Holy Trinity Greek Orthodox Church of St. Augustine

11/05/2026

Το Περιοδικό μας: Ο μύθος του Ικάρου // Our Bulletin: The myth of Ikarus

Ο μύθος του Ίκαρου
Σύμφωνα με την Αρχαία Ελληνική Μυθολογία ο βασιλιάς της Κρήτης Μίνωας, αιχμαλώτισε τον Δαίδαλο μαζί με τον γιο του Ίκαρο. Προκειμένου να δραπετεύσουν, ο Δαίδαλος κατασκεύασε δυο ζευγάρια φτερά τα οποία προσάρμοσαν στους ώμους τους. Ο Δαίδαλος είχε δώσει οδηγίες στον Ίκαρο να μην πετάει χαμηλά γιατί η θάλασσα θα έκανε ζημιά στα φτερά, αλλά ούτε πολύ ψηλά για να μη λιώσει το κερί με το οποίο έκανε τη συγκόλληση των φτερών. Ο Ίκαρος, γοητευμένος από την εμπειρία της πτήσης δεν άκουσε τον πατέρα του και πέταξε πολύ ψηλά με αποτέλεσμα να λιώσει το κερί. Ό Ίκαρος έπεσε στην θάλασσα και πνίγηκε.
Ο μύθος του Ικάρου είναι χτισμένος πάνω στο όνειρο του ανθρώπου να πετάξει, να βγει έξω από τον γήινο κόσμο, αυτόν που μέχρι τότε ήξερε και να κάνει ένα βήμα πιο πέρα από τις φυσικές του δυνατότητες. Αλλά κρύβει μέσα του τα δεινά που έρχονται όταν ο άνθρωπος κάνει κακή διαχείριση της αυτοεκτίμησης. Η χαμηλή αυτοεκτίμηση που είναι η πτήση κοντά στη θάλασσα, καταστρέφει τα φτερά, με άλλα λόγια ο άνθρωπος δεν έχει όνειρα και σχέδια για τη ζωή. Η υψηλή αυτοεκτίμηση δηλαδή η πτήση κοντά στον ήλιο, λιώνει το κερί. Η υπερεκτίμηση των δυνατοτήτων μας γεννά εγωισμό, αλαζονεία και προσβολή του Θείου. Η λανθασμένη αυτοεκτίμηση καίει ή βυθίζει τον άνθρωπο. Ο Ίκαρος δεν άκουσε τον πατέρα του ο οποίος του έφτιαξε τα φτερά. Η μη σωστή χρήση των χαρισμάτων που μας έδωσε ο Θεός Πατέρας, οδηγεί τον άνθρωπο στην καταστροφή ενώ η σωστή, του δίνει φτερά στα όνειρα και κίνητρα για την πρόοδο. ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ The myth of Icarus
According to Ancient Greek Mythology, the king of Crete, Minos, captured Daedalus together with his son Icarus. In order to escape, Daedalus made two pairs of wings which they adjusted to their shoulders. Daedalus had instructed Icarus not to fly low because the sea would damage the wings, but not too high so as not to melt the wax with which he welded the wings. Icarus, fascinated by the experience of the flight, did not listen to his father and flew very high, as a result of which the candle melted. Icarus fell into the sea and drowned.
The myth of Icarus is built on the dream of man to fly, to get out of the earthly world, the one he knew until then and to go one step beyond his natural capabilities. But it hides the sufferings that come when a person mismanages self-esteem. The low self-esteem that is the flight near the sea, destroys the wings, in other words man has no dreams and plans for life. High self-esteem, i.e. flying close to the sun, melts the candle. The overestimation of our possibilities breeds selfishness, arrogance, and insult of the Divine. Wrong self-esteem burns or sinks a person. Icarus did not listen to his father who made his wings. The incorrect use of the gifts given to us by God the Father, leads man to destruction while the correct one, gives him wings in dreams and a motivation for progress.

11/03/2026

Today, all of us at the Saint Photios National Shrine joyfully celebrate the Name Day of the head of our beloved Greek Orthodox Archdiocese of America, His Eminence Archbishop Elpidophoros of America.

Εἰς πολλά ἔτη, Δέσποτα!

11/02/2026

Αὕτη ἡ θάλασσα ἡ μεγάλη καὶ εὐρύχωρος….Ἐκεῖ πλοῖα διαπορεύονται. Θεσσαλονίκη, Καλαμαριά Ψαλμός 103// There is this great and spacious sea… there the ships pass through; Thessaloniki, Kalamaria. Psalm 104

11/02/2026

Αὕτη ἡ θάλασσα ἡ μεγάλη καὶ εὐρύχωρος….Ἐκεῖ πλοῖα διαπορεύονται (Ψαλμός 103). Θεσσαλονίκη, Προκυμαία // There is this great and spacious sea… there the ships pass through; Psalm 104 Thessaloniki, Waterfront.

