10/06/2026
This is the terrible reality we face far too often. Most of the time, these stories remain untold, but today we have chosen to share one.
One morning, we received a distress call about a puppy lying unconscious on a busy road construction site nearly 30 kilometers from Biratnagar. When we asked for a video, our hearts sank. There lay a Siberian Husky puppy, barely 5–6 months old, severely injured and helpless under the scorching Terai sun, where temperatures had crossed 37°C.
We could only imagine the agony this innocent soul had been enduring—pain, heat, fear, dehydration and abandonment.
Despite the odds, our rescue team immediately rushed from Biratnagar even when hope was fading.
When our team arrived, the road construction workers informed us that someone had brought the puppy in a jute sack, dumped him there, and left. Just left.
The puppy was rushed to our shelter for emergency care, but sadly, despite all the efforts, he passed away just when he reached the shelter.
While our team was away attending this rescue, another emergency call came in. A dog was lying on the streets of Biratnagar, struggling to breathe. From the video, it appeared to be either a severe heat stroke case or a road accident victim. We requested the informers to move the dog into the shade and provide water while our team returned.
Unfortunately, by the time we reached the location, that dog too had passed away.
How can people be so unaware—or so indifferent—that they bring a breed like the Siberian Husky, a dog evolved for snowy and cold climates, into the extreme heat of the Terai?
Who is responsible for the suffering and such painful death?
Is it the government, for failing to establish and enforce policies regarding the breeding, sale and ownership of climate-sensitive breeds?
Is it the breeders, who in pursuit of profit, continue producing and selling animals without properly educating buyers about the immense responsibility and special care these breeds require?
Or is it the buyers themselves, who often have every means to do basic research but choose animals based on appearance, trends or social status rather than suitability and welfare?
Animals are not fashion accessories.
They are not status symbols.
They are not showpieces.
What hurts even more is that many of these animals are cherished when they are cute and convenient but when they become difficult, expensive or no longer serve their owners' desires, they are abandoned—discarded as if their lives never mattered.
A society's humanity is reflected in how it treats its most vulnerable members. When innocent animals are allowed to suffer and die in such heartbreaking ways, it forces us to question not only our laws and systems, but also our responsibility and civic sense.
This Husky puppy deserved better.
The dog on the street deserved better but even we were just as helpless due to shortage of manpower and resources.
