Stowarzyszenie Błękitny Korpus Humanitarny AIRO GROM intl

Wskazówki dojazdu Kontakt: organizacja

Stowarzyszenie Błękitny Korpus Humanitarny AIRO GROM  intl Stowarzyszenie Zwykłe Błękitny Patrol Humanitarny AIRO GROM działające pod auspicjami AIRO GROM INTER

18/10/2026
18/10/2026

Nie każda cisza jest spokojem. Czasem kryje słowa, których człowiek nie ma już siły wypowiadać, pytania pozostawione bez odpowiedzi i ból, o którym opowiadał zbyt wiele razy, żeby próbować ponownie. Bywa też świadomą decyzją, by zakończyć rozmowę, w której nikt nie chciał słuchać. Przychodzi taki moment, gdy człowiek przestaje się tłumaczyć, prosić o uwagę i walczyć o miejsce w czyimś życiu. Milknie, bo potrzebuje wreszcie usłyszeć siebie i zrozumieć, czego sam potrzebuje, żeby żyć dalej.

Robert Dragon Pietrzyk

17/10/2026
17/10/2026

L’exploitation et les abus se***ls commis par le personnel de l’ONU ne constituent pas seulement une violation des droits humains : ils représentent aussi une trahison envers les communautés mêmes que les opérations de maintien de la paix sont censées protéger. Les survivant.e.s portent souvent le poids de la honte, de la peur et du silence, d’où l’importance d’un langage bienveillant et réconfortant.

Comme le rappelle Madame Eugénie Kavugho Ngamuhavyaki, Vice-présidente du Réseau Communautaire de Signalement des Plaintes à Beni, au Nord-Kivu, des mots simples comme « Je t’écoute », « Tu n’es pas seule » et « Ce n’est pas de ta faute » peuvent apporter un immense soulagement. Ces messages sont au cœur d’une approche centrée sur les victimes, une approche qui protège la dignité, redonne du pouvoir d’agir et renforce la confiance.

Une approche centrée sur les victimes ne se limite pas au soutien émotionnel : elle renforce directement les voies de signalement et les mécanismes de redevabilité. Lorsque les survivantes et survivants se sentent crus, protégés et respectés, ils sont davantage susceptibles de signaler les faits, permettant ainsi un traitement rapide et transparent des cas. Les mécanismes communautaires de plainte jouent un rôle essentiel dans ce processus.

En ancrant les canaux de signalement au sein de réseaux communautaires de confiance, ils facilitent la prise de parole des survivantes, des survivants et des témoins, sans crainte de représailles ni de stigmatisation. Ces dispositifs favorisent la détection précoce, renforcent la responsabilité collective et créent un lien entre les communautés affectées et les structures formelles de redevabilité. Surtout, ils garantissent un soutien accessible, adapté au contexte local et réellement proche des besoins.

Lorsque les communautés sont pleinement impliquées dans la prévention, le signalement et le suivi, l’ensemble du système de protection devient plus solide, et les survivant.e.s reçoivent le soutien et la justice qu’ils méritent.

Découvrez l’émission : https://www.radiookapi.net/2025/11/29/emissions/magazine-un/parler-pour-proteger-ecouter-les-victimes-dexploitation-et-dabus

United Nations Mission in the DR Congo - Monusco

12/10/2026

Powrót z misji nie kończy się na progu domu. Trzeba jeszcze odnaleźć swoje miejsce przy rodzinnym stole, odzyskać bliskość i nauczyć się odpoczywać. Człowiek, na którego liczono podczas zadania, powinien mieć na kogo liczyć również po powrocie.

Robert Pietrzyk

„Za powrotem z wymagających zadań stoi także rodzina, która czekała. Zdjęcie ilustracyjne.”

12/10/2026

DLACZEGO OPERATORZY ODCHODZĄ Z JEDNOSTEK SPECJALNYCH?

Najpierw podziwiamy ich za to, że przeszli selekcję. Później za wyszkolenie, odporność i gotowość do wykonywania najtrudniejszych zadań. Kiedy operator odchodzi z jednostki i zaczyna pracować w sektorze prywatnym, uznanie potrafi ustąpić podejrzliwości. Pojawiają się pytania o pieniądze, lojalność i powody zakończenia służby. Pytanie jest uczciwe. Nieuczciwa bywa odpowiedź udzielona za człowieka, którego historii nawet nie próbowano poznać. Jakby lata służby zasługiwały na szacunek tylko pod warunkiem, że nigdy się nie skończą.

Powody odejścia bywają różne: uprawnienia emerytalne, potrzeba zmiany, własny plan zawodowy, chęć odzyskania czasu dla najbliższych. Osobną decyzją jest wybór kolejnej pracy. Można zakończyć służbę i zostać instruktorem, przedsiębiorcą albo pracownikiem prywatnej firmy ochronnej. Można też przyjąć zagraniczny kontrakt. Te decyzje bywają ze sobą związane, ale nie są tym samym. Zatrudnienie po wojsku nie wyjaśnia automatycznie powodów odejścia z jednostki.

Jedną z najtrudniejszych kwestii pozostaje cena życia w ciągłej gotowości. Tomasz Nepelski, były operator GROM, w rozmowie z „Gazetą Śledczą” opowiadał o wielomiesięcznych wyjazdach, nieobecności przy narodzinach syna i odbudowywaniu relacji po powrotach. Dom miał już swój rytm, w którym trzeba było ponownie znaleźć miejsce. Potem przychodził następny wyjazd. Nepelski opisywał koszt służby dla rodziny, nie wskazywał w tej wypowiedzi jednoznacznie przyczyny swojego odejścia. Jego relacja pozwala jednak zrozumieć, jak wiele mieści się poza kadrem zdjęcia przedstawiającego operatora.

Na fotografii z ćwiczeń widać wyposażenie, broń i zgrany zespół. Trudniej pokazać odwołane plany, rozłąkę i codzienność organizowaną podczas nieobecności żołnierza. Służba wymaga gotowości do wyjazdu. Rodzina potrzebuje obecności, której nie da się zawsze odłożyć na później. Człowiek może przez lata godzić te obowiązki, a następnie uznać, że chce inaczej rozłożyć odpowiedzialność. Nie musi to oznaczać utraty ambicji. Może oznaczać, że zaczął inaczej rozumieć, komu i czemu chce poświęcić kolejne lata.