11/01/2026

On Philoptochos Sunday, Holy Trinity was honored to have Orthodox Volunteer Corps Executive director Michael Sider-Rose share about the immersive service opportunities for Orthodox Christian young adults. Visit orthodoxvolunteercorps.org.

----------------------------------------------------------------
The Greek Orthodox Ladies Philoptochos Society - Empowering Community Through Our Orthodox Faith and Philanthropy
----------------------------------------------------------------

11/01/2026

Fifth Sunday of Luke
Orthros and Divine Liturgy

10/31/2026

10/31/2026

5th Sunday of Luke
Some thoughts

Every gospel reading, dear brothers and sisters, is an excerpt from the life or teaching of our Lord. It contains a wealth of messages, among which, some major truths prevail. This is the case with today's Parable of the Rich and Lazarus. We would say that it is addressed especially to those who claim that if they saw a miracle they would believe in Christ. Or, even to those who say: "We do not know what the afterlife is like, because we have not seen anyone who came from there and told us about it."
But let's look at the Parable from the beginning. On the one hand we have the Rich. The text nowhere says that he sins. And if one asked him, he might say what we very often hear Christians say about themselves: "I have not killed, I have not stolen, I have not wronged." Nevertheless, we see that this man, that is, this kind of life, is being condemned. What is wrong? one will wonder. The mistake, brothers, is autonomization from God. The rich man of the parable, lives and rejoices without bothering anyone but he is also indifferent to God. Because, if he was concerned with the true relationship with God then the first thing he would do, would be to take care of poor Lazarus. It was a commandment of the Mosaic Law. And he would treat him as a neighbor, he would come close to him and would love him "as himself". The care of such a person is not how he will fare well, but what God expects from him. Let us remember, that Abraham was famous for his goods, his riches. But what made him unique, was his hospitality and trust in God. The latter, made him ready to sacrifice his only son, Isaac, but also to leave his homeland, when God called him. Because, as the Apostle Paul says, for "he waited for the city which has foundations, whose builder and maker is God". Here it would be good to emphasize that all what was said do not concern just people far from the Church and God. Christ, first and foremost, referred to pious people.

Lazarus stands in the opposite of this situation. He was poor, homeless with major health problems. The dogs, as the text says, licked his wounds. His name, however, reveals the attitude of the soul. The Lord did not choose it by chance. Lazarus in Hebrew means "God helps". With the name Lazarus, the Lord signifies the man who, although suffering, though deprived of all human help, believes that God helps. Misery in man is a bad thing. But how good it can be, when a person sees things like poor Lazarus! God helps, even when logic says we are helpless. Ignorance of the Divine will, condemned the Rich, trust in God saved Lazarus. The Rich man could do much, he did not do what God expected of him. The poor man had no power to do anything, but his soul did everything and found itself in the Abraham's bosom.
The Rich Man in the Parable asks Abraham, that is, God, to send one of the dead into the world so that people may learn from him that there is afterlife, that there is final judgment, so that they will repent. But Abraham was categorical. Through the mouth of Abraham, in the parable we heard, the Lord teaches us: There is the Law and the Prophets. As we would say today, Christians have everything they need to be saved. We have the Holy Sacraments, we have the teaching of the Church, there are the proper people who deal with the Ministry of the Word. It does not need, nor will the resurrection of one of the deceased bring results.

In closing, dear brethren, let us remember a picture from our daily lives. The driver of the car must know his destination and obey the driving regulations. And the Christian who remembers the afterlife and the eternal kingdom, which is our destination, obeys God's commandments, especially the commandment of love. And he is safely led into the bosom of Abraham, into the hands of God. Amen.

10/31/2026

Κυριακή Ε’ Λουκά (Του Πλουσίου και του Λαζάρου)
Λίγες σκέψεις

Κάθε ευαγγελικό ανάγνωσμα, αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, είναι ένα απόσπασμα από την ζωή ή την διδασκαλία του Κυρίου μας. Περιέχει έναν πλούτο μηνυμάτων, στα οποία βέβαια κυριαρχούν κάποιες αλήθειες. Αυτό συμβαίνει με την σημερινή Παραβολή του Πλουσίου και του Λαζάρου. Θα λέγαμε ότι απευθύνεται ειδικά σε αυτούς που ισχυρίζονται ότι αν έβλεπαν ένα θαύμα θα πίστευαν στον Χριστό. Ή, ακόμα σε αυτούς που λένε: «Δεν ξέρουμε πώς είναι η άλλη ζωή επειδή δεν είδαμε κανέναν που ήλθε από εκεί και να μας πει σχετικά».

