https://www.facebook.com/104564862606893/

FaithLight

Contact information, map and directions, contact form, opening hours, services, ratings, photos, videos and announcements from FaithLight, Community Center, Waltham, MA, Washington D.C., DC.

05/18/2026

เลขาสาวของสามีส่งรูปมาให้ฉันหนึ่งใบ
ในรูป สามีของฉันกำลังหลับสนิท บนตัวเขายังห่มเสื้อโค้ทของฉันอยู่
พร้อมกับข้อความหนึ่งบรรทัดว่า:
"พี่สะใภ้คะ บอสเสิ่นดื่มหนักไปหน่อย คืนนี้นอนที่ห้องหนูนะคะ"
ฉันมองรูปนั้นอยู่สามวินาทีพอดี มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นมา
ปลายนิ้วแตะเบาๆ บนหน้าจอ ฉันแคปหน้าจอรูปภาพและบทสนทนาทั้งหมด แล้วส่งตรงเข้าไปในไลน์กลุ่มบริษัทที่มีคนเกือบพันคน
"ขอแสดงความยินดีกับเลขาหลิวที่ขึ้นครองบัลลังก์สำเร็จ เลื่อนขั้นเป็นภรรยาท่านประธาน"
กดส่ง
ปิดเครื่อง
การกระทำทั้งหมดเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องในรวดเดียว
สองวันต่อมาพอเปิดโทรศัพท์ สายที่ไม่ได้รับกว่าร้อยสายแทบจะทำเอาเครื่องฉันระเบิด
01
หลิวเยว่ส่งรูปมาให้ฉันหนึ่งใบ
หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบ การแจ้งเตือนข้อความปรากฏขึ้นตรงหน้า
ในรูป สามีของฉัน — เสิ่นเจ๋อ — กำลังหลับสนิท
เขาเอียงศีรษะพิงหมอนสีขาวสะอาดของโรงแรม
แสงไฟสลัวสาดส่องแค่ครึ่งใบหน้า ทำให้บรรยากาศดูคลุมเครือมากยิ่งขึ้น
บนตัวเขายังห่มเสื้อโค้ทแคชเมียร์สีเทาของฉันอยู่
ใต้รูปภาพมีข้อความว่า:
"พี่สะใภ้คะ บอสเสิ่นเมาแล้ว คืนนี้นอนที่ห้องหนูนะคะ"
สายตาของฉันหยุดอยู่ที่เสื้อโค้ทตัวนั้น
เมื่อเช้าก่อนออกจากบ้าน ฉันเป็นคนสวมมันให้กับเสิ่นเจ๋อด้วยตัวเอง
บนปกเสื้อยังมีรอยลิปสติกที่ฉันเผลอทิ้งไว้ตอนสวมกอดเขา
ฉันไม่ได้ตอบกลับ
นิ้วแตะเบาๆ ที่หน้าจอ
แคปรูปภาพ
แคปหน้าจอแชท
รวมทั้งหมดสองรูป
ฉันเปิดกลุ่มงานของบริษัทที่มีคนเกือบหนึ่งพันคน
เลือกรูปภาพสองรูปที่เพิ่งบันทึกไว้
จากนั้นค่อยๆ พิมพ์ทีละตัวอักษรลงในช่องแชท:
"ขอแสดงความยินดีกับเลขาหลิวที่ขึ้นครองบัลลังก์สำเร็จ เลื่อนขั้นเป็นภรรยาท่านประธานอย่างเป็นทางการ"
กดส่ง
แถบสถานะสีเขียววิ่งไปจนสุดอย่างรวดเร็ว
ฉันปิดเครื่องโทรศัพท์
โลกทั้งใบตกอยู่ในความเงียบงันในชั่วพริบตา
นอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ในห้องนั่งเล่น แสงไฟของเมืองทอดยาวไปไกลสุดลูกหูลูกตา ราวกับทะเลแห่งรัตติกาลอันเงียบสงบ
ฉันเดินไปที่เคาน์เตอร์บาร์ รินวิสกี้ให้ตัวเองหนึ่งแก้ว
ก้อนน้ำแข็งกระทบกับแก้วใส ส่งเสียงดังกังวานใส
วันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานห้าปีของเรา
บนโต๊ะยังมีเค้กสั่งทำพิเศษที่ฉันเพิ่งรับกลับมาเมื่อบ่ายนี้วางอยู่
เค้กถูกปั้นเป็นรูปหงส์ดำ
เมื่อบ่ายนี้ เสิ่นเจ๋อโทรมาบอกว่ามีนัดรับรองลูกค้าคนสำคัญ ไม่สามารถกลับมาได้ตรงเวลา
เขาบอกว่าดึกๆ จะกลับมาชดเชยให้ฉัน
ที่แท้คำว่า "รับรองลูกค้า" ก็คือแบบนี้เอง
ที่แท้คำว่า "ชดเชย" ก็คืออย่างนี้นี่เอง
ฉันถือแก้วเหล้า ค่อยๆ เดินไปที่หน้าเค้ก
หงส์ดำชูคอขึ้นสูง ดูทั้งหยิ่งผยองและโดดเดี่ยว
ฉันยื่นมือออกไป ผลักมันเบาๆ หนึ่งที
หงส์ตัวนั้นล้มลงทันที ปักหัวลงไปในเนื้อเค้กนุ่มๆ คอหักสะบั้น
น่าเสียดายจริงๆ
ฉันดื่มเหล้าในแก้วจนหมด ของเหลวรสเผ็ดร้อนแผดเผาลำคอ
ดีมาก
ความรักที่ยาวนานถึงแปดปีนี้ — ตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยจนถึงวันที่ได้สวมชุดแต่งงาน จากที่ไม่มีอะไรเลยจนถึงตอนที่บริษัทเข้าตลาดหลักทรัพย์ —
ก็ถึงเวลาที่ควรจะต้องจบลงสักที
ฉันเดินเข้าไปในห้องแต่งตัว ลากกระเป๋าเดินทางใบที่ใหญ่ที่สุดออกมา
เริ่มเก็บสัมภาระ
ของๆ ฉัน ฉันเอาไปให้หมด
ส่วนของๆ เขา ฉันไม่เก็บไว้แม้แต่ชิ้นเดียว
รวมถึงชุดคู่ที่เคยซื้อด้วยกัน เครื่องประดับราคาแพงที่เขาเคยให้ และของที่ระลึกที่คอยย้ำเตือนถึงทุกความทรงจำในอดีต
ฉันหยิบมันออกมาทีละชิ้น โยนทิ้งลงในถุงขยะข้างๆ
ราวกับกำลังทำการ "ดีท็อกซ์ความรู้สึก" อย่างเด็ดขาด
ตลอดกระบวนการนั้น ในใจของฉันสงบนิ่งอย่างประหลาด
ไม่มีน้ำตาไหลออกมา
ไม่มีการร้องไห้ฟูมฟาย
ราวกับหมอที่กำลังผ่าตัดให้ตัวเอง — เย็นชาและมีสติจนถึงขีดสุด
ตัดเนื้อเยื่อที่ตายแล้วทิ้งไป
ถึงจะเจ็บแค่ไหนก็ต้องทำ
สองชั่วโมงต่อมา กระเป๋าเดินทางก็ถูกยัดจนเต็ม
ข้างๆ กันมีถุงขยะใบใหญ่สามใบกองอยู่
เวลาตีสามตรง บริษัทขนย้าย 24 ชั่วโมงที่ฉันจองไว้ก็มาปรากฏตัวตามนัด
พนักงานขนย้ายทำงานกันอย่างเงียบๆ เคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วและรวดเร็ว ทยอยขนของๆ ฉันขึ้นรถจนหมด
ฉันหันกลับไปมองบ้านที่ตัวเองตกแต่งด้วยน้ำพักน้ำแรงเป็นครั้งสุดท้าย
บนผนังยังคงแขวนรูปแต่งงานของเราไว้
ในรูป ฉันยิ้มอย่างสดใส แววตาเปี่ยมไปด้วยความสุข
ส่วนเสิ่นเจ๋อก็มองฉันด้วยสายตาที่อ่อนโยนราวกับจะหลอมละลาย
ฉันเดินเข้าไป ปลดกรอบรูปลงมา
จากนั้นก็ปล่อยมือ
"เพล้ง!"
กระจกกรอบรูปแตกกระจายอยู่บนพื้น
ฉันหันไปพูดกับพนักงานขนย้ายว่า:
"ไปกันเถอะ"
รถเคลื่อนตัวออกจากเขตคอนโด กลืนหายไปกับกระแสรถยนต์ที่สัญจรไปมาในเมือง
ฉันไม่หันหลังกลับไปมองอีกเลย
ที่อยู่ใหม่คืออพาร์ตเมนต์ที่ฉันซื้อไว้เมื่อหลายเดือนก่อนแต่ยังปล่อยว่างอยู่
ฉันเคยคิดว่า ผู้หญิงไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ไหนก็ควรจะเผื่อทางถอยให้ตัวเองบ้าง
พอมามองดูตอนนี้ การตัดสินใจนั้นช่างชาญฉลาดจริงๆ
หลังจากจัดของเสร็จ ฟ้าก็สว่างพอดี
ฉันอาบน้ำอุ่น เปลี่ยนเป็นชุดนอนสะอาดๆ แล้วล้มตัวลงนอนบนเตียงที่ไม่คุ้นเคย
แต่กลับนอนไม่หลับเลยสักนิด
ในหัวเริ่มฉายภาพเรื่องราวต่างๆ ซ้ำไปซ้ำมา
หลิวเยว่
เลขาของเสิ่นเจ๋อ เข้ามาทำงานในบริษัทได้ปีกว่าแล้ว
อายุน้อย
หน้าตาดี
จบจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง
ความสามารถโดดเด่น
นั่นคือการประเมินโดยรวมของทุกคนในบริษัทที่มีต่อเธอ

