26/10/2026
DE LIJN, HOE MOETEN MENSEN NOG OP HUN WERK OF BIJ HUN DAGBESTEDING GERAKEN?!
Vanuit De Inkom vzw willen wij onze ernstige bezorgdheid uiten over de werking en beschikbaarheid van de Flexbussen van De Lijn.
Als sociale organisatie begeleiden wij dagelijks mensen met een beperking, mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt en personen voor wie structuur, voorspelbaarheid en zelfstandigheid van essentieel belang zijn.
En net voor deze mensen lijkt het openbaar vervoer steeds vaker een hindernis te worden in plaats van een oplossing.
Het is ronduit onaanvaardbaar dat mensen die afhankelijk zijn van een Flexbus om op hun werk, dagbesteding of afspraken te geraken, zelfs meerdere weken op voorhand regelmatig geen vervoer kunnen reserveren.
Voor onze zorgtrajecten heeft dit bijzonder ernstige gevolgen.
Veel van onze zorggebruikers hebben nood aan een vaste dagstructuur, duidelijke afspraken en zekerheid. Wanneer iemand niet weet of hij morgen, volgende week of zelfs binnen drie weken op zijn bestemming geraakt, wordt die structuur volledig doorbroken.
Een zorgtraject opstarten, afspraken nakomen, deelnemen aan dagbesteding of opnieuw stappen richting werk zetten, vraagt continuïteit. Die kunnen wij als organisatie moeilijk garanderen wanneer het openbaar vervoer zelf onvoldoende zekerheid biedt.
En dan hebben we het nog niet eens over onze personeelswerking!
Wanneer wij nieuwe medewerkers zoeken, merken wij dat we in de praktijk bijna verplicht worden om kandidaten te selecteren die over een eigen wagen beschikken.
Niet omdat wij dat willen. Integendeel!
Maar omdat iemand zonder eigen vervoer door het gebrek aan betrouwbare vervoersmogelijkheden soms gewoonweg niet tijdig op het werk kan geraken.
Hoe tegenstrijdig is dat?
Een sociale organisatie die mensen kansen wil bieden op werk en maatschappelijke deelname, maar daarin wordt beperkt door het openbaar vervoer dat die kansen juist mogelijk zou moeten maken!
Ondertussen zien we dat Flexbussen ook worden gebruikt voor zeer korte verplaatsingen, bijvoorbeeld om twee kilometer verder boodschappen te doen en daarna opnieuw opgehaald te worden.
Uiteraard begrijpen wij dat ook deze verplaatsingen belangrijk en soms noodzakelijk zijn. Iedereen heeft recht op mobiliteit.
Maar wanneer de beschikbare capaciteit zo beperkt is dat mensen weken vooraf geen vervoer kunnen reserveren, mogen er toch vragen gesteld worden bij de manier waarop het systeem georganiseerd wordt?
En dan is er nog iets wat bijzonder moeilijk te begrijpen valt.
Volgens het reservatiesysteem zijn er regelmatig geen Flexbussen meer beschikbaar. Maar wanneer het uitzonderlijk wél lukt om een rit te reserveren, gebeurt het dat een reiziger bijna 20 kilometer lang helemaal alleen in een Flexbus zit.
Hoe kan het dat mensen weken vooraf geen vervoer kunnen reserveren, terwijl voertuigen op andere momenten nagenoeg leeg rondrijden?
Wij begrijpen dat vraaggestuurd vervoer een complexe planning vraagt, maar net daarom verwachten wij een systeem dat voldoende betrouwbaar is voor mensen die er dagelijks van afhankelijk zijn.
En dan stellen wij ons nog een fundamentelere vraag.
Waarom zien we in verschillende andere Europese landen en regio’s dat betrouwbaar openbaar vervoer wél georganiseerd kan worden, terwijl wij sinds de invoering van de Flexbussen en het verdwijnen van de vroegere belbussen juist een achteruitgang ervaren?
Waar is de verbetering gebleven die reizigers mochten verwachten?
Waar is de toegankelijkheid?
Waar is de betrouwbaarheid?
En vooral: waar blijft de zekerheid voor mensen die geen alternatief hebben?
Vanuit De Inkom vzw vragen wij dringend aandacht voor deze problematiek en een structurele verbetering van het huidige systeem.
Wij verwachten geen uitzonderingsbehandeling en willen evenmin individuele reizigers of chauffeurs viseren.
Wij vragen simpelweg openbaar vervoer waarop mensen kunnen rekenen.
Want de gevolgen van onbetrouwbaar vervoer gaan veel verder dan een gemiste busrit.
Het gaat over:
* Mensen die hun werk niet kunnen bereiken.
* Zorggebruikers van wie de dagelijkse structuur wordt doorbroken.
* Mensen die afspraken, begeleiding of dagbesteding moeten missen.
* Personen zonder eigen wagen die minder kansen krijgen op de arbeidsmarkt.
* Mensen die nog afhankelijker worden van anderen om zelfstandig te kunnen functioneren.
Dit zijn geen kleine ongemakken. Dit zijn drempels die rechtstreeks wegen op maatschappelijke participatie, zelfstandigheid en inclusie.
Wij zouden toch net moeten streven naar een samenleving waarin mensen met een beperking of een afstand tot de arbeidsmarkt maximaal kansen krijgen?
Hoe kunnen wij als sociale organisatie mensen stimuleren om stappen richting zelfstandigheid en tewerkstelling te zetten, wanneer zelfs de verplaatsing ernaartoe onzeker blijft?
DE LIJN, MOBILITEIT MAG GEEN BIJKOMENDE DREMPEL WORDEN VOOR MENSEN DIE AL DAGELIJKS DREMPELS MOETEN OVERWINNEN!
Wij spreken ons hierover uit vanuit onze dagelijkse ervaringen en de signalen die wij van verschillende gebruikers ontvangen.
Niet om met de vinger te wijzen naar individuele medewerkers, maar omdat wij vinden dat deze problematiek dringend ernstig genomen moet worden.
Namens De Inkom vzw, en vanuit onze betrokkenheid bij de mensen voor wie wij ons dagelijks inzetten.
Want mobiliteit is geen luxe. Het is een noodzakelijke voorwaarde om volwaardig te kunnen deelnemen aan onze samenleving.
De Inkom vzw
Samen werken aan toegankelijkheid, inclusie en échte kansen voor iedereen.
