16/08/2026
एउटा पकाउने ग्यासको सिलिन्डर लिनका लागि दिनहूँ बजार धाउनु र रित्तो हात फर्किनु हाम्रो समाजको कति तितो यथार्थ बनिसकेको छ। गोरखा बजारमा ग्यास खोज्न थालेको पनि करिब १० दिन भइसक्यो, तर डिपोहरूमा "ग्यास छैन" भन्ने एउटै जवाफ सुन्नुपर्दा मन खिन्न हुन्छ। खाना पकाउने जस्तो आधारभूत आवश्यकताका लागि हप्तौं कुर्नुपर्ने यो नियति कुनै एक व्यक्तिको मात्र नभई सम्पूर्ण सर्वसाधारणको दैनिकी बनेको छ।
यस्तै प्रशासनिक ढिलासुस्ती, फितलो आपूर्ति व्यवस्था र निरन्तरको सास्तीबाट आजित भएरै चर्चित पत्रकार नारायण श्रेष्ठजस्ता देशका सशक्त आवाजहरू पनि अन्ततः नेपाल छोडेर अमेरिका पलायन हुन बाध्य भएका हुन्। समाजका विकृति र सर्वसाधारणका दुःखेसो उजागर गर्ने बौद्धिक वर्ग नै स्वदेशमा भविष्य नदेखेर बाहिरिनुले मुलुकको समग्र अवस्था र राज्य प्रणालीप्रतिको गहिरो निराशालाई प्रस्ट पार्छ।
आधारभूत सेवामा सास्ती: खाना पकाउने ग्यास, खानेपानी र बिजुली जस्ता दैनिक न्यूनतम आवश्यकताका लागि पनि हप्तौंसम्म लाइन बस्नुपर्ने र रित्तो हात फर्किनुपर्ने बाध्यता।
प्रतिभा र सचेत नागरिकको पलायन: देशमै केही गर्छु भन्ने ऊर्जाशील युवा, पत्रकार तथा बौद्धिक वर्ग सधैंको बेथिति र अनिश्चित भविष्यबाट आजित भएर विदेशिनु।
फितलो व्यवस्थापन र राज्यको उदासीनता: आपूर्ति सहज बनाउन र बजारको अनुगमन गर्न स्थानीय तथा केन्द्रीय निकायले देखाउने निरन्तरको बेवास्ता।
जबसम्म राज्यले आफ्ना नागरिकलाई न्यूनतम गाँस, बास र इन्धन जस्ता आधारभूत कुराको सहज पहुँच सुनिश्चित गर्न सक्दैन, तबसम्म देश बनाउने भाषणहरू केवल कागजमै सीमित रहनेछन्। आम नागरिकले आफ्नै देशमा अझै कति दिन यस्तो सास्ती खेप्नुपर्ने हो, त्यो गम्भीर प्रश्न बनेको छ।