05/18/2026

ซื้อบ้านเพื่อแต่งงาน บ้านฉันออกเงิน 450,000 หยวน ส่วนบ้านตระกูลจ้าวออก 150,000 หยวน
วันเซ็นสัญญาจอง พ่อสามีในอนาคตหยิบปากกา แล้วขีดฆ่าชื่อฉันออกต่อหน้าพนักงานขายบ้าน
"ใส่แค่ชื่อจ้าวสิงคนเดียวก็พอ วันหน้าจะได้ไม่ยุ่งยาก"
จ้าวสิงก้มหน้าเงียบ ไม่พูดอะไรสักคำ
ฉันทำเพียงแค่ยิ้มหยันเบาๆ
วันรุ่งขึ้นที่ต้องไปจ่ายเงินดาวน์ ฉันไปถึงก่อนทุกคนครึ่งชั่วโมง
สามธนาคาร
ห้าใบ
อายัดเรียบ
1
แอร์ในสำนักงานขายอสังหาฯ เปิดแรงมาก แต่แผ่นหลังของฉันกลับมีเหงื่อผุดขึ้นมาบางๆ
ไม่ใช่เพราะร้อน
แต่เพราะอัดอั้นตันใจ
นิ้วมือของจ้าวกั๋วต้งทั้งหยาบและสั้น ตามซอกเล็บยังมีคราบดินสีเหลืองล้างไม่ออกติดอยู่ เขาเพิ่งมาจากบ้านนอกเมื่อวาน บอกว่าอยาก "มาดูด้วยตัวเอง"
ปากกาเซ็นชื่อสีดำด้ามนั้นพนักงานขายเป็นคนยื่นให้ ยังไม่ทันเปิดปลอก เขาก็คว้าไปก่อน
ใบจองถูกกางไว้อย่างเป็นระเบียบบนโต๊ะ ตรงช่องผู้ซื้อ ชื่อของฉันถูกเขียนไว้ก่อน ตามด้วยชื่อของจ้าวสิง
นั่นคือสิ่งที่เราตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้
ใครออกเงินเยอะกว่า ชื่อก็อยู่ก่อน
สมเหตุสมผลมาก
ตอนที่ปลายปากกาของจ้าวกั๋วต้งจรดลง ฉันยังไม่ทันตั้งตัวว่าเขาคิดจะทำอะไร
เส้นแนวนอนถูกขีดลากยาวจากซ้ายไปขวา
สามคำ "เสิ่นจืออี" ถูกขีดทิ้งอย่างไม่ไยดี
หมึกสีดำซึมเลอะราวกับรอยแผลเป็นที่น่าเกลียด
"เขียนแค่ชื่อจ้าวสิงคนเดียวก็พอ"
เขาปิดปลอกปากกา น้ำเสียงราบเรียบเหมือนกำลังคุยว่าจะกินอะไรเป็นมื้อเที่ยง
"วันหน้าจะได้ไม่วุ่นวาย"
รอยยิ้มบนใบหน้าของพนักงานขายชะงักไปชั่วครู่
เธอหันมามองฉัน
ฉันก็มองเธอ
จากนั้นฉันจึงหันไปมองจ้าวสิง
เขาก้มหน้า เอาแต่จ้องหัวรองเท้า
รองเท้า Adidas คู่นั้นฉันเพิ่งซื้อให้เขาเมื่อเดือนก่อน ขนาดลดราคาแล้วยังแปดร้อยกว่าหยวน
ลูกกระเดือกของเขาขยับเล็กน้อย
แต่ก็ยังไม่ยอมปริปาก
บรรยากาศเงียบสงัดไปราวสามวินาที
จ้าวกั๋วต้งเปิดหน้าถัดไป ราวกับว่าเรื่องนี้จบแล้ว ราวกับว่าชื่อของฉันไม่ควรจะไปอยู่ตรงนั้นตั้งแต่แรก
"จืออีเอ๊ย"
เขาไม่เงยหน้าขึ้นมา
"หนูอย่าคิดมาก พ่อไม่ได้มีเจตนาอะไรหรอก แค่กลัวมันจะยุ่งยาก"
กลัวยุ่งยาก
บ้านฉันออกสี่แสนห้าหมื่น
บ้านเขาออกหนึ่งแสนห้าหมื่น
สี่แสนห้าหมื่นนั่นน่ะ...
คือเงินที่พ่อฉันเก็บหอมรอมริบมาค่อนชีวิต
ท่านแบ่งออกเป็นห้าบัญชี ฝากไว้ในสามธนาคาร
ตัวเลขทุกหลักในแต่ละบัตร ท่านจำได้ขึ้นใจ
วันที่ยื่นบัตรให้ฉัน มือของท่านยังสั่น
ท่านบอกว่า:
"ลูกเอ๊ย พ่อมีแค่นี้แหละ ลูกรับไปนะ"
สี่แสนห้าหมื่น
ในเมืองระดับสาม นี่คือเงินเดือนยี่สิบปีของคนงานวัยเกษียณ
แต่ตอนที่จ้าวกั๋วต้งขีดฆ่าชื่อฉันทิ้ง...
เขาใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งวินาทีด้วยซ้ำ
ฉันสูดหายใจลึก
"ตกลงค่ะ"
แม้แต่ตัวฉันเองยังรู้สึกว่าน้ำเสียงตัวเองสงบนิ่งอย่างประหลาด
"เอาไว้ค่อยว่ากัน"
จ้าวกั๋วต้งเงยหน้ามองฉัน คงไม่คิดว่าฉันจะคุยง่ายขนาดนี้
เขาฉีกยิ้ม เผยให้เห็นฟันหน้าที่เหลืองอ๋อย
"ต้องอย่างนี้สิ คนกันเองทั้งนั้นอย่าแบ่งแยกเลย"
พนักงานขายรู้หน้าที่ รีบหยิบใบจองแผ่นใหม่มาให้ทันที
ตอนนี้เองจ้าวสิงถึงค่อยเงยหน้ามองฉัน
สายตานั่นคืออะไร?
รู้สึกผิด?
โล่งอก?
หรือประมาณว่า:
"คุณก็รู้ว่าพ่อผมเป็นคนแบบนี้ อย่าถือสาเลยนะ"
ฉันไม่ได้มองให้ชัด
ในใจตอนนั้นกำลังจดบัญชีแค้นไว้อย่างเงียบๆ
สามธนาคาร
ห้าใบ
พรุ่งนี้เช้าแปดโมงครึ่งธนาคารเปิด
ฉันต้องจัดการทุกอย่างให้เสร็จก่อนที่คนบ้านตระกูลจ้าวจะไปถึงสำนักงานขาย
เซ็นใบจองเสร็จ จ้าวกั๋วต้งอารมณ์ดีมาก ดึงดันจะพาทุกคนไปกินข้าวให้ได้
เขาเลือกร้านอาหารตงเป่ยข้างๆ สั่งอาหารคาวมาเต็มโต๊ะ: หมูผัดเปรี้ยวหวาน ไก่ตุ๋นเห็ด ผักดองตุ๋นเครื่องใน
เขายกแก้วเบียร์ขึ้นมองจ้าวสิง
"ลูกชาย ซื้อห้องนี้ได้ ตระกูลจ้าวของเราก็ถือว่าได้ลงหลักปักฐานในเมืองแล้ว"
จ้าวสิงยกแก้วชนเบาๆ ยิ้มเจื่อนเล็กน้อย
จ้าวกั๋วต้งหันมาทางฉันอีก
"จืออี หนูก็ยกแก้วสิ"
ฉันหยิบแก้วน้ำส้มตรงหน้าไปชนกับเขา
"พ่อคะ"
ฉันถาม
"พรุ่งนี้ไปจ่ายเงินดาวน์ เราจะไปถึงกี่โมงคะ?"
"เก้าโมงก็พอ ไม่รีบ"
เขาคีบหมูผัดเปรี้ยวหวานเข้าปาก เคี้ยวเสียงดังกร้วมๆ
"เรื่องเงินหนูไม่ต้องห่วง พ่อกับพ่อหนูคุยกันเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้โอนได้เลย"
ฉันพยักหน้า
"งั้นพรุ่งนี้หนูไปถึงก่อนเพื่อดูขั้นตอนนะคะ"
"เอาสิ ปล่อยเรื่องนี้ให้หนูจัดการพ่อก็วางใจ"
จ้าวกั๋วต้งยกนิ้วโป้งให้
ฉันยิ้ม ไม่ได้ตอบอะไร
ตกเย็นกลับมาที่ห้องเช่า จ้าวสิงเดินตามหลังมา
เขายืนอยู่ตรงโถงทางเข้า ท่าทางเหมือนเด็กประถมที่ทำความผิด
"จืออี..."
"หืม?"
"พ่อผม... แกก็เป็นคนแบบนั้นแหละ คุณอย่าเก็บไปใส่ใจเลยนะ"
ฉันนั่งลงเปลี่ยนรองเท้าสลิปเปอร์ ไม่เงยหน้า
"ฉันรู้"
"เรื่องโฉนด รอจ่ายเงินเสร็จผมจะคุยกับพ่อเอง"
"ค่ะ"
"คุณอย่าโกรธเลยนะ"
ฉันลุกขึ้นยืนมองเขา
จ้าวสิงสูงกว่าฉันครึ่งศีรษะ
ใบหน้าดูดี สวมแว่นตากรอบเงิน ดูสุภาพเรียบร้อยมาก
คบกันมาสามปี เขาไม่เคยทะเลาะกับฉันเลย