Odejście bywa też wykonaniem wcześniej przygotowanego planu. W wywiadzie dla SOF Magazine były operator GROM mówił o zamiarze zakończenia służby przed czterdziestką i zbudowania niezależności finansowej. Odszedł w 2019 roku, a dalszą aktywność związał z rodziną i działalnością deweloperską. Opisywał ten moment z poczuciem spełnienia i dumy. To ważna perspektywa: można wysoko cenić jednostkę, być dumnym ze służby i jednocześnie wiedzieć, kiedy chce się rozpocząć następny etap życia.

Znaczenie mają również uprawnienia emerytalne. W archiwalnym wywiadzie dla „Polski Zbrojnej” dowódca JWK wskazywał, że wielu operatorów uzyskało lub miało wkrótce uzyskać prawa emerytalne i odejść do cywila. Dla jednostki oznaczało to konieczność przygotowania następców. Dla odchodzących otwierało możliwość kolejnej kariery. Emerytura wojskowa nie musi oznaczać końca aktywności zawodowej. Doświadczenie nadal można wykorzystać, choć już w innych warunkach.

Sektor prywatny potrzebuje różnych kompetencji. GROM GROUP, założona przez byłych operatorów jednostki, przedstawia ofertę obejmującą szkolenia, ochronę osobistą VIP, bezpieczeństwo biznesu i usługi detektywistyczne. Nepelski w wywiadzie z 2018 roku opisywał przekazywanie wiedzy służbom, firmom oraz osobom prywatnym. Politechnika Opolska przedstawiała Krzysztofa Mikę „Mixu”, byłego operatora JWK, jako szkoleniowca prowadzącego MIXU Special Forces, przygotowującego kandydatów do selekcji i pracującego ze studentami. W tych przykładach wojskowe doświadczenie staje się podstawą pracy cywilnej: uczenia innych, przygotowywania ich do trudnych zadań i podnoszenia poziomu bezpieczeństwa.

Zagraniczne kontrakty ochronne stanowią kolejną możliwość. Krzysztof „Kaśka” Kaśkos i Artur „Żuku” Żukowski po odejściu z GROM podjęli pracę dla Blackwater w Iraku. Zginęli 5 czerwca 2004 roku w zasadzce w Bagdadzie. Ich historia pokazuje, że przejście do prywatnej firmy może oznaczać dalszą pracę w warunkach śmiertelnego zagrożenia. Zmienia się pracodawca, zakres zadań i status człowieka. Ryzyko pozostaje rzeczywiste, a doświadczenie nie daje gwarancji powrotu.

Pieniądze także mają znaczenie i nie ma powodu udawać, że jest inaczej. Profesjonalista ma zobowiązania, rodzinę i prawo zarabiać dzięki umiejętnościom rozwijanym przez lata. Archiwalne publikacje o polskich kontraktorach opisują zarówno zainteresowanie wynagrodzeniem, jak i rolę rekomendacji oraz kontaktów nawiązanych podczas misji i szkoleń. Rekomendacja ma swoją wagę, ponieważ polecający wiąże z kandydatem własną reputację. Jednak ani znajomości, ani historia służby nie powinny zastępować oceny aktualnych kompetencji i przydatności do konkretnego zadania.

Przywołane historie dokumentują indywidualne drogi, a część opisuje rynek sprzed wielu lat. Nie są statystyką obecnych odejść z GROM czy JWK ani podstawą do przedstawiania dawnych stawek jako dzisiejszych zarobków. Pozwalają natomiast zobaczyć mechanizm: człowiek kończy służbę, ocenia swoje możliwości i szuka miejsca, w którym doświadczenie będzie potrzebne. Czasem wybiera pracę bliską dotychczasowym zadaniom. Czasem świadomie buduje życie w zupełnie innej branży.

Na prywatnym rynku nazwę jednostki w życiorysie trzeba przełożyć na konkretne umiejętności potrzebne pracodawcy i klientowi. Równie uważnie należy ocenić drugą stronę. Kto zatrudnia? Jakie stawia wymagania? Jak organizuje wsparcie? Co zapewnia, kiedy wydarzy się wypadek? Renoma dawnej jednostki nie poprawi źle przygotowanego kontraktu. Odpowiedzialność zawodowa obejmuje także decyzję, komu powierza się własne bezpieczeństwo i z kim podejmuje się pracę.

Państwo powinno rozmawiać o tym, jak zatrzymywać potrzebnych specjalistów. O warunkach służby, możliwościach rozwoju i obciążeniu rodzin. Wyszkolenie następcy wymaga czasu, a doświadczenia nie da się wydać z magazynu razem z wyposażeniem. Jednocześnie nawet dobrze traktowany żołnierz może kiedyś wybrać inną przyszłość. Szacunek do jego służby powinien wytrzymać również tę decyzję.

Byłego operatora należy oceniać za uczciwość, kompetencje i odpowiedzialność w wykonywanej pracy. Przeszłość w elitarnej jednostce nie daje mu prawa do pobłażania, ale odejście z niej nie stanowi powodu do podejrzliwości. Człowiek nie traci honoru w dniu, w którym kończy służbę. O jego honorze świadczy to, jak postępuje również wtedy, gdy mundur pozostaje już tylko częścią jego historii.

Robert Dragon Pietrzyk

Źródła:

„Gazeta Śledcza”: „Były operator JW GROM: Acta non verba, czyny nie słowa”, wywiad Anny Ruszczyk z Tomaszem Nepelskim, 7 lipca 2018.

SOF Magazine: „Projekt Antreg 316 Cichociemni”.

„Polska Zbrojna”: „Będzie więcej podoficerów młodszych w zespołach bojowych JWK”, wywiad archiwalny.

GROM GROUP: „O nas” oraz zakres usług.

