25/10/2026
Czy przyszłość hodowli psów rasowych przeniesie się do laboratoriów? 200 MILIONÓW dolarów na genetyczne doskonalenie psów. Pierwsze psy mają zostać zaprezentowane za rok!
Psy projektowane genetycznie do służby wojskowej. Klonowanie. Biobanki komórek. Modyfikowanie cech dziedzicznych. Czy to początek nowej ery kynologii, czy moment, w którym powinniśmy zatrzymać się i zadać sobie kilka fundamentalnych pytań?
Amerykański startup Warhound współtworzony przez Bena Lamma z Colossal Biosciences i Palmera Luckeya z Anduril, zapowiada rozwój psów przeznaczonych do działań wojskowych, policyjnych i ratowniczych. Według przedstawionych informacji firma pozyskała 200 milionów dolarów finansowania na
projekt, który zakłada wykorzystanie belgijskich owczarków malinois oraz owczarków niemieckich ras od lat wykorzystywanych w służbach mundurowych do stworzenia genetycznie doskonałego psa dla służb.
Plan? Wyselekcjonowane linie komórkowe mają być przechowywane w specjalnym biobanku, a następnie wykorzystywane w pracach nad genetycznym doskonaleniem psów. Doświadczenia Colossal Biosciences w inżynierii genetycznej i klonowaniu zwierząt mają pomóc w tworzeniu kolejnych pokoleń psów o pożądanych cechach.
Jakich?
🧬 większa odporność i lepsze zdrowie;
🧬 ograniczenie ryzyka chorób dziedzicznych, w tym dysplazji stawów i niektórych nowotworów;
🧬 większa szybkość, zwinność i wytrzymałość;
🧬 lepsze zdolności wykrywania zapachów;
🧬 większa skuteczność podczas działań w trudnych warunkach.
Według danych przytaczanych przez przedstawicieli projektu ponad 80% psów pracujących dla amerykańskiego wojska pochodzi z Europy, a mniej niż połowa spełnia rygorystyczne wymagania służbowe.
Firma zapowiada rozmowy z Departamentem Obrony USA, służbami ratowniczymi i policją. Zakłada prezentację pierwszych psów klientom w kolejnym roku oraz osiągnięcie gotowości operacyjnej w ciągu dwóch lat.
I właśnie w tym miejscu pojawia się pytanie, które powinno zainteresować całe środowisko kynologiczne.
Czy naprawdę potrzebujemy laboratoriów, aby wyhodować psa zdrowszego, sprawniejszego i lepiej przystosowanego do określonych zadań?
Czy wiele z tych celów można osiągnąć dzięki odpowiedzialnej hodowli?
Od pokoleń hodowcy selekcjonują psy pod kątem zdrowia, budowy, temperamentu, wytrzymałości, sprawności i predyspozycji użytkowych. Analizują rodowody, wykonują badania, oceniają potomstwo i dobierają pary hodowlane, aby utrwalać pożądane cechy oraz ograniczać ryzyko przekazywania niektórych chorób.
To właśnie jest sens świadomej hodowli: nie tylko rozmnażać psy, ale konsekwentnie pracować nad kolejnymi pokoleniami.
Oczywiście, tradycyjna selekcja nie rozwiąże każdego problemu i nie zagwarantuje, że każde szczenię będzie miało określone predyspozycje. Niektóre cechy wymagają wielu pokoleń pracy, a niektóre choroby mają złożone podłoże genetyczne i środowiskowe.
Ale czy ograniczenia te oznaczają, że należy uznać hodowlę za niewystarczającą i przenieść doskonalenie psów do laboratoriów?
Czy nie powinniśmy najpierw w pełni wykorzystać możliwości, jakie dają nam współczesna genetyka, badania DNA, diagnostyka, analiza rodowodów oraz selekcja oparta na rzeczywistych wynikach użytkowych?
Wiedza genetyczna może być ogromnym wsparciem dla hodowców. Może pomagać identyfikować ryzyko chorób, lepiej planować kojarzenia i podejmować bardziej świadome decyzje.
Czym innym jest jednak wykorzystywanie tej wiedzy, aby odpowiedzialnie prowadzić hodowlę, a czym innym ingerowanie w materiał genetyczny zwierzęcia w celu uzyskania zestawu cech zaplanowanych przez człowieka.
Nie każda modyfikacja genetyczna musi oznaczać cierpienie, tak jak nie każda tradycyjna hodowla jest automatycznie etyczna. Zarówno jedna, jak i druga metoda wymaga oceny skutków dla zdrowia, dobrostanu i jakości życia zwierząt.
Dlatego nie wystarczy zapytać, czy potrafimy stworzyć psa o określonych właściwościach. Musimy również zapytać, jakie konsekwencje będzie to miało dla samego psa.
Czy skupienie na wydajności nie spowoduje, że zwierzę zaczniemy traktować jak produkt technologiczny?
Czy w pogoni za odpornością, szybkością i skutecznością nie zgubimy z oczu całego organizmu, jego potrzeb oraz prawa do życia wolnego od niepotrzebnego cierpienia?
I kto będzie ponosił odpowiedzialność, jeśli zaprojektowana cecha przyniesie nieprzewidziane skutki?
W POK uważamy, że o przyszłości kynologii trzeba rozmawiać otwarcie, bez odrzucania nauki, ale również bez bezkrytycznego zachwytu nad technologią.
Odpowiedzialna hodowla nie polega na dążeniu do ideału za wszelką cenę. Polega na podejmowaniu decyzji z myślą o zdrowiu, stabilności i dobrostanie zwierząt również wtedy, gdy wymaga to rezygnacji z określonego celu hodowlanego.
Jeśli potrafimy wykorzystywać genetykę do poprawy zdrowia psów, powinniśmy robić to mądrze. Jeśli możemy rozwijać predyspozycje użytkowe poprzez wielopokoleniową selekcję, powinniśmy tę możliwość rozwijać. A jeśli pojawiają się rozwiązania wymagające ingerencji w genom, powinny być oceniane nie tylko pod kątem skuteczności, ale również bezpieczeństwa i etyki.
Bo pies służbowy, pies ratowniczy i pies rodzinny niezależnie od swojej funkcji NIE PRZESTAJE być żywym organizmem, za który odpowiada człowiek.
Czy za kilkanaście lat będziemy mówić, że tradycyjna hodowla nie nadąża za możliwościami laboratoriów?
A może okaże się, że kluczem do wielu osiągnięć jest połączenie wiedzy genetycznej z odpowiedzialną selekcją hodowlaną, a nie zastępowanie jednego drugim?
Czy hodowcy rzeczywiście nie są w stanie wypracować wielu pożądanych cech poprzez przemyślaną, wielopokoleniową hodowlę?
I najważniejsze pytanie:
Gdzie kończy się odpowiedzialne doskonalenie psa, a zaczyna projektowanie zwierzęcia według ludzkich oczekiwań?
Link źródłowy: https://tech.wp.pl/zmodyfikowane-genetycznie-psy-w-armii-nowy-projekt-colossal-i-anduril,7343033468508192a?utm_term=Autofeed&utm_medium=Social&utm_source=Facebook&fbclid=IwdGRjcAVJ-utjbGNrBUnxZGV4dG4DYWVtAjExAHBkb2YFc3J0YwZhcHBfaWQMMzUwNjg1NTMxNzI4AAEe6FlAOQyppfN4XmvG-FRi-XBYVZrpSisfdH_lcgiz5akpxE8o6p11Oka9CIA_aem_YE4re-KDIYl2KijGFXNwaw =1792741499