Renia walczy z rakiem

Zadzwoń Wskazówki dojazdu Strona internetowa Kontakt: organizacja

Renia walczy z rakiem Dane kontaktowe, mapa i wskazówki, formularz kontaktowy, godziny otwarcia, usługi, oceny, zdjęcia, filmy i ogłoszenia od Renia walczy z rakiem, Organizacja non profit, Przemysl.

Wrażliwości- Dawno Was tutaj nie widziałam – zagaja sympatyczna Pani sprzedawczyni, kiedy finalizujemy zakupy.- Nie, rac...
22/10/2026

Wrażliwości

- Dawno Was tutaj nie widziałam – zagaja sympatyczna Pani sprzedawczyni, kiedy finalizujemy zakupy.
- Nie, raczej się mijamy. To już nasza tradycja: ciastko u Was na rozpoczęcie i zakończenie turnusu.

Ot, kilka zdań przy kasie. Żadna sensacja czy materiał na reportaż lub wydarzenie, które wstrząśnie internetem. Ciastko, uśmiech, znajoma twarz. I ktoś, kto zauważył, że nas nie było. Niby nic, a jednak człowiek wychodzi z czymś więcej niż pełnym brzuszkiem, gdy w świecie, w którym tak łatwo przeoczyć człowieka, ktoś go zapamiętał.

Pomyślałem sobie, że to całkiem budujące, zwłaszcza teraz, kiedy wystarczy otworzyć media społecznościowe, żeby przekonać się, jak niewiele potrzeba, by urządzić komuś publiczną egzekucję. Wystarczy zdjęcie, zdanie, cudza decyzja, czasem po prostu inny punkt widzenia. Nie trzeba znać historii, okoliczności ani człowieka - wystarczy mieć klawiaturę i przekonanie o własnej nieomylności. Potem rusza karuzela. Ktoś kogoś poucza, ktoś wyśmiewa, ktoś przypisuje innym intencje, których nie potrafiłby udowodnić nawet pod przysięgą. I już można poczuć się lepszym. Przynajmniej do następnego komentarza.

Hejt? Czasami to słowo brzmi niewinnie, jakby chodziło o drobną niedogodność, a nie o świadome upokarzanie drugiego człowieka. Hejt to złe słowo – właściwym jest „nienawiść”. Najbardziej zastanawia mnie jednak to, że potrafimy być tak bezwzględni wobec ludzi, których nie znamy, a jednocześnie tak bardzo potrzebujemy zwykłej ludzkiej życzliwości. I nie, nie uważam, że internet to samo zło. Przecież niedawno zobaczyliśmy, jak wielką siłę może mieć, kiedy ludzie zamiast rzucać w siebie kamieniami, postanawiają zrobić coś razem. Zaangażowanie tysięcy, a właściwie milionów ludzi pokazały, że potrafimy przekuć emocje w konkretne działanie, że potrafimy się zjednoczyć, żeby pomóc dzieciom, które zamiast martwić się sprawdzianem z matematyki, muszą mierzyć się z chorobą nowotworową.

Czyli jednak umiemy.

Potrafimy wpłacać pieniądze, udostępniać zbiórki, poświęcać czas i angażować się w sprawy, które nas przerastają, ale nie pozostawiają obojętnymi. Tylko że pomoc nie zawsze potrzebuje milionowej zbiórki, głośnej akcji ani transmisji oglądanej przez pół Polski.
Czasami zaczyna się od tego, że ktoś zauważa naszą nieobecność.
W życiu rodzin onkologicznych takich drobnych gestów potrzeba szczególnie dużo. Kiedy zostaje podana ostatnia chemia, leczenie nie jest końcem, a staje się wieloletnim sposobem funkcjonowania. Nie znikają rehabilitacja, powikłania, ograniczenia, zmęczenie ani niepewność. Nie wraca automatycznie dzieciństwo, które po drodze trzeba było oddać na szpitalne oddziały, do gabinetów i na sale rehabilitacyjne.

Dziecko po leczeniu onkologicznym nie potrzebuje wyłącznie współczucia. Potrzebuje kolegów, którzy zaproszą je do wspólnej zabawy. Nauczycieli, którzy zobaczą w nim ucznia, a nie zestaw ograniczeń. Ludzi, którzy nie będą go definiować przez chorobę, blizny czy sposób poruszania się. A rodzice? Czasem potrzebują zwyczajnej rozmowy, w której nie trzeba zdawać relacji z kolejnego badania, żartu, który nie zaczyna się od słów: „A pamiętasz, jak było ciężko?”, chwili, w której można po prostu być rodziną, a nie zespołem do spraw zarządzania kryzysowego.

I dlatego tak cenię ludzi, którzy są obok. Nie zawsze mają wielkie słowa. Nie zawsze potrafią znaleźć odpowiedź. Czasami po prostu robią swoje, pamiętają, pytają, pomagają. Nie oceniają, zanim nie poznają historii. Właśnie tacy ludzie są dla nas wszystkich ważni.