And unless we start acknowledging our role in these tragedies, countless more animals will continue to suffer the same fate.
Please think before you buy.
Please research before you adopt.
Please be responsible for the lives you choose to bring into your homes.
Because for animals, human ignorance is often a death sentence.
Sahara Animal Care "सहारा"
हामीले बारम्बार सामना गर्ने अत्यन्त पीडादायी यथार्थ। अधिकांश समय यस्ता घटनाहरू सार्वजनिक हुँदैनन्, तर आज हामी केही ह्रीदयविधारक घटना साझा गर्न बाध्य भएका छौं।
एक बिहान हामीलाई बिराटनगरबाट करिब ३० किलोमिटर टाढा निर्माणाधीन सडकमा एउटा कुकुरको बच्चा अर्धचेत अवस्थामा लडिरहेको छ भन्ने खबर आयो। त्यहाँ करिब ५–६ महिनाको साइबेरियन हस्कीको बच्चा गम्भीर घाइते अवस्थामा ३७ डिग्री सेल्सियसभन्दा बढी तापक्रम भएको तातो तराईको घाममा असहाय भएर सडकमा अर्धचेत अवस्थामा लडिरहेको थियो।
त्यो निर्दोष प्राणीले कति पीडा, तिर्खा, गर्मी सहिरहेको थियो भन्ने कल्पना मात्र गर्न सकिन्थ्यो।
आशा लगभग सकिँदै गएको अवस्थामा पनि हाम्रो उद्धार टोली तुरुन्तै बिराटनगरबाट घटनास्थलतर्फ दौडियो।
त्यहाँ पुग्दा सडक निर्माणमा कार्यरत मजदुरहरूले एउटा अत्यन्त दुःखद कुरा सुनाए। कसैले उक्त हस्कीलाई जुटको बोरामा हालेर त्यहाँ ल्याएको थियो र सडक किनारमा फालेर गएको रहेछ।
हामीले तत्काल उद्धार गरी आश्रयस्थलमा ल्याएर आपतकालीन उपचार सुरु गर्यौं। तर दुर्भाग्यवश, सबै प्रयासका बाबजुद आश्रयस्थल पुगेलगत्तै उसले अन्तिम सास फेर्यो।
त्यही समयमा हाम्रो टोली उक्त उद्धारमा व्यस्त रहँदा अर्को आपतकालीन खबर आउछ - बिराटनगरको सडकमा एउटा सामुदायिक कुकुर सास फेर्न संघर्ष गरिरहेको थियो। भिडियो हेर्दा गम्भीर हिट स्ट्रोक वा सवारी दुर्घटनाको शिकार भएको जस्तो देखिन्थ्यो। हामीले खबर गर्ने व्यक्तिलाई कुकुरलाई छायाँमा सार्न र पानी दिन अनुरोध गर्यौं।
दुर्भाग्यवश, हाम्रो टोली पुग्दा त्यो कुकुरले पनि संसार छोडिसकेको थियो।
अत्यन्त चिसो मौसम चाहिने साइबेरियन हस्की जस्तो जातलाई मानिसहरूले कसरी यस्तो अत्यधिक गर्मी हुने तराई क्षेत्रमा ल्याउन सक्छन्?
यस हस्कीको बच्चाले भोग्नुपरेको पीडा र मृत्युको जिम्मेवार को हो?
किन सरकारले यस्ता संवेदनशील जातका जनावरहरूको प्रजनन, बिक्री सम्बन्धी प्रभावकारी नीति र कानुन बनाउन तथा कार्यान्वयन गर्न सकेको छैन?
किन मानिसहरु जनावरलाई तिनको कल्याण र उपयुक्त वातावरणका आधारमा होइन, केवल आकर्षण, फेसन वा सामाजिक प्रतिष्ठाका लागि मात्र छनोट गर्छन्?
जनावरहरू फेसनका सामग्री होइनन्। उनीहरू सामाजिक प्रतिष्ठा देखाउने साधन होइनन्। उनीहरू सजावटका वस्तु होइनन्।
उनीहरू पनि हामी जस्तै पीडा, डर, एक्लोपन र दुःख महसुस गर्न सक्ने जीवित प्राणी हुन्।
दुःखको कुरा, धेरै जनावरहरू साना, राम्रा र सहज हुँदा माया पाउँछन्, तर जब उनीहरूको हेरचाह कठिन, खर्चिलो वा असुविधाजनक हुन्छ, तब उनीहरूलाई त्यागिन्छ—मानौं उनीहरूको जीवनको कुनै मूल्य नै छैन।
जब निर्दोष जनावरहरू यति दर्दनाक तरिकाले पीडा भोगेर मर्न बाध्य हुन्छन्, तब हामीले केवल हाम्रो कानुन र प्रणालीलाई मात्र होइन, हाम्रो करुणा, जिम्मेवारीबोध र नागरिक चेतनालाई पनि प्रश्न गर्नुपर्छ।
जबसम्म हामी सबैले यस्ता दुःखद घटनामा आफ्नो जिम्मेवारी स्वीकार गर्दैनौं, तबसम्म अनगिन्ती जनावरहरूले यही नियति भोगिरहनेछन्।
कृपया किन्ने अघि सोच्नुहोस्। कृपया पाल्ने निर्णय गर्नु अघि अनुसन्धान गर्नुहोस्। कृपया आफ्नो घरमा ल्याउने जीवनप्रति जिम्मेवार बन्नुहोस्।