Politechnika Opolska: „Jakość na poziomie special forces czyli «Mixu» na zajęciach SiB-u”.

Special Ops: „18 lat temu zginęli «Kaśka» i «Żuku»”.

WP: reportaż o polskich kontraktorach, 19 stycznia 2011.

„Wprost”: „Psy pokoju”, 20 czerwca 2004.

Praca w prywatnym sektorze bezpieczeństwa wymaga opanowania, współpracy i odpowiedzialności za ludzi. Wojskowe doświadczenie może być jej fundamentem, ale każdy kontrakt oznacza nowe warunki i nowe ryzyko. Zdjęcie ilustracyjne.

17/09/2026

🇵🇱 PRZESŁANIE POWSTAŃCZEGO POKOLENIA. 17 WRZEŚNIA 1939 ROKU. CIOS ZADANY POLSCE ZE WSCHODU 🇵🇱

Miałam wtedy pięć lat. Byłam jeszcze małą dziewczynką i nie znałam znaczenia słów „agresja”, „okupacja” ani „zdrada”. Nie wiedziałam, czym są tajne układy zawierane przez ludzi pochylonych nad mapami. Wiedziałam tylko, że dorośli zaczęli mówić ciszej, w ich oczach pojawił się strach, a świat, który dotąd wydawał się bezpieczny, nagle przestał takim być.

Dziecko nie rozumie wielkiej polityki, ale doskonale wyczuwa lęk swojej matki. Widzi jej drżące ręce, kiedy pakuje najpotrzebniejsze rzeczy. Słyszy nocne rozmowy, choć miało już spać. Czuje, że dzieje się coś strasznego, nawet jeśli nikt nie ma odwagi powiedzieć mu prawdy. Wojna najpierw odbiera dzieciom poczucie bezpieczeństwa, a dopiero później dom, szkołę, bliskich i dzieciństwo.

17 września 1939 roku Polska od ponad dwóch tygodni walczyła z niemieckim najeźdźcą. Każdego dnia ginęli żołnierze i cywile, płonęły miasta, a tysiące rodzin uciekały przed wojną. Właśnie wtedy, w chwili naszej największej słabości i osamotnienia, od wschodu wkroczyła Armia Czerwona. Nie przyszła nam pomóc. Nie przyszła chronić ludzi. Przyszła jako agresor, aby realizować polityczne i terytorialne cele Związku Sowieckiego.

To był drugi cios zadany Polsce. Cios wymierzony w państwo, które krwawiło już w walce z Niemcami. Związek Sowiecki realizował ustalenia zawarte wcześniej z III Rzeszą. Dwaj agresorzy realizowali uzgodniony wcześniej podział stref wpływów, który doprowadził do kolejnego rozbioru ziem Rzeczypospolitej.

Ale na tej mapie były prawdziwe miasta i wsie. Były rodzinne domy, dziecięce łóżka, fotografie stojące na kredensach i stoły, przy których jeszcze niedawno cała rodzina jadła wspólną kolację. Były szkoły, kościoły, cmentarze i pola uprawiane przez kolejne pokolenia. Dla okupantów były to linie i liczby. Dla nas był to cały świat.

Za sowieckimi oddziałami przyszły aresztowania, więzienia, przesłuchania, grabież i deportacje. Nocą do drzwi polskich rodzin pukali funkcjonariusze NKWD. Niekiedy dawano rodzinom zaledwie kilkanaście minut na spakowanie najpotrzebniejszych rzeczy. Matki zabierały dzieci, trochę ubrań, kawałek chleba i rodzinne fotografie. Potem były wagony, głód, mróz, choroby oraz długa droga na Syberię i do Kazachstanu.

Wyobraźcie sobie dziecko stojące pośród nocy z małą walizką w dłoni. Jeszcze nie rozumie, dlaczego musi opuścić swój dom. Pyta matkę, kiedy wrócą. Ona przytula je mocniej, ale nie potrafi odpowiedzieć, ponieważ sama nie wie, dokąd jadą i czy którekolwiek z nich przeżyje podróż.

Wojna pozostawia w dzieciach ślady, których nie widać na ciele. Człowiek dorasta, zakłada rodzinę, śmieje się i próbuje żyć normalnie, ale gdzieś głęboko nadal pozostaje tamtym dzieckiem nasłuchującym kroków na klatce schodowej. Dzieckiem, które zbyt wcześnie zrozumiało, że dom można stracić jednej nocy, a ukochany człowiek może wyjść za drzwi i nigdy nie wrócić.

Taki los spotkał tysiące polskich rodzin. Jednych wywieziono, innych zamknięto w więzieniach, jeszcze innych zamordowano. Polscy oficerowie, policjanci, funkcjonariusze Korpusu Ochrony Pogranicza, urzędnicy, nauczyciele i przedstawiciele polskiej inteligencji trafiali w ręce sowieckiego aparatu terroru. Wielu z nich zostało zamordowanych i wrzuconych do bezimiennych dołów. Katyń stał się symbolem tej zbrodni, ale nie był jedynym miejscem polskiego cierpienia.

Za każdym nazwiskiem stał człowiek. Czyjś syn, ojciec, mąż albo brat. Ktoś, na kogo czekano przy stole. Ktoś, dla kogo przez kolejne lata zostawiano miejsce w sercu i komu nie było dane powrócić.

Najpierw próbowano odebrać Polsce ziemię. Później próbowano odebrać jej pamięć.

Przez dziesięciolecia nie wolno było mówić prawdy o 17 września. Sowiecką napaść przedstawiano jako „wyzwolenie”, agresora jako przyjaciela, a świadków zmuszano do milczenia. Rodziny pomordowanych wiedziały, co się wydarzyło, lecz często bały się powiedzieć o tym nawet własnym dzieciom. Prawda była szeptana w domach, przekazywana przy zasłoniętych oknach i przechowywana w starych fotografiach, listach oraz modlitwach. Prawdy nie udało się jednak zabić. Przetrwała w ludzkich sercach.

