იბერიის ჰემატრიული მემკვიდრეობა / The gematria heritage of Iberia

  • Home
  • Georgia
  • Tbilisi
  • იბერიის ჰემატრიული მემკვიდრეობა / The gematria heritage of Iberia
Call Directions Website Contact the organization

იბერიის ჰემატრიული მემკვიდრეობა / The gematria heritage of Iberia Contact information, map and directions, contact form, opening hours, services, ratings, photos, videos and announcements from იბერიის ჰემატრიული მემკვიდრეობა / The gematria heritage of Iberia, Non-Governmental Organization (NGO), tbilisi, Tbilisi.

გთავაზოვთ, ჯერაც გამოუცემელი წიგნიდან "ძველი ქართული კრიპტოგრაფიული ლექსიკონი"  ფრაგმეტს.ამონ _ მზე ღმერთი (ეგვ.), ფარულ...
27/10/2026

გთავაზოვთ, ჯერაც გამოუცემელი წიგნიდან "ძველი ქართული კრიპტოგრაფიული ლექსიკონი" ფრაგმეტს.

ამონ _ მზე ღმერთი (ეგვ.), ფარულად 333 _ მზის შვილის ჰემატრიით, მხოლოდ ქართული ანბანურ სისტემაშია ასე. სიტყვა იბერიიდან (თებედან, ბაბილონიდან, ნინევიადან) ჩანს შეტანილი, როცა ძვ.წ. მეორე ათასწლეულში ეგვიპტე სარწმუნოებრივმა კრიზისმა მოიცვა.

სახელიც „ამირანიდან“ უნდა იყოს გადატანილი, ეგვიპტეში ძველი ღმერთის _ „რა“-სა და „ამონ“-ის შერწყმით მიიღეს მზის ახალი სინთეზური ღმერთის სახელი _ „ამონ-რა“, იგივე _ „ამირან“; ეს პოლიტიკური მშვიდობის დამყარების მიზნით გაკეთდა.

ამონ _ ფარულად 333 _ შვილი ღმერთია ქართული ანბანური სისტემითა და ჰემატრიით (ეს არაა შემთხვევითი შედეგი).

ამირანის მითი იბერიელ ხალხებს V ათასწლეულიდან აქვთ, ამდენად მისი ეგვიპტეში გადატანა მიზამიმართული პროცესი იყო და იგი კაცობრიობის მიერ შექმნილი პირველი უკვდავი ადამიან ღმერთია. პარალელურად _ ეგვიპტემ შემოიღო ამონის ქალი ქურუმის სტატუსიც, რომელსაც შემდგომ ატარებდნენ სამეფო გვარის დედოფლები. ამ ორმა იმდროინდელმა სიახლემ საინტერესო შედეგი მოგვცა:
აღმოჩენამ, რომელიც გავაკეთეთ წიგნში „კავკასიური იოგას ჰემატრიული ნაშთები“ (ა. ცინცაძე, (2026, v თვე) აჩვენა, რომ ეგვიპტის ფარაონთა იბერიული გენეტიკას რეალური საფუძველი გააჩნია და იგი პირველ რიგში ადამიან ღმერთების ფენომენის კავკასიიდან ეგვიპტეში გადანერგვაში გამოიხატა.

იბერიელი ადამიან ღმერთის გენეტიკის ეგვიპტის ფარაონთა კარზე გადატანის სქემა პირდაპირ დაშიფრულია იბერიულ ლექსიკასა და იმდროინდელ ეგვიპტურ ქრონიკებში. იქ ვკითხულობთ, რომ გამაერთიანებელი ღმერთის ამონის კულტის გაძლიერებამ „რელიგიური თვალსაზრისით დააკანონა შესაძლებლობა, რომ ქურუმი ქალი დაორსულებულიყო ღმერთი ამონისგან და გაეჩინა ნახევრად ღმერთი ფარაონი (მცირე უზუსტობაა _ „ნახევრად ღმერთი“ არა: „ორი მესამედი ღმერთი იყო იგი, ერთი მესამედი _ კაცი“, ესაა ადამიან ღმერთის ამირანისეული ფორმულა _ ავტ.). თუ მე-18 დინასტიამდე ეგვიპტის ფარაონი მხოლოდ სიკვდილის შემდეგ შეიძლებოდა გარდასახულიყო ღმერთად, აჰმოს-ნეფერტარის მონდომებით „ამონის მეუღლის“ სტატუსის გამოყენებით მოქმედ ფარაონებს ცოცხალი ღმერთის სტატუსი მიენიჭათ“. მოხმობილი ციტატა (მ. მიქაშავიძე, „ღმერთების ქვეყანა, დავიწყებული ცივილიზაცია“, (2026), x თვე) პირდაპირი მტკიცებულებაა ჩემგან მიგნებული სქემის მართებულობის. ეს კი გვაჩვენებს, თუ როგორ ამტკიცებს ჭეშმარიტება ერთი-მეორეს;

ლექსიკონი ნ. მარის იაფეტური თეორიის აღდგენის აუცილებლობის მტკიცებაა, მხოლოდ დროა მას _ იბერიული თეორია ვუწოდოთ. რამდენად...
16/10/2026

ლექსიკონი ნ. მარის იაფეტური თეორიის აღდგენის აუცილებლობის მტკიცებაა, მხოლოდ დროა მას _ იბერიული თეორია ვუწოდოთ. რამდენად შემთხვევითია ეს სიტყვა იბერიელი ხალხებისთვის, ამაზე ლექსიკონი იძლევა პასუხს. რა თქმა უნდა, ასტრომნათობებისა და მისი ანბანური ჩაწერის მეცნიერება _

ასტროენათმეცნიერება და მისი მეთოდოლოგია _ კრიპტოგრაფიის საწისი _ ჰემატრია, სიახლეა ჩვენი ენათმეცნიერული სამყაროსთვის, რომელთაც საუკუნეებია წინ ედოთ ხელოვნური (ღვთაებრივი), მზისა და მთვარის, მნათობთა თაყვანისმცემელ ქურუმთა შექმნილი ენა და ვერ ამოიცნეს. ვერც ბაბილონის გოდოლის მშენებელთა ბიბლიური ენისა და ძველი ქართულის იდენტობა

