Η Φωνή της

Directions Website Contact the organization

Η Φωνή της ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΜΦΥΛΗΣ ΒΙΑΣ
ΚΑΙ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΩΝ

Θρηνούμε μία νεκρή και ζητάμε αξιοπρέπεια και δικαιοσύνη, για ακόμη μια φορά..
09/11/2026

Θρηνούμε μία νεκρή και ζητάμε αξιοπρέπεια και δικαιοσύνη, για ακόμη μια φορά..

🖤 We Mourn. We Demand Dignity and Justice.

We are in deep sadness and shock from yesterday's news that a young woman of African descent was found dead in a suitcase in Agios Panteleimonas, Athens, on Sunday 8 November 2026.

At this moment, we do not know her name. We do not know her story. But we know that she was someone's daughter, someone's sister, someone's friend. She was a person whose life mattered. She deserved dignity in life and dignity in death.

As African women living in Greece, this news affects us deeply. It reminds us of the vulnerability, isolation and unspeakable violence that many women continue to face daily.
As the United African Women Organization in Greece, we stand in solidarity with all women facing violent, oftentimes in silence.
We live here. We belong here. Our lives matter.

We call on the Greek authorities to:

1. Investigate this case fully, transparently and urgently
2. Identify the woman with dignity and respect and inform her family
3. Bring those responsible to justice

We are thinking of everyone who may be looking for her, missing her, waiting to hear from her. We mourn with you.

Αt the same time, we call on our community to support one another, to support our sisters, and to speak out against all violence against women. Check on your sisters, your friends, your neighbours. Let us continue building communities of solidarity that keep all of us in dignity in life and in death.

Rest in peace and power, Sister. 🕯️

May your family, your community, your loved ones and all of us who wished for you a full and just life, find answers and act for justice.

- United African Women Organization (UAWO)
...................................................................

🖤 Πενθούμε. Απαιτούμε Αξιοπρέπεια και Δικαιοσύνη.

Νιώθουμε βαθιά θλίψη και σοκ για την χθεσινή είδηση ότι μία νεαρή αφρικανικής καταγωγής βρέθηκε νεκρή μέσα σε βαλίτσα στον Άγιο Παντελεήμονα, στην Αθήνα, την Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2026.

Αυτή τη στιγμή δεν γνωρίζουμε το όνομά της. Δεν γνωρίζουμε την ιστορία της. Γνωρίζουμε όμως ότι ήταν η κόρη κάποιων ανθρώπων, η αδελφή κάποιων ανθρώπων, η φίλη κάποιων ανθρώπων. Ήταν ένας άνθρωπος με μια ζωή που είχε αξία. Άξιζε αξιοπρέπεια στη ζωή και αξιοπρέπεια στον θάνατο.

Ως Αφρικανές γυναίκες που ζούμε στην Ελλάδα, η είδηση αυτή μας συγκλονίζει βαθιά. Μας θυμίζει την ευαλωτότητα, την απομόνωση και την ανείπωτη βία που εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν οι γυναίκες.
Ως Οργάνωση Ενωμένων Γυναικών Αφρικής, στεκόμαστε αλληλέγγυες με όλες τις γυναίκες που βιώνουν καθημερινά βία, συχνά στη σιωπή. Ζούμε εδώ. Ανήκουμε εδώ. Οι ζωές μας έχουν αξία.

Καλούμε τις ελληνικές αρχές να:

1. Διερευνήσουν επειγόντως την υπόθεση πλήρως και με διαφάνεια
2. Ταυτοποιήσουν το θύμα με αξιοπρέπεια και σεβασμό να ενημερώσουν την οικογένειά της
3. Οδηγήσουν τους υπεύθυνους στη δικαιοσύνη

H σκέψη μας βρίσκεται με τους ανθρώπους που μπορεί να την αναζητούν, να την περιμένουν, να αγωνιούν για εκείνη. Πενθούμε μαζί σας.

