25/08/2026
96ste VLVK-Jaarkongres
’n Week vol voetspore
Daar is weke wat sommer net verbygaan… en dan is daar weke wat ’n mens se hart ’n bietjie voller huis toe stuur.
Die afgelope week was só ’n week.
Vanuit die stiltes van die Karoo het ons koers gekies na Gqeberha vir die 96ste VLVK-jaarkongres. ’n Bymekaarkom van vroue met stories, harte vol omgee en hande wat weet hoe om iets van niks te maak.
En wat ’n ry van besondere sprekers het ons nie gehad nie!
By Openbare Sake het mnr. Ajit ons kom bekendstel aan die wêreld van AI. ’n Wêreld wat soms ’n bietjie vreemd en oorweldigend voel, maar wat ook nuwe moontlikhede oopmaak. Ons het geluister, geleer en besef: selfs in ’n wêreld wat vinniger verander as wat ons kan byhou, moet ons bereid wees om te leer.
Toe skuif ons gedagtes plaas toe by Landbou & Tuinbou, waar mnr. Justin ons vertel het van die bewaring van renosters. Dinge wat dalk vir sommige vreemd klink, maar vir ’n landbouvrou beteken dit nog ’n stukkie kennis wat saam met ons terug Karoo toe gaan.
By Leefstyl het Dirk en Hanna van Kokkedoor die kombuis laat lewe kry. Hulle het ons gewys hoe ’n mens tradisie kan opkikker – hoe die bekende geure en resepte waarmee ons grootgeword het, weer met nuwe oë gekyk kan word. Want tradisie is mos nie iets wat stilstaan nie… dit is iets wat saam met ons groei.
Toe kom Kunste & Handvlyt, waar me. Nelmari ons aan iets baie kosbaars herinner het: tyd.
Tyd loop stilweg deur ons vingers soos Karoo-sand wat deur ’n oop hand val. Ons kan dit nie terughou nie. Daarom moet ons doen waarvoor ons geroep is. Nie eendag nie. Nie wanneer alles rustig is nie. Nou.
Sy het ons ook bekendgestel aan die wêreld van waterbasis-epoxy – nog ’n nuwe vaardigheid om in ons mandjie van kennis te bêre.
By Gesondheid het dr. Heather ons meer geleer oor demensie en Alzheimer se siekte. ’n Onderwerp wat ons herinner het aan die belangrikheid van kennis, begrip en om met deernis na mekaar om te sien.
Maar tussen al die kennis en nuwe vaardighede was daar ook ’n oomblik wat dieper as die res gesny het.
Ons motiveringspreker, me. Marie, het nie net haar verhaal van haar besigheid in die Karoo met ons gedeel nie. Sy het haar geestelike getuienis met ons gedeel.
En dalk was dit juis daar waar baie van ons harte stil geword het.
Want elkeen van ons het ’n storie.
Elke plaas het sy droë seisoene. Elke vrou dra haar eie stil gevegte. Elke mens stap met dinge wat ander nie altyd kan sien nie.
Maar God mors nie met ons stories nie.
Hy gebruik selfs die droë plekke.
Hy gebruik die wagtye.
Hy gebruik die klein beginne.
Hy gebruik die dinge wat ons dink te eenvoudig is om betekenis te hê.
En soms, wanneer ons dit die minste verwag, bring Hy ons by ’n tafel vol vroue waar iemand anders se getuienis ons herinner aan ons eie roeping.
So ry ons weer huis toe.Terug Karoo toe.
Met nuwe kennis in ons koppe, nuwe idees in ons hande en nuwe herinneringe in ons harte.
Maar miskien, meer as enigiets anders, met die besef dat ons tyd kosbaar is.Dat ons moet doen waarvoor ons geroep is.
Dat tradisie gekoester moet word, maar ook nuut kan blom.
Dat ons altyd kan leer.En dat God elkeen van ons op ’n unieke pad geplaas het.
Die kongres is verby.Die sale is stil.
Die blomme sal verwelk. Die tafels sal weer leeg wees. Maar die voetspore wat hierdie week in ons harte getrap is, bly.
Van Gqeberha terug na die Karoo…
met dankbaarheid vir ’n week vol vroue, stories, kennis en inspirasie.
En dalk is dit die mooiste van ’n VLV-kongres: Ons kom bymekaar as vroue met ons eie stories…
maar ons ry huis toe met ’n stukkie van mekaar se stories saam.
Vroue-Landbouvereniging van Kaapland