დაადასტურეს, ვერც იმას მიხვდნენ, რატომ არქმევს იოანე ზოსიმე ქართულს „ლაზარე რქვან“-ს, ან რა ენა განავრცო იბერიაში ფარნავაზ მეფემ, ან რატომ თვლიდა იგი, რომ ლაზარე (ქართული ენა) ქრისტეს მეგობარია, რატომღა წერდა ლეონტი მროველი, რომ ნაბუქოდონოსორამდე ქართველებს ენა არ ჰქონდათ... ან, როგორ მოხდა, რომ საქართველოში ჩამოსული ასურელი მამები

ჩამოსვლისთანავე ქართულად ალაპარაკდნენ... იბერიულ ენათა ოჯახისა და ბაბილონის გოდოლის მშენებელთა ენის იდენტობაზე, მეოცე საუკუნის 20-იან წლებამდე მსოფლიოს ენათმეცნიერთა არაერთი თაობა საუბრობდა, რატომ და ვისი ზეგავლენით შეწყდა ეს კვლევები? ყველა ამ კითხვას ეს ლექსიკონი პასუხობს. დანამდვილებით შეგვიძლია ვთქვათ, რომ ძველი ქართულის ის ნაწილი, რომელიც ფარნავაზისას იქნა შემოტანილი, ყველაზე სრულყოფილი ჰემატრიული, ხელოვნური ენაა, რაც კი კაცობრიობას შეუქმნია, მასთან ახლოსაც ვერ მივლენ სხვა მსგავსი ენები. იბერიულ ენათა ოჯახი _ ამ ღვთაებრივი ენების კრებსითი სახელია, რადგან იგი მზისა და მთვარის ღმერთების თაყვანისმცემელ, მათ გაზომილ პარამეტრებზე აგებული ლექსიკაა. მისი საფუძველი ასტრონომიულ-ანბანურია. ასტროენათმეცნიერება ასტროარქეოლოგიის ბუნებრივად წინმსწრები პროცესია. თქვენი თანადგომის იმედით წარმოგიდგენთ ამ ლექსიკონს, ათასეული წლების წინათ იბერიელ ქურუმთა შესაქმეს ნაღვაწსა და ჩვენამდე ღვთის ნებით მაინც მოღწეულს.

რა თქმა უნდა, როგორც პირველი კრიპტოგრაფიული მცდელობა, იგი არაა დაზღვეული შეცდომებისგან. ავტორს ეიმედებათ საზოგადოების თანადგომისა და დახმარების.

P.S.1 ლექსიკონში ძირითადად ქრისტემდელი ლექსიკაა მოტანილი და მისი ქრისტიანული კანონიკით განხილვა ეწინააღმდეგება საღ მეცნიერულ აზრს.

P.S.2 დააკვირდით დაშიფრული კავშირებისა და სუფიქსების რაოდენობას, ეს ხელოვნური ენის ნიშანია.

P.S.3 მნიშვნელოვან წონას იძენს ლექსიკური ერთეულების ჰემატრიის მიხედვით კორექტირების საკითხი. მაგალითად: „ანჩის ხატს“ (98), ჰემატრიის გათვალისწინებით „ანჩას ხატი“ (99) ვუწოდეთ, ამ დროს არაფრისმთქმელი ჰემატრიული რიცხვი _ 98, შეიცვალა 99-ით, ღმერთის ღვთაებრიობის რიცხვ-სიმბოლოთი. ეს სიწმინდე სწორედ ამ დონის ღირებულებაა. ამან გააჩინა შეხედულება, რომ ასეთ სიწმინდეს, დასაწყისში, სწორედ „ანჩას ხატი“ ერქვა და არა „ანჩის“. ეს ვარაუდი დადასტურდა მაშინ, როცა გაირკვა, რომ ადგილს, სადაც ეს სიწმინდე იშვა, „ანჩა“ ერქვა.

მაგრამ სიტყვის თავდაპირველი ბგერითი სახის აღდგენა, ყველა ვარიანტში არაა მიზანშეწონილი. გააჩნია ცვლილების ხარისხსა და ალბათურ მიზანშეწონილობას. მოგვაქვს ასეთი შემთხვევის საპირისპირო მაგალითი: სიზმარს ჩენი წინაპრები ღმერთთან შეხვედრად თვლიდნენ, და მისგან „ღმერთის გზავნილი გამოჰქონდათ“. გავიხსენოთ, თუნდაც, ლეონტი მროველის „ქართლის ცხოვრებაში“ მეფე ფარნავაზის ნანახი სიზმარი. ბიბლიურ ლიტერატურაში არაერთი მსგავსი მაგალითი იძებნება. ეს ყოფაშიც ვლინდებოდა. ფშავში, მაგალითად, ძლიერ სწამდათ სიზმრის დაცდა (და არა მარტო იქ): სიზმარში თოფის გავარდნის ხმის გაგონება, ვისმეს სიკვდილის ამბვის გაგებას ნიშნავდა. თუ კოკას ნახავდა _ მგზავრობა უწევდა. თუ გველს ნახავდა, მტრის ენა იყო. თუ მოხნავდა, ოჯახის წევრის ავადმყოფობას ნიშნავდა. თუ დაფარცხავდა _ სიკვდილს. თუ ღორს ნახავდა მტერს ნიშნავდა და ა.შ. ამიტომაც ცუდ სიზმარს წყალს უყვებოდნენ, ვითომც, ასე მისი შედეგების თავიდან არიდება შეეძლოთ.

ჰემატრიაში ღმერთის სიტყვის გაგების რიცხვ-სიმბოლო _ 555-ია, მაგრამ „სიზმარი“-ს ფარული რიცხვი მეტია _ 575, ამ დროს 555 უნდა მიგვეღო. ამის გათვალისწინებით, არის ვერსია თავდაპირველ ვარიანტში ეს სიტყვა ასე გამოეთქვათ:

„რიზმარი“, და სიტყვის ფარული რიცხვი _ 555 გახდება. შევცვალეთ ერთი ასო (ს _ რ-თი), და სავარაუდოდ, სწორედ „რიზმარი“ უნდა ყოფილიყო ეს სიტყვა და არა სიზმარი. მაგრამ ახლა, როგორი დასაბუთებაც არ უნდა მოვუძებნოთ „რიზმარს“, მისი დამკვიდრება გაჭირდება.