และไม่เคยเถียงพ่อตัวเองเลยเหมือนกัน
เขาเป็นคนประเภทที่ไม่มีวันเลือกข้าง
"ฉันไม่ได้โกรธ"
ฉันพูดเรื่องจริง
เพราะฉันผ่านจุดที่โกรธมาแล้ว
คืนนั้นฉันนอนไม่หลับ
ไม่ใช่เพราะหงุดหงิด
แต่เพราะกำลังวางแผน
ตีสอง ฉันเปิดแอปบันทึกในโทรศัพท์
ลิสต์ชื่อธนาคารและเลขท้ายของบัตรทั้งห้าใบ
ธนาคาร ICBC ลงท้าย 3367
ธนาคาร CCB ลงท้าย 8891
ธนาคาร ABC ลงท้าย 5520
ธนาคาร CCB ลงท้าย 7743
ธนาคารไปรษณีย์ ลงท้าย 2206
บัตรห้าใบ
ยอดรวมพอดีที่สี่แสนห้าหมื่น
พ่อฉันแบ่งเงินฝากไว้หลายที่เพราะกลัวความเสี่ยง
ท่านใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังมาตลอด
ขนาดฝากเงินยังคิดหน้าคิดหลัง
ฉันพลิกตัวมองเพดาน
จ้าวสิงหลับไปแล้ว ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ พลิกตัวเป็นระยะ
เขาหลับสบายจริงๆ
ฉันนึกย้อนไปถึงฉากที่จ้าวกั๋วต้งขีดฆ่าชื่อฉันในสำนักงานขายเมื่อบ่ายวันนี้
ทำตามอำเภอใจ
หน้าตาเฉย
เหมือนกับแค่ลบโน้ตที่ไม่มีค่าอะไรทิ้งไป
ฉันหลับตาลง
ตั้งนาฬิกาปลุกตอนหกโมงครึ่ง
2
เช้าวันรุ่งขึ้น หกโมงยี่สิบแปดนาที
ฉันตื่นก่อนนาฬิกาปลุกสองนาที
จ้าวสิงยังคงหลับ
ฉันลงจากเตียงอย่างแผ่วเบา ล้างหน้า เปลี่ยนเสื้อผ้า
เสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้ม
กางเกงสแล็คสีดำ
รวบผมต่ำไว้ท้ายทอย
ก่อนไป ฉันหันไปมองคนที่อยู่บนเตียงแวบหนึ่ง
เขาพลิกตัว ดึงผ้าห่มมาคลุมแน่นขึ้น
ฉันปิดประตูแล้วเดินลงมา
ยามเช้าในเดือนกรกฎาคมเริ่มอบอ้าว ในอากาศยังคงมีกลิ่นอายของดินชื้นๆ
จุดแรก
ธนาคาร ICBC
ฉันไปถึงตอนเจ็ดโมงห้าสิบ
ประตูยังไม่เปิด
รอไปสี่สิบนาที
แปดโมงครึ่ง
ประตูม้วนถูกดึงขึ้น
ฉันเป็นคนแรกที่ก้าวเข้าไป
"สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าต้องการติดต่อเรื่องอะไรคะ?"
"แจ้งอายัดบัตรค่ะ"
ฉันยื่นบัตรและเอกสารประจำตัวให้
"ฉันต้องการอายัดบัตรชั่วคราว"
สามนาที
เรียบร้อย
จุดที่สอง
ธนาคาร CCB
บัตรสองใบธนาคารเดียวกัน
จะได้ไม่ต้องวิ่งหลายรอบ
"อายัดทั้งสองใบเลยนะคะ?"
"ใช่ค่ะ"
"ดำเนินการเรียบร้อยค่ะ ภายในเจ็ดวันทำการ หากต้องการปลดอายัด ให้นำเอกสารตัวจริงมาติดต่ออีกครั้งนะคะ"
"ขอบคุณค่ะ"
จุดที่สาม
ธนาคาร ABC
"อายัดชั่วคราวนะคะ?"
"ใช่ค่ะ"
จุดที่สี่
ธนาคารไปรษณีย์
ตอนที่บัตรใบสุดท้ายถูกอายัด ฉันมองดูนาฬิกา
แปดโมงห้าสิบเจ็ดนาที
รวมเวลาทั้งสิ้นหนึ่งชั่วโมงเจ็ดนาที
ฉันยืนอยู่หน้าประตูธนาคาร สูดหายใจลึก
แดดแรงขึ้นแล้ว ส่องแสงร้อนระอุบนใบหน้า
โทรศัพท์สั่น
เป็นข้อความจากจ้าวสิง
"คุณตื่นหรือยัง? พ่อบอกว่าเก้าโมงไปเจอกันที่สำนักงานขาย"
ฉันตอบกลับ:
"อืม"
เก้าโมงตรง
ฉันไปถึง
จ้าวกั๋วต้งกับจ้าวสิงมารออยู่ก่อนแล้ว
วันนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหม่ ปกเสื้อยังแข็งโป๊ก ดูเหมือนเพิ่งแกะออกจากซอง
พอเห็นฉัน เขาก็กวักมือเรียก
"จืออี มานี่สิ"
เสี่ยวโจวเตรียมสัญญาไว้พร้อมแล้ว
ปึกหนาๆ วางอยู่บนโต๊ะ
"มูลค่ารวมของบ้านคือ 1,280,000 หยวน จ่ายล่วงหน้า 30% คือ 384,000 หยวน หักเงินจองก่อนหน้านี้ 20,000 หยวน วันนี้ต้องจ่ายเพิ่ม 364,000 หยวนค่ะ"
จ้าวกั๋วต้งหยิบบัตรธนาคารวางกระแทกลงบนโต๊ะเสียงดัง
"นี่ 150,000 ของบ้านเรา"
"ติ๊ด—"
ทำรายการสำเร็จ
เขาหันมาทางฉัน
"จืออี ส่วนที่เหลือหนูจัดการต่อเลย"
ฉันหยิบบัตรห้าใบออกมา
วางลงบนโต๊ะทีละใบ
แววตาของจ้าวกั๋วต้งเต็มไปด้วยความพึงพอใจ
เขาคงคิดว่าทุกอย่างอยู่ในกำมือเขาหมดแล้ว
ฉันยื่นใบแรกให้เสี่ยวโจว
"ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด—"
ทำรายการไม่สำเร็จ
เสี่ยวโจวชะงัก
"คุณเสิ่นคะ บัตรใบนี้เหมือนจะมีปัญหานะคะ..."
"ลองใบอื่นดูค่ะ"
บัตรใบที่สอง
ไม่สำเร็จ
บัตรใบที่สาม
ไม่สำเร็จ
บัตรใบที่สี่
ไม่สำเร็จ
บัตรใบที่ห้า
ก็ยังไม่สำเร็จ
บัตรห้าใบ
ไม่มีใบไหนทำรายการได้เลย
ทั้งสำนักงานขายเงียบกริบ
รอยยิ้มบนใบหน้าของจ้าวกั๋วต้งแข็งค้าง
รูม่านตาหลังแว่นของจ้าวสิงหดเกร็งเล็กน้อย
เสี่ยวโจวมองฉันสลับกับเขาลุกลนทำตัวไม่ถูก
"หรือว่า... ลองโทรไปถามธนาคารดูไหมคะ?"
ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมา แกล้งทำเป็นโทรหาคอลเซ็นเตอร์
สามสิบวินาทีต่อมาฉันก็วางสาย
สีหน้าเต็มไปด้วยความลำบากใจ
"คอลเซ็นเตอร์บอกว่า... บัตรพวกนี้ถูกอายัดชั่วคราวค่ะ พ่อฉันอาจจะกดอะไรผิด ท่านอายุมากแล้ว บางทีก็กดพลาด"
ฉันหันไปมองจ้าวกั๋วต้ง
น้ำเสียงเจือความรู้สึกผิดอย่างพอเหมาะ
"พ่อคะ หรือวันนี้เราเลื่อนไปก่อนดีไหมคะ? เดี๋ยวหนูกลับไปถามพ่อหนูดูก่อนว่าเกิดอะไรขึ้น"
สีหน้าของจ้าวกั๋วต้งเปลี่ยนสีทันที
จากแดงกลายเป็นเขียวในเวลาแค่ไม่กี่วินาที
"หนูหมายความว่ายังไง?"
น้ำเสียงเขากดต่ำแต่ไม่อาจปิดบังความโกรธได้
"ถ้าวันนี้ไม่จ่าย แล้วค่าปรับใครจะรับผิดชอบ?"
"แต่ยังไม่ได้เซ็นสัญญาเลยนะคะ"
ฉันชี้ไปที่ปึกกระดาษบนโต๊ะ
"ไม่มีค่าปรับหรอกค่ะ"
ปากของจ้าวกั๋วต้งอ้าออกแล้วก็หุบลง
เขาหันไปมองจ้าวสิง
จ้าวสิงหันมามองฉัน
ฉันยิ้มให้เขา
ความหมายของรอยยิ้มนั้น...
เขาคงจะเข้าใจดี