Dziś chcę podziękować całemu Zespołowi Smilea: rehabilitantkom i rehabilitantom, zespołowi z biura, wszystkim osobom, które każdego dnia wkładają swoją wiedzę, cierpliwość, serce i energię w pracę z naszymi dziećmi. Dziękuję za wysiłek, uważność, za motywowanie wtedy, kiedy sił już brakuje; za to, że widzicie w dzieciach nie tylko ich ograniczenia, ale też możliwości, charakter, upór i potencjał; za kolejne próby, kolejne kroki i za to, że pomagacie im iść dalej - nawet jeśli ta droga bywa długa i wyboista; za profesjonalizm, ale również za tę zwyczajną ludzką obecność, której nie da się wpisać w harmonogram terapii ani wycenić w żadnym cenniku.

Dziękuję też wszystkim, którzy przekazali nam swoje 1,5% podatku. Być może dla kogoś była to tylko jedna rubryka w rocznym rozliczeniu - dla nas to konkretna pomoc w finansowaniu rehabilitacji i kolejnych etapów drogi, którą rozpoczęliśmy w 2018 roku. Za każdą wpłatą stoi czyjaś decyzja: pomogę. Czasem jest anonimowa, cicha, bez rozgłosu, ale właśnie z takich decyzji składa się bezpieczeństwo, możliwość dalszej terapii i nadzieja, która nie musi być wielkim słowem, żeby miała realne znaczenie. Dziękujemy, że jesteście z nami!

Nie każdy z nas uratuje komuś życie. Nie każdy zorganizuje wielką zbiórkę. Nie każdy będzie umiał znaleźć właściwe słowa. Ale każdy z nas może sprawić, że komuś będzie odrobinę łatwiej. Czasami wystarczy pamiętać o człowieku.

Fundacja Dzieciom "Zdążyć z pomocą"
KRS 0000037904
cel szczegółowy 33202 Zając Renata

Ośrodek Rehabilitacji SMILE

Krwawiec- Mam nadzieję, że teraz mi się nie przyśni, no po prostu jesteś genialny – fuczy Trutka spod kołdry naciągnięte...
21/10/2026

Krwawiec

- Mam nadzieję, że teraz mi się nie przyśni, no po prostu jesteś genialny – fuczy Trutka spod kołdry naciągniętej po same uszy.
- No weź, są filmy, które wywołują dreszczyk emocji i pozostają na zawsze we wspomnieniach – próbuję się wybronić od nieuchronnego wyroku.
- Tak, a pamiętasz „Za niebieskimi drzwiami”? Kto normalny pięciolatce puszcza taki film?! – Przecież my z Arturem do dzisiaj mamy traumę!

Nie wytrzymuję i pod nosem mamroczę: „Spraw, by się spełnił jeden z mych snów”… a potem głośno dodaję - To Ty pamiętasz jeszcze Krwawca?! Ale wiesz, każdy z nas miał w swoim dzieciństwie film, którego nie mógł zapomnieć przez wiele lat. "Ptaki” Hitchkoka czy „Rój” do dziś przywołują emocje, jakie mi towarzyszyły na widok różnych latających zwierzątek.

Śmiejemy się z tych wspomnień. Dzisiaj wiemy, że to tylko film, że za drzwiami nie czai się Krwawiec a ptaki mają na głowie znacznie ważniejsze sprawy niż uprzykrzanie nam życia. Dziecko jednak nie zawsze potrafi oddzielić wyobrażenie od rzeczywistości. Nie ma jeszcze naszego doświadczenia, dystansu ani całego arsenału racjonalnych wyjaśnień (chyba że mówimy o poetach Sturm und Drang na miarę Goethego). Czuje strach. I czasem nosi go w sobie długo po tym, jak dorośli zdążyli już zapomnieć, co właściwie się wydarzyło.

A co, jeśli tym, co przestraszyło dziecko, nie był film, lecz rzeczywistość? Jeśli zamiast potwora zza niebieskich drzwi pojawił się lekarz z trudną do zrozumienia diagnozą? Jeśli zamiast niepokojącej muzyki dziecko usłyszało słowa „guz mózgu”, „operacja”, „chemioterapia”? Jeśli jego dzieciństwo nagle wypełniły szpitalne korytarze, badania, ból, rozstania i oczekiwanie na wyniki? Wtedy nie wystarczy zgasić telewizora i powiedzieć, że wszystko było tylko na niby.

W onkologii dziecięcej strach ma zupełnie inną skalę, ale nie przestaje być strachem. Dziecko boi się nie tylko tego, co wydarzy się za chwilę. Może bać się kolejnego wkłucia, nudności, rozłąki z rodzicami, utraty włosów, powrotu choroby. Może nie rozumieć, dlaczego jego świat nagle skurczył się do kilku szpitalnych pomieszczeń, a rówieśnicy w tym samym czasie przeżywają swoje pierwsze miłości, szkolne dramaty i wakacyjne przygody.
I nawet kiedy leczenie dobiega końca, nie zawsze kończy się lęk. Czasem zostaje w ciele, w reakcjach, w pamięci. Powraca przed badaniem kontrolnym, w oczekiwaniu na wynik, przy kolejnym bólu, który uruchamia lawinę pytań. Rodzice również uczą się żyć z niepewnością, choć często próbują ukryć ją przed dzieckiem, żeby oszczędzić mu kolejnego zmartwienia.