P.S.4 აღმოვაჩინეთ, რომ ზოგჯერ რიცხვ-სიმბოლოები მნიშვნელობას იცვლიან. თუ მაგალითად 44, თავიდანვე ორმაგი ხასიათის იყო: ეს თუალია (44), იგი შეიძლება კეთილიც (სული) იყოს და ბოროტიც და მჩხიბავი, სამაგიეროდ, რიცხვი _ 777, თუ დასაწყისში წკვარამი, სიბნელე იყო, და ფაქტობრივად, წაღმართულ რელიგიაში ყველაზე უარყოფით _ ჯოჯოხეთის სინონიმს აღნიშნავდა, თანმიმდევრულად ძველი ღმერთების აღმნიშვნელი გახდა, როგორც სიბნელე, სადაც მომავალი ახალი ღმერთი _ ნათლის სხივი უნდა იშვას. ამიტომაც ხევსურები თავიანთ საცხოვრის სწორედ ამ რიცხვს უთანადებენ... ეს რიცხვ-სიმბოლური მეტამორფოზა აშკარაა და გასაგები.
სრული სტატია იხ. ლინკზე
https://iberianheritage.com/articles/bCwSAachX9tYZtbusPKC

მსოფლიომ სულ ორი ხელოვნური ენა იცოდა, ეგვიპტელი ქურუმების ენა _ ძველი კოპტური, და ებრაელი კაბალისტების ენა _ ძველი ივრით...
13/10/2026

მსოფლიომ სულ ორი ხელოვნური ენა იცოდა, ეგვიპტელი ქურუმების ენა _ ძველი კოპტური, და ებრაელი კაბალისტების ენა _ ძველი ივრითი. არცერთი მათგანი ის ენა არ აღმოჩნდა, რომლიდანაც ერთი, საწყისი მსოფლიო ენა გამოვიდა, ვერცერთმა ვერ დააკმაყოფილა ის კრიტერიუმები, რომ იმ ენად ჩაგვეთვალა, რომელსაც მსოფლიო ცივილიზაციის პირველგამკვალავი ქმნიდა. ასე გაგრძელდა იქამდე სანამ... (მოვიტანთ ამონარიდს ჩვენი წიგნიდან: „ასტროენათმეცნიერება“):

„XIX საუკუნის არქეოლოგიურ მასალებში „იმ უცნობი ხალხის კვალი გამოჩნდა, დამწერლობა რომ მისცა ასურელებსა და ბაბილონელებს. განა მხოლოდ დამწერლობა?... ყველაფერი, რაც ბაბილონისა და ნინევიის კულტურულ მემკვიდრეობად ითვლებოდა, სინამდვილეში... შუმერების შექმნილი იყო... (გვ. 278), რაც კი შემდგომში აყვავდა ბაბილონსა და ნინევიაში, შუმერულ ნიადაგზე იყო აღმოცენებული... (კ. კერამი, „ღმერთები, აკლდამები და მეცნიერები,“ (გვ. 291), (1972)). იქვე გაჩნდა ვარაუდი, რომ ეს მემკვიდრეობითი დვრიტა იბერიიდან იღებდა სათავეს, მაგრამ XX საუკუნის დასაწყისში სიმართლის ხმა მიჩუმდა. დღეს ცხადია, ამას სულაც არ ჰქონდა მეცნიერული საფუძველი...

ძველ ქართულში ახლად აღმოჩენილმა კრიპტოგრაფიული გზავნილების სიმრავლემ რადიკალურად შეცვალა სიტუაცია. „აქამდე მხოლოდ ჰიპოთეზებისა და ვარაუდების დონეზე არსებულს, რეალური მიზეზი და არგუმენტები აღმოაჩნდა. სიტყვაში დაფარულის ამოკითხვისას ცხადი გახდა, რომ შუამდინარეთის იმ მდიდრულ სასახლეებსა და საოცარ ქანდაკებებს, ცივილიზაციის პირველ კვალს, პირველ ზოგადსაკაცობრიო მსოფლმხედველობრივ ხნულს, ის იბერიელი ავლებდა, ის ხალხი ქმნიდა, რომელიც კიდევ უფრო დიდ და გასაოცარ შეტყობინებას, მის მართალ თავგადასავალს სიტყვაში ფარავდა.“

იქამდე ქართულის, ერთიან იბერიულ ენობრივი სუბსტრატს, რომელიც ძირითადად, საყოფაცხოვრებო ლექსიკური სიმრავლე იყო, ლეონტი მროველის თვალსაზრისით, არც ერქვა ენა („ქართლის ცხოვრება“). ნაბუქოდონოსორამდე ქართული და შემდეგ შემოდინებული ენობრივი ნაკადი, რომელსაც ბიბლიურ ლიტერატურაში ბაბილონის გოდოლის მშენებელთა ენა ჰქვია, დამოუკიდებლად არსებობდა. მეცნიერებაში დღეს გაბატონებული აზრით, ბიბლია ბაბილონის გოდოლის მშენებელთა ენის ფრაგმენტში სარწმუნოებრივი და ჭარბი ილუზიის ტყვეობაშია, მაგრამ, როგორც ნახავთ და თავადაც დარწმუნდებით, იგი ისეთივე ჭეშმარიტად რეალურ საფუძველზე დგას, როგორც არქეოლოგიის მიერ დამტკიცებული და მოძიებული არაერთი დღეისთვის არტეფაქტად ქცეული უწინდელი, სულ ცოტა ხნის წინათ, ასევე არარეალურად მიჩნეული ბიბლიური ისტორიები და ხალხები.