05/18/2026

วันที่ฉันถูกล็อตเตอรี่ ฉันไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใครเลย
สิ่งเดียวที่ฉันทำคือซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่ราคาสองหมื่นหยวนให้ลูกสาว
แกดีใจจนแทบคลั่ง วิ่งเข้ามากอดฉันแน่นแล้วยิ้มกว้าง:
"แม่เจ๋งที่สุดเลย!"
ตอนนั้น ฉันเองก็เชื่อจากใจจริงว่าตัวเองคู่ควรกับคำพูดนั้น
ยังไงซะตลอดสามสิบปีที่ผ่านมา ค่าบ้านฉันก็เป็นคนจ่าย ครอบครัวฉันก็เป็นคนดูแล แม้แต่แม่ของฉินหมิงหย่วนที่ล้มหมอนนอนเสื่อฉันก็ดูแลด้วยตัวคนเดียว
ขอแค่ลูกสาวอยากได้อะไร ฉันไม่เคยพูดคำว่า "ไม่" เลยสักครั้ง
ตอนที่แกยื่นโทรศัพท์เครื่องเก่าให้ฉัน หน้าจอยังคงสว่างอยู่
รูปแรกที่ปรากฏในอัลบั้มคือรูปครอบครัว
ฉินหมิงหย่วนยืนอยู่ข้างไป๋หย่าหลาน
ลูกสาวของฉันซบหน้าลงกับอกของเธอ
ด้านล่างยังมีข้อความเขียนไว้ว่า:
【ครอบครัวสามคนของเราจะมีความสุขตลอดไป】
ไป๋หย่าหลาน...
คือเพื่อนสนิทในอดีตที่ฉันตัดขาดความสัมพันธ์เพียงเพราะฉินหมิงหย่วน
ตอนนั้นเอง โทรศัพท์ก็ดังขึ้นกะทันหัน
บนหน้าจอแสดงชื่อที่บันทึกไว้ว่า:
【แม่ไป๋】
ปลายสายมีเสียงของเธอดังขึ้น:
"ลูกจ๊ะ คืนนี้อย่าลืมนะ วันนี้เป็นวันครบรอบสามสิบปีที่แม่กับพ่อคบกันนะ"
หลังจากนั้นก็มีเสียงของฉินหมิงหย่วนแทรกเข้ามา:
"อย่าให้แม่ลูกรู้นะ ยัยนั่นใจแคบจะตาย"
ฉันวางสายอย่างใจเย็นแล้วลบประวัติการโทร
ฉินเนี่ยนรีบพุ่งเข้ามาแย่งโทรศัพท์คืน แต่ตอนนั้นฉันเปิดหน้าจอระบบขึ้นมาแล้ว
ที่แท้...
ครอบครัวที่ฉันทุ่มเทรักษามาตลอดสามสิบปี ไม่มีที่ยืนสำหรับฉันตั้งนานแล้ว..
"แม่... เมื่อกี้แม่เห็นอะไร?"
ฉินเนี่ยนกำโทรศัพท์เครื่องเก่าแน่น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตึงเครียด
ฉันเงยหน้ามองแก
"โทรศัพท์มันค้าง แม่แค่กดผิด"
"กดผิดจนเข้าไปถึงหน้าจอระบบเลยเหรอ?"
"แม่ใช้ของพวกนี้ไม่เป็นหรอก"
"แม่เลิกเสแสร้งได้แล้ว"
แกแย่งโทรศัพท์กลับไปแล้วรีบตรวจสอบอย่างร้อนรน
"ประวัติการโทรหายไปไหน?"
"ก็แค่สายขายประกัน แม่ลบไปแล้ว"
ฉินเนี่ยนจ้องมองฉันเขม็ง
สายตานั้นไม่มีความออดอ้อนเหมือนแต่ก่อนหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความระแวดระวัง
"วันหลังแม่ห้ามรับโทรศัพท์ของหนูตามอำเภอใจอีกนะ"
"ก็ลูกเป็นคนยื่นโทรศัพท์ให้แม่เองนี่"
"แต่นั่นมันก็ยังเป็นความเป็นส่วนตัวของหนู"
ฉันดันกล่องโทรศัพท์เครื่องใหม่ไปทางแก
"ลูกชอบสีนี้นี่นา?"
แกชะงักไปครู่หนึ่งแล้วรีบกอดกล่องนั้นไว้แน่น
"แม่ให้หนูแล้วห้ามเปลี่ยนใจนะ?"
ฉันมองแก
"แม่เคยเปลี่ยนใจเรื่องอะไรด้วยเหรอ?"
แกดูเหมือนจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าน้อยใจทันที
"หนูไม่ได้ตั้งใจตวาดแม่นะ แค่กลัวแม่จะเผลอลบข้อมูลทิ้งไปเท่านั้นเอง"
ตอนนั้นเอง เสียงปลดล็อคประตูก็ดังขึ้น
ฉินหมิงหย่วนหิ้วถุงอาหารเดินเข้ามาในบ้าน
ฉินเนี่ยนรีบวิ่งไปฟ้องทันที:
"พ่อ แม่เพิ่งดูโทรศัพท์หนู"
มือของฉินหมิงหย่วนสั่นเทา ถุงในมือแทบจะร่วงลงพื้น
"เจี้ยนซิน คุณดูโทรศัพท์ลูกทำไม?"
"ลูกยื่นให้ฉัน"
"ยื่นให้ก็ดูไม่ได้ ลูกโตแล้ว ต้องรู้จักเว้นระยะห่างบ้าง"
ฉันพยักหน้า
"อืม ฉันขาดความรู้สึกเรื่องขอบเขตเอง"
ฉินหมิงหย่วนชะงักไปเล็กน้อย
"คุณ... เห็นอะไรหรือเปล่า?"
ฉินเนี่ยนรีบพูดแทรก:
"หนูบอกพ่อแล้วไงว่าไม่มีอะไร"
"แต่ประวัติการโทรหายไปแล้ว"
ฉินหมิงหย่วนหันมามองฉัน
"คุณลบเหรอ?"
"ฉันยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าแบ็คอัพคลาวด์คืออะไร"
ฉินเนี่ยนถอนหายใจอย่างโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด
แต่ฉินหมิงหย่วนกลับไม่เป็นเช่นนั้น
เขารู้ดีว่าฉันไม่ได้โง่
แค่หลายปีมานี้ ฉันไม่เคยถาม
เขาบอกให้ฉินเนี่ยนไปล้างผลไม้แล้วนั่งลงตรงหน้าฉัน
"เจี้ยนซิน คุณไม่สบายเหรอ? หรือว่าเนี่ยนเนี่ยนยังไม่ได้ขอบคุณคุณดีๆ?"
"มีสิ แกยังกอดฉันเลย"
ฉินหมิงหย่วนหัวเราะออกมา
"เนี่ยนเนี่ยนรักคุณที่สุดนั่นแหละ แค่ปากแข็งไปหน่อย"
"เรียกคนอื่นว่าแม่... ก็เรียกว่าปากแข็งด้วยเหรอ?"
ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบสงัดทันที
มีเสียงมีดปอกผลไม้ตกกระทบพื้นดังมาจากในครัว
ฉินเนี่ยนพุ่งตัวออกมา
"แม่! สรุปแม่ก็เห็นแล้วจริงๆ!"
ฉันมองฉินหมิงหย่วน
"ฉันดูไม่ได้เหรอ?"
ตาของฉินเนี่ยนแดงก่ำ
"แม่ไป๋ดีกับหนูมาก หลายปีมานี้เธอดูแลหนู หนูจะเรียกเธอว่าแม่สักคำมันจะเป็นอะไรไป?"
"หลายปีมานี้?"
ฉินหมิงหย่วนกดเสียงต่ำตวาด:
"เนี่ยนเนี่ยน!"
แต่แกกลับตาแดงก่ำแล้วตะโกนกลับ:
"ก็มันเรื่องจริงนี่! เธอยังรู้จักใส่ใจคนอื่นมากกว่าแม่อีก!"
ฉันถาม:
"แม่ไม่ใส่ใจลูกตรงไหน?"
"แม่ก็รู้แต่จะให้เงินอย่างเดียว"
ในขณะที่ตอนนี้ ในมือของแกยังคงกอดโทรศัพท์ราคาสองหมื่นหยวนที่ฉันเพิ่งซื้อให้ไว้แน่น
ฉันหัวเราะออกมา
"เงินมันใช้ไม่ได้เหรอ?"
"แม่เลิกวัตถุนิยมแบบนี้ได้ไหม?"
ฉินหมิงหย่วนยืนบังหน้าแกไว้
"เจี้ยนซิน หย่าหลานก็เป็นเหมือนญาติผู้ใหญ่คนหนึ่งเท่านั้นแหละ"
"เหมือนญาติผู้ใหญ่?"
ฉันปิดหน้าจอโทรศัพท์
