09/11/2026
Wiesz, co jest jednym z największych obciążeń
w życiu opiekuna osoby z niepełnosprawnością lub innej osoby zależnej?
Nie zawsze jest nim sama opieka.
Czasami najbardziej wyczerpujące jest to,
czego nie widać na pierwszy rzut oka,
czasami nawet na drugi🤔.
To:
❗️ciągła gotowość do reagowania
❗przewidywanie zagrożeń
❗️podejmowanie dziesiątek decyzji każdego
dnia a siebie i za drugą osobę
❗odpowiedzialność, której nie można odłożyć
na jutro
❗brak możliwości prawdziwego odpoczynku
i zadbania o swoje potrzeby fizyczne
i emocjonalne.
To obciążenie psychiczne, które może utrzymywać się przez wiele lat, jeśli same nie zadbamy o to, żeby choć jego część zdjąć z siebie.
Jeśli czasami nie pozwolimy sobie na choćby małą "beztroskę" wybierając siebie.
Opiekunka może świetnie funkcjonować, uśmiechać się i sprawiać wrażenie, że wszystko ma pod kontrolą, nie oznacza to, że nie odczuwa przeciążenia, że nie jest jej ciężko, że nie czuje się samotna.
Przewlekły stres może wpływać na nasz sen, koncentrację, pamięć, samopoczucie i zdrowie fizyczne.
Wiecie, co mnie czasami irytuje jako mamę nastolatka z niepełnosprawnością?
Kiedy słyszę, a zdarza się to bardzo często:
„Jesteś taka dzielna!”
„Podziwiam Cię!”
„Ja bym tak nie potrafiła!”
A ja sobie wtedy myślę...
A mam jakieś inne wyjście?
Czekajcie, czekajcie...
Teraz najlepsze🤫
"Bóg Cię wybrał, wiedział co robi"🙄.
Zatem ja 17 lat temu wybrałabym niebyć wybraną, ale mi i mojemu dziecku nikt wyboru nie dał.
Takie słowa nie pomagają, takie słowa wpędzają
w poczucie winy, bo skoro zostałam „wybrana”, skoro ktoś uznał, że jestem wystarczająco silna, żeby to wszystko udźwignąć, to czy mam w ogóle prawo powiedzieć, że nie daję rady?
Że mam dość?
Że czasami chciałabym po prostu żyć inaczej?
A przecież to nie znaczy, że mniej kocham swoje dziecko.
To znaczy tylko tyle, że jestem człowiekiem, a nie bohaterką, która zawsze musi być silna.
Nie mogę rano powiedzieć:
„Dzisiaj nie jestem mamą dziecka
z niepełnosprawnością.
Mam wolne!”
Jestem kobietą, która czasami jest zwyczajnie zmęczona, która nie ma siły ani chęci wyjść
z domu, która płaczę z bezsilności.
Nie potrzebuję wtedy kolejnego medalu za dzielność.
Czasami potrzebuję po prostu odpocząć.
Żeby ktoś mnie wysłuchał.
Żeby ktoś na chwilę zdjął ze mnie choć kawałek tej odpowiedzialności.
Dlatego, Kochani, mam dzisiaj prośbę.
Jeśli znacie kobietę, która od lat opiekuje się bliską osobą, nie mówcie jej tylko, jaka jest dzielna.
Zapytajcie, jak się czuje, czy możecie jej jakoś pomóc.
Najlepiej zaproponujcie konkretną pomoc, bo nawet "najsilniejsza" kobieta czasami potrzebuje, żeby ktoś zaopiekował się nią❗️
I nie jest to żaden przywilej.
To zwyczajna, ludzka potrzeba.
Siła jest Kobietą, ale Kobieta nie musi być silna cały czas!
Joanna Gruszczyńska
O Matko Joanno
💜
Zadanie publiczne „Siła jest kobietą – Zintegrowany Program Wsparcia dla Kobiet
w Kryzysie Emocjonalnym” jest finansowany
ze środków pochodzących od Wojewody Mazowieckiego.