ფარნავაზის დროს ახალი ენობრივი ნაკადის შემოდინებით იბერიულ ენათა ოჯახის თვისობრივად სხვა დონეზე დადგა. რას უნდა მოეხდინა ასეთი სასწაული? ბაბილონის გოდოლის მშენებელთა ენა, მზისა და მთვარის თაყვანისმცემელ ქურუმთა შექმნილი ენა იყო, რომელიც ეყრდნობოდა კიდეც ღმერთებზე ასტროინფორმაციას. მასში თავმოყრილი იყო ათასეულ წლებში დაგროვილი ცოდნა და ტრადიციად ქცეული გამოცდილება, მათთვის საკრალური ზნეობრივ-მორალური, მსოფლმხედველობ-რივი ნორმები. ამიტომაც ღმერთების ამ ენის შემოტანას, თითქოს ღვთაებრივი სული შემოჰყვა, რომელიც ძველ ქართულსა და დიალექტებში ისე გაღვივდა, რომ მისგან, როგორც ხანძარი, სვანურსა და ჭანურსაც გადაედო. ლექსიკონში ამ სიტყვების შინაგანი ცეცხლის მხურვალებას იგრძნობთ.

აქ არ შევუდგებით კვლევას, თუ რამ აიძულა იბერიელები თავის დროზე დაეფარათ მათ ხელთ არსებული ინფორმაცია და შეექმნათ მსოფლიოში პირველი კრიპტოგრაფ-იული ენა. ხელოვნური ენის (ღვთაებრივი) შესაქმე, თავისთავად გულისხმობს პირველი ანბანური სისტემის და დაფარვის მეთოდოლოგიის არსებობას. როგორც ლექსიკონიდან ჩანს, მისი სათავე ათასეული წლების მიღმეთშია საძიებელი. ეს ბუნებრივად თავდაყირა აყენებს ანბანმცოდნეობასა და

ისტორიოგრაფიის, ზოგადად მეცნიერების საწყისების ისტორიას. უფრო მეტიც, თავდაყირა დგება მსოფლიო და იბერიის, რელიგიის ისტორია. ბიბლიაში ხშირად გამეორებული ფრაზის განმარტების დრო დადგა: „ნუ მოვიხსენიებთ პირველთა, რამეთუ უწინარესად ჩვენდა არიან...“ იმ პირველთა მოხსენიების ჟამი დგას... სიტყვები პირუთვნელად ყვებიან ცივილიზაციისა და იბერიის მართალ ისტორიას...

ამ ენის შექმნა, შუმერულ ცოდნაზე დაყრდნობით, ბაბილონში დაიწყო და მტრის მოძალების შემდეგ მისმა ცენტრმა ასურეთში _ მის დედაქალაქ ნინევიაში გადაინაცვლა.

როცა ნინევია დაანგრიეს, ენა აქამენიდთა ხელში აღმოჩნდა (ირანი). მეოთხე საუკუნეში, აქამენიდთა მეფის _ დარიოსის შვილიშვილმა _ იბერიის მეფე, ფარნავაზმა იგი იბერიაში ამოიტანა და გაავრცელა.

სრული სტატიის სანახავად იხ. ლინკი
https://iberianheritage.com/articles/s7Yp3WXb1NMJpkOQ2GNJ

კალენდარული სისტემების წარმოშობისა და ისტორიის საიდუმლოებანიგამოჩენილი „ციური მექანიკოსის“ მაგალითი გადამდები აღმოჩნდა დ...
12/10/2026

კალენდარული სისტემების წარმოშობისა და ისტორიის საიდუმლოებანი
გამოჩენილი „ციური მექანიკოსის“ მაგალითი გადამდები აღმოჩნდა და აი, ასტრონომიის წარმოშობის შესახებ მწვავე კამათში მოულოდნელად ფილოლოგებიც ჩაებნენ: ინდოევროპელთა წმინდა ჰიმნების - „რიგვედისა“ და „ავესტის“ - სკრუპულოზური ლინგვისტური ანალიზის შემდეგ უძველესი ენების მცოდნეებმა დაასკვნეს, რომ მათ ტექსტებში ასახული კოსმოგონიური და კოსმოლოგიური სისტემები დაახლოებით 14–20 ათასი წლის წინანდელ პერიოდს უნდა უკავშირდებოდეს. შესაძლოა, სხვა დროს ამ ყველაფერზე ყურადღების გამახვილება და, მით უმეტეს, აშკარა შეცდომების გაბათილებაზე ზედმეტი ძალისხმევის დახარჯვა არც ღირებულიყო. მაგრამ XIX საუკუნის მეორე ნახევარში მოულოდნელად გაირკვა, რომ კალენდრების შესახებ ადრინდელი წარმოდგენები „ყველა ისტორიული ხალხის - ძველი და ახალი დროისა“, რომლებიც ბერლინელი ასტრონომის, ლუდვიგ იდელერის კვლევებს ეყრდნობოდა, უიმედოდ მოძველებულიყო. მისი „მათემატიკური და ტექნიკური ქრონოლოგიის სახელმძღვანელო“, გამოქვეყნებული 1825–1826 წლებში, ძირითადად ანტიკური კლასიკოსების ნაშრომებში დაცულ დროის აღრიცხვის წესებზე იყო დაფუძნებული. ახალი მასალები კალენდრების წარმოშობის გარემოებების, მათი სათავეებისა და განვითარების ისტორიის შესახებ არსებული (იდელერის) შეხედულებების ძირეულ გადახედვას მოითხოვდა