Dzisiaj nie proszę Was o nienawiść. Nienawiść nie przywróci zamordowanych, nie zatrzyma pociągów jadących na Syberię i nie odda dzieciom ojców zabranych nocą z rodzinnych domów. Proszę Was o coś ważniejszego: o pamięć, prawdę i uczciwość wobec tych, którzy nie mogą już opowiedzieć własnej historii.

Pamiętajcie o matkach przytulających dzieci w zimnych wagonach. O ojcach, którzy próbowali do ostatniej chwili zachować spokój, choć wiedzieli, że mogą już nigdy nie zobaczyć swoich rodzin. O żołnierzach broniących granicy w sytuacji niemal beznadziejnej. O wszystkich, którym odebrano dom, wolność i godność, a wielu również życie, ponieważ znaleźli się na drodze sowieckiego systemu terroru.

Nie pozwólcie nigdy mówić, że 17 września był „wyzwoleniem”. Agresja pozostaje agresją, a okupant pozostaje okupantem, nawet jeżeli przez dziesięciolecia próbuje przykryć swoje zbrodnie propagandą i kłamstwem.

Polska przetrwała nie dzięki łasce swoich oprawców. Przetrwała dzięki zwykłym ludziom, którzy mimo strachu przechowywali w domach polskie książki, uczyli dzieci ojczystej historii, modlili się za zamordowanych i nie pozwolili, aby pamięć o nich zniknęła. Przetrwała dzięki matkom, które na zesłaniu dzieliły ostatnią kromkę chleba pomiędzy dzieci. Dzięki ludziom, którzy tracili wszystko, ale nie zgodzili się utracić swojej polskości.

Dzisiaj to Wy jesteście strażnikami tej pamięci. Nie musicie walczyć z bronią w ręku, aby służyć Polsce. Czasami służbą jest zapalenie znicza, wypowiedzenie nazwiska zamordowanego człowieka, opowiedzenie dziecku prawdziwej historii i sprzeciwienie się kłamstwu. Ojczyznę można stracić nie tylko wtedy, gdy ktoś przekracza jej granice. Można ją także tracić po kawałku, kiedy jej obywatele przestają pamiętać, ile kosztowała ich wolność.

Kiedy więc spojrzycie dzisiaj na biało-czerwoną flagę, pomyślcie o tych, którzy patrzyli na nią po raz ostatni przed aresztowaniem, deportacją albo śmiercią. Pomyślcie o dzieciach, które zasypiały w wagonach, pytając matki, kiedy wrócą do domu. Pomyślcie o rodzinach, które czekały przez całe życie na pukanie do drzwi, choć w głębi serca wiedziały, że ich najbliżsi już nie powrócą.

Nie wszyscy mają groby, przy których można uklęknąć. Dlatego ich grobem musi stać się nasza pamięć, a zniczem nasze serce.

Nie pytajcie, czy po tylu latach warto wracać do 17 września. Zapytajcie, kim staniemy się jako naród, jeżeli przestaniemy pamiętać.

Pamiętajcie o Polsce zaatakowanej ze wschodu. Pamiętajcie o pomordowanych, deportowanych i zaginionych. Pamiętajcie o dzieciach, którym wojna odebrała dzieciństwo. I nigdy nie pozwólcie nikomu wmówić sobie, że prawda historyczna jest mniej ważna od dzisiejszej wygody.

Bo dopóki pamiętamy, oni nadal są częścią Polski. A Polska nadal żyje w nas.

Krystyna Marcela „Marcysia” Pietrzyk
Śp. płk Polskiej Armii Podziemnej
Uczestniczka Powstania Warszawskiego jako dziesięcioletnie dziecko
Żona Eugeniusza Jana Pietrzyk – żołnierza Armii Krajowej i patrona Fundacji AIRO GROM International im. Eugeniusza Jana Pietrzyka
Mama, świadek wojennego pokolenia i strażniczka rodzinnej pamięci

Przesłanie Powstańczego Pokolenia zapisane i przekazane przez syna - Robert Dragon Pietrzyk.

CZEŚĆ I CHWAŁA BOHATEROM!

PAMIĘĆ POLEGŁYM I POMORDOWANYM!

TOBIE OJCZYZNO!

17/09/2026

🇵🇱 DZIKIE GĘSI. CV, KTÓRE KŁAMIE. JAK WERYFIKUJE SIĘ KONTRAKTORA, ZANIM DOSTANIE ROBOTĘ 🇵🇱

Na papierze można być niemal każdym. Byłym żołnierzem jednostki specjalnej, specjalistą ochrony osobistej, medykiem, kierowcą PSD, instruktorem, człowiekiem z doświadczeniem w Iraku, Afganistanie, Afryce czy na Bliskim Wschodzie. Można wpisać kilkanaście lat służby, kilka zagranicznych kontraktów, odpowiednio brzmiące stanowiska, kursy strzeleckie, medyczne i taktyczne oraz znajomość języka angielskiego na poziomie pozwalającym pracować w międzynarodowym środowisku. Dobrze przygotowane CV może zrobić doskonałe pierwsze wrażenie. Problem zaczyna się wtedy, kiedy ktoś po drugiej stronie postanowi sprawdzić, ile z tej historii wydarzyło się naprawdę.

W profesjonalnej części branży PMSC CV jest początkiem procesu, a nie dowodem kompetencji. Im większa odpowiedzialność związana ze stanowiskiem, tym ważniejsze staje się ustalenie, czy kandydat rzeczywiście posiada doświadczenie, które deklaruje. International Code of Conduct for Private Security Service Providers mówi wprost o zachowaniu należytej staranności przy wyborze personelu, możliwej do udokumentowania weryfikacji oraz bieżącej ocenie jego pracy. Firmy stosujące Kodeks powinny zatrudniać osoby posiadające kwalifikacje wymagane przez kontrakt, obowiązujące prawo i standardy branżowe. Przy ocenie przydatności personelu do wykonywania zadań z bronią znaczenie mają również wcześniejsze skazania, niehonorowe zwolnienie ze służby, rozwiązanie wcześniejszych umów z powodu udokumentowanych naruszeń zasad oraz inne zachowania mogące podważać zdolność danej osoby do odpowiedzialnego wykonywania takich obowiązków.