Ας δούμε όμως την Παραβολή από την αρχή. Από τη μια έχουμε τον Πλούσιο. Το κείμενο δεν λέει πουθενά ότι αμαρτάνει. Και αν τον ρωτούσε κανείς ίσως να έλεγε αυτό που πολύ συχνά ακούμε τους Χριστιανούς να λένε για τον εαυτό τους: «Δεν σκότωσα, δεν έκλεψα, δεν αδίκησα». Παρά ταύτα βλέπουμε ότι ο άνθρωπος αυτός, δηλαδή αυτού του είδους η ζωή, κατακρίνεται. Ποιο είναι το λάθος; θα αναρωτηθεί κανείς. Το λάθος, αδελφοί, είναι η αυτονόμηση από τον Θεό. Ο πλούσιος της παραβολής, ζει και ευφραίνεται χωρίς να ενοχλεί κανένα αλλά και αδιαφορώντας για τον Θεό. Γιατί αν τον απασχολούσε η αληθινή σχέση με τον Θεό τότε το πρώτο πράγμα που θα έκαμνε θα ήταν να προσέξει τον πτωχό Λάζαρο. Ήταν εντολή του Μωσαϊκού Νόμου. Και να του φερθεί ως πλησίον. Να έλθει κοντά του. Να τον αγαπήσει «ως εαυτόν». Η φροντίδα ενός τέτοιου ανθρώπου είναι όχι πώς θα περάσει καλά αυτός, αλλά τι περιμένει o Θεός από αυτόν. Ας θυμηθούμε ότι ο Αβραάμ ήταν ονομαστός για τα αγαθά του, τα πλούτη του. Αυτό όμως που τον ξεχώρισε ήταν η φιλοξενία του και η εμπιστοσύνη στον Θεό. Η τελευταία τον έκανε έτοιμο να θυσιάσει τον μοναχογιό του, τον Ισαάκ, αλλά και να αναχωρήσει από την πατρίδα του, όταν τον κάλεσε ο Θεός. Γιατί, όπως λέει ο Απ. Παύλος, περίμενε την πόλη που έχει τα θεμέλια, της οποίας τεχνίτης και δημιουργός είναι ο Θεός. Εδώ θα ήταν καλό να τονίσουμε ότι αυτά δεν αφορούν μόνο τους ανθρώπους μακράν της Εκκλησίας και του Θεού. Ο Χριστός, πρωτίστως και κυρίως, αναφερόταν στους ευσεβείς ανθρώπους.

Στον αντίποδα αυτής της κατάστασης βρίσκεται ο Λάζαρος. Πτωχός, άστεγος με μεγάλα προβλήματα υγείας. Τα σκυλιά, όπως λέει το κείμενο, έγλειφαν τις πληγές του. Το όνομά του όμως, φανερώνει την στάση της ψυχής. Δεν το διάλεξε τυχαία ο Κύριος. Λάζαρος στα Εβραϊκά, σημαίνει «ο Θεός βοηθεί». Με το όνομα λοιπον Λάζαρος, ο Κύριος δηλώνει τον άνθρωπο ο οποίος αν και υποφέρει, αν και στερείται από κάθε ανθρώπινη βοήθεια, πιστεύει ότι ο Θεός βοηθεί. Κακό πράγμα η δυστυχία στον άνθρωπο. Πόσο καλό όμως μπορεί να βγει όταν ο άνθρωπος δει τἆ πράγματα όπως ο πτωχός Λάζαρος! Ο Θεός βοηθεί, ακόμα και όταν η λογική λέει ότι είμαστε αβοήθητοι. Η αδιαφορία για το Θεϊκό θέλημα καταδίκασε τον Πλούσιο, η εμπιστοσύνη στο Θεό έσωσε τον Λάζαρο. Ο Πλούσιος θα μπορούσε να κάνει πολλά, δεν έκανε τίποτα από αυτά που ο Θεός περίμενε από αυτόν. Ο πτωχός δεν είχε δυνάμεις να κάνει τίποτα, η ψυχή του όμως έκανε τα πάντα και βρέθηκε στην αγκαλιά του Αβραάμ.