საკმარისი იყო, ფართოდ გაშლილიყო კლასიკური სიძველის ძეგლების კვლევა, რომლებიც უხვად არის შემონახული ნილოსის, ტიგროსისა და ევფრატის ველებში - ახლოაღმოსავლური ცივილიზაციების მდინარეების ნაყოფიერ აკვნებში, რომ ტრადიციული წერილობითი წყაროები, რომლებიც ადრე ასტრონომიის წარსულის გასაშიფრ ერთადერთ დოკუმენტებად მიიჩნეოდა, მაშინვე უკანა პლანზე გადავიდა. მათი ადგილი ეპიგრაფიკულმა ძეგლებმა დაიკავა: ღმერთთა სახეებითა და ეგვიპტური იეროგლიფებით დაფარულმა სტელებმა, „თიხის წიგნებმა“, ქვის ფილებმა და „სვეტებმა“, რომლებიც უცნობი ფრინველების ნაკვალევის მსგავსი შუმერულ-ბაბილონური ლურსმული დამწერლობის ნიშნებით იყო დაფარული. უძველესი წარწერების წაკითხვამ ქრონოლოგიას ახალი საფუძველი დაუდო, ხოლო თავად ის იმ სფეროდ იქცა, რომელშიც ისტორია და, შესაბამისად, არქეოლოგია, სრულიად ბუნებრივად დაუკავშირდა ასტრონომიას. წინა აზიისა და ჩრდილოეთ აფრიკის უძველესი ცივილიზაციების მკვლევარი, რომელიც გაჭირვებით მიიკვლევდა გზას წარსულის თარიღების ქაოსში, სურდა თუ არა, იძულებული იყო, ლინგვისტურ და ისტორიულ ცოდნასთან ერთად ასტრონომიული მეცნიერების სიღრმეებსაც დაუფლებოდა. სწორედ ეს იყო იმ სამეცნიერო დარგის სპეციფიკური თავისებურება, რომელსაც ძველი მსოფლიოს ქრონოლოგია ეწოდა.

ფ. კ. გინცელმა, რომელმაც ახალი კალენდარული მონაცემების გამოყენება იკისრა, ყურადღება სხვადასხვა ხალხის დროის აღრიცხვაში არსებულ მსგავსებას მიაქცია. მისი აზრით, ეს მოვლენა, პირველ რიგში, მიუთითებდა კალენდარული სისტემების ფრიად შორეულ ეპოქაში წარმოშობაზე და, შესაძლოა, გარკვეული საერთო სათავის არსებობაზეც. რამდენად შორსაა ეს სათავე თანამედროვეობისგან და სად უნდა ვეძებოთ იგი? შესაძლოა, ეგვიპტეში, ასეთი იყო გენცელის პასუხი. რადგან სწორედ იქ, დენდერაში ჩატარებული გათხრებისას აღმოჩნდა ქვის ფილა ზოდიაქოს ნიშნების გამოსახულებებით, რომლებიც თავდაპირველი გამოთვლების მიხედვით (როგორც შემდეგ გამოიკვეთა - მცდარი გათვლებით) დაახლოებით 12-16 ათასი წლის წინანდელი უნდა ყოფილიყო.

ეგვიპტის უძველესი კულტურის განსაკუთრებული მნიშვნელობის დაშვება ასტრონომიის ჩამოყალიბებაში გასაოცარი არ იყო. ჰეროდოტეს ცნობილი გადმოცემის თანახმად, ეგვიპტელი ქურუმები პერიოდულ ციურ მოვლენებს 11 ათას წელზე მეტი ხნის განმავლობაში აკვირდებოდნენ. დიდი ბერძენი ისტორიკოსის თანამოსაუბრეების თქმით, პირველი ფარაონის მმართველობიდან, როდესაც ცის დაკვირვება დაიწყო, ქვეყნის უკანასკნელ მბრძანებელ ხაბაშამდე 341 თაობა და 11 340 წელი გავიდა. ქურუმები ამტკიცებდნენ, რომ ამ დროის განმავლობაში სივრცეში რხევადმა სიბრტყემ, რომელშიც მზე მოძრაობდა, ციური ეკვატორის მიმართ ოთხჯერ მიიღო პერპენდიკულარული მდგომარეობა. ჰეროდოტეს თხრობაში შთამბეჭდავი იყო არა მხოლოდ ის, რომ ეგვიპტეში ცას ამდენად ძველ ეპოქაში აკვირებოდნენ (რასაც ახლა თითქოს დენდერის ფილაზე გამოსახული ზოდიაქოც ადასტურებდა), არამედ ისიც, რომ ქურუმ-ასტრონომები ისეთ ფაქიზ ციურ მოვლენებს შეიმეცნებდნენ, როგორიცაა ეკლიპტიკის გადახრის პერიოდული ცვლილებები.

განა ეგვიპტეში ასტრონომიის განსაკუთრებულ სიძველეზე არ მიუთითებდა მათი მზის კალენდარული ციკლი 1461 წლის[1] ხანგრძლივობით, რომელიც ზაფხულის ბუნიობისას ვარსკვლავ სოთისის (სირიუსის) დილით გამოჩენაზე დაკვირვებას უკავშირდებოდა? ქურუმთა რამდენ თაობას უნდა ეცქირა უძილო ღამეებში ცისთვის, რათა იმ მნიშვნელოვანი მოვლენის საწყის წერტილში დაბრუნება შეემჩნია, რომელიც თითქმის ერთნახევარი ათასწლეულის წინ მოხდა! ფრთხილ არქეოლოგებსა და ისტორიკოსებს ვერ გაებედათ, ძვ წ. V ათასწლეულის ბოლოს ან IV ათასწლეულის შუახანებს გასცდენოდნენ (მხედველობაში მიიღებოდა, რომ ძეგლებზე არსებული ნილოსის წყლის აწევის ნიშნულები სწორედ IV ათასწლეულის შუახანებს განეკუთვნება; მაშასადამე, დაინტერესება სირიუსით, რომლის ამოსვლასაც ეს მოვლენა ემთხვეოდა 1460-წლიანი ციკლის დასაწყისში, ამავე ეპოქას უნდა უკავშირდებოდეს). ათასწლეულები ასტრონომებს არ აშინებდათ. ასე, მაგალითად, იულიუს ოპერტმა XIX საუკუნის შუახანებში კალენდარული გამოთვლები ჩაატარა და, როდესაც შენიშნა, რომ ძველეგვიპტური მზის ერთ-ერთი ციკლი 1460 წლის ხანგრძლივობით ჩვენს ერამდე 1332 წელს დასრულდა, ასეთი დასკვნა გააკეთა: დროის მსგავსი პერიოდებით აღრიცხვა დაიწყო ჩვენს ერამდე 11 542 წელს. ძნელი გამოსათვლელი არ არის, რომ ამ თარიღის განსაზღვრისას ი. ოპერტმა ძვ. წ.1332 წლიდან წარსულში შვიდი „მზის დროითი ნაბიჯი“ გადადგა, თითოეული - 1460 წლისა.
სრული სტატია იხ. ლინკზე
https://iberianheritage.com/articles/kcDJOeKBy9AsKmBRhhp5

წარმოგიდგენთ, ამონარიდს, ჯერაც გამოუცემელი წიგნიდან, "ძველი ქართული კრიპტოლექსიკონი".ღმერთად შობის ლექსიკურ-ჰემატრიული „...
08/10/2026

წარმოგიდგენთ, ამონარიდს, ჯერაც გამოუცემელი წიგნიდან, "ძველი ქართული კრიპტოლექსიკონი".