Poczucie bezpieczeństwa nie jest luksusem ani miłym dodatkiem do leczenia. Jest jedną z podstawowych potrzeb człowieka. Dlatego tak ważne jest, by dziecko miało obok siebie dorosłego, który nie wyśmieje jego lęku, nie zbagatelizuje go i nie będzie na siłę przekonywał, że nie ma się czego bać. Czasem bardziej niż zapewnienia „wszystko będzie dobrze” potrzebuje usłyszeć: „Widzę, że się boisz. Jestem tutaj. Przejdziemy przez to razem”.

Warto też czasem zapytać nie tylko, czego boją się dzieci, ale też co my, dorośli, robimy z ich strachem? Czy pomagamy go oswoić, czy dokładamy kolejne powody do niepokoju? Czy potrafimy rozmawiać o rzeczach trudnych bez odbierania nadziei? I czy pamiętamy, że dziecięca psychika nie ma przycisku, którym można wyłączyć niechciane wspomnienia?

Krwawiec na szczęście był postacią z filmu. Ale nie każdy lęk można odesłać do świata fikcji. Niektóre dzieci naprawdę muszą zmierzyć się z tym, czego nie powinno doświadczać żadne dziecko. Naszym zadaniem nie jest obiecywać im świata bez strachu - to byłoby zbyt piękne, by mogło być prawdziwe. Naszym zadaniem jest sprawić, by nie musiały bać się samotnie.

A rodzic? Rodzic też ma swojego Krwawca. Tyle że nie zawsze potrafi się z niego śmiać. Kiedyś bałem się filmowych potworów. Dzisiaj wiem, że są znacznie gorsze rzeczy od tych, które można zobaczyć na ekranie. Nie mają przerażających twarzy, nie skradają się po ciemku i nie zapowiadają swojego nadejścia złowrogą muzyką. Czasem mają postać telefonu ze szpitala, a czasem wystarczy koperta z wynikiem badania albo zwykłe zdanie lekarza: „Musimy to jeszcze sprawdzić”. Rodzic dziecka onkologicznego uczy się żyć w dwóch rzeczywistościach. W tej zwyczajnej, w której trzeba zrobić zakupy, zapłacić rachunki, przygotować obiad i pamiętać o codziennych sprawach. I w tej drugiej, niewidocznej dla większości ludzi, w której niektóre daty, słowa i miejsca mają zupełnie inne znaczenie, w której szpitalny korytarz potrafi przywołać wspomnienia sprzed kilku lat z taką siłą, jakby wszystko wydarzyło się wczoraj.

Mijają miesiące, mijają lata. Dziecko rośnie. Koledzy zmieniają szkoły, planują wakacje, wybierają studia. Rodzice zaczynają mówić o przyszłości. Z zewnątrz wszystko może wyglądać coraz bardziej zwyczajnie. Tylko że rodzic, który raz usłyszał diagnozę nowotworu u własnego dziecka, wie, jak kruche potrafi być to słowo „zwyczajnie”. Dlatego kontrolne badania nie są po prostu kolejnym punktem w kalendarzu. Bywają powrotem do świata, z którego próbowaliśmy się wydostać. Przed wizytą można normalnie pracować, rozmawiać, żartować, można nawet przekonywać samego siebie, że przecież minęło już tyle czasu. A potem przychodzi noc i głowa zaczyna podsuwać pytania, których nikt nie chce zadawać: „A jeśli choroba wróci? A jeśli tym razem wyniki nie będą dobre? A jeśli to, co udało się ocalić, znów będzie zagrożone?”

Wtedy człowiek przekonuje się, że nadzieja i strach mogą mieszkać w jednym sercu, że można cieszyć się każdym dobrym dniem a jednocześnie bać się następnego badania, że można wierzyć w przyszłość dziecka i wciąż odruchowo wypatrywać zagrożenia. Nie dlatego, że nie potrafimy się cieszyć, ale dlatego, że przez długi czas trzeba było być gotowym na najgorsze.

Jest jeszcze coś, o czym mówi się znacznie rzadziej. Leczenie może się zakończyć, ale jego konsekwencje nie zawsze kończą się razem z nim. Dziecko często potrzebuje rehabilitacji, kolejnych konsultacji, wsparcia psychologicznego, neurologopedycznego czy pomocy w nauce. Mogą pojawić się późne następstwa leczenia, problemy z pamięcią, koncentracją, sprawnością, wzrastaniem czy samodzielnością. Nie każde dziecko doświadcza wszystkich tych trudności, ale rodzic, który wie, jak wiele razem przeszli, często boi się również tego, czego jeszcze nie potrafi przewidzieć.
I tu też trzeba nauczyć się żyć z niepewnością. Tym razem nie tylko z pytaniem, czy choroba nie wróci, lecz także z pytaniem, jak będzie wyglądało życie, które miało być „po wszystkim” - bo przecież dziecko dorasta.