รูป "ครอบครัวสามคน" รูปนั้นยังคงอยู่ในอัลบั้มของฉัน
ฉันถาม:
"คืนนี้พวกคุณสองคนจะไปไหน?"
ฉินเนี่ยนตอบ:
"หนูไปเลี้ยงรุ่น"
ในเวลาเดียวกัน ฉินหมิงหย่วนพูดว่า:
"ผมจะพาคุณยายไปตรวจตามนัด"
ทั้งสองคนเงียบไปพร้อมกัน
ฉันพูดต่อแทนพวกเขา:
"ยุ่งกันจังเลยนะ"
ฉินเนี่ยนโกรธจัด:
"ตกลงแม่ต้องการอะไรกันแน่?"
"ไม่ได้ต้องการอะไร"
ฉันหยิบกุญแจรถขึ้นมา
ฉินหมิงหย่วนดึงแขนฉันไว้
"คืนนี้กินข้าวที่บ้านเถอะ"
"ไม่ต้องไปตรวจตามนัดแล้วเหรอ?"
เขาตัวแข็งทื่อในทันที
ฉินเนี่ยนแค่นหัวเราะเย็นชา
"ถ้าแม่จะอาละวาดก็ทำไปเลย อย่างมากหนูก็แค่ไม่กลับมาอีก"
ฉันมองแก
"ลูกจะไปไหน?"
แกเชิดหน้าขึ้น
"ไปที่ที่หนูอยู่แล้วสบายใจจริงๆ"
คำพูดนั้นร่วงหล่นลงมา...
เจ็บปวดยิ่งกว่ามีดทื่อๆ กรีดลงบนเนื้อ
ฉินหมิงหย่วนรีบดึงแกไว้ทันที
"อย่าพูดอีกเลย"
ฉันเดินไปที่ประตู
"คืนนี้พวกคุณไปกันเถอะ"
"ใบเสร็จโทรศัพท์เครื่องใหม่ฉันยังเก็บไว้อยู่"
ฉินเนี่ยนเกิดความระแวงขึ้นมาทันที
"แม่คิดจะเอาไปคืนเหรอ?"
"เปล่า"
ฉันมองกล่องในอ้อมกอดของแก
"ฉันก็แค่อยากลองรู้ดู..."
"เงินสองหมื่นหยวนซื้อลูกสาวมาได้คนนึง สรุปแล้วแกยังจะเรียกฉันว่าแม่ได้อีกกี่คำ"
น้ำตาของฉินเนี่ยนร่วงเผาะลงมาทันที
ฉินหมิงหย่วนกอดแกไว้แน่น
"หลินเจี้ยนซิน คุณทำเกินไปแล้วนะ!"
ประตูถูกปิดลง
ฉันยืนอยู่หน้าลิฟต์ มือไม่ได้สั่นเลยแม้แต่น้อย
ข้อความถูกรางวัลยังคงอยู่ในโทรศัพท์
ห้าสิบล้านหยวน
เดิมทีพรุ่งนี้ฉันตั้งใจจะพาฉินหมิงหย่วนไปดูวิลล่า เปลี่ยนรถใหม่ให้ฉินเนี่ยน
แต่ตอนนี้ ฉันแค่ส่งข้อความหาเถ้าแก่จ้าว — เจ้าของร้านล็อตเตอรี่:
"เรื่องขึ้นเงินรางวัล ชั่วคราวอย่าเพิ่งให้ใครรู้นะ"
เถ้าแก่จ้าวตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว:
"คุณพี่หลินวางใจได้เลย"
ลิฟต์เปิดออก
พี่หวังเพื่อนบ้านยืนอยู่ข้างใน ยิ้มแล้วถามว่า:
"คุณพี่หลิน คืนนี้คุณก็จะไปงานเลี้ยงฉลองของอาจารย์ฉินเหรอ?"
ฉันมองเธอ
"งานเลี้ยงอะไร?"
พี่หวังชะงักไป
"คุณพี่ไม่รู้เหรอ? เขาโพสต์ลงโมเมนต์แล้วนะ"
"รักแท้สามสิบปี มื้อค่ำครอบครัวที่ล่าช้า แถมยังบอกว่าคืนนี้จะรับญาติด้วย"
ถึงตอนนั้นฉันถึงได้เข้าใจ
ไม่ใช่ว่าพวกเขากลัวฉันรู้
แต่เป็นเพราะพวกเขาเตรียมที่จะเชิญฉันออกจากบ้านหลังนี้อย่างเปิดเผยต่างหาก
2
ที่หน้าประตูโรงแรม เถ้าแก่จ้าวดึงปีกหมวกให้ต่ำลง
"คุณพี่หลิน คุณจะไม่เข้าไปจริงๆ เหรอ?"
"คุณกลับไปก่อนเถอะ"
"ล็อตเตอรี่ผมเก็บไว้ในตู้เซฟแล้ว ถ้าสามีคุณถาม ผมจะบอกว่าคุณซื้อแค่สิบหยวน"
ฉันพยักหน้า
"ขอบคุณนะ"
เถ้าแก่จ้าวถอนหายใจ
"มาถึงวัยนี้แล้ว เงินยังน่าเชื่อถือกว่าคนซะอีก"
เมื่อก่อนฉันไม่เชื่อ
แต่ตอนนี้เชื่อแล้ว
โทรศัพท์สั่นเตือน
ฉินเนี่ยนส่งข้อความมา:
【แม่ แม่ไม่มาอาละวาดได้ไหม? คืนนี้สำคัญกับพ่อมากนะ】
ฉันตอบกลับ:
【สำคัญยังไง?】
ข้อความอีกฝั่งส่งมาอย่างรวดเร็ว:
【พ่อลำบากมาสามสิบปีแล้ว ถ้าแม่รักพ่อจริงๆ ก็ให้ความอิสระกับพ่อหน่อยเถอะ】
สามสิบปีที่ผ่านมา ค่าบ้านฉันเป็นคนจ่าย
แม่เขาล้มหมอนนอนเสื่อมาสิบห้าปี ก็เป็นฉันที่ตื่นขึ้นมากลางดึกเพื่อเปลี่ยนผ้าปูเตียงให้
ฉินหมิงหย่วนต้องการความเงียบในบ้าน แม้แต่ตอนดูทีวีฉันยังต้องใส่หูฟัง
ที่แท้ แบบนี้เรียกว่าไม่ให้ความอิสระกับเขาสินะ
ฉันเดินเข้าไปในโรงแรม
พนักงานเสิร์ฟถาม:
"คุณลูกค้าได้จองโต๊ะไว้ล่วงหน้าไหมคะ?"
"ชั้นสอง ห้องไห่ถัง"
พนักงานเสิร์ฟยิ้ม
"อ้อ ที่แท้คุณก็เป็นคนในครอบครัวของคุณผู้หญิงไป๋นี่เอง"
ฉันตอบ:
"จะนับว่าอย่างนั้นก็ได้"
ประตูห้องส่วนตัวปิดไม่สนิท
เสียงของไป๋หย่าหลานดังออกมาข้างนอก
"วันนี้ไม่ใช่งานเลี้ยงใหญ่อะไรหรอก แค่อยากจะชดเชยพิธีการที่ขาดหายไปหลายปีให้กับหมิงหย่วนและเนี่ยนเนี่ยนน่ะ"
มีคนหัวเราะแล้วพูดต่อ:
"พี่ไป๋ แบบนี้ไม่เท่ากับเป็นงานแต่งงานย้อนหลังเหรอคะ?"
ไป๋หย่าหลานยิ้มบางๆ
"อย่าพูดเหลวไหลสิ หมิงหย่วนมีครอบครัวแล้ว ฉันเคารพเขานะ"
ฉินหมิงหย่วนพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน:
"หย่าหลาน คุณอย่าคิดถึงแต่ผมอยู่ตลอดเวลาแบบนี้สิ"
ฉินเนี่ยนชูแก้วขึ้น
"แม่ไป๋ หนูขอชนแก้วด้วยค่ะ"
ไป๋หย่าหลานตอบอย่างอ่อนโยน:
"ลูกสาว ดื่มช้าๆ หน่อย"
"ไม่เป็นไรค่ะ วันนี้หนูดีใจ"
"ถ้าแม่ลูกรู้เข้า จะว่าเอาได้นะ"
ฉินเนี่ยนแค่นเสียงในลำคอเบาๆ
"แม่ก็รู้แต่จะทำให้คนอื่นหมดสนุกนั่นแหละ"
บนกำแพง โปรเจคเตอร์กำลังฉายสไลด์โชว์
หัวข้อปรากฏชัดเจน:
【ครอบครัวไห่ถัง – สามสิบปี】
รูปแรก: ฉินหมิงหย่วนในวัยหนุ่มซบศีรษะลงบนไหล่ของไป๋หย่าหลาน
รูปที่สอง: ฉินเนี่ยนอายุครบเดือน ไป๋หย่าหลานกำลังอุ้มแกอยู่
รูปที่สาม: ฉันสัปหงกอยู่ตรงโถงทางเดินของโรงพยาบาล
ด้านล่างเขียนข้อความบรรทัดหนึ่งว่า:
【มีคนรับผิดชอบเรื่องชีวิต มีคนรับผิดชอบเรื่องจิตวิญญาณ】
ทั้งห้องระเบิดเสียงหัวเราะออกมา
ฉันจำวันนั้นได้แม่นยำ
แม่สามีเส้นเลือดในสมองแตก ฉินเนี่ยนไข้ขึ้นสูง
ฉันอดนอนติดกันถึงสามคืนเต็ม
ที่แท้ก็ยังคนเก็บบันทึกช่วงเวลานั้นเอาไว้
น่าเสียดาย...
สิ่งที่พวกเขาบันทึกไว้ กลับเป็นเพียงความยากลำบากของฉันเท่านั้น