Ταυτόχρονα, καλούμε την κοινότητά μας να συνεχίσει να φροντίζει η μία την άλλη. Να αναζητούμε τις αδελφές μας, τις φίλες μας, τις γειτόνισσές μας. Να συνεχίσουμε να χτίζουμε τους δεσμούς αλληλεγγύης που κρατούν τις κοινότητές μας με αξιοπρέπεια στη ζωή και στο θάνατο.

Στην οικογένεια και στους αγαπημένους της: Σας βλέπουμε. Πενθούμε μαζί σας.

Αναπαύσου εν ειρήνη και δύναμη, Αδελφή μας.🕯️

Να βρεθούν οι απαντήσεις και και να δράσουμε για δικαιοσύνη για την οικογένειά σου, την κοινότητά σου, όλων που σε αγαπούσαν και όλων εμάς που ευχόμασταν για εσένα μια γεμάτη και δίκαιη ζωή.

- Οργάνωση Ενωμένων Γυναικών της Αφρικής

ΓΑΛΛΙΑ - «Το παλιό πατριαρχικό σύστημα των ημετέρων δουλεύει φουλ» Περισσότερες από 200 γυναίκες συγγραφείς, με ανοιχτή ...
08/11/2026

ΓΑΛΛΙΑ - «Το παλιό πατριαρχικό σύστημα των ημετέρων δουλεύει φουλ»

Περισσότερες από 200 γυναίκες συγγραφείς, με ανοιχτή επιστολή στη Liberation, εκφράζουν την οργή τους και καταγγέλλουν τον σεξισμό των γαλλικών λογοτεχνικών βραβεύσεων .

«Οι κριτικές επιτροπές κατάφεραν, με το να επιβραβεύουν μόνο άντρες, έναν ηρωικό άθλο. Ακόμα πιο ηρωικό αφού αφορούσε στην έναρξη μιας λογοτεχνικής /εκδοτικής περιόδου που είχε χαρακτηριστεί ως «ανοιχτή», αντίθετα με κάποιες χρονιές όπου βιβλία, πάντα γραμμένα από τους άντρες, κυριαρχούν εξαρχής. Ακόμα πιο ηρωικό αφού υπήρχαν πολλά ωραία και σημαντικά κείμενα γραμμένα από γυναίκες, τα οποία είχε χαιρετίσει η κριτική και είχαν υπερασπιστεί οι βιβλιοπώλες/ισσες και οι αναγνώστες/στριες, κείμενα που εκτός των άλλων «πουλιούνται», άρρητο προαπαιτούμενο για τη βράβευσή τους».

Τα παραπάνω επισημαίνονται μεταξύ άλλων στην επιστολή διαμαρτυρίας που συνέγραψαν 200 γυναίκες συγγραφείς, μεταξύ των οποίων η βραβευμένη με το Νόμπελ Λογοτεχνίας 2022 Annie Ernaux, η συγγραφέας, κινηματογραφίστρια και από τις πιο προκλητικές κα επιδραστικές μορφές του σύγχρονου φεμινισμού Virginie Despentes, η βραβευμένη φέτος με ένα «δεύτερο βραβείο» (το βραβείο Decembre/Δεκέμβριος) Anne Godard, η Louise Chennevière, η Camille Froidevaux-Metterie, η Hemley Boum και πολλές άλλες γυναίκες συγγραφείς.

«Εκφράζουμε την οργή μας απέναντι σε ένα σύστημα λογοτεχνικών ανταμοιβών του οποίου η λειτουργία, χαρακτηριστική της Γαλλίας, δεν μας φαίνεται καθόλου ικανή να αντικατοπτρίσει τον πλούτο και την πληθώρα της λογοτεχνίας που γράφεται σήμερα», επισημαίνουν οι συγγραφείς.
Η επιστολή τους, όπως τονίζει η Monde, δημοσιεύτηκε λίγες μέρες μετά την ανακοίνωση των πέντε μεγάλων βραβείων που ανοίγουν την εκδοτική σεζόν: το Goncourt στον Philippe Jaenada, το Renaudot στον François-Henri Désérable, το Femina στον Yannick Haenel, το Médicis στον Philippe Vasset και το Μεγάλο Βραβείο της Γαλλικής Ακαδημίας (Grand Prix de l’Académie française) στον Sébastien Lapaque.