Przychodzi czas, kiedy kończy się szkoła, zmieniają lekarze, a dobrze znany świat pediatrii zaczyna ustępować miejsca medycynie dla dorosłych. Dla innych rodzin to naturalny etap. Dla rodzica dziecka, które przez lata pozostawało pod opieką specjalistów, może być kolejnym źródłem niepokoju: „Czy ktoś będzie pamiętał całą historię leczenia? Czy nowy lekarz dostrzeże nie tylko aktualny problem, lecz także jego wieloletnie konsekwencje? Czy dorosły już człowiek będzie umiał sam zadbać o siebie, rozpoznać niepokojące objawy, upomnieć się o badania i pomoc? A jeśli nie będzie umiał? A jeśli jego samodzielność okaże się trudniejsza, niż wszyscy zakładali?

Wtedy pojawia się lęk, którego nie da się zagłuszyć żadnym dobrym wynikiem. Lęk przed dniem, w którym rodzica zabraknie. Nie chodzi nawet o samą śmierć. Chodzi o tę zwyczajną, codzienną obecność, którą przez lata traktowało się jak coś oczywistego. O telefon z pytaniem, czy wszystko w porządku. O przypomnienie o wizycie. O pomoc w załatwieniu kolejnego skierowania. O kogoś, kto zna historię choroby lepiej niż niejeden dokument, pamięta nazwy leków, daty operacji, reakcje na leczenie i wszystkie te szczegóły, które nie mieszczą się w rubrykach medycznej dokumentacji. Kto wtedy zauważy, że coś się zmieniło? Kto pomoże odróżnić zwykły gorszy dzień od sygnału, którego nie wolno zlekceważyć? Kto będzie wiedział, jak rozmawiać z lekarzem, gdzie szukać pomocy i jak połączyć wszystkie elementy skomplikowanej układanki? To są pytania, których rodzic często nie wypowiada na głos, bo jak przyznać, że boimy się własnej nieobecności, kiedy nasze dziecko wciąż nas potrzebuje? Jak mówić o przyszłości, skoro tyle energii pochłonęło samo dotarcie do dnia dzisiejszego?

Przez lata uczymy się walczyć o życie dziecka. Uczymy się nazw chorób, procedur, wartości wyników, metod rehabilitacji. Stajemy się ekspertami od spraw, o których nigdy nie chcieliśmy wiedzieć. Potrafimy rozpoznać niepokojący objaw, zaplanować wizytę, zorganizować transport, zdobyć dokumenty i znaleźć kolejną możliwość leczenia. Potrafimy działać nawet wtedy, gdy jesteśmy skrajnie zmęczeni. Ale nikt nie daje nam instrukcji, jak przestać się bać. Nikt nie mówi, kiedy można odetchnąć naprawdę. Po którym dobrym wyniku? Po ilu latach bez wznowy? Po zakończeniu rehabilitacji? Po osiemnastych urodzinach? A może dopiero wtedy, kiedy dziecko będzie już na tyle samodzielne, byśmy mogli uwierzyć, że poradzi sobie bez naszej nieustannej czujności?

Życie nie daje takich gwarancji. Nie daje ich rodzicom zdrowych dzieci, a tym, którzy przeszli przez onkologię dziecięcą, szczególnie trudno uwierzyć, że można po prostu przestać się martwić. I może właśnie dlatego tak ważne jest, by pamiętać również o rodzicach. O ich zmęczeniu, czujności, bezsennych nocach i lękach, które nie znikają tylko dlatego, że otoczenie uznało leczenie za zakończone. O tym, że oni również potrzebują wsparcia - nie tylko wtedy, gdy dzieje się coś dramatycznego, lecz także później, kiedy świat oczekuje, że wrócą do normalności, a oni wciąż próbują odnaleźć się w rzeczywistości, która już nigdy nie będzie dokładnie taka sama.

Wracam myślami do naszych filmowych strachów. Do Krwawca, który potrafił skutecznie zepsuć noc, i do emocji, które z czasem stały się zabawnym wspomnieniem. Chciałbym wierzyć, że z każdym lękiem można postąpić podobnie, że wystarczy poczekać, dorosnąć, nabrać dystansu i w końcu się z niego śmiać. Ale nie każdy strach jest tylko wspomnieniem. Niektóre lęki trzeba oswajać przez całe życie, bo uporczywie wracają. Inne czekają gdzieś na granicy dorosłości dziecka. Jeszcze inne pojawiają się wtedy, gdy rodzic patrzy na swoje już niemal dorosłe dziecko i po raz pierwszy naprawdę pyta sam siebie: „Co będzie, kiedy mnie zabraknie?”.
Może więc najważniejsze nie jest to, żebyśmy przestali się bać. Może ważniejsze jest, żebyśmy nauczyli się rozmawiać o tym strachu, zanim zamieni się w samotność. Żeby dziecko, niezależnie od wieku, nie musiało udawać, że wszystko jest proste. I żeby rodzic nie musiał przez całe lata być dzielny tylko dlatego, że wszyscy przyzwyczaili się widzieć w nim siłę.

Czasem największym osiągnięciem po latach walki nie jest już kolejny pokonany przeciwnik. Jest nim chwila, w której możemy powiedzieć: boję się. I nie musimy się z tego tłumaczyć.