Ο Πλούσιος στην Παραβολή, ζητάει από τον Αβραἀμ, δηλαδή τον Θεό, να στείλει στον κόσμο κάποιον από τους κεκοιμημένους ώστε οι άνθρωποι να μάθουν από αυτόν ότι υπάρχει η μέλλουσα ζωή, υπάρχει η μέλλουσα κρίση και να μετανοήσουν. Ο Αβραάμ όμως ήταν κατηγορηματικός. Με το στόμα του Αβραάμ, στην παραβολή που ακούσαμε, ο Κύριος μας διδάσκει: Υπάρχει ο Νόμος και οι Προφήτες. Όπως θα λέγαμε σήμερα, οι Χριστιανοί έχουν ό,τι χρειάζονται για να σωθούν. Yπάρχει η διδασκαλία της Εκκλησίας, υπάρχουν οι κατάλληλοι άνθρωποι που ασχολούνται με την Διακονία του Λόγου. Δεν είναι ανάγκη, ούτε θα φέρει αποτέλεσμα η ανάσταση κάποιου από τους κεκοιμημένους.

Κατακλείοντας, αγαπητοί αδελφοί, ας θυμηθούμε μια εικόνα απο την καθημερινή μας ζωή. Ο οδηγός του αυτοκινήτου πρέπει να ξέρει τον προορισμό του και να υπακούει στους κανονισμούς της οδήγησης. Και ο Χριστιανός που θυμάται την μέλλουσα ζωή και την αιώνια βασιλεία, η οποία είναι ο προορισμός μας, συμμορφώνεται με τις εντολές του Θεού, ειδικά με την εντολή της αγάπης. Και με ασφάλεια οδηγείται στην αγκαλιά του Αβραάμ, στα χέρια του Θεού. Αμήν.

10/29/2026

Το Περιοδικό μας: Η Χάρη του Θεού. // Our Bulletin: God’s Grace

Η Κυριακή των Αγίων Πάντων θυμίζει σε όλους αυτό που μπορεί και θέλει να κάνει το Άγιο Πνεύμα στην ψυχή μας. Ζητούμε την Χάρη του Θεού και καλά κάνουμε. Οι Άγιοι είναι αστείρευτα δοχεία της Χάριτος. Βλέπετε, ένα δοχείο μπορεί να περιέχει την πιο θρεπτική τροφή, ή την πιο θεραπευτική ουσία. Το περιεχόμενό του τρέφει, δίνει ζωή, θεραπεύει. Αλλά κάποτε τελειώνει. Η Χάρη που δίνει ο Θεός είναι ατελεύτητη. Εκτός αν ο άνθρωπος καταστρέψει το δοχείο της ψυχής του.
Μελετώντας του βίους των Αγίων βλέπουμε ότι αυτοί δεν ανήκουν σε κάποια ξεχωριστή κατηγορία ανθρώπων. Στα Συναξάρια συναντούμε Αγίους πλούσιους, φτωχούς, μορφωμένους, αμόρφωτους με χαμηλή ή υψηλή παιδεία. Συναντούμε βασιλείς, στρατιώτες, τσομπάνους, μίμους δηλαδή ηθοποιούς, ακόμα και πόρνες. Όλα αυτά δεν αποτελούν εμπόδιο για το αγιαστικό έργο του Θεού. Ούτε και ο άνθρωπος μπορεί να επικαλεστεί ιδιαίτερες συνθήκες που τον εμποδίζουν να αγιάσει. Η Χάρη του Θεού βρίσκει τον άνθρωπο οπουδήποτε και αν αυτός βρίσκεται. Στο παλάτι ή στον σταύλο, όπως στην περίπτωση του Αγ. Ιωάννου του Ρώσου, ακόμα και στη φυλακή. Αρκεί ο άνθρωπος να θέλει να την δεχτεί, να ετοιμάζει την ψυχή του για την υποδοχή Της και να έχει διάθεση να ζήσει κατά τη φώτιση του Αγίου Πνεύματος.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
All Saints Sunday serves as a reminder of what the Holy Spirit can accomplish within our souls. We seek the Grace of God, and through it, we flourish. The Saints are unfailing vessels of Divine Grace. Consider a pot—it may hold the most nourishing food or the most healing remedy. Its contents sustain, revitalize, and restore. Yet, at times, they are depleted. The Grace granted by God, however, is inexhaustible—unless man himself shatters the vessel of his soul.
When we study the lives of Saints, we see that they do not belong to a single category of people. In their stories, we encounter Saints who were rich or poor, educated or uneducated, of both high and low culture. We meet kings, soldiers, shepherds, and even mimes—actors—and prostitutes. None of these circumstances hinder God’s sanctifying work. Nor can anyone use their background or situation as an excuse for avoiding sanctification. The Grace of God reaches a person wherever they are—in a palace, in a stable, as seen in the life of St. John the Russian, or even in prison. What matters is the willingness to receive it, to prepare their soul for its presence, and to embrace the desire to live under the enlightenment of the Holy Spirit.