05/18/2026

หลังจากลืมตาตื่นขึ้นมา ฉันถึงเพิ่งรู้ว่าสามีทิ้งฉันไว้บนรถไฟความเร็วสูง
ฉันเงียบๆ ซื้อตั๋วขากลับ เตรียมตัวจบชีวิตแต่งงานครั้งนี้
เพียงเพราะติว่าโรงแรมที่ฉันจองห้องเล็กเกินไป เขาก็ทำเย็นชาใส่ฉันตลอดทางทันที
ระหว่างที่เผลอหลับไป ฉันก็สะดุ้งตื่นขึ้นมา ที่นั่งข้างๆ ว่างเปล่าไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
"คุณคะ คุณนั่งเลยสถานีแล้วค่ะ" พนักงานรถไฟเตือนเสียงเบา
ฉันเปิดโทรศัพท์ขึ้นมา เห็นข้อความของเขาปรากฏบนหน้าจอ:
"ผมกลับก่อนนะ คุณหาทางเอาเองละกัน"
ฉันเงยหน้ามองพนักงานหญิง:
"รบกวนช่วยซื้อตั๋วเพิ่มให้ฉันใบหนึ่งค่ะ"
"คุณต้องการซื้อไปถึงไหนคะ?"
ฉันเงียบไปไม่กี่วินาทีแล้วตอบว่า:
"กลับบ้านค่ะ"
"เพื่อไปหย่า"
1
รถไฟเพิ่งออกตัว เขาก็หันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างแล้ว
โรงแรมที่ฉันจองตั้งอยู่ใจกลางเมืองเก่า เดินไม่กี่นาทีก็ถึงสถานที่ท่องเที่ยว ราคาเหมาะสม รีวิวก็ดีมาก แต่เขาแค่ดูรูปไม่กี่รูปก็ติว่าห้องเล็ก ไม่อยากพัก
ฉันบอกว่า:
"ถ้าไม่ชอบ คุณก็จองเองสิ"
เขาตอบอย่างเย็นชา:
"แล้วแต่คุณเถอะ อยากทำอะไรก็ทำ"
หลังจากนั้น เราทั้งคู่ก็ไม่มีใครพูดอะไรกันอีกเลย
ตู้โดยสารคนแน่นขนัด ที่นั่งของเราอยู่ตรงกลางตู้ เขานั่งติดหน้าต่าง ฉันนั่งด้านนอกติดทางเดิน เขาใส่หูฟัง เอาแต่มองวิวข้างนอกตั้งแต่ต้นจนจบ ราวกับว่าไม่มีฉันมีตัวตนอยู่ข้างๆ
ฉันเคยคิดจะเริ่มคุยก่อน แต่คิดไปคิดมาก็รู้สึกว่าไม่มีความหมายอะไร
สงครามเย็นแบบนี้ ฉันทนมามากพอแล้ว
คราวก่อนก็เพราะเขาติว่าผักที่ฉันซื้อไม่สดพอ
ก่อนหน้านั้นอีกก็เพราะฉันเลิกงานช้าไปสิบนาที
เป็นแบบนี้ทุกครั้ง
เขาไม่ทะเลาะ ไม่อธิบาย ใช้แค่ความเงียบมากดดันให้ฉันหายใจไม่ออก จนกว่าฉันจะเป็นฝ่ายยอมลงให้และขอโทษก่อน
แต่ครั้งนี้… ฉันหมดแรงแล้วจริงๆ
ฉันเอนหัวพิงเบาะ ฟังเสียงดังจอแจในตู้รถไฟ มีเสียงเด็กร้องไห้จ้า มีคนกำลังคุยโทรศัพท์ เสียงประกาศจากลำโพงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง
เสียงต่างๆ เริ่มห่างไกลออกไป สติของฉันก็ค่อยๆ จมดิ่งลง
ฉันเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้
พอตื่นขึ้นมา ทั้งตู้รถไฟก็เงียบสงบอย่างประหลาด
ฉันลืมตาขึ้น พบว่ารอบๆ แทบจะว่างเปล่า เหลือผู้โดยสารอยู่แค่ประปราย แสงแดดยามบ่ายส่องลอดกระจกเข้ามา เป็นสัญญาณว่าฟ้าใกล้จะมืดแล้ว
ฉันตกใจผุดลุกขึ้นนั่ง หันไปมองข้างๆ
ไม่มีใครอยู่เลย
กระเป๋าเป้ของเขาหายไป ที่นั่งว่างเปล่า
ฉันรีบเปิดโทรศัพท์ พอเห็นเวลาบนหน้าจอ หัวสมองฉันก็ว่างเปล่าไปในทันที
17:40 น.
สถานีของเราถึงตอนบ่ายสามครึ่ง
ฉันหลับไปสองชั่วโมงกว่า นั่งเลยมาตั้งสี่สถานี
หน้าจอแสดงข้อความที่ยังไม่ได้อ่านหนึ่งข้อความ ส่งมาตอน 15:25 น.
"ผมกลับก่อนนะ คุณหาทางเอาเองละกัน"
ฉันมองประโยคนั้นอยู่นานมาก
พนักงานเข็นรถขายของเดินผ่านมาเห็นฉันยังนั่งอยู่ก็ถามด้วยความประหลาดใจ:
"คุณยังไม่ลงรถอีกเหรอคะ?"
"ฉันเผลอหลับก็เลยนั่งเลยสถานีค่ะ"
เธอพูดว่า:
"งั้นคุณต้องลงที่สถานีหน้า จ่ายค่าตั๋วเพิ่มแล้วซื้อตั๋วนั่งกลับไปค่ะ"
ฉันพยักหน้า ลากกระเป๋าเดินทางลุกขึ้นยืน
กระเป๋าใบนี้ฉันเป็นคนจัดเตรียมด้วยมือตัวเองทั้งหมด ข้างในล้วนแต่เป็นของของเขา: เสื้อผ้า ของใช้ส่วนตัว แม้กระทั่งรองเท้าผ้าใบที่เขากำชับเป็นพิเศษว่าต้องเอามาด้วย
ฉันลากกระเป๋าไปตรงรอยต่อระหว่างตู้โดยสาร รอสถานีต่อไปเงียบๆ
โทรศัพท์สั่นขึ้นมาอีกครั้ง
ฉันยังคิดว่าเป็นเขาโทรมา
แต่พอเปิดดูถึงเพิ่งรู้ว่าเป็นแค่ข้อความยืนยันการเช็คอินโรงแรม
ฉันปิดหน้าจอ เอนหลังพิงผนังรถไฟ
ลำโพงประกาศชื่อสถานีที่กำลังจะถึง
พอได้ยินชื่อสถานที่ที่แปลกหูนั้น จู่ๆ ฉันก็รู้สึกน่าขันเอามากๆ
ทริปนี้เราวางแผนกันมาเป็นเดือน ฉันเป็นคนจองตั๋วรถไฟ หาโรงแรม จัดตารางเที่ยว ดูรีวิวการเดินทาง
สิ่งเดียวที่เขาทำ…
ก็คือติว่าโรงแรมที่ฉันจองไม่ดีพอ แล้วก็ฉวยโอกาสตอนฉันหลับทิ้งฉันไว้บนรถไฟ
รถไฟค่อยๆ ชะลอความเร็วลง
จอดสนิท
ประตูรถไฟเปิดออก
ฉันลากกระเป๋าเดินลงไปบนชานชาลา
2
นี่เป็นสถานีรถไฟที่เล็กมาก ทั้งชานชาลามีฉันลงแค่คนเดียว
ฉันเดินเข้าไปในห้องโถงผู้โดยสาร เดินไปหาเคาน์เตอร์ขายตั๋ว พนักงานที่เข้าเวรเป็นผู้หญิงวัยกลางคน
เธอมองตั๋วรถไฟแล้วมองหน้าฉัน:
"นั่งเลยสถานีเหรอคะ?"
ฉันตอบเบาๆ:
"ค่ะ"
เธอพูดว่า:
"งั้นก็ต้องจ่ายค่าโดยสารส่วนเกิน แล้วซื้อตั๋วขากลับเพิ่มค่ะ"
ฉันยื่นบัตรธนาคารให้เธอ หลังจากรูดบัตรสองครั้ง เธอก็พิมพ์ใบเสร็จออกมา
"ทั้งหมดสามร้อยยี่สิบหยวนค่ะ"
ฉันรับตั๋วมา มองดูเวลารถไฟออก
19:40 น.
ถึงที่หมายตอน 5 ทุ่ม
หมายความว่าฉันยังต้องรออีกสองชั่วโมง จากนั้นก็นั่งรถไฟต่อไปอีกสามชั่วโมงกว่า
ฉันลากกระเป๋าออกมานอกสถานี ด้านนอกเป็นแค่ลานกว้างเล็กๆ ที่มีคนขับแท็กซี่สองสามคนกำลังเรียกลูกค้า ฉันหามุมหนึ่งนั่งลง วางกระเป๋าไว้ข้างเท้า
โทรศัพท์ดังขึ้นกะทันหัน
เป็นเขาที่โทรมา
ฉันตัดสายทิ้ง
เขาก็โทรกลับมาทันที
ฉันตัดสายทิ้งต่อไป
พอถึงสายที่สาม ฉันก็ปิดเครื่องไปเลย
ฟ้าค่อยๆ มืดสนิท ไฟถนนในลานกว้างสว่างขึ้นทีละดวง ฉันนั่งนิ่งๆ มองดูผู้คนที่เดินผ่านไปมาตรงหน้า
มีคู่รักจับมือกันเดินหัวเราะกันไป
มีครอบครัวพ่อแม่ลูกลากกระเป๋ารีบร้อนออกเดินทาง
และก็มีคนหนุ่มสาวสะพายเป้เดินอยู่คนเดียว บนใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า
จู่ๆ ฉันก็นึกถึงเมื่อสามปีก่อน
ตอนนั้นเราก็เคยยืนอยู่หน้าสถานีรถไฟ บอกว่าวันข้างหน้าจะไปเที่ยวด้วยกันอีกหลายๆ ที่
ตอนนั้นเขายังเป็นฝ่ายอาสาถือกระเป๋าให้ฉัน ยังให้ฉันพิงไหล่หลับได้ทุกครั้งที่เหนื่อย
สรุปแล้วทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?
ฉันจำไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ
จำได้แค่ว่ามีครั้งหนึ่งฉันเลิกงานดึก เขานั่งอยู่บนโซฟาด้วยสีหน้าที่ดูแย่สุดๆ ฉันอธิบายว่ารถไฟใต้ดินมาช้า เขาไม่ตอบอะไร ได้แต่ลุกขึ้นเดินเข้าห้องแล้วปิดประตูดังปัง
คืนนั้นเขาไม่กินข้าว แล้วก็ไม่พูดกับฉันเลยสักคำ
เช้าวันรุ่งขึ้นฉันถามเขาว่ากำลังโกรธอยู่หรือเปล่า
เขาบอกว่าเปล่า
ฉันถามต่อ:
"แล้วทำไมเมื่อวานคุณถึงไม่พูดอะไรเลย?"
เขาแค่ตอบกลับมาอย่างเย็นชา:
"ผมเหนื่อย ไม่อยากพูดไม่ได้หรือไง?"
หลังจากนั้น เรื่องแบบนี้ก็มีมากขึ้นเรื่อยๆ
อาหารที่ฉันทำ เขาติว่าเค็ม
ของที่ฉันซื้อ เขาติว่าสิ้นเปลือง
แผนวันหยุดสุดสัปดาห์ที่ฉันเสนอ เขาติว่าน่าเบื่อ
ทุกครั้งที่เป็นแบบนี้ เขาไม่เคยพูดตรงๆ ว่าตัวเองไม่พอใจ เพียงแต่ใช้ท่าทีเย็นชาและความเงียบผลักไสฉันออกไปทีละนิด
ฉันเคยคิดว่าขอแค่อดทนอีกนิดก็คงไม่เป็นไร
ฉันเคยคิดว่าเขาเครียดเรื่องงานมากเกินไปอารมณ์ก็เลยไม่ดี
ฉันเคยคิดว่าแค่ตัวเองทำให้ดีขึ้น เขาก็จะเปลี่ยนไป
แต่ตอนนี้…
แม้กระทั่งการปลุกฉันก่อนลงจากรถไฟ เขาก็ยังขี้เกียจทำ
ทุ่มครึ่ง ฉันลากกระเป๋ากลับเข้าไปในสถานี ผ่านจุดตรวจความปลอดภัยแล้วขึ้นรถไฟกลับไป
รถไฟขบวนนี้ค่อนข้างโล่ง ฉันหาที่นั่ง ยัดกระเป๋าเดินทางเข้าไปในช่องว่างใต้เท้า
รถไฟเริ่มเคลื่อนตัว ทิวทัศน์นอกหน้าต่างค่อยๆ ถอยร่นไปด้านหลัง ฉันพิงเบาะ หลับตาลง ในหัวสับสนวุ่นวาย
ฉันหิวมาก
ตอนเช้าฉันกินแค่ซาลาเปาลูกเดียว
ตอนเที่ยงเพราะทำสงครามเย็นกับเขาก็เลยไม่ได้กินอะไรเหมือนกัน
ตอนนี้เกือบจะสองทุ่มแล้วแต่ท้องยังว่างเปล่า
ฉันค้นกระเป๋า เจอคุกกี้ห่อเล็กๆ ห่อหนึ่งแล้วค่อยๆ กินจนหมด
ขนมแห้งมากจนตอนที่กลืนลงไป ลำคอก็เจ็บแสบจนทรมาน
โทรศัพท์เปิดเครื่องขึ้นมาอีกครั้ง เสียงแจ้งเตือนข้อความดังต่อเนื่องไม่หยุด
ฉันเปิดดู
ทั้งหมดล้วนเป็นข้อความของเขา
"ทำไมคุณไม่รับสาย?"
"คุณอยู่ที่ไหน?"
"ตอบผมสิ"
"ผมผิดแล้วโอเคไหม? คุณรีบกลับมาเถอะ"
ฉันจ้องมองประโยคสุดท้ายอยู่นานมาก
เขาบอกว่าตัวเองผิดแล้ว
แต่เขาจะรู้จริงๆ หรือว่าตัวเองผิดที่ตรงไหน?
ไม่หรอก
เขาคงคิดว่าฉันจะเป็นเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา ง้อไม่กี่คำทุกอย่างก็จะกลับมาสงบสุขเหมือนเดิม
ฉันปิดโทรศัพท์ เอียงศีรษะพิงกับกระจกหน้าต่างรถไฟที่เย็นเฉียบ