💞

Fundacja Dzieciom "Zdążyć z pomocą"
KRS 0000037904
cel szczegółowy 33202 Zając Zając

wśród fanów Guzy mózgu u dzieci

A wszystko to ... przez nauczycieli- To wszystko przez nauczycieli - stwierdza Trutka.- Ale co? - dopytuję, bo nie nadąż...
18/10/2026

A wszystko to ... przez nauczycieli

- To wszystko przez nauczycieli - stwierdza Trutka.
- Ale co? - dopytuję, bo nie nadążam za procesem myślenia nastolatki.
- No to - Renata wyciąga rękę i zatacza nią łuk - wszystko. Gdyby ten nauczyciel się nie uparł, że z wody coś wystaje, nikt by nie odtworzył tej osady.

Faktycznie, odkrycie lokacji plemion neolitycznych sprzed 2700 lat było zasługą biskupińskiego nauczyciela, Walentego Szwajcera w 1933 roku i od tego momentu pokolenia dzieci uczą się o prehistorycznych osadach w Polsce. Jednak co innego podręcznik, co innego zobaczyć na własne oczy.

Mija połowa turnusu rehabilitacyjnego, więc tradycyjnie nadszedł czas na wyjazd krajoznawczy. Tym razem padło na Biskupin.
Zaglądamy do długich chat i - powiem szczerze - jesteśmy pod wrażeniem. W niejednej wiosce w XX wieku warunki bardzo nie odbiegały od tych z prezentowanych w Muzeum Archeologicznym w Biskupinie. Zwierzęta w przedsionku chaty były? Były. Wspólne posłanie nad podłogą było? Było. Krosna, suszone zioła u powały, zapasy na stryszku? Oczywiście. Może piec zamiast paleniska, choć gdy wspominam widok Matery i mieszkań wykutych w skale, to myślę, że nasi praszczurowie mogli mieć wygodniej. A gdy przechodzimy do rekonstrukcji wioski piastowskiej, to już w ogóle granice się zacierają.

Złota jesień dopisuje i pozwala doświadczać przyrody oraz historii. Przed nami kolejne pięć dni pracy nad mięśniami, postawą, prawidłowymi wzorcami ruchu oraz mad wymową i wydłużaniem fazy wydechu. Lekko nie jest. Gdzie się biedna Trutka nie obejrzy, wszędzie jakaś nauka. A jednak daje widoczne efekty.

Miała w Biskupinie rację: wszystko przez tych nauczycieli (tu szeroko pojmowanej grupy, do której zaliczamy także drogich rehabilitantów).

Fundacja Dzieciom "Zdążyć z pomocą"
KRS 0000037904
cel szczegółowy 33202 Zając Renata
https://www.siepomaga.pl/renia

Pada deszcz- Patrz, jaka ładna jesień! - zachwycam się złotymi drzewami rosnącymi przy drodze.- E tam, jutro i tak będzi...
11/10/2026

Pada deszcz

- Patrz, jaka ładna jesień! - zachwycam się złotymi drzewami rosnącymi przy drodze.
- E tam, jutro i tak będzie padać - z wrodzonym entuzjazmem odburkuje Truj.
- A co, sprawdzałaś pogodę?
- Nie. Ale jutro jedziemy do Smile'a. A jak ty prowadzisz, to zwykle pada.

Deszcz zaczął lać już nad ranem. Nie dało się nie słyszeć. Uczciwie dodam, że lał rzęsiście zgodnie z prognozami. I równie uczciwie koło 11:00 przestał, co także zapowiadano. Po drodze jednak wszędzie miało być słońce, dlatego niespecjalnie przejęłam się, gdy przez telefon Najlepszy z Mężów oznajmił, iż tym razem sp... zepsułam pogodę tylko w domu. No nie tylko.

Rażące promienie słońca co kilkanaście kilometrów przerywały opady, względnie rozpryskiwane przez przejeżdżające samochody krople wody leżące na szosie. Jakby tylko czekały na nasz przejazd. Zupełnie nie rozumiem dlaczego.

Po 6,5 godzinach jazdy w warunkach mieszanych dotarłyśmy na miejsce.

Walizki rozpakowane, grafik przeanalizowany, budzik nastawiony. Jutro pierwszy dzień turnusu w Ośrodku Rehabilitacji Smile. Startujemy z samego rana. Trzymajcie kciuki za formę.

Ośrodek Rehabilitacji SMILE

Bella, ciao!Kończyny pobyt w Rzymie. Zadowoleni siedzimy w hali odlotów lotniska Ciampino.  Która to już wizyta kontroln...
25/09/2026

Bella, ciao!

Kończyny pobyt w Rzymie. Zadowoleni siedzimy w hali odlotów lotniska Ciampino. Która to już wizyta kontrolna kręgosłupa? Trudno zliczyć. Mija kolejny rok od pamiętnego 26 września 2020, kiedy profesor Visocchi wstawił Renacie implant wzdłuż odcinka szyjnego kręgosłupa. I choć do tej pory jest stabilnie, za każdym razem, lądując w Rzymie, odczuwamy pewien niechciany dreszczyk emocji.