To ważne, ponieważ fałszowanie zawodowego obrazu nie zawsze polega na wydrukowaniu całkowicie fikcyjnego certyfikatu. Znacznie trudniejsze do wychwycenia bywa przesuwanie granicy pomiędzy tym, co człowiek rzeczywiście robił, a tym, jak później opisuje to w życiorysie. Ktoś naprawdę był w Iraku, ale wykonywał inne zadania niż te, które kilka lat później pojawiają się w jego CV. Ktoś pracował przy statycznej ochronie obiektu, ale z czasem przedstawia to jako doświadczenie w PSD. Ktoś ukończył szkolenie i zaczyna opisywać się jak człowiek posiadający wieloletnią praktykę w danej specjalności. Jeszcze ktoś rzeczywiście pracował dla znanej firmy, tylko że jego stanowisko, odpowiedzialność i zakres wykonywanych obowiązków stają się coraz bardziej imponujące wraz z kolejnymi wersjami życiorysu.

Dla osoby spoza branży takie różnice mogą wydawać się kosmetyczne. W rzeczywistości pomiędzy kilkuletnią pracą przy ochronie statycznej a doświadczeniem w mobilnym zespole ochronnym istnieje zasadnicza różnica. Inne zadania wykonuje kierowca, inne członek zespołu PSD, inne medyk, a jeszcze inne Team Leader odpowiadający nie tylko za własne działanie, lecz także za ludzi, organizację zadania i realizację procedur. Sam fakt przebywania przez kilka miesięcy w strefie wysokiego ryzyka nie oznacza automatycznie posiadania kompetencji do wykonywania każdego zadania w takim środowisku.

Dlatego profesjonalna rekrutacja powinna próbować oddzielić doświadczenie rzeczywiste od doświadczenia dobrze opisanego. W zależności od firmy, klienta, kraju i charakteru projektu zakres sprawdzenia może być różny, ale znaczenie mogą mieć dokumenty, historia zatrudnienia, kwalifikacje, referencje oraz zgodność informacji przedstawionych przez kandydata. Przy niektórych projektach dochodzą wymagania wynikające z prawa, warunków kontraktu, dostępu do określonych obiektów czy specyfiki wykonywanego zadania. Międzynarodowe standardy nie tworzą jednego identycznego modelu rekrutacji dla całego świata PMSC, ale kierunek jest jasny: firma powinna wiedzieć, komu powierza odpowiedzialne zadanie.

Weryfikacja wcześniejszego zatrudnienia potrafi bardzo szybko zmienić obraz kandydata. Jeżeli ktoś deklaruje kilkuletnią pracę dla konkretnej firmy na określonym stanowisku, naturalne staje się pytanie, czy można potwierdzić okres zatrudnienia, funkcję i zakres odpowiedzialności. Jeżeli przedstawia referencje, pojawia się możliwość kontaktu z ludźmi, którzy rzeczywiście z nim pracowali. W stosunkowo niewielkim środowisku profesjonalistów dochodzi jeszcze zwykła sieć zawodowych kontaktów. Człowiek, który dzisiaj prowadzi rekrutację, kilka lat wcześniej mógł pracować z osobą wskazaną w CV kandydata albo znać jego dawnego przełożonego. Wtedy imponujący dokument zaczyna być konfrontowany z pamięcią ludzi i dokumentacją.

Jest również druga metoda, której nie zastąpi nawet najlepsza baza danych: rozmowa z człowiekiem, który twierdzi, że posiada określone doświadczenie. Nie trzeba pytać o tajemnice operacyjne ani oczekiwać wojennych opowieści. Wystarczy wejść głębiej w zwykłą codzienność deklarowanej pracy. Człowiek, który naprawdę wykonywał dane zadania przez kilka lat, zna ich rutynę, odpowiedzialność, ograniczenia, procedury i problemy. Nie musi budować legendy. Po prostu wie, o czym mówi. Im bardziej szczegółowa staje się profesjonalna rozmowa, tym trudniej przez dłuższy czas odgrywać doświadczenie, którego nigdy się nie posiadało.

Podobnie jest ze znajomością języka. Wpisanie do CV „English – fluent” zajmuje kilka sekund. Znacznie trudniej przeprowadzić rozmowę rekrutacyjną po angielsku, odpowiedzieć na pytania dotyczące własnego doświadczenia, zrozumieć dokumentację, procedury i polecenia oraz normalnie funkcjonować w międzynarodowym zespole. W środowisku bezpieczeństwa język nie jest ozdobą życiorysu. Jest narzędziem pracy, a nieporozumienie dotyczące zadania, procedury albo sytuacji zagrożenia może mieć znacznie poważniejsze konsekwencje niż źle napisany e-mail.

Certyfikaty również nie kończą dyskusji o kompetencjach. Dokument może potwierdzać ukończenie konkretnego szkolenia, ale nie zawsze odpowiada na pytanie, jaki poziom umiejętności człowiek posiada dzisiaj. Ktoś mógł ukończyć kurs wiele lat wcześniej i później praktycznie nie korzystać z nabytych umiejętności. Dlatego rozmowa techniczna, ocena kompetencji, sprawdzian praktyczny czy szkolenie poprzedzające rozpoczęcie projektu mogą powiedzieć o kandydacie więcej niż kolejna kartka dołączona do dokumentów. Profesjonalny pracodawca nie powinien szukać kolekcjonera certyfikatów. Powinien szukać człowieka zdolnego wykonać konkretne zadanie.

Istotne mogą być również niespójności w historii zawodowej. Sama przerwa w zatrudnieniu nie jest dowodem czegokolwiek. Ludzie wracają do kraju, zmieniają zawód, zajmują się rodziną, prowadzą działalność albo zwyczajnie przez jakiś czas nie wyjeżdżają. Problem pojawia się wtedy, kiedy daty zaczynają się wzajemnie wykluczać, deklarowane kontrakty nakładają się na siebie, nazwy stanowisk nie odpowiadają przedstawianemu doświadczeniu albo kandydat nie potrafi sensownie wyjaśnić podstawowych informacji, które sam umieścił w swoim CV.