05/18/2026

หลังจากการดื่มจนเมา ฉันโทรผิดไปหาเจ้านายและพูดพร่ำเพ้อว่า:

"พวกเขาทุกคนต่างก็มีคู่กันหมด มีแค่ฉันที่ไม่มี... คุณมาอยู่เป็นเพื่อนฉันที่นี่ได้ไหมคะ?"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เขาปรากฏตัวที่บาร์ในชุดสูทเรียบร้อย และดันฉันจนชิดกำแพง:

"คุณรู้ไหมว่าการโทรเรียกผู้ชายมาหาตอนกลางดึกหมายความว่ายังไง?"

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันแกล้งทำเป็นความจำเสื่อม แต่เขากลับเปิดข้อความเสียงต่อหน้าคนทั้งบริษัทอย่างหน้าตาเฉย:

"ชุดเดรสของคุณที่เปียกเมื่อคืนนี้ ผมรีดให้เรียบร้อยแล้วนะ"

1

ฉันยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่

หากย้อนเวลากลับไปได้ ฉันสาบานเลยว่าจะไม่ดื่ม Long Island แก้วนั้นจนหมดในงานเลี้ยงของบริษัทวันนั้น และยิ่งจะไม่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดรายชื่อผู้ติดต่อเล่นเด็ดขาด

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ ฉันดันโทรไปหาเจ้านายของตัวเอง — ฟู่อี่เชิน

ใช่แล้ว

เขาคือรองประธานฟู่ผู้โด่งดังในวงการธุรกิจของปักกิ่ง คนที่เพียงแค่เอ่ยชื่อ คนทั้งบริษัทก็ต้องเกรงใจไปถึงสามส่วน

"พญายมเดินดิน" อย่างแท้จริง

ไม่ยิ้ม ไม่ค่อยพูด หากมีผู้หญิงเข้าใกล้ในรัศมีสามเมตร รังสีความเย็นชาจะแผ่ออกมาโดยอัตโนมัติ

ตอนนั้นฉันเพิ่งแพ้เกม "Truth or Dare" ไร้สาระของพวกเพื่อนร่วมงาน และถูกบังคับให้ดื่มค็อกเทลผสมที่มีดีกรีแรงราวกับแอลกอฮอล์ล้างแผล

โลกตรงหน้าหมุนคว้างอย่างรุนแรง

ข้างหูมีแต่เสียงดนตรีดังหนวกหูผสมกับเสียงกรีดร้องโวยวาย

เมื่อกวาดสายตามองไปรอบๆ ทุกที่ต่างก็เต็มไปด้วยคนที่มีคู่

แม้แต่เสี่ยวหวัง — โปรแกรมเมอร์ที่เพิ่งเข้าทำงานใหม่ ซึ่งปกติขี้ขลาดอย่างกับอะไรดี — ก็กำลังกอดผู้หญิงแปลกหน้าในมุมมืด จูบกันอย่างดูดดื่มจนลืมโลก

มีเพียงแค่ฉันคนเดียว

เสิ่นเวยเวย อายุยี่สิบห้าปี โดดเดี่ยวจนน่าสงสาร

ความเมา ความรู้สึกน้อยใจ และความดื้อรั้นอย่างไร้เหตุผล พุ่งปรี๊ดขึ้นสมองพร้อมๆ กัน

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

หน้าจอตรงหน้าพร่ามัวซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ นิ้วมือไม่ยอมทำตามคำสั่ง ได้แต่ปัดหน้าจอไปมามั่วๆ

ในหัวเหลือเพียงความคิดเดียวเท่านั้น:

ทำไมทุกคนถึงมีคนอยู่เคียงข้าง มีเพียงฉันเท่านั้นที่ไม่มี?

ทำไมกันล่ะ?

แล้วก็ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ ฉันกดปุ่มโทรสีเขียวไปอย่างสะลึมสะลือ

โทรศัพท์ดังอยู่นานมาก กว่าจะมีคนรับสาย

ปลายสายเงียบสงบจนน่าประหลาด

ความเงียบนั้นยิ่งทำให้บรรยากาศอันวุ่นวายฝั่งฉันดูน่าเกลียดมากขึ้นไปอีก

"ฮัลโหล?"

เสียงทุ้มต่ำของผู้ชายดังขึ้นผ่านโทรศัพท์ แฝงไปด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อยที่ถูกรบกวน

เพียงคำเดียวก็มากพอที่จะทำให้คนสร่างเมาไปได้บ้าง

แต่ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่หนุนหลัง ฉันก็ไม่รู้แล้วว่าความกลัวคืออะไร

"บอสคะ..."

