28/10/2026
Superwizja. O tym, co buduje nas od środka. ❤️
Superwizja to zawsze coś więcej niż spotkanie kadry. To czas głębokiego wejrzenia w siebie — każdego z osobna, ale też w nas wszystkich jako jedno wspólne ciało. Nasze mentorskie ciało 😉
To chwile pełne troski o siebie, wspólnego śmiechu, pysznego jedzenia, relaksu przy olejkach i kojącej muzyce. Ale też przestrzeń na to, co trudne. Na refleksje o nas samych, o naszych rolach w Wiosce, lękach, wyzwaniach i sprawach, które czasem spędzają nam sen z powiek.
To czas domykania tego, co potrzebuje zakończenia, i ponownego przyglądania się temu, co wciąż domaga się naszej uwagi. Na wyrażanie wdzięczności, nazywanie tego, co trudne, i odważne wypowiadanie tego, co dotąd pozostawało niewypowiedziane.
Dzięki odsłanianiu siebie, współodczuwaniu i wzajemnemu słuchaniu poznajemy się jeszcze bliżej. Możemy doświadczać tego, jak ważne są potrzeby przynależności, wspólnoty, zrozumienia, bycia usłyszanym, zauważonym i ważnym. Bycia wystarczającym — dokładnie takim, jakim się jest. ❤️
Nasze spotkanie, jak zawsze, prowadziła niezawodna, czuła przewodniczka Anna Pękala . Z ogromną uważnością zatrzymywała nas tam, gdzie było to potrzebne. Czasem właśnie w tych miejscach, na które same nie miałyśmy jeszcze odwagi spojrzeć.
Dziś wracamy otulone, usłyszane i z pełnymi wiaderkami. 🪣❤️ Wdzięczne sobie nawzajem i naszej przewodniczce za ten ważny, wspólny czas.
Bo takie spotkania nas budują. Pomagają nam lepiej rozumieć siebie, siebie nawzajem i to, co tworzymy razem. Przypominają, że nie musimy być idealne. Możemy być prawdziwe, uczyć się, popełniać błędy, rozmawiać i szukać dróg, które służą nam wszystkim.
I po raz kolejny czujemy to jeszcze mocniej…
Można inaczej. Można z uważnością, czułością i troską o siebie nawzajem. Wszyscy razem! 🌞