Στην επιστολή, καταγγέλλουν «το παλιό πατριαρχικό σύστημα των ημετέρων που (εξακολουθεί να) βρίσκεται σε πλήρη ισχύ, κι ακόμα πιο αποτελεσματικά από τη στιγμή που τα μέλη επιτροπών αυτών των «μεγάλων βραβείων» εκλέγονται μεταξύ τους και διατηρούν, στις περισσότερες περιπτώσεις, την έδρα τους δια βίου».

Σύμφωνα με τις συγγραφείς που συνυπογράφουν την επιστολή, πίσω από την άρνηση των επιτροπών να βραβεύσουν γυναίκες βρίσκεται και μια μορφή απομόνωσης κειμένων (…) που ανεβάζουν στο λογοτεχνικό βάθρο όλα αυτά τα «γυναικεία» θέματα που προκαλούνε φρίκη», όπως για παράδειγμα την αιμομιξία, με την οποία καταπιάνονται πολλά από τα βιβλία τελευταίας εσοδείας.

Οι συντάκτριες ζητάνε τη δημιουργία ενός συστήματος εναλλασσόμενων και ισότιμων επιτροπών, που θα αντιπροσωπεύουν μια πραγματική εκδοτική πολυμορφία.

Πηγές: Le Monde / AFP, Liberation
Μετάφραση/ απόδοση: Amarillis-Eleni Karra Ελένη Καρρά 🙏

*photo Paris 2025

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ - ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ για ΘεσσαλονίκηTην Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2026, στις 19:00, στον χώρο της Εταιρία Λογοτεχνών Θεσσα...
07/11/2026

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ - ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ για Θεσσαλονίκη
Tην Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2026, στις 19:00, στον χώρο της Εταιρία Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης ( Δημοσθένους 4, 2ος όροφος), το Δίκτυο Γυναικών Συγγραφέων κατά της Έμφυλης Βίας και των Γυναικοκτονιών Η Φωνή της σε συνεργασία με την Εταιρία Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης, το @Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση και τις Εκδόσεις Μασάρ, διοργανώνει μια ξεχωριστή εκδήλωση -συζήτηση με προσκεκλημένη την Ντόχα Καχλούτ (Doha Kahlout), Παλαιστίνια ποιήτρια και καθηγήτρια Αραβικής Γλώσσας από τη Λωρίδα της Γάζας, το έργο της οποίας έχει προσελκύσει διεθνές ενδιαφέρον.

Η Ντόχα Καχλούτ θα μοιραστεί μαζί μας τις γνώσεις, τις εμπειρίες και τις σκέψεις της για την πορεία της γυναικείας λογοτεχνικής δημιουργίας στην Παλαιστίνη. Μέσα από τη συζήτηση θα γνωρίσουμε τις γυναίκες που με την ποίηση, την πεζογραφία και την αρθρογραφία τους καταγράφουν την ιστορία και τη συλλογική μνήμη του τόπου τους, εκφράζουν την προσωπική και συλλογική τους ταυτότητα και αφηγούνται τις εμπειρίες, τις αγωνίες, τις απώλειες, τις διεκδικήσεις και τις ελπίδες τους. Θα αναζητήσουμε τις επιρροές που δέχτηκαν οι νεότερες δημιουργοί από προγενέστερες λογοτέχνιδες και θα διερευνήσουμε τις συνθήκες μέσα στις οποίες αναπτύχθηκε η γυναικεία λογοτεχνική έκφραση στην Παλαιστίνη.

Πώς γράφει μια γυναίκα στην Παλαιστίνη; Πώς διασώζει τη φωνή της, την ιστορία και τη μνήμη της μέσα από τη λογοτεχνία; Σας προσκαλούμε σε μια συνάντηση γνωριμίας, γνώσης και διαλόγου με τις γυναικείες λογοτεχνικές φωνές της Παλαιστίνης, στον χώρο της ΕΛΘ.