Już po wizycie zrelaksowani czekamy na odlot. Na ekranie telewizora leci pasek o ataku w pobliżu granicy z Polską. Sprawdzam szybko wiadomości i oddycham z ulgą - to przypomniana informacja z 13 września. Myślę jednak o ludziach, którzy się boją bez względu na powód: chorobę, wojnę, kataklizm, myślę o samotności tych, którzy zostają ze swoim strachem.
I wtedy rozlegają się dźwięki fortepianu oraz skrzypiec. Dwóch panów na hali odlotu gra "Bella, ciao". Oczekujący na lot pasażerowie gromadzą się przed nimi i słuchają. Bijemy brawo. Piosenka dedykowana partyzantom, którzy wystąpili przeciw faszyzmowi, nieustannie przyciąga tłumy.

Gdy Renata zachorowała i gdy po leczeniu podstawowym była potrzebna stabilizacja kręgosłupa, wokół nas też gromadził się tłum solidarnych z nami osób. W całym lęku nie byliśmy sami. Do dziś nie jesteśmy, choć wizyty w przeróżnych klinikach oraz skierowania na kolejne badania nieustannie wywołują silne emocje. Ale obecność ludzi pomaga.

Trzeba nam być razem, kiedy narasta lęk, kiedy potrzeba wsparcia. Trzeba, żeby ktoś odważył się grać, by przyciągnąć ludzi. Razem dużo łatwiej walczyć ze strachem i nieszczęściami.

Abstrakcja - Gdzie jutro pójdziemy? - pyta Renata po całodziennej włóczędze po Wiecznym Mieście.- Do profesora na wizytę...
22/09/2026

Abstrakcja

- Gdzie jutro pójdziemy? - pyta Renata po całodziennej włóczędze po Wiecznym Mieście.
- Do profesora na wizytę - rzucam i już wiem, że moja odpowiedź na pewno nie będzie satysfakcjonująca.
- Przecież po drodze do profesora będziemy przechodzić koło lodów, tiramisu, miniemy sklepy, gdzie są magnesiki i Legami...

Czuliśmy, że plan wycieczki został już skrupulatnie przemyślany przez Najprzebieglejszą z Córek i nie da się ominąć żadnej z wymienionych destynacji, dlatego szybko uwzględniliśmy dodatkowe punkty na trasie przejścia i tak mimochodem, ale wyruszając z odpowiednim zapasem czasu zahaczyliśmy o Palazzo Spada oraz Palazzo Bonaparte, gdzie właśnie trwa wystawa obrazów Kandinskiego. Oczarowany Truj nawet bardzo nie narzekał na ból nóg, temperaturę i oślepiające słoneczko. Jeszcze w drodze do profesorskiego gabinetu toczyła dysputę z Najwspanialszym z Ojców o wyższości etapu ekspresjonizmu nad abstrakcją.

A u profesora Visocchiego...
"Tutto bene", tylko więcej czasu podczas rehabilitacji należy poświęcić szyi.
Więcej czasu na szyję, więcej na skoliozę, więcej na stymulację chodu, więcej na koordynację ręka - oko... Dużo tego "więcej", a biorąc pod uwagę, że mamy też więcej na naukę, hobby, kontakty rówieśnicze i odpoczynek, musimy chyba rozciągnąć dobę.

Ważne, że wszystko jest dobrze. Należy zatem zacząć zacierać łapki i brać się do roboty.

Fondazione Policlinico Universitario Agostino Gemelli IRCCS wśród fanów

FizjoterapiaCzasem – wcale nierzadko – zdarza się, że rehabilitacja jest tą formą terapii, która w leczeniu towarzyszy n...
08/09/2026

Fizjoterapia

Czasem – wcale nierzadko – zdarza się, że rehabilitacja jest tą formą terapii, która w leczeniu towarzyszy nam najdłużej. Nie jest prowadzona obok leczenia, lecz stanowi jego integralną część. Dobrze dobrana i wprowadzona w odpowiednim momencie pozwala na znaczną (czasem całkowitą) poprawę funkcjonowania. Niekiedy zatrzymuje chorobę, czasem ją tylko - a może aż - spowalnia. Zawsze jednak jest ważna. Nawet dla podbudowania swojego wizerunku i zyskania pewności siebie.
Renata po operacji rehabilitację miała wprowadzoną już na oddziale intensywnej terapii. Może były to ćwiczenia bierne, ale liczyły się impulsy, utrzymanie mięśni w kondycji, zapobieganie odleżynom. Potem ćwiczenia stały się bardziej intensywne, udało nam się zwiększyć ich ilość, dodać ćwiczenia neurologopedyczne, terapię ręki.

