිගේ recipe එක ගැන, පවුලේ අය එකතුවෙන එක ගැන. ❤️

මෙහේ අපේ ළමයින්ට ඒ අත්දැකීම දෙන්න බැරි එකේ, Thanksgiving එකේදීවත් ඒ වගේ 'messy but memorable' මොහොතක් හදන එක වටින්නේ නැද්ද? හැමදේම structure කරලා, skills ගැන හිතනවට වඩා, එයාලත් එක්ක එකතු වෙලා turkey එකට පොල් සම්බෝල ටිකක් හදලා, ලංකාවේ කතාවක් කියලා දෙන එකෙන් එයාලගේ හිතේ වෙනස්ම මතකයක් ඉතිරි වෙයි. ඒක සමහරවිට 'planning' skill එකට වඩා ජීවිතේට වටිනවා වෙන්න පුළුවන්.

සමහරවිට හොඳම දේ මේ දෙකම balance කරන එක වෙන්න ඇති. Thanksgiving වගේ American holiday එකක් 'skill building' වලට පාවිච්චි කරලා, අපේ අවුරුදු, වෙසක් වගේ දවස් ඒ messy, හදවතට දැනෙන cultural connection එකට තියාගන්න පුළුවන්. එතකොට ළමයට මේ ලෝක දෙකේම හොඳම දේ ලැබෙනවා.

11/04/2026

ඔයාගේ middle school එකේ ඉන්න දරුවා math වලට පොඩ්ඩක් හිරවෙනවා නම්, ඔන්ලයින් තියෙන මේ අලුත් AI tutor app එකක් ගැන ඔයා හොයලා බලනවා ඇති. ඒ දැන්වීම් දකිද්දී හිතෙන්නේ, 'හරි, ළමයට 24/7 උදව්වට කෙනෙක් ඉන්නවා වගේනේ, මේක හොඳ විසඳුමක් වෙන්න ඇති' කියලා. මේ අධ්‍යයනයෙන් පේන විදිහට, Goblins වගේ tool එකක් හරියට පාවිච්චි කළොත් ප්‍රතිඵල තියෙනවා තමයි. 🧑‍💻

ඒත් ප්‍රශ්නේ තියෙන්නේ එතන. 'හරියට පාවිච්චි කළොත්' කියන තැන. මේ අධ්‍යයනයෙන්ම කියනවා, ළමයින්ගෙන් භාගයක් විතරයි ඒ අවශ්‍ය අවම මට්ටම පාවිච්චි කරලා තියෙන්නේ. අනිත් පැත්තෙන්, university ළමයින්ට දීපු AI tool එකෙන් වුණේ ලකුණු අඩුවුණ එක. මොකද ළමයි ඒකෙන් උත්තර හොයන්න මිසක් ඉගෙනගන්න උත්සාහ කරලා නෑ. ඉතින් අපි සල්ලි දීලා subscription එකක් අරන් දුන්නට, අපේ ළමයා ඒක ඇත්තටම ඉගෙනගන්න පාවිච්චි කරයිද, නැත්නම් homework ටික copy-paste කරන්න විතරක් යොදාගනියිද කියන එක ලොකු ප්‍රශ්නයක්. 😥

මෙතනදී තමයි 'හොඳම දේ' සහ 'අපිට කරන්න පුළුවන් දේ' අතර වෙනස එන්නේ. research paper එකක කියන 'ideal recommendation' එක තමයි AI tutor කෙනෙක් දෙන එක. ඒත් sustainable family routine එකක් එක්ක ඒක කොහොමද ගලපගන්නේ? ඒ කියන්නේ තවත් screen time battle එකක්, මාසිකව යන වියදමක්, සහ 'ඔයා අද math app එකේ වැඩ කළාද?' කියලා දවස ගානේ අහන්න වෙන එකෙන් අපේ mental load එකට එකතු වෙන තවත් දෙයක්. 🤯

මම දන්න අපේ අම්මලා කිහිප දෙනෙක්ම කරන්නේ, ගණන් දීලා app එකක් ගන්නවට වඩා, school එකේ teacher එක්ක කෙලින්ම කතා කරලා, free after-school help session එකක්, නැත්නම් extra help ගන්න ක්‍රමයක් තියෙනවද කියලා හොයන එක. නැත්නම් Khan Academy වගේ සම්පූර්ණයෙන්ම නොමිලේ දෙන, අවුරුදු ගාණක් තිස්සේ ඔප්පු වෙච්ච resources වලට ළමයින්ව යොමු කරන එක. ඇත්ත, සමහර ළමයින්ට මේ AI tools ගොඩක් උදව් වෙනවා ඇති. විශේෂයෙන් පන්තියේදී ප්‍රශ්න අහන්න ලැජ්ජ ළමයෙක්ට තනියම ඉගෙනගන්න මේක හොඳ අවස්ථාවක්. ඒත් හැමෝටම එකම විසඳුම හරියන්නේ නෑ. අපේ පවුලේ කාර්යබහුල ජීවිතේට, අපේ budget එකට, සහ අපේ දරුවාගේ හැසිරීමට ඒක ගැලපෙනවද කියන එක තමයි වැදගත්ම දේ.

අලුත් හැමදේම පස්සේ දුවනවට වඩා, අපේ දරුවට ඇත්තටම වැඩ කරන, අපිටත් පවත්වාගෙන යන්න පුළුවන් ක්‍රමයක් හොයාගන්න එක තමයි දක්ෂකම.

Address

New York, NY
10019

Website

facebook.com

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Sri Lankan Moms in USA posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.