04/06/2026
Ἐπιμνημόσυνος Ὁμιλία τοῦ Προέδρου τῆς Π.Ε.ΦΙ.Π.
στό 12ετές Ἱ. Μνημόσυνο τοῦ μακαριστοῦ Ἁγιορείτου. Μοναχοῦ π. Νικοδήμου (Μπιλάλη) – 4 Ἰουνίου 2026.
«Μακάριοι οὕς ἐξελέξω, καὶ προσελάβου, Κύριε.
Καὶ τὸ μνημόσυνον αὐτῶν εἰς γενεὰν καὶ γενεάν».
Συναχθήκαμε, σεβαστοί πατέρες καί ἀγαπητοί ἀδελφοί, στόν Ἱερό αὐτό Ναό τῆς Παναγίας μας (Ζωοδόχου Πηγῆς, ὁδ. Ἀκαδημίας, Ἀθήνα) γιά νά τελέσουμε τό Ἱερό Μνημόσυνο ἑνός Ἁγιορείτου Μοναχοῦ, τοῦ μακαριστοῦ γέροντος π. Νικοδήμου Μπιλάλη, τοῦ «Γέροντος τῶν Πολυτέκνων», ὅπως τόν ἀποκαλοῦσαν.
Συμπληρώνονται σήμερα δώδεκα χρόνια ἀπό τήν πρός Κύριον ἐκδημία τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος, ὁ ὁποῖος στίς 4 Ἰουνίου 2014, ὕστερα ἀπό ἀτύχημα στό Κελλί του στήν ἀσκητική Καψάλα τοῦ Ἁγίου Ὄρους, παρέδωσε τήν ψυχή του στά χέρια τοῦ Θεοῦ.
Ὁ μακαριστός, ἐκλεκτός γόνος τῆς ὑπερπολύτεκνης οἰκογενείας τῶν Γεωργίου καί Ἑλένης Μπιλάλη, γεννήθηκε τό 1932 στό χωριό Μηλιές τοῦ Δήμου Ἀρχαίας Ὀλυμπίας. Εἶναι πολύ σημαντικό νά τονίσουμε τή βαθιά θρησκευτική καί ἱερατική παράδοση τῆς οἰκογενείας του, μέ γνωστότερους τούς τρεῖς ἱερομονάχους θείους του, τούς μακαριστούς πατέρες Σπυρίδωνα, Εὐστάθιο καί Εὐσέβιο.
Ὁ π. Νικόδημος ἀπό μικρός διακρίθηκε γιά τήν ὀξύνοια, τό ἀκέραιο τοῦ χαρακτήρα καί τήν φιλομάθειά του (ἦταν ἀριστοῦχος θεολόγος καί φιλόλογος).
Τό 1968, ἀκολουθώντας τή βαθιά του μοναχική κλίση, ἐκάρη μοναχός στή Νέα Σκήτη τοῦ Ἁγίου Ὄρους, στή Συνοδεία τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Ἰωσήφ (μετέπειτα Βατοπαιδινοῦ). Ἀπό Βασίλειος, πού ἦταν τό κοσμικό του, ἔλαβε τό ὄνομα Νικόδημος (ἐκ τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου).
Μετά ἀπό λίγα ἔτη, μέ τήν εὐλογία τοῦ Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου, ἐγκαταβίωσε στήν Καψάλα, στό Κελίον τῆς Ὑπαπαντῆς τοῦ Κυρίου, ὅπου ἐκοιμήθη.
Προερχόμενος ἀπό ὑπερπολυτεκνη οἰκογένεια εἶχε μεγάλη εὐαισθησία καί ἀγάπη πρός τίς ἡρωικές πολύτεκνες οἰκογένειες, τῶν ὁποίων γνώριζε τόν ὡραῖο, ἀλλά συνάμα δύσκολο ἀγώνα τους. Γι’ αὐτό τό 1969 ἵδρυσε τήν Π.Ε.ΦΙ.Π., ἀρχικά ὡς ἄτυπη ὁμάδα φιλοπολυτέκνων καί τελικά τό 1972 ὡς σύλλογο.
Παράλληλα, ἕνα χρόνο νωρίτερα, τό 1971, ἵδρυσε τόν Σύλλογο «Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης», γιά νά τιμήσει τόν Ἅγιο, πού τόσο ἀγαποῦσε.
Δέν θά σταθοῦμε στό τεράστιο κοινωνικό καί ἐθνικό ἔργο τοῦ μακαριστοῦ, πού ὅλοι λίγο πολύ γνωρίζετε. Χιλιάδες οἱ πολύτεκνες οἰκογένειες πού ἐνισχύθηκαν καί ἐνισχύονται ἀπό τήν Π.Ε.ΦΙ.Π., ἐνῶ ταυτόχρονα ἑκατοντάδες εἶναι τά ἀθώα παιδιά πού γλύτωσαν ἀπό ἔκτρωση. Ὅσοι τόν γνώρισαν ἀπό κοντά θυμοῦνται τήν ἁπλότητα, τήν πατρική του ἀγάπη καί τήν ἀκούραστη μέριμνά του.
Οὔτε, ὅμως, θά σταθοῦμε καί στίς ἀστείρευτες θεολογικές καί φιλολογικές του γνώσεις καί στό σημαντικό συγγραφικό του ἔργο.
Αὐτό πού θά ἐξάρουμε εἶναι ἡ ἀκρίβειά του στά θέματα τῆς Πίστης μας, ἡ προσήλωσή του στούς Ἁγίους Πατέρες καί στήν ἀνόθευτη Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας, τό ὁμολογιακό του πνεῦμα καί οἱ ἀγῶνες του γιά τήν ὑπεράσπιση τῆς Ἁγίας Ὀρθοδοξίας μας. Συχνή ἐπωδός του ἦταν τό λεχθέν ὑπό τοῦ σοφοῦ διδασκάλου τῆς Ἐκκλησίας μας, Μοναχοῦ Ἰωσήφ τοῦ Βρυεννίου:
«Οὐκ ἀρνησόμεθά σε, φίλη Ὀρθοδοξία· οὐ ψευσόμεθά σου πατροπαράδοτον σέβας· ἐν σοὶ ἐγεννήθημεν,καὶ σοὶ ζῶμεν, καὶ ἐν σοὶ κοιμηθησόμεθα· εἰ δὲ καλέσει καιρός, καὶ μυριάκις
ὑπὲρ σοῦ τεθνηξόμεθα» (Ἰωσὴφ Βρυέννιος, «Τὰ Εὑρεθέντα», τόμος Β΄, ἐκδ. Βασ. Ρηγοπούλου, Θεσσαλονίκη, σ. 28).
Ἴσως σέ ὁρισμένους νά προξένησε ἀπορία τό γεγονός ὅτι ἕνας Ἁγιορείτης Μοναχός ἀφιέρωσε τόσο μεγάλο μέρος τῆς διακονίας του στήν ἐνίσχυση τῆς πολύτεκνης οἰκογένειας. Ὅμως, τό ἔργο αὐτό δέν ὑπῆρξε προσωπική πρωτοβουλία χωρίς ἐκκλησιαστική ἀναφορά, ἀλλά καρπός εὐλογίας καί ὑπακοῆς. Ποτέ δέν ἀμέλησε τά μοναχικά του καθήκοντα καί τίς ὑποχρεώσεις.
Ἐξαρχῆς, ὅπως προαναφέραμε, ἔλαβε εὐλογία ἀπό τόν Ἅγιο Παΐσιο γιά νά ξεκινήσει τό ἔργο τῆς Π.Ε.ΦΙ.Π., ἀλλά καί στήν πορεία, σέ τακτικά διαστήματα, ἀνανέωνε αὐτή τήν εὐλογία, τόσο ἀπό τόν Ἅγιο Παΐσιο ὅσο καί ἀπό ἄλλους συγχρόνους Ἁγίους, ὅπως οἱ κατά καιρούς πνευματικοί του, ἀλλά καί ὁ Ἅγιος Πορφύριος, ὁ Ἅγιος Διονύσιος τῆς Κολλιτσοῦ καί ἄλλοι. Μάλιστα κάθε φορά πού ἔβγαινε ἀπό τό Ἅγιον Ὅρος ἔπαιρνε γραπτή ἄδεια-εὐλογία ἀπό τήν Ἱερά Ἐπιστασία.
Ὁ Γέροντας Νικόδημος «εὐάρεστος τῷ Θεῷ γενόμενος ἠγαπήθη καὶ ζῶν μεταξὺ ἁμαρτωλῶν μετετέθη...»(Σοφ. Σολομ. 4, 10). Πιστεύουμε ἀκράδαντα ὅτι βρῆκε παρρησία ἐνώπιον τοῦ δικαιοκρίτου Θεοῦ μας, γιατί ἀγάπησε πολύ καί ἐκδαπάνησε ὅλη τή ζωή του στήν προσφορά πρός τόν συνάνθρωπο καί τήν Ἐκκλησία. Καί ἡ κατά Θεόν ἀγάπη, ὅπως χαρακτηριστικά ἀναφέρει ὁ Ἅγιος Εὐαγγελιστής Ἰωάννης, νικᾶ καί αὐτόν ἀκόμη τόν θάνατο:
«Ἡμεῖς οἴδαμεν ὅτι μεταβεβήκαμεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν, ὅτι ἀγαπῶμεν τοὺς ἀδελφούς· ὁ μὴ ἀγαπῶν τὸν ἀδελφὸν μένει ἐν τῷ θανάτῳ» (Α΄Ἰω. 3, 14).
Δώδεκα χρόνια μετά τήν κοίμησή του, ἡ μορφὴ τοῦ Γέροντος Νικοδήμου ἐξακολουθεῖ νά ἐμπνέει, νά διδάσκει καί νά ἐνισχύει ὅσους ἀγωνίζονται γιά τόν Χριστό, τήν Οἰκογένεια καί τήν Πατρίδα.
Οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ δέν λησμονοῦνται, διότι ἀφήνουν τά ἴχνη τους στίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων. Καί ὁ μακαριστός Γέροντας ἄφησε πολλά τέτοια ἴχνη ἀγάπης, θυσίας καί ὁμολογίας.
Εἴθε ὁ Κύριος νά ἀναπαύει τήν ψυχή του «ἐν τόπῳ φωτεινῷ, ἐν τόπῳ χλοερῷ, ἐν τόπῳ ἀναψύξεως» (Εὐχή Νεκρ. Ἀκολουθία), μετά τῶν Ἁγίων καί τῶν Δικαίων, καί νά μᾶς ἀξιώσει νά μιμηθοῦμε τήν πίστη, τήν ἀγάπη καί τή θυσιαστική του διακονία.
Αἰωνία του ἡ μνήμη!