Nie chodzi jednak o tworzenie systemu, w którym każdego człowieka z góry traktuje się jak oszusta. Dobry vetting powinien działać również w drugą stronę i chronić profesjonalistę przed sytuacją, w której jedna plotka, osobista niechęć albo konflikt sprzed lat przekreśla jego doświadczenie. Informacja potwierdzona dokumentami to nie to samo co opinia człowieka, który kogoś nie lubi. Odpowiedzialna rekrutacja powinna umieć odróżnić jedno od drugiego. Montreux Document Forum w swoich materiałach dotyczących kontraktowania prywatnych usług wojskowych i ochronnych również wskazuje skuteczny screening i vetting jako elementy ograniczania ryzyka przy wyborze PMSC.

Cały ten system ma sens z bardzo prostego powodu. W prywatnych usługach bezpieczeństwa błąd rekrutacyjny może kosztować znacznie więcej niż konieczność ponownego szukania pracownika. Firma może powierzyć człowiekowi broń, pojazd, dostęp do obiektu, informacje dotyczące klienta albo miejsce w zespole odpowiedzialnym za bezpieczeństwo innych ludzi. ISO 18788 określa wymagania wobec systemu zarządzania prywatnymi operacjami bezpieczeństwa, obejmujące między innymi zarządzanie ryzykiem, profesjonalne świadczenie usług, odpowiedzialność prawną oraz realizację wymagań klienta. ASIS PSC.1 również określa podlegające audytowi wymagania dla systemu zarządzania jakością prywatnych operacji bezpieczeństwa.

I dopiero tutaj dochodzimy do rzeczy, której nie da się łatwo wpisać w żadną rubrykę CV. Można być świetnym strzelcem, a jednocześnie fatalnym członkiem zespołu. Można posiadać dziesiątki kursów, ale nie potrafić przyjąć polecenia. Można mieć doświadczenie z kilku krajów, a jednocześnie powodować konflikty wszędzie, gdzie się pojawia. Można również nie mieć najbardziej imponującego życiorysu w grupie, ale być człowiekiem spokojnym, przewidywalnym, odpowiedzialnym i takim, na którym inni mogą polegać. W realnym zespole ta różnica zaczyna mieć znaczenie bardzo szybko.

Dlatego profesjonalna rekrutacja kontraktora nie powinna sprowadzać się do pytania, ile stron ma jego CV. Ważniejsze jest ustalenie, czy człowiek rzeczywiście był tam, gdzie twierdzi, że był, wykonywał zadania, które opisuje, posiada kompetencje, które deklaruje, i potrafi wykorzystać je dzisiaj. Papier może otworzyć pierwsze drzwi. Później przychodzi jednak moment, w którym kończy się opowieść o własnym doświadczeniu, a zaczyna rzeczywista praca.

Na kontrakt można wejść dzięki CV. Zostać na nim można tylko dzięki temu, co naprawdę potrafisz.

ŹRÓDŁA I MATERIAŁY:

International Code of Conduct for Private Security Service Providers (ICoC) – w szczególności część „Selection and Vetting of Personnel”, pkt 45–48. Kodeks przewiduje należytą staranność przy wyborze personelu, możliwy do udokumentowania proces weryfikacji, ocenę kwalifikacji oraz określone kryteria związane z przydatnością personelu do wykonywania zadań ochronnych.
ICoCA – International Code of Conduct Association – oficjalne materiały dotyczące stosowania International Code of Conduct oraz standardów odpowiedzialnego świadczenia prywatnych usług bezpieczeństwa.
Montreux Document Forum – Contract Guidance Tool for Private Military and Security Services. Materiał dotyczący odpowiedzialnego wyboru i kontraktowania PMSC, w tym screeningu i vettingu jako elementów ograniczania ryzyka.
The Montreux Document, ICRC / Swiss Federal Department of Foreign Affairs, 2008 – międzynarodowy dokument dotyczący obowiązków prawnych i dobrych praktyk państw związanych z działalnością prywatnych firm wojskowych i bezpieczeństwa.
ASIS PSC.1-2022 – Management System for Private Security Company Operations – Requirements with Guidance. Standard systemu zarządzania działalnością prywatnych firm bezpieczeństwa, opracowany z uwzględnieniem zasad Dokumentu z Montreux oraz ICoC.
ISO 18788:2015 – Management system for private security operations – Requirements with guidance for use. Międzynarodowy standard systemu zarządzania prywatnymi operacjami bezpieczeństwa, obejmujący profesjonalne prowadzenie operacji, zarządzanie ryzykiem, zgodność z prawem i odpowiedzialność organizacji.

Tekst ma charakter edukacyjny. Zakres oraz sposób weryfikacji kandydatów mogą różnić się w zależności od firmy, państwa, klienta, rodzaju kontraktu i obowiązujących przepisów.

Robert Dragon Pietrzyk

Jeżeli interesuje Was prawdziwy świat kontraktorów, PMSC, bezpieczeństwa i ludzi pracujących tam, gdzie kończą się zwykłe etaty, obserwujcie Bractwo Dzikie Gęsi – Kontraktorzy PMSC. Bez filmowych legend i tworzenia mitów. Historia, praktyka i realia tego środowiska.

Nasze książki, odzież i materiały związane z AIRO GROM oraz środowiskiem kontraktorskim znajdziecie również w sklepie:

sklep.airogrom.pl

SIŁA I HONOR. KREW I PIACH. TOBIE OJCZYZNO!

Opis zdjęcia: Szkolenie z zakresu ochrony i pracy zespołowej w środowisku podwyższonego ryzyka. W branży PMSC samo CV i komplet certyfikatów nie wystarczą. Ostatecznie liczy się to, czy deklarowane doświadczenie znajduje potwierdzenie w praktycznych umiejętnościach. Zdjęcie ilustracyjne.