ღმერთად შობის ლექსიკურ-ჰემატრიული „ნათელხილვა“

სიტყვა „ღმერთი“, ყველაზე სრულყოფილი კრიპტოგრაფიული სიტყვაა, რასაც სიტყვის შესაქმესას კაცობრიობამ მიაგნო, სავარაუდოდ, იგი პირველი სიტყვაა, რომლის გარშემო შეიქმნა ძველქართულის ლექსიკური ველი:

„პირველად იყო სიტყვა და ეს სიტყვა იყო ღმერთთა თანა და ღმერთი იყო სიტყუაი იგი“... (იოანე, 1.1). დიახ, ღმერთი... გავშალოთ სიტყვა „ღმერთი“: ღ(25) მ(13) ე(5) რ(19) თ(9) - ი, ღმ _ ერთ-ი, სადაც „ერთ“ _ ღმერთების იბერიული კოდია:

ე(5) რ(19) თ(9), და იძლევა ღმერთთა პანთეონის მუდმივებს: 51 _ ღმერთის ადამიანური ბუნების მუდმივას, 99 _ ღმერთის ღვთაებრივი ბუნების მუდმივას, 5 + 19 + 9 = 33, განღმრთობის ასაკს. ფარულად კი _ (1 + ... + 25) + (1 + ... + 13) + (1 + ... + 5) + (1 + ... + 19) + (1 + ... + 9) = 666-ს, ადამიან ღმერთის რიცხვ-სიმბოლოს:
ღმერთი _ 666 ?! თავდაყირა დგება ბიბლიის 666-თან დაკავშირებული მუხლი.

გამორჩეულად იდგა ადამიან ღმერთის მოვლინების მისტიური პროცესი. სიტყვის შესაქმესას იბერიელი ქურუმებმა იცოდნენ, რომ მდედრისა და მამრის შეწყვილებით კვერცხში (კვერცხუჯრედში, ძველქართულად _ „კუერცხი“) სული (ბა), საშოში არსებულ მატერიალურ სუბსტრატში სიცოცხლედ, ცხოველმყოფელად ღვივდება-დედდება. ვნახოთ, სიტყვა „კუერცხი“-ს ჰემატრიული სურათი, დავყოთ იგი ჰემატრიულად:
კუ-ერ-ც-ხ-ი, აქ „კუ“ _ სულის გადამტანი სტრუქტურაა, „ერ“ _ ლექსიკური თესლია, რიცხვულად:
51. 9. მას მზე ღმერთის იმპულსი _ 9, აკლია, რომ ჩანასახი (51. 99) გახდეს. უბიწო ჩასახვისას კუერცხში ასო-ნიშან ც(29)-ის 9-იანი, გაივლის მდედრის შესატყვის 2-იანს, და მიიღება:
კუ-51. 99. 2-ხ-ი, სადაც _ 51. 99, ადამიან ღმერთის ჰემატრიული ჩანასახია. სამი (3) თვის შემდეგ დედის საშოში იძვრის სიცოცხლე და „ბა“-თი (სულით) სულჩადგმული ჩანასახი ქმნის სურათს: 3 (თვე) ... კუ(33), ანუ _ 3-33, შვილი ღმერთის ჰემატრიული რიცხვით (333). „ორი მესამედი _ ღმერთი იყო იგი, ერთი მესამედი კაცი...“ (ამირანისა და გილგამეშის გენეტიკური ფორმულა).
დღის სინათლეს იხილავს _ „ყრმა“, რომლის ფარული რიცხვი _ 633-ია, მას სწორედ განღმრთობის ასაკის _ 33-ის დამატება უნდა 666-ამდე, ადამიან ღმერთის რიცხვამდე რომ მოსრულდეს (633 + 33 = 666). მაცხოვარი სწორედ 33 წლისა უნდა ამაღლდეს ზეცად, სხვაგვარად იგი ადამიან ღმერთი ვერ გახდება.
დავსვათ კითხვა: როგორ წარმოედგინათ მეორედ მოსვლა

04/10/2026

დიდი შეთქმულება საქართველოს ისტორიის წინააღმდეგ

დასრულდა მუშაობა ძველი ქართულის პირველ კრიპტოგრაფიულ ლექსიკონზე. გთავაზობთ ამონარიდს.იბერიული ლექსიკიდან ამოკითხული ქრის...
01/10/2026

დასრულდა მუშაობა ძველი ქართულის პირველ კრიპტოგრაფიულ ლექსიკონზე.
გთავაზობთ ამონარიდს.

