22/10/2026
“𝗘𝗲𝗻 𝘃𝗲𝗶𝗹𝗶𝗴 𝗹𝗲𝗲𝗿𝗸𝗹𝗶𝗺𝗮𝗮𝘁, 𝗱𝗮𝘁 𝗶𝘀 𝗱𝗲 𝘃𝗲𝗿𝗮𝗻𝘁𝘄𝗼𝗼𝗿𝗱𝗲𝗹𝗶𝗷𝗸𝗵𝗲𝗶𝗱 𝘃𝗮𝗻 𝗱𝗲 𝘃𝗼𝗹𝘄𝗮𝘀𝘀𝗲𝗻𝗲 𝗲𝗻 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝘃𝗮𝗻 𝗵𝗲𝘁 𝗸𝗶𝗻𝗱 𝗼𝗳 𝗱𝗲 𝗷𝗼𝗻𝗴𝗲𝗿𝗲”
Deze uitspraak van Nathan Rutjes bleef wel hangen, naast de vele praktijkvoorbeelden en de Rotterdamse humor natuurlijk.
Want hoe vaak krijgt een jongere de vraag of hij wil uitleggen waar hij of zij in wil groeien, of wat zijn leerdoel is? En dan vertellen we daarbij dat het helemaal oké is om fouten te maken en onderuit te gaan. Want we zijn er ook voor je en we helpen je weer op te staan. Het is natuurlijk belangrijk om een kind te stimuleren om zelf na te denken, maar daarmee leggen we de verantwoordelijkheid en het initiatief voor een groot deel bij de jongere. In plaats van dat we ons afvragen of de jongere zich op een plek bevindt, waarin je veilig kunt leren.
En dan ligt de bal niet bij de jongere, maar bij ons. Want hoe draag jij bij aan een omgeving, waarin het veilig is voor een kind om te leren? En zijn de ‘grote’ mensen zich bewust van hoe ze daarin een voorbeeld zijn voor het kind?
Misschien moeten we het heel concreet maken. Hoe vaak ben jij open geweest over de momenten dat jij je in een kwetsbare situatie bevond? Of heb je misschien wel keuzes gemaakt die niet zo handig waren en vertelde je dat aan je omgeving? En dan bedoel ik niet die fouten die eigenlijk heel erg grappig zijn en het goed doen op een verjaardagsfeestje. Ik kan het niet voor jou invullen, maar ik vind dat best lastig. Het helpt mij om vanuit dat besef naast het kind te gaan staan en dan samen te zoeken naar wat een goede volgende stap is. Zoeken jullie met ons mee?
- Christian, jongerenwerker bij Stichting Welzijn Nunspeet