13/09/2026

🇵🇱 DZIKIE GĘSI. CZŁOWIEK BEZ PAŃSTWA. KTO WYCIĄGA KONTRAKTORA, KIEDY WSZYSTKO IDZIE ŹLE? 🇵🇱

Dopóki działa baza, latają samoloty, funkcjonuje łączność, a kontrakt jest wykonywany zgodnie z planem, wszystko wydaje się uporządkowane. Jest firma, przełożony, transport, ochrona, procedury i określone miejsce pracy. Prawdziwy test zaczyna się wtedy, gdy sytuacja bezpieczeństwa rozpada się szybciej niż przygotowany plan operacyjny. Wówczas pojawia się pytanie, które przed podpisaniem kontraktu powinno być równie ważne jak wynagrodzenie: kto odpowiada za człowieka, kiedy trzeba natychmiast opuścić kraj?

Żołnierz jest częścią struktury państwa i sił zbrojnych. Kontraktor działa w innym systemie. Nie oznacza to, że zawsze jest pozostawiony sam sobie ani że państwo nie może udzielić mu pomocy. Wszystko zależy jednak od tego, dla kogo pracuje, jaki posiada status, co przewiduje umowa, jakie wsparcie zapewnia pracodawca i zleceniodawca oraz w jakiej operacji uczestniczy. Sam fakt, że człowiek pracuje obok wojska, przebywa w bazie albo wykonuje zadania na rzecz instytucji państwowej, nie daje mu automatycznie takich samych uprawnień i zabezpieczenia jak żołnierzowi.

Kontraktor pracujący na rzecz Departamentu Obrony Stanów Zjednoczonych i posiadający odpowiednią autoryzację mógł korzystać z określonych elementów amerykańskiej infrastruktury wojskowej. W systemie SPOT generowano między innymi Letters of Authorization, czyli dokumenty potwierdzające status określonego personelu i zakres przyznanego mu wsparcia. Taki dokument mógł wskazywać uprawnienie do korzystania z transportu, opieki medycznej, zakwaterowania lub innych elementów infrastruktury. Zakres tych uprawnień zależał jednak od kontraktu, statusu pracownika oraz decyzji właściwych władz. Sam Letter of Authorization nie oznaczał automatycznej gwarancji ewakuacji w każdej sytuacji.

To właśnie jedna z największych różnic pomiędzy obrazem kontraktora w kulturze popularnej a rzeczywistością. Karabin, kamizelka i opancerzony samochód są widoczne. Znacznie mniej widoczna pozostaje infrastruktura stojąca za człowiekiem: ewidencja personelu, dokumenty określające jego uprawnienia, transport, ubezpieczenie, procedury kryzysowe, możliwości pracodawcy i przede wszystkim plan na sytuację, w której normalny sposób opuszczenia kraju przestaje istnieć.

Amerykanie przekonali się w Iraku i Afganistanie, że nawet samo ustalenie, ilu kontraktorów znajduje się w rejonie operacji i gdzie dokładnie pracują, może być poważnym problemem. Według raportu GAO Departament Obrony, Departament Stanu i USAID zgłosiły w drugim kwartale roku budżetowego 2009 prawie 226 500 pracowników kontraktowych w Iraku i Afganistanie, z których około 28 tysięcy wykonywało zadania związane z bezpieczeństwem. Jednocześnie kontrolerzy wykazali poważne braki w zgromadzonych informacjach. W jednym z kwartalnych zestawień Departamentu Obrony pominięto około 26 tysięcy kontraktorów znajdujących się w Afganistanie. GAO ostrzegało, że z powodu niepełności danych nie należy wykorzystywać tych statystyk do bezkrytycznego wyciągania wniosków o rzeczywistej liczbie personelu.

Problem nie był wyłącznie statystyczny. Jeżeli państwo wykorzystuje dziesiątki tysięcy prywatnych pracowników do prowadzenia operacji, musi wiedzieć, gdzie się znajdują, jakie zadania wykonują i do jakiego wsparcia są uprawnieni. Brak dokładnych informacji może utrudniać planowanie, zwiększać koszty i powodować dodatkowe ryzyko. GAO wskazywało również, że ograniczona wiedza o miejscu rozmieszczenia kontraktorów i przysługującym im wsparciu rządowym utrudnia zarządzanie całą operacją.

System SPOT, czyli Synchronized Predeployment and Operational Tracker, miał pomóc uporządkować te informacje. Departament Obrony, Departament Stanu i USAID wykorzystywały go do ewidencjonowania kontraktów oraz personelu działającego w Iraku i Afganistanie. Kontrole wykazywały jednak niekompletność danych, odmienne kryteria ich wprowadzania oraz przypadki zarówno pomijania ludzi, jak i podwójnego liczenia personelu. Informacje z systemu wykorzystywano między innymi do zarządzania poszczególnymi kontraktami, ustalania odpłatności za niektóre usługi rządowe oraz planowania redukcji amerykańskiej obecności w Iraku.

Problem nie zakończył się wraz z zamknięciem największych operacji w Iraku i Afganistanie. W raporcie z 2021 roku GAO stwierdziło, że w systemie SPOT-Enterprise Suite brakowało informacji o statusie tysięcy kwartalnych rekordów dotyczących rozmieszczenia kontraktorów. Kontrolerzy napisali wprost, że niepełne lub niedokładne dane mogą utrudnić Departamentowi Obrony ustalenie miejsca pobytu personelu kontraktowego podczas sytuacji kryzysowej albo w chwili opuszczania przez niego rejonu operacji.

I tutaj dochodzimy do sedna. Nie istnieje jedna odpowiedź na pytanie, kto „wyciąga” kontraktora, kiedy wszystko idzie źle. W jednym przypadku ewakuację może organizować pracodawca, w innym zleceniodawca, a w jeszcze innym kontraktor może zostać objęty szerszym planem wycofania personelu. Nie wynika to jednak automatycznie z samego faktu pracy obok wojska. Decydują warunki kontraktu, status pracownika, przyznane uprawnienia, procedury obowiązujące w danej operacji oraz rzeczywiste możliwości działania w chwili kryzysu.

Inaczej może wyglądać sytuacja obywatela państwa prowadzącego operację, inaczej obywatela państwa trzeciego, a jeszcze inaczej miejscowego pracownika lub podwykonawcy. Pomoc konsularna pozostaje odrębnym mechanizmem, ale nie jest równoznaczna z bezwarunkową gwarancją natychmiastowej ewakuacji z każdego miejsca i w każdych warunkach. Ambasada może ostrzegać, pomagać w kontakcie, przekazywać informacje i podejmować działania w granicach swoich możliwości, lecz nie zastępuje planu ewakuacyjnego pracodawcy ani zapisów zawartych w kontrakcie.

Dlatego tytułowy „człowiek bez państwa” nie oznacza człowieka pozbawionego obywatelstwa czy prawa do pomocy konsularnej. Chodzi o coś zupełnie innego. Kontraktor nie posiada automatycznie całego systemu zabezpieczenia wynikającego ze statusu żołnierza tylko dlatego, że pracuje obok wojska. Żołnierz funkcjonuje wewnątrz określonej struktury dowodzenia, zabezpieczenia i odpowiedzialności państwa. Prywatny kontrakt tworzy inną relację, dlatego tak istotne są jego warunki oraz procedury obowiązujące pracownika.

Przy kontrakcie wysokiego ryzyka stawka dzienna jest zatem tylko jedną z liczb, które powinny interesować człowieka przed wyjazdem. Równie ważne jest to, jakie wsparcie przewidziano w przypadku nagłego pogorszenia sytuacji, kto organizuje transport, jakie są procedury medyczne i ewakuacyjne, do czego uprawniają wystawione dokumenty, kto pokrywa koszty oraz gdzie kończy się odpowiedzialność pracodawcy, a zaczyna odpowiedzialność zleceniodawcy. Te kwestie powinny zostać wyjaśnione przed wyjazdem, a nie wtedy, kiedy drogi prowadzące na lotnisko są już zamknięte.

Doświadczenia Iraku i Afganistanu pokazały, że kontraktorzy nie byli marginalnym dodatkiem do wielkich operacji wojskowych. Wykonywali zadania związane z ochroną, logistyką, transportem, tłumaczeniami, utrzymaniem systemów uzbrojenia, obsługą obiektów, analizą wywiadowczą, łącznością, budową infrastruktury i specjalistycznym wsparciem technicznym. Skala ich wykorzystania sprawiała, że stawali się jednym z elementów systemu, bez którego część zadań nie mogłaby być wykonywana w dotychczasowym zakresie.

A jednak nawet przy tak dużej skali przez lata występowały problemy z pełną wiedzą o tym, kto pracuje, gdzie się znajduje i jakie wsparcie mu przysługuje. To najlepiej pokazuje, dlaczego ewakuacja kontraktora jest czymś więcej niż pytaniem o samochód czekający przed bramą bazy.

W świecie kontraktorów można mieć doświadczenie, dobre wyposażenie, pieniądze i bardzo mocne CV. Kiedy jednak państwo pogrąża się w chaosie, zamykane są lotniska, przestają działać regularne połączenia i trzeba natychmiast zmieniać plany, najważniejsze staje się coś znacznie bardziej podstawowego: czy ktoś uwzględnił cię w planie na dzień, w którym wszystko przestanie działać zgodnie z planem?

Dlatego przed podpisaniem kontraktu w miejscu wysokiego ryzyka warto wiedzieć nie tylko, ile firma zapłaci za dzień pracy. Trzeba również ustalić, kto, w jakim zakresie i na jakiej podstawie ma pomóc ci wrócić do domu.

Robert Dragon Pietrzyk

ŹRÓDŁA: U.S. Government Accountability Office, Contingency Contracting: DOD, State, and USAID Continue to Face Challenges in Tracking Contractor Personnel and Contracts in Iraq and Afghanistan, GAO-10-1, 2009; U.S. Government Accountability Office, Contingency Contracting: Further Improvements Needed in Agency Tracking of Contractor Personnel and Contracts in Iraq and Afghanistan, GAO-10-187, 2009; U.S. Government Accountability Office, Iraq and Afghanistan: DOD, State, and USAID Cannot Fully Account for Contracts, Assistance Instruments, and Associated Personnel, GAO-11-886, 2011; U.S. Government Accountability Office, Contingency Contracting: Agency Actions to Address Recommendations by the Commission on Wartime Contracting in Iraq and Afghanistan, GAO-12-854R, 2012; U.S. Government Accountability Office, Contingency Contracting: DOD Has Taken Steps to Address Commission Recommendations, but Should Better Document Progress and Improve Contract Data, GAO-21-344, 2021.

Jeżeli interesują Was historie polskich kontraktorów, ludzi pracujących w strefach konfliktów i kulisy tej pracy, których zwykle nie pokazują media, polubcie i obserwujcie stronę Polscy Kontraktorzy. Jeżeli sami pracowaliście na kontraktach w Iraku, Afganistanie, Afryce, na Bałkanach lub w innych rejonach wysokiego ryzyka i zetknęliście się z ewakuacją albo nagłym wycofaniem personelu, możecie również podzielić się swoją historią.

Książki i pozostałe materiały znajdziecie w naszym sklepie: https://sklep.airogrom.pl/

Foto: ewakuacja z Kabulu, Afganistan, sierpień 2021 r. Ludzie wchodzą na pokład wojskowego samolotu podczas operacji ewakuacyjnej po przejęciu stolicy przez talibów. Zdjęcie poglądowe. Źródło: Reuters / UK Ministry of Defence.

Adres

Ulica Kołakowskiego 8 A
Czestochowa
42-218

Strona internetowa

Powiadomienia

Bądź na bieżąco: wyślemy Ci e-mail, gdy Stowarzyszenie Błękitny Korpus Humanitarny AIRO GROM intl opublikuje nowości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu, a subskrypcję możesz anulować w dowolnym momencie.

Kontakt: Organizacja

Wyślij wiadomość do Stowarzyszenie Błękitny Korpus Humanitarny AIRO GROM intl:

Skróty

Udostępnij