იბერიული ლექსიკიდან ამოკითხული ქრისტეს ამბავი _ „მარადიული სახარება“ (რატომ გააცოცხლა ქრისტემ ლაზარე):

სიტყვაში ქრისტეშობამდე დაფარული ქრისტეს ამბავი
(„ზეცის შუა დაფრინავდა... მარადიული სახარება“ (გამოცხ. 14. 6))

წაღმართული მზისა და მთვარის, მნათობთა თაყვანისცემის კაბალა (წაღმართთა ბიბლია) ზედმიწევნით გაიმეორა, ყველა ფუნდამენტურმა რელიგიამ, და უპირველესად, ქრისტიანობამ. მზისა და მთვარის ასტრომიმართება სახარებაში უკვე მამა ღმერთისა და ყრმის ამბავი გახდა. ცაზე განვითარებული საკვანძო ასტრომოვლენების ანარეკლი შეიძლება ვიპოვოთ, ათასეული წლების შემდეგ, ისრაელის მიწაზე განვითარებულ საკრალურ პროცესებში. და პირიქით, სახარების სიუჟეტი შეგვიძლია ათასეული წლებით ადრე სიტყვად წარმოქმნაში „ვიხილოთ“. მით უმეტეს, როცა ეს ლექსიკა დაშიფრული-კრიპტოგრაფიული გზავნილია. რამდენადაც ზუსტად გადადიოდა რელიგიაში ასტროწარმოდგენები, იმდენად ზუსტად აღწერა იგი სახარებამ და იმდენად ზედმიწევნით შეიძლება ამ სახარების ათასეული წლების წინანდელ სიტყვაში ამოკითხვა. რაოდენ საოცარიც არ უნდა იყოს, ამაზე სულაც არ მოქმედებს დრო, იმიტომ, რომ სურათი, რომელიც სიტყვამ დაიმახსოვრა და ქრისტეშობის შემდეგ „გაცოცხლდა“, ცაზე უცვლელად „ეწერა,“ როგორც ასტროობიექტები და მათი ტრაექტორიები. სწორედაც ამას გულისხმობდა, აქამდე ამოუცნობი სახარებისეული ტერმინი, „მარადიული სახარება“. ასე რომ იბერთა წინაპრები სახარების ალგორთმს, ძირითად სიუჟეტურ ხაზს, მაშინ ფლობდნენ, როცა ქრისტე ჯერაც არ იყო დაბადებული. ამიტომაც ლაზარეს გაცოცხლებით იესომ უკვე ზედმიწევნით იცოდა, თავისი მომავალი სავალი გზა. ამიტომაც გააცოცხლა ქრისტემ ლაზარე (ძველი ქართული ენა), ამით მან მისი მომავალი ამოიკითხა.
„მარადიული სახარება“ არის სიტყვათა რიცხვებითა და სემანტიკით შექმნილი წარმოსახვითი სარწმუნოებრივი ხატი _ სახარება, რომელიც ქრისტეშობამდე გაცილებით ადრე შექმნა სიტყვის შემოქმედმა, და ქრისტეშობამ და იესოს მიწიერმა ცხოვრებამ გაიმეორა-დაადასტურა.

ახლა ვნახოთ, როგორ ხედავდნენ ადამიან ღმერთის (ქრისტეს) მომავალ გზას ნათელმხილველები ქრისტეს დაბადებამდე ათასწლეულებით ადრე.
იბერიული ლექსიკიდან ამოკითხული ქრისტეს ამბავი _ „მარადიული სახარება“ (რატომ გააცოცხლა ქრისტემ ლაზარე):
ლამარია (სვ.) _ ღვთისშობელს სახელი სვანეთში. იგი შუმერულ-ქართულ პარალელად ითვლება. სწორი იქნება, თუ ვიტყვით, იბერიის შუმერულ პერიოდში შექმნილი სიტყვაა (VI _ V ათასწლეულები).

ლამარ _ შუმერში ქალ ღვთაებაა, ლექსიკურად „ლა _ მარ“ კოგნიტური კომპოზიტია. „ლა“ _ წრეა, და ქალური ბუნების აღმნიშვნელია, „მარ“ _ წმინდას სემანტიკითაა, რიგითად _ 33, განღმრთობის ასაკი, ბოლოსართი „ია“ _ ღმერთის შვილის სახელია (ამ ეტაპზე ვერ გამოვრიცხავთ, შემთხვევითობას.) ლექსიკურ-ჰემატრიულ სურათში სჭარბობს წარმოსახვა, მაგრამ იგი თანმიმდევრულად კონკრეტულ სახეს შეიძენს:
ერთად _ „მარ-ია“ _ ჰემატრიით 44-ია, სულიერების, სიკეთის რიცხვ-სიმბოლო. იგი ვრცელდება კიდეც ერთაშორის ხმარებაში ღვთიშობლის სახელად _ „მარია,“ იბერიაში _ „მარიამი.“
დაშიფვრის ერთგვაროვნება მისი არსებობის დადასტურებაა: ერთად „ლამარია“ _ 57-ია, ანუ 111 _ თვლის შვიდობით სისტემაში, იგივეა, მისი იბერიული ვერსია _ „მარიამი“: 57 _ 111, საწყისის რიცხვით საწუთროში. მისი გამოჩენით დიდი სარწმუნოებრივი პროცესები იწყება. ქრისტეშობამდე დაახლოებით რამდენიმე ათასი წელია, და სახელი მისი, რომელმაც უნდა მოიყვანოს, შვას ახალი ღმერთი, უკვე არსებობს! ამას მოწმობს ამ სიტყვის შუმერული პერიოდი და იმ დროის ჩანაწერები თიხის ფირფიტებზე, სადაც ქალ-ღვთაების ეს სახელია დაფიქსირებული. იხ. ერთიცახე;
ლაღამარ (სვ.) _ იგივე ლამარია. ქალ-ღვთაება _ 72, ცარგვალის ტრიალის ჰემატრიით. დედა ქალ-ღმერთის (ლამარ _ ლამარია _ ლაღამარ) განსაკუთრებულ მისიაზე ცოდნა შუმერსა და სვანეთს ათასწლეულების მიღმეთიდან მოჰყვება;
ლას, ვარდ_ლას (სვ.) _ ნეტავ იყოს! ნეტავ მოხდეს!
ჰემატრიით _ 63, აღდგომის რიცხვი. სიტყვაში, თითქოს აღდგომის ნატვრაა, ყრმის მოსვლის ნატვრა, რომელიც ჯერ არ მოსულა და ძელს იტვირთებს. ძელი (ჯვარი) იკითხება სიტყვაში_ „ვარდ“ (ა. ცინცაძე, „ასტროენათმეცნიერება“, 2025). 63 _ მზისა (9) და მთვარის (7) ციფრთა ნამრავლია, ერთობლიობაა, (ნათელმხილველთა თვალსაზრისით) სწორედ ამ ერთობამ მოამზადა იესო ქრისტეს ღმერთად ამაღლება და მოიტანა „აღდგომა“. იხ. ვარდი, ვარდობაი, ვარდისფურცლობა, „ელი, ელი, ლამა საბაქთანი“;

