Ogólnopolskie Stowarzyszenie Internowanych i Represjonowanych

24/10/2026

Gbur i cham.
„…Gbur, to ktoś, kto gwarantuje brak pojednania między Polakami, w myśl zasady: zgoda buduje, niezgoda rujnuje. To właśnie gbury i głupki wszelkiej maści rujnują Polskę, niezależnie od tego, czy są świadome własnego udziału w demolce państwa.
Dla nich liczą się tylko „Prawdziwi Europejczycy”, do których prawdziwych Polaków nie zaliczają. Taki Europejczyk może być skądkolwiek, nawet rodem z Bangladeszu, czy z Pekinu… Ważne, żeby tego ostatniego nie mylić z kimś, kto wysiaduje pod PKiN-em, czyli nieszczęsnym, warszawskim prezencie Stalina. To bynajmniej nie oznacza braku przychylności dla ziomków największego mordercy wszech czasów, bo komunizm, podobnie jak Lenin, są niestety wiecznie żywi.
Gbur (gburka?) współczesny, to kwintesencja nowoczesności, nie skażona dopuszczaniem do głosu zdrowego rozsądku. Dlaczego to takie ważne? Bo tylko kłamstwo i chamstwo gwarantuje właściwe wydawanie pieniędzy polskiego podatnika. Permanentny dureń na ministerialnym stanowisku nie wyda pieniędzy na cokolwiek pożytecznego, a o to właśnie chodzi! Rozwalenie państwa, tak, żeby nie dało się w nim żyć, jest wyraźnym celem niemieckiego namiestnika, pełniącego rolę „polskiego” premiera...”. Małgorzata Todd , felieton nr 43/2026(797)
W powyższym przypadku cechą wspólną jest jeszcze chamstwo i zdziczenia, które towarzyszy im chyba od poczęcia.

24/10/2026

W dniu 19 października 2026 roku reprezentacja Stowarzyszenia z pocztem sztandarowym uczestniczyła na Żoliborzu w uroczystościach upamiętniających 42.rocznicę zamordowania przez siepaczy SB ks. Jerzego Popiełuszkę.
Janusz Olewiński zaproponował, aby na transparencie, z którym udali się siedlczanie na uroczystości pogrzebowe ks. Jerzego widniał cytat z Pisma św. „lecz duszy zabić nie mogą”.
Po uroczystościach z Żoliborza ogromny tłum doszedł do śródmieścia, który prowadziła siedlecka opozycja ze swoim transparentem.
W filmie fabularnym „Popiełuszko, wolność jest w nas” z 2009 r. reżyserii Rafała Wieczyńskiego uwidoczniony został siedlecki transparent.
Pod koniec roku 1984 Janusz Olewiński otrzymał z Francji kolorowe pismo Maris Match, w którym zamieszczone były trzy kolorowe zdjęcia zmasakrowanego Księdz (gazeta jest w posiadaniu autora). Zlecił więc siedleckiemu zaufanemu fotografowi wykonanie 10 tys. tych fotografii, które masowo były kolportowane i wyeksponowane z umieszczeniem m. in. w gablocie parafii św. Stanisława BM w Siedlcach.

21/10/2026

Jeszcze raz o "bohaterce" z Gdańska:

10/10/2026

Janusz Olewiński porozumiał się z centralą Archiwum IPN w Warszawie, przekazując własne zasoby (dokumenty, zdjęcia, matryce itp.) dotyczące okresu legalnej i nielegalnej działalności „Solidarności”. Z inicjatywy J. Olewińskiego pełniący obowiązki prezesa IPN 31 sierpnia 2026 r. wystąpił do Dam i Kawalerów Krzyża Wolności i Solidarności z prośbą o przekazywanie do Archiwum dokumentów z czasów represji, które stanowią bezcenne i wiarygodne źródło wiedzy o tamtym okresie. Polecamy przekazywanie swoich materiałów.

03/10/2026

03/10/2026

Pełny tekst przekazany do TV Republika:

02/10/2026

Petycja do sejmowej komisji petycji.
Drobna poprawka: najniższa pensja od stycznia 2027 roku = 4950 zł.