Λίγα λόγια για τη Ντόχα Καχλούτ
Η Ντόχα Καχλούτ γεννήθηκε το 1996 στη Γάζα της Παλαιστίνης και σπούδασε Αραβική Γλώσσα και Μέσα Επικοινωνίας (Media Studies) στα Πανεπιστήμια Al-Azhar και Al-Aqsa. Η πρώτη της ποιητική συλλογή Ashbah (Ομοιότητες) εκδόθηκε το 2018. Ποιήματα και άρθρα της έχουν δημοσιευθεί σε έγκριτα διεθνή έντυπα, όπως το The New York Review of Books και το The Yale Review, σε συλλογικές εκδόσεις και διεθνή πολιτιστικά προγράμματα, μεταξύ των οποίων το Gaza: The land of the Poem και το πρόγραμμα Coranaphone του Ιδρύματος Abdul Mohsen Al Quattan. Το 2024 ίδρυσε την πρωτοβουλία Witness and Memory για την εκπαίδευση νεαρών κοριτσιών στη δημιουργική γραφή σε συνθήκες εκτοπισμού, και την ίδια χρονιά επιλέχθηκε ως φιλοξενούμενη καλλιτέχνις στο Reid Hall στο Παρίσι. Το 2026 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μασάρ η δίγλωσση (ελληνικά-αραβικά) ανθολογία ποιημάτων και πεζών της Αντίο, Πόλεμε, σε μετάφραση Παρασκευής Ζέρβα και επιμέλεια Ευτυχίας Κατελανάκη και Ρόνι Μπου Σάμπα.

"Με τη λογοτεχνία δεν είναι απλώς ότι μιλήσαμε για τη βία, ότι σπάσαμε το τείχος της σιωπής. Δείξαμε ποιος έχει το δικαί...
07/11/2026

"Με τη λογοτεχνία δεν είναι απλώς ότι μιλήσαμε για τη βία, ότι σπάσαμε το τείχος της σιωπής. Δείξαμε ποιος έχει το δικαίωμα να ονομάζει αυτή τη βία. Δεν είμαστε πια το ανώνυμο θύμα. Είμαστε εμείς που λέμε «Εγώ το έζησα. Εγώ θα το αφηγηθώ. Εγώ θα το ονομάσω. Εγώ θα το αλλάξω». Κι έτσι η λογοτεχνία παύει να είναι η αναπαράσταση της βίας και του τραύματος. Γίνεται μνήμη, γίνεται πράξη αντίστασης, πράξη αλλαγής και, τελικά, πράξη ελευθερίας."

*από την ομιλία "Σπάζοντας τη σιωπή: Η αποτύπωση της γυναικείας κακοποίησης στη λογοτεχνία", της Jenny Theofanopoulou στο Φεστιβάλ "Η Φωνή της". Oλόκληρη η ομιλία στον παρακάτω σύνδεσμο.
*photo Clara Giaminardi

https://gynaikessyggrafeis.blogspot.com/2026/11/blog-post.html?fbclid=IwY2xjawVcfGNleHRuA2FlbQIxMABwZG9mBWJyaWQRMXlNdGN2eFlBUVhpbjQzbENzcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEfFyNPo5Oa3Z67-e9fWrTI1NGj5q6dAFdkKRTiM1yfh0clnmKplMjhV2Bt2go_aem_8m7_CdL9BHUsPMJKM55KLw

"Σεξιστικά στερεότυπα στη ροζ λογοτεχνία", της Εύας ΣτάμουΌταν μιλάμε για σεξισμό στη λογοτεχνία το μυαλό μας συνήθως πη...
02/11/2026

"Σεξιστικά στερεότυπα στη ροζ λογοτεχνία", της Εύας Στάμου

Όταν μιλάμε για σεξισμό στη λογοτεχνