11/06/2026
LA DESPEDIDA DE NUESTRO QUERIDO GOVERT. Es, En, Duch
El día 9 de junio, entre las 7 y las 9 de la noche, nos despedimos de nuestro querido Govert. Fue un evento muy bonito y entrañable, lleno de ternura y amor por parte de familiares y amigos. Había personas de diferentes países, porque él era amigo de todos.
Se leyeron palabras preciosas escritas por sus hijas y por su mujer, recordando las cosas que él les enseñó desde pequeñas, los lugares que les hizo amar —entre ellos, la cultura española—. También hablaron de cuánto las ayudó siempre y de los momentos compartidos alimentando y cuidando a los gatitos de las colonias que él atendía cada día, reflejo de su enorme amor por los animales.
Contaron que, hace unos 15 años, le preguntaron si había algo que le gustaría hacer, y él respondió que le encantaría tocar la guitarra, aunque pensaba que ya era muy mayor para aprender. Le regalaron una, y él aprendió a tocarla solo, mirando vídeos en internet y practicando. Durante el evento sonó su música favorita, la de Neil Young.
Eran tantas las cosas que compartían con él que ahora se preguntaban con quién iban a seguir haciéndolas.
Llegó el momento en que habló Verónica, su mujer. Fue breve pero muy impactante. Ella tenía 16 años cuando lo conoció, y han estado más de 50 años juntos. Hacían muchísimas cosas los dos, y ahora queda un vacío inmenso. También recordó las colonias y su dedicación a los gatitos, deseando que muchas patitas lo abrazaran allí arriba, y aseguró que, con la ayuda de personas queridas, se encargarían de que su labor continuara.
Finalmente, una amiga —casi familia— recordó las veces que venían cada año durante una semana para capturar gatos, las horas que pasaban esperando a que entraran en las jaulas, y todos esos momentos que vivió con él y que seguirá viviendo con su familia.
Ha sido una muerte violenta e injusta hacia una persona extraordinariamente buena.
Y todos lo echaremos muchísimo de menos.
9 juni, tussen 19.00 en 21.00 uur, namen we afscheid van onze geliefde Govert. Het was een heel mooie en ontroerende bijeenkomst, vol tederheid en liefde van zowel familie als vrienden. Er waren mensen uit verschillende landen, want hij was ieders vriend.
Er werden prachtige woorden voorgelezen die door zijn dochters en zijn vrouw waren geschreven. Ze herinnerden zich alles wat hij hun vanaf jonge leeftijd had geleerd, de plekken die hij hen had leren waarderen — waaronder de Spaanse cultuur. Ze vertelden ook hoeveel hij altijd voor hen had gedaan en over de momenten die ze samen met hem hadden gedeeld terwijl ze de katten van de kolonies voerden en verzorgden, die hij elke dag met zoveel liefde hielp.
Ze vertelden dat hem zo’n 15 jaar geleden werd gevraagd of er iets was dat hij graag nog eens zou willen doen. Hij zei dat hij graag gitaar zou willen spelen, maar dacht dat hij daar al te oud voor was. Ze gaven hem er een cadeau, en hij leerde zichzelf spelen door naar video’s op internet te kijken en te oefenen. Tijdens de bijeenkomst werd zijn favoriete muziek van Neil Young gedraaid.
Er waren zoveel dingen die ze met hem deelden, dat ze zich nu afvroegen met wie ze dat allemaal verder zouden doen.
Toen sprak Verónica, zijn vrouw. Het was kort, maar zeer indrukwekkend. Ze was 16 jaar toen ze hem leerde kennen, en ze waren meer dan 50 jaar samen. Ze deden zoveel samen, en nu blijft er een enorme leegte achter. Ze herinnerde ook de kattenkolonies en zijn toewijding aan de dieren, en zei dat ze hoopte dat vele pootjes hem daarboven zouden omhelzen. Ze verzekerde dat, met de hulp van dierbare mensen, zijn werk zou worden voortgezet.
Tot slot sprak een vriendin —bijna familie— over de jaren waarin ze elk jaar een week lang kwamen om katten te vangen, de uren die ze samen wachtten tot er eentje in de val liep, en al die momenten die ze met hem heeft beleefd en die ze zal blijven beleven met zijn familie.
Het is een gewelddadige en zeer onrechtvaardige dood geweest voor een buitengewoon goed mens.
En we zullen hem allemaal ontzettend missen.
Yesterday, June 9th, between 7 and 9 p.m., we said goodbye to our dear Govert. It was a very beautiful and heartfelt gathering, full of tenderness and love from both family and friends. There were people from different countries, because he was a friend to everyone.
Beautiful words written by his daughters and his wife were read aloud, remembering the things he had taught them since they were little, the places he made them fall in love with — among them, Spanish culture. They also spoke about how much he had always helped them, and about the moments they shared feeding and caring for the cats in the colonies he tended to every day, a reflection of his deep love for animals.
They shared that about fifteen years ago, someone asked him if there was something he would still like to do. He said he would love to play the guitar, but thought he was too old to learn. They gave him one as a gift, and he taught himself to play by watching videos on the internet and practicing. During the gathering, his favorite music by Neil Young was played.
There were so many things they used to share with him that now they wondered who they would share them with.
Then Verónica, his wife, spoke. It was brief but very moving. She was 16 when she met him, and they had been together for more than 50 years. They did so many things together, and now an immense emptiness remains. She also remembered the colonies and his dedication to the cats, wishing that many little paws would embrace him up there, and she assured everyone that, with the help of loved ones, they would make sure his work continued.
Finally, a friend —almost family— spoke about the years they came for a week each year to trap cats, the hours they spent waiting for one to enter the trap, and all those moments she lived with him and will continue to live with his family.
It was a violent and deeply unjust death for an extraordinarily good person.
And we will all miss him terribly.