01/10/2026

Jak drzewiej bywało: https://www.facebook.com/watch?v=1031023896627960

01/09/2026

W dniu 30 sierpnia 2026 r. zmarł nasz Kolega, były internowany działacz antykomunistyczny z rolniczej „Solidarności”, Antoni Prokopiak.
Antoni był działaczem opozycji antykomunistycznej oraz współtwórcą struktur NSZZ Rolników Indywidualnych „Solidarność” na terenie ówczesnego województwa siedleckiego.
W 1981 roku stał się jednym z głównych organizatorów gminnych struktur NSZZ RI „Solidarność” w Zbuczynie, gdzie objął funkcję wiceprzewodniczącego. Wkrótce potem wszedł w skład Prezydium Zarządu Wojewódzkiego RI „Solidarność” w Siedlcach. Jako reprezentant regionu zaangażował się w organizację strajku okupacyjnego, który rozpoczął się 5 listopada 1981 roku w Siedlcach. Protest, początkowo lokalny, szybko przekształcił się w akcję ogólnokrajową, skutkującą powołaniem Ogólnopolskiego Komitetu Protestacyjnego NSZZ RI „Solidarność”. Antoni należał do ścisłego kierownictwa komitetu strajkowego. Protestujący w Siedlcach z całej Polski rolnicy domagali się m.in.:
• konstytucyjnych gwarancji nienaruszalności własności chłopskiej i prawa do dziedziczenia ziemi,
• poprawy zaopatrzenia wsi w maszyny rolnicze, środki ochrony roślin, nawozy czy podstawowe artykuły spożywcze.
Strajk został brutalnie przerwany przez milicję w nocy z 13 na 14 grudnia 1981 roku w związku z wprowadzeniem stanu wojennego. Po delegalizacji związku Antoni nie zaprzestał działalności. Angażował się w tworzenie podziemnych struktur „Solidarności” na terenie województwa siedleckiego oraz aktywnie działał w duszpasterstwie rolników.
Pod koniec czerwca 1982 roku został internowany. Przetrzymywano go w więzieniach w Lublinie oraz Kwidzynie. W Kwidzynie był świadkiem krwawej pacyfikacji internowanych przez służby więzienne i ZOMO.
Po zwolnieniu z internowania kontynuował walkę z reżimem kom,unistycznym poprzez kolportaż wydawnictw drugiego obiegu: ulotek, biuletynów, plakatów oraz podziemnej prasy. Z tego powodu stał się celem stałych nękań ze strony Służby Bezpieczeństwa PRL. W jego gospodarstwie regularnie przeprowadzano rewizje, a on sam był wielokrotnie zatrzymywany i przesłuchiwany.
Antoni pochodził z prostej, chłopskiej rodziny i był człowiekiem skromnym. W czasach komunistycznego zniewolenia wykazał się jednak ogromną odwagą cywilną, stając w obronie godności ludzkiej i wolności Ojczyzny. Skutki prześladowań i represji on oraz jego najbliżsi ponosili przez całe lata. Przeżycia te odbiły się negatywnie na jego zdrowiu w ostatnim okresie życia. Rodzinie nie było wtedy łatwo.
Za swoją patriotyczną, odważną postawę, niezłomność oraz osobisty wkład w odzyskanie przez Polskę suwerenności został odznaczony przez Prezydenta RP Krzyżem Wolności i Solidarności. Jego bezkompromisowość w obliczu dyktatury komunistycznej jest godna najwyższego szacunku i naśladowania.
Antoni był jednym z niewielu odważnych ludzi w Polsce, którzy przeciwstawili się komunizmowi. Jedno jest pewne, że Antoni był tym, który jako jeden z nielicznych w kraju przyczynił się do odzyskania przez Polskę suwerenności.. Rodzina jego, znajomi, sąsiedzi mogą być z niego dumni, gdyż w okresie zniewolenia zachował się jak trzeba. Jest powodem do dumy dla rodziny, sąsiadów oraz całej lokalnej społeczności.
Cześć Jego pamięci.