ლითუალ (სვ.) _ დაბადება! რიგით სათვალავში _ 66 და ფარულად _ 51.0 ადამიან ღმერთის მუდმივებით, დაფარვის ურთულესი ფორმა. „იბადება ადამიან ღმერთი (66, 51), რომელიც კაცებრივი ღმერთის დიდ ჯვარს იტვირთებს“;
ლითნ(ე) (სვ.) _ შობა, დაბადება. (45, 99) წყვილით. სადაც, 45 _ მზის თან-მხლები თვალია, ხოლო _ 99, ღმერთის ღვთაებრიობის რიცხვია. სიტყვის ჰემატრიასა და სემანტიკაში _ მზის თვალი იბადება ღვთაებრივი სულით. აშკარაა შობის, ყრმის დაბადების საკრალური სემანტიკა. დააკვირდით, ყველა პროცესი საწუთროშია. იხ. არდაბაგა; ახალთუთა; ახალნერგი;

ლინთვ (სვ.) _ ზამთარი, ადამიან ღმერთის მუდმივათი _ 51, მაცხოვარი ზამთრისას, მზის ბუდობისას იშვა;
ლულუბერი (ჭან.) _ ჩვილი, ახალშობილი, ჰემატრიით _ მზის გასრულებული კუთხური გზა _ 94. ბუნებრივია, ძველის გასრულება და ახალი წელის შემოსვლა, წელი კი _ დიდ ღამეში სრულდება, ყრმა იესოც _ დიდ ღამეში იშვა;

ლინწილნაალი (სვ.) _ მელოგინე ქალისთვის დგომისა და გარეთ გასვლის ნებართვა. სიტყვა მარცვლოვანი კომპოზიტია: ლინ_წილ _ ნაალი. „ლინ“ _ 36, მზის იმდროინდელ კალენდარში კვირათა რიცხვით, მარადიულობის ნიშანი. „წილ“_ წილ-ხვედრი. „ნაალი“ _ ნალი, ახალშობილი მთვარის სახება, ჰემატრიით _ 28, მთვარის რიცხვით. სიტყვაში, თითქოს, შობის საკრალური სიუჟეტია დანახული;
ლალგენი (სვ.) _ ზვარაკი, სამსხვერპლო ხარი (ხბო) _ მზის სხივი. მზის წმინდა რიცხვით _ 47, იგია ნათელი უკუნში. ცხადია, სიტყვა „ლალგენი“ _ ახალშობილი ღმერთის _ სამსხვერპლოს ბედისწერაზე „ჰყვება“;

ლიღვლაი (სვ.) _ მუხლმოყრა ღმერთის დიდებისას. სიტყვის ჰემატრიული წყვილია (63, 777), ერთი მხრივ, მზისა და მთვარის რიცხვი _ 63, მეორე მხრივ _ უკუნეთი (777), ძველი ღმერთების სიმბოლო. „უკუნეთში, ძველი ღმერთების წიაღში აღდგომისას დაბადებული მზის სხივი, ახალი ღმერთი“;
ლიგ - ლიიგი _(სვ.) _ დატანჯული, მძიმე ტვირთით მიმავალი, ჯვრის მზიდველის, (მაცხოვარის) სვლა, ფარულად _ 333, შვილი ღმერთის ჰემატრიით, გოლგოთას ეკლიანი გზა. იხ. აღდგომა, თანაფა;
ლიპრე _ (სვ.) _ აფრენა, (ზეცად ამაღლება), მოულოდნელი სიკვდილი (საწუთროში), ჰემატრიით _ 63, აღდგომის საკრალური პროცესის „ხილვა, იგივე „კვირას“, „ნაღველის“, „ძმარის“ (ჯვარცმის ატრიბუტები) ჰემატრიებით;

ლიკვრიელ _(სვ.) _ (ლიკ-ვრი-ელ) _ კვირას გალობით, საერთო სახალხო შეთანხმებით, რაიმეს დადგენა ან შეცხადება. ლიკ _ 33, განღმრთობის ასაკი, ლიკვრი_ 41 ცის შვილის რიცხვ-სიმბოლო. „ღმერთად ამაღლება და მასზე სახალხო რეაქცია“;

ლელშანარი (სვ.) (ლელ-შა-ნარი) _ სულის კურთხევის დროს, მკვდრის შესაწირავი ტანსაცმლის რიტუალი. „ლელ“, ჰემატრიით _ 171, თვლის შვიდობით სისტემაში შვილი ღმერთის რიცხვით _ 333, „ნარი“_ გვირგვინის ნარ-ეკალი. „წილის ყრა, მაცხოვრის კვართზე“;

დასკვნა: ეს ლექსიკა, მზის და მთვარის თაყვანისმცემელთა შექმნილია. თუნდაც აღდგომის რიცხვი 63 = 7 x 9 , სადაც 7-მთვარის რიცხვია, 9-მზის. იგი იბერიაში იქმნებოდა მაშინ, როცა ქრისტეშობამდე ჯერ კიდევ ათასეული წლები იყო დარჩენილი. და ქრისტიანობა მხოლოდ ჩანასახობრივ სახეში არსებობდა.
ამიტომაც არ უნდა გამხელილიყო დაფარვის კოდი _ ქართული ანბანური მატრიცა ქრისტიანობის სახელმწიფო რელიგიად მიღებამდე, ამიტომაც მკვდრეთით აღადგინა ქრისტემ ლაზარე............................................

P.S. გაგრძელებას იხილავთ წიგნში

Address

Tbilisi
Tbilisi
0100

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when იბერიის ჰემატრიული მემკვიდრეობა / The gematria heritage of Iberia posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The Organization

Send a message to იბერიის ჰემატრიული მემკვიდრეობა / The gematria heritage of Iberia:

Shortcuts

Share