Dzięki odpowiednim ćwiczeniom, wspaniałym ludziom i tytanicznemu wysiłkowi Renaty ze stanu leżenia pod respiratorem, z porażeniem czterokończynowym i nerwów twarzowych, z zaburzeniami oddychania i przełykania, zaburzeniami mowy, pogłębiającymi się problemami z kręgosłupem doszliśmy do miejsca, w którym Renta chodzi z asystą, lecz o własnych siłach potrafi tak przemierzyć kilkanaście kilometrów; wolno, ale samodzielnie pisze i czyta; w swoim tempie, jednak je wszystkie pokarmy w każdej konsystencji; może cicho i nie zawsze wyraźnie, lecz mówi; nosi gorset, jednak skolioza się nie pogłębia, wręcz zmniejszyła się o kilka stopni.

Ten wysiłek ma swoje minusy: zabiera czas popołudniami, w ferie, wakacje, każe nadrabiać szkolne zaległości, obciąża finanse, czasem powoduje nastoletniego focha, ale działa. Od ponad ośmiu lat działa.

Dziś, w Międzynarodowym Dniu Fizjoterapii (Fizjoterapeuty) przypominamy się wszystkim naszym rehabilitantkom i rehabilitantom, śląc im szeroki uśmiech i podziękowania za to, że pozwolili nam być w tym miejscu, w którym jesteśmy.
Do naszego psa też się uśmiechamy – w końcu bez niego nie pozbylibyśmy się chodzika (bo na co komu chodzik bez hamulców).

Fizjoterapia Polska

Lustro empatiiWrzesień to miesiąc świadomości chorób nowotworowych u dzieci. Są to choroby zaliczane do rzadkich, więc ś...
07/09/2026

Lustro empatii

Wrzesień to miesiąc świadomości chorób nowotworowych u dzieci. Są to choroby zaliczane do rzadkich, więc świadomość o nich opiera się głównie na obrazie dziecka z peruka lub chustą na głowie.
Wrzesień to czas, kiedy pokazujemy, jak wygląda życie z nowotworem - nawet jeśli wygrane, to zawsze w cieniu zagrożenia i okupione stratami. Poniżej kilka zdań, które otwierają furtkę do naszego świata.
Wejdź, przeczytaj, jeśli masz odwagę.

To czego nie doświadczasz, to:

🫶 Samotności dziecka, które jest w trakcie albo przeszło leczenie onkologiczne, samotności w szpitalu, w szkole i podwórku.
🫶 Złamanego serca, gdy przyjaciele na całe życie przestają odpowiadać na telefony, gdy urywają się kontakty, bo życie pędzi do przodu.
🫶 Nie doświadczysz też smutku w oczach dziecka, które widzi rówieśników szalejących na podwórku, jeżdżących na rowerze czy wspinających się na drzewa.
🫶 Nie ujrzysz bólu, kiedy po raz kolejny omijają go wspólne wyjścia do kina, na ogniska czy urodziny.
🫶 Nie poczujesz wstydu, gdy kolejna już osoba zapyta o włosy, wygląd, o to, kiedy będzie wyglądać jak rówieśnicy.
🫶 Nie dostrzeżesz rezygnacji, gdy po raz kolejny padną słowa: „spotkamy się na oddziale”, „potrzebna będzie kolejna operacja” czy: „musimy w tym miesiącu pojechać na kolejne konsultacje”.
🫶 Nie ujrzysz wysiłku włożonego w opanowanie materiału, który rówieśnicy zapamiętują, słuchając na lekcji.
🫶 Nie poczujesz żalu za tym, co było kiedyś – momentami, które bardzo mocno zapamiętałeś.
🫶 Nie będziesz przeliczać też czasu, jaki dziecko spędziło na dwutygodniowych turnusach rehabilitacyjnych, potu i łez, które wypłynęły podczas codziennej rehabilitacji, zabierającej wszystkie wolne chwile.
🫶 Nie doświadczysz też nigdy słów: „chcę być w pełni samodzielna!”.
🫶 Nie zobaczysz, jakiej dewastacji dokonało leczenie i nigdy nie staniesz przed wyborem pomiędzy życiem z deficytami a śmiercią twojego dziecka.

Tego nie doświadczysz (kiedyś też tak sądziłem). A teraz wyobraź sobie, że

🫵 Powiedziano ci, że twoje dziecko ma nowotwór…
🫵 Musisz wyrazić zgodę na operację i nie ma innej opcji a ty nie masz wystarczającej wiedzy, żeby podjąć świadomą decyzję i musisz polegać na opiniach innych….
🫵 Czas, jaki upływa w trakcie operacji nie ma końca, długość procesu leczenia to nie tygodnie, ale lata, przywracanie organizmu, ciała, umysłu do funkcjonalności to całe życie….
🫵 Nic nie będzie już takie samo, zaczynasz wszystko od nowa, wchodzisz w przestrzenie, o których nie miałeś pojęcia…
🫵 Każdy dzień będzie wyszarpywany życiu…
🫵 Tracisz wiarę i modlisz się jak nigdy dotąd…
🫵 Tracisz swoją niezależność i wszystko jest podporządkowane leczeniu…
🫵 Chcesz gryźć, zabić, krzyczeć, ale musisz być uległy i dyplomatyczny…
🫵 Wyobraź sobie, że gdybyś był, była w stanie to wszystko zmienić, nic by cię nie powstrzymało… Nawet piekło.
🫵 Wyobraź sobie, że jednak możesz coś zmienić, spowodować, że ktoś, kto wejdzie w twoje buty, nie doświadczy aż takiego bólu…

Wrzesień to miesiąc świadomości chorób nowotworowych u dzieci. We wrześniu życzymy Wam khatarsis:

🍀 Obyście zaznali ulgi, że nowotwór dziecka Was nie dotyczy.
🍀 Obyście odczuli współczucie dla tych, których to spotkało. Współczucie jest lustrem zdolności do empatii.
🍀 Obyście mieli świadomość, że nie znacie dnia ani godziny, kiedy nasza rzeczywistość może stać się waszą. Wtedy będą Wam potrzebni ci, którzy zechcą pomóc ze względu na współczucie i dołożą wszelkich starań, aby zrozumieć.

Fundacja Dzieciom "Zdążyć z pomocą"
⚓ KRS OOOOO37904
⚓ cel szczegółowy 332O2 Zając Renata

Część tekstu powstała na bazie treści i postów opublikowanych na portalu zrzeszających społeczność rodziców, których dzieci są w trakcie i po leczeniu onkologicznym Make September Gold - Childhood Cancer Awareness by MKHC (thanks for all your work!!!)
oraz naszych doświadczeń i doświadczeń rodziców z Guzy mózgu u dzieci

I draw childhood cancer. - foto 💞

KonstantyOchrona stałości to ochrona życia. Dlaczego walka o neuroonkologię w Katowicach była walką o fundamenty. Wiele ...
01/09/2026

Konstanty

Ochrona stałości to ochrona życia. Dlaczego walka o neuroonkologię w Katowicach była walką o fundamenty. Wiele osób walczyło o ramy bezpieczeństwa, przewidywalne otoczenie, które daje nam psychiczne oparcie.

Gdy w życie wdziera się sztorm, to właśnie powtarzalność, znana topografia i zaufane twarze chronią nasz układ nerwowy przed paraliżującym lękiem. Dla dziecka z diagnozą guzów mózgu i jego rodziny taką ramą staje się szpitalny oddział: ten sam korytarz, znane pielęgniarki i lekarze, którzy znają historię choroby od pierwszego dnia.

Decyzja o przenoszeniu dziecięcej neuroonkologii z Górnośląskiego Centrum Zdrowia Dziecka w Katowicach do Zabrza zburzyła ten fundament. Pokazała, jak łatwo urzędnicza logika oparta na wycenach kontraktów, ambicjach akademickich i walce o prestiż potrafi przesłonić to, co w lecznictwie najistotniejsze: opieranie opieki na poczuciu stałości i kompleksowości. W systemie, w którym liczy się arkusz kalkulacyjny, dziecko w trakcie ciężkiej terapii przestaje być małym człowiekiem potrzebującym spokoju, a staje się jednostką do relokacji.

Ugięcie się Rektora Śląskiego Uniwersytetu Medycznego, profesora Tomasza Szczepańskiego, który jest jednocześnie kierownikiem Oddziałem Hematologii i Onkologii Dziecięcej w zabrzańskim Szpitalu Klinicznym nr 1 im. prof. Stanisława Szyszko oraz konsultanta wojewódzkiego w dziedzinie Onkologii i hematologii dziecięcej pod naciskiem rodziców, organizacji pozarządowych i mediów to nie tylko wygrana w sporze administracyjnym. To odzyskanie punktu oparcia: dzieci zostają w oswojonym środowisku, gdzie ciągłość leczenia drastycznie się nie przerywa. To odzyskanie sprawczości. Rodzice na co dzień sparaliżowani lękiem o życie swoich dzieci, udowodnili, że opór społeczny ma realną moc powstrzymywania błędnych decyzji systemowych.

Ta sytuacja obnaża jednak głębszy problem. Prawdziwa empatia i troska o najsłabszych nie mogą opierać się wyłącznie na zrywach społecznych, protestach czy spektakularnych zbiórkach charytatywnych, pod które chętnie podłączają się politycy i media.

Kiedy gaśnie blask kamer, pacjenci i wyczerpany personel zostają z brutalną rzeczywistością. Prawdziwa reforma ochrony zdrowia nie jest medialna, to żmudna, systemowa praca nad dofinansowaniem kadr, procedur i infrastruktury. Jeśli chcemy tworzyć dojrzałe społeczeństwo, musimy zagwarantować, że najważniejsze ramy bezpieczeństwa naszych dzieci nie będą niszczone przez bezduszne decyzje urzędnicze.

Właśnie rozpoczął się „Złoty Wrzesień”. Dobrze, by to złoto otaczało poczuciem bezpieczeństwa tych, którzy zmagają się z chorobą nowotworową.

Guzy mózgu u dzieci foto: I draw childhood cancer.

Adres

Przemysl
37-700

Powiadomienia

Bądź na bieżąco: wyślemy Ci e-mail, gdy Renia walczy z rakiem opublikuje nowości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu, a subskrypcję możesz anulować w dowolnym momencie.

Kontakt: Organizacja

Wyślij wiadomość do Renia walczy z rakiem:

Skróty

Udostępnij