ฉันกอดโทรศัพท์ น้ำเสียงทั้งอ่อนปวกเปียกและสั่นเครือ:

"พวกเขาต่างก็มีคนอยู่ข้างๆ... มีแค่ฉันที่ไม่มี... ฉันน้อยใจมากเลย..."

ปลายสายเงียบไปสองสามวินาที

เงียบมากจนฉันนึกว่าสัญญาณถูกตัดไปแล้ว

"...คุณอยู่ที่ไหน?"

เสียงของเขาเย็นชา จับอารมณ์ไม่ได้

"ฉันอยู่ที่... บาร์หมีถู..."

ฉันเริ่มพูดพร่ำเพ้อด้วยความเมา:

"ฮือ ฮือ ฮือ... ใครๆ เขาก็มีคู่กันหมด..."

หลังจากนั้นฉันพูดอะไรออกไปอีก ตัวฉันเองก็จำไม่ได้ชัดเจน

จำได้แค่ว่าก่อนที่จะหมดสติไปอย่างสมบูรณ์ ฉันตะโกนใส่โทรศัพท์สุดเสียง:

"บอสคะ... คุณมาอยู่เป็นเพื่อนฉันที่นี่ได้ไหม..."

พูดจบ ฉันก็หลับสลบไศลไปในทันที

2

ฉันตื่นขึ้นมาเพราะปวดหัวจนแทบจะระเบิด

เปลือกตาหนักอึ้ง ลำคอแห้งผากราวกับถูกไฟแผดเผา

ฉันพยายามลืมตาขึ้น

สิ่งที่กระแทกสายตาคือเพดานห้องที่ไม่คุ้นเคย มาในสไตล์มินิมอลที่ดูเย็นชาแต่หรูหราสุดๆ

นี่ไม่ใช่ห้องเช่าเล็กจิ๋วราคาเดือนละสามพันหยวนของฉันอย่างแน่นอน

หัวใจของฉันกระตุกวูบไปจังหวะหนึ่งทันที

ฉันเด้งตัวลุกขึ้นตามสัญชาตญาณ ผ้าห่มเลื่อนหลุดลงมา ความเย็นเยือกก็พัดโหมเข้ามาทันที

วินาทีต่อมา ทั้งร่างของฉันก็แข็งทื่อ

เสื้อผ้าของฉันหายไปไหน?!

บนตัวของฉันเหลือเพียงเสื้อคลุมอาบน้ำผ้าไหมสีดำของผู้ชาย ซึ่งมันหลวมมากจนแทบจะกลืนกินฉันไปทั้งตัว

เนื้อผ้านุ่มลื่นและใส่สบายสุดๆ

แต่ว่าข้างในนั้น... โล่งเตียนไม่มีอะไรเลย

ข้างเตียงมีชุดชั้นในสตรีตัวใหม่เอี่ยมวางไว้อย่างเป็นระเบียบ พร้อมกับชุดเดรสที่มองแวบเดียวก็รู้เลยว่าราคาไม่เบา

ความทรงจำเมื่อคืนค่อยๆ หวนกลับมา

บาร์

เหล้า

โทรศัพท์

และ...

ฟู่อี่เชิน

ฉันพูดบ้าอะไรออกไปเนี่ย?!

"พวกเขาทุกคนต่างก็มีคู่กันหมด... คุณมาอยู่เป็นเพื่อนฉันที่นี่ได้ไหม..."

ให้ตายเถอะ!

ปล่อยให้ฉันต//ายตรงนี้ไปเลยเถอะ!

ฉันกุมขมับ อับอายจนอยากจะขุดหลุมแล้วมุดหนีลงไปซะ

พอดีกับตอนนั้นเอง ประตูห้องนอนก็ถูกผลักเปิดออก

ฟู่อี่เชินยืนอยู่ตรงประตู

เขาสวมชุดสูทสีเทาเข้มที่ตัดเย็บมาอย่างสมบูรณ์แบบ เสื้อเชิ้ตสีขาวติดกระดุมจนถึงเม็ดสุดท้าย เนคไทผูกอย่างเรียบร้อยไร้รอยยับ

ภายใต้แว่นตากรอบทองคือสายตาที่ตื่นตัวและเฉียบคม

กลิ่นอายความเย็นชาแบบผู้ชายถือตัวรุนแรงมากจนทำให้คนอื่นไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงๆ

เมื่อเทียบกับสภาพที่น่าสมเพชของฉันในตอนนี้แล้ว มันช่างเป็นความแตกต่างที่เสียดสีกันอย่างสิ้นเชิง

"ตื่นแล้วเหรอ?"

น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย

เขาเดินมาที่ข้างเตียง และก้มลงมองฉัน:

"ยังปวดหัวอยู่ไหม?"

ฉันหดตัวตัวสั่นราวกับนกคุ่ม ดึงผ้าห่มมาคลุมตัวมิดชิด และพูดตะกุกตะกัก:

"ประ... ประธานฟู่... อรุณสวัสดิ์ค่ะ..."

"ฉัน... ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ได้คะ?"

"บ้านฉัน"

สองคำสั้นๆ ที่เย็นเยียบจนน่าขนลุก

"งั้น... ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่บ้านคุณได้ล่ะคะ?"

ฉันพยายามแกล้งโง่ ไม่กล้ามองสบตาเขาตรงๆ

ฟู่อี่เชินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

สายตาหลังเลนส์แว่นแฝงแววสำรวจเบาบาง มุมปากดูเหมือนจะยกขึ้นเล็กน้อย รวดเร็วเสียจนฉันนึกว่าตัวเองตาฝาด

"จำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ เหรอ?"

"จำ... จำอะไรเหรอคะ?"

ฉันกัดฟันตัดสินใจแกล้งทำเป็นความจำเสื่อมให้ถึงที่สุด:

"เมื่อคืนฉันเมามากเลยจำอะไรไม่ได้เลย... หวังว่าฉันคงไม่ได้ทำอะไรให้ประธานฟู่ลำบากใจใช่ไหมคะ? ขอโทษจริงๆ ค่ะ... ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ!"

พูดไป ฉันก็เตรียมตัวจะลงจากเตียงไปด้วย

แต่เท้ายังไม่ทันแตะถึงพื้นก็รีบหดกลับมาทันที

เพราะฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า...

ข้างในตัวเองไม่ได้ใส่อะไรเลย

ฟู่อี่เชินยังคงยืนอยู่กับที่

เขาพูดด้วยความใจเย็น:

"เสื้อผ้าวางอยู่ข้างๆ ของใช้ส่วนตัวอยู่ในห้องน้ำ ทั้งหมดเป็นของใหม่"

เขาหยุดไปสองสามวินาทีแล้วพูดเสริมว่า:

"ชุดเดรสเมื่อคืนของคุณ... มันใส่ไม่ได้แล้วล่ะ"

ฉันชะงักไป

ใส่ไม่ได้แล้ว?!

ทำไมถึงใส่ไม่ได้ล่ะ?

ฉันอ้วกใส่มันเหรอ?

หรือว่า...

ถูกฉีกขาดไปแล้ว?!

ในหัวของฉันก็จินตนาการไปถึงภาพที่บรรยายไม่ได้ขึ้นมานับไม่ถ้วนทันที

ราวกับมองทะลุความคิดของฉันได้ เขาอธิบายอย่างเย็นชาว่า:

"คุณอ้วกใส่ชุด"

อ้อ...

แค่อ้วกใส่ชุดสินะ

โล่งอกไปที

เดี๋ยวก่อน

แบบนั้นมันก็ขายหน้าสุดๆ ไปเลยไม่ใช่เหรอ?!

แล้วถ้าเป็นงั้น ทำไมถึงต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าทั้งหมดด้วยล่ะ?!

ฉันอายจนอยากจะสลบไปอีกรอบ ก้มหน้าพูดเสียงอ้อมแอ้ม:

"ขอบคุณค่ะประธานฟู่... รบกวนคุณมากเกินไปแล้ว... ส่วนค่าชุดฉันจะคืนให้คุณนะคะ..."

"ไม่ต้องหรอก"

เขาพูดแทรกขึ้นมาทันทีด้วยน้ำเสียงที่ไม่อนุญาตให้โต้แย้ง

"เตรียมตัวเสร็จแล้วก็ออกมาทานข้าวเช้า"

"อีกครึ่งชั่วโมงคนขับรถจะมา"

พูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินจากไป

ก่อนออกไปยังไม่ลืมที่จะปิดประตูให้ฉันด้วย

ฉันทิ้งตัวลงนอนบนเตียง แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่

รอดตายจากอุบัติเหตุงั้นเหรอ?

ไม่ใช่เลย

นี่มันความสงบก่อนพายุลูกใหญ่จะมาเยือนชัดๆ
..

วิธีอ่านนิยายแบบเต็มเรื่อง (รับรองว่าอ่านได้แน่นอนค่ะ):
ขั้นตอนที่ 1: กดไลก์โพสต์
ขั้นตอนที่ 2: ทิ้งคอมเมนต์ไว้ 1 คอมเมนต์ จากนั้นค้นหาในความคิดเห็นทั้งหมดก็จะเจอลิงก์นิยายค่ะ
ซ่อน

Address

Waltham, MA
Washington D.C., DC
100000

Website

facebook.com

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when FaithLight posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.