25/09/2026
Patates, warm op haar eigen dekentje ❤️
Op maandagochtend 21 september ontvingen wij meerdere meldingen over een loslopende hond in Nuenen. Zowel via de dierenambulance als via Facebook kwamen de eerste berichten binnen. Op dat moment was er nog geen vermissing bij ons bekend, maar de vele meldingen maakten ons alert. We voelden dat dit verhaal nog niet voorbij was.
Later die dag zagen we ook een vermissingsbericht op Facebook verschijnen. Helaas stond er geen contactpersoon bij vermeld, waardoor het lastig was om meer informatie te verzamelen. Toch besloten we al snel om op locatie te gaan kijken. Er kwamen simpelweg te veel meldingen binnen om niets te doen.
De dagen daarna stonden volledig in het teken van speuren, puzzelen en uitzoeken. We kwamen Patates tegen op Verhuisdieren en ontdekten dat ze afkomstig was uit Turkije en via een stichting naar Nederland was gekomen. Een naam vonden we niet direct, maar we bleven zoeken. Na het benaderen van meerdere stichtingen kwamen we uiteindelijk bij de juiste organisatie terecht. Vanaf dat moment vielen de puzzelstukjes langzaam op hun plek.
Patates bleek te zijn weggelopen bij het gastgezin waar ze verbleef.
Met die informatie konden we eindelijk echt aan de slag.
We maakten een kaart van alle zichtmeldingen, reden tientallen kilometers door de omgeving en analyseerden iedere melding die binnenkwam. Dankzij de geweldige betrokkenheid van buurtbewoners ontdekten we steeds meer van haar vaste routes en schuilplekken. Dag en nacht bleven de meldingen binnenstromen. Iedereen leefde mee.
Op woensdag kreeg een van onze collega's haar eindelijk in beeld. Daar lag ze, helemaal uitgeput. Moe van dagenlang zwerven, voortdurend alert zijn en nergens écht tot rust kunnen komen. We besloten wat eten voor haar neer te leggen en haar verder met rust te laten. Rustig liep ze weg via het weiland. We stapten in de auto en gaven haar de ruimte.
Die avond legde het gastgezin een vertrouwd dekentje van Patates neer, samen met wat eten. Iets dat naar thuis rook. Iets dat veiligheid betekende.
De volgende ochtend zagen we dat het eten niet was aangeraakt.
Twijfel sloeg toe.
Toch besloten we donderdagavond de vangkooi te plaatsen. De hele dag was er nog maar één melding binnengekomen. Was ze misschien verder getrokken? Zou ze nog terugkomen?
Terwijl we bezig waren met het opzetten van de kooi, gebeurde er iets bijzonders.
We draaiden ons om en daar stond ze.
Rustig. Kalm. Alsof ze even kwam controleren of alles goed ging. Zonder paniek liep ze langs ons heen. Alsof ze wist dat we er voor haar waren.
Snel maakten we de kooi gereed en namen plaats op afstand in de auto. Minutenlang gebeurde er niets. Toen verscheen ze bij de kooi. Door de duisternis konden we niet precies zien wat er gebeurde.
Een collega reed rustig langs om beter zicht te krijgen.
Wat ze toen zag, zorgde direct voor een brok in haar keel.
Patates zat half in de vangkooi gedraaid. Haar vertrouwde dekentje lag binnen handbereik. Eerst leek het alsof ze erop wilde gaan liggen. Maar nee.
Ze pakte het dekentje voorzichtig in haar bek.
En liep ermee weg.
Vol trots.
Alsof het haar grootste schat was.
Terwijl we ernaar keken, rolden de tranen over onze wangen. Het was tegelijk hartverscheurend en prachtig. Van alle dingen die ze had kunnen meenemen, koos ze voor dat ene vertrouwde dekentje. Het enige stukje thuis dat ze nog had.
Met haar dekentje verdween ze weer de weilanden en bossen in.
En kwam die avond niet meer terug.
Rond 23.00 uur besloten we de vangkooi van scherp te halen en tijdelijk op het erf van een vriendelijke buurtbewoner neer te zetten. Intussen maakten we al plannen voor het weekend. We zouden doorgaan, net zolang totdat Patates veilig was.
De sms-camera lieten we hangen.
Achteraf bleek dat de beste beslissing van allemaal.
Anouk en Femmy liepen later die avond rustig richting het elektriciteitshuisje. Met een zaklamp in de hand, vooral om zelf niet in de greppel terecht te komen.
Anouk liep voorop.
En schrok zich rot.
Daar lag ze.
Al die tijd.
Achter een heuveltje.
Op haar eigen dekentje.
Het dekentje dat ze uren eerder uit de kooi had meegenomen.
Opnieuw schoten de tranen in onze ogen.
Ze had haar veilige plekje gevonden.
Heel rustig gingen we op afstand bij haar zitten. Geen druk. Geen haast. Ze mocht zelf bepalen wat ze wilde. Als ze weg wilde lopen, kon dat. Het g*t in het hek lag open.
Maar als ze vertrouwen wilde geven, dan zouden we dat met beide handen aangrijpen.
Voorzichtig gooiden we wat brokjes haar kant op. Ze verstijfde eerst volledig. Dus bleven we zitten. Wachten. Geduld hebben.
Stapje voor stapje.
Centimeter voor centimeter.
Steeds een beetje dichterbij.
Na enige tijd konden we haar voorzichtig aanraken. Geen riem. Geen dwang. Eerst vertrouwen.
En dat vertrouwen kwam sneller dan we hadden durven hopen.
Toen we even stopten met aaien, tilde mevrouw haar pootje op. Alsof ze wilde zeggen:
"Hé, je was nog niet klaar met mijn buik kriebelen."
Op dat moment moesten we zelfs een beetje lachen.
Langzaam kon de riem om haar hoofdje worden gedaan.
Ondertussen stroomden de tranen over onze gezichten.
Van opluchting.
Van geluk.
Van trots.
Patates at rustig haar brokjes op terwijl wij haar bleven knuffelen en geruststellen. Intussen werden de auto's dichterbij gezet zodat we haar veilig konden meenemen.
Toen het moment daar was, tilden we haar voorzichtig in de auto.
En daar gebeurde iets wat we nooit meer zullen vergeten.
Ze begon te kwispelen.
Niet een beetje.
Maar vol enthousiasme.
Alsof ze wilde zeggen:
"Ik ben klaar. Jullie hebben me gevonden."
Snel ging de deur dicht en vlogen we elkaar in de armen.
"Het is ons gewoon weer gelukt!"
Deze redding werd uiteindelijk geen vangactie met een kooi.
Geen sprint.
Geen achtervolging.
Maar een redding gebaseerd op vertrouwen, geduld en liefde.
Misschien was dat uiteindelijk precies wat Patates nodig had.
In overleg met de stichting heeft Patates die nacht veilig bij ons doorgebracht. Vanavond brengen we haar zelf naar een nieuw gastgezin aan de andere kant van Nederland, waar ze opnieuw de rust, warmte en veiligheid krijgt die ze zo verdient.
En hopelijk...
met altijd een zacht dekentje dichtbij. ❤️🐾
