05/11/2026
Nadzieja potrzebuje miejsca, w którym może zamieszkać. 4 lata naszej fundacji, 1 rok pod nowym adresem, w nowym domu.
Przez pierwsze ponad trzy lata istnienia Fundacji naszym adresem była Konfederacka 4. Z czasem to miejsce wypełniło się ludźmi, ich historiami, spotkaniami i codziennością. Dom nie powstaje z samych ścian. Tworzą go osoby, które do niego przychodzą. Te, które zostają na dłużej. I te, które znajdują w nim chwilę wytchnienia, spokoju.
Rok temu opuściliśmy Konfederacką i przeprowadziliśmy się na Rozdroże. Dla wielu osób z naszej ukraińskiej społeczności to doświadczenie ma szczególny wymiar. Wiedzą, co znaczy zostawić za sobą dom, swoje miasto, znajome ulice i całe dotychczasowe życie. Przyjechać w nowe miejsce i próbować odnaleźć w nim poczucie bezpieczeństwa. Chcieliśmy, żeby Tkanka była właśnie takim miejscem. Dla wielu osób stała się drugim domem. Miejscem, do którego przychodzi się nie tylko po pomoc, ale też po rozmowę, bliskość i poczucie przynależności. Miejscem, w którym można być sobą, mieć swoje miejsce i wiedzieć, że ktoś na nas czeka.
Dziś jesteśmy w domu. Dosłownie. Mamy budynek i ogródek. Kiedy wchodzimy, zdejmujemy buty. Wspólnie dbamy o przestrzeń. Myjemy kubki po kawie, podlewamy kwiaty, sprzątamy po spotkaniach. Ktoś zawsze przynosi coś słodkiego, żeby się podzielić.
Od poniedziałku do czwartku Pani Ada gotuje obiady. A kiedy lepi pierogi, można posłuchać jej historii. Pani Tetiana, nasza bibliotekarka, troskliwie układa książki na półkach. Pani Żanna podlewa kwiaty. Każda z nich dokłada coś od siebie. Miłość tkwi w szczegółach.
Ktoś przychodzi po wsparcie. Ktoś przynosi rzeczy, których ma więcej, żeby podzielić się z innymi. Ktoś przychodzi na zajęcia, ktoś na kawę. Rozmawiamy o życiu, o tym, co dzieje się w Ukrainie i na świecie. A czasem po prostu milczymy obok siebie.
Tak budujemy nasz wspólny dom. Nie tylko miejsce pracy, nauki i spotkań. Miejsce, w którym można być sobą. Zmęczonym, radosnym, zagubionym, pełnym pomysłów. Miejsce, w którym nie trzeba niczego udowadniać.
Cztery lata temu zaczynaliśmy jako Fundacja Kocham Dębniki. Dziś jesteśmy Tkanką. Mamy nowy adres, nową nazwę i świadomie wybraną drogę.
Z czasem zmieniliśmy sposób, w jaki rozumiemy pomaganie. Dziś nasza działalność skupia się przede wszystkim na długoterminowych programach, wzmacnianiu samodzielności i budowaniu wspólnot. Nie chcemy ograniczać się do odpowiadania na bieżące potrzeby. Chcemy tworzyć warunki, w których ludzie mogą odzyskiwać poczucie wpływu na własne życie, rozwijać się i podejmować samodzielne decyzje.
Nie chodzi o to, żeby robić coś za kogoś. Chodzi o to, żeby być obok, kiedy potrzebne jest oparcie. Pomóc odzyskać równowagę i stanąć na nogi. A potem dać przestrzeń, by samemu decydować o swojej drodze — i być może pewnego dnia wesprzeć kogoś innego.
Bo tak rozumiemy wspólnotę. Nie jako grupę osób, które tylko otrzymują pomoc, ale jako ludzi, którzy mogą wzajemnie na siebie liczyć, dzielić się doświadczeniem i wspólnie budować przyszłość.
Rozdroże 19 to nie tylko nasz nowy adres. To ludzie, którzy tworzą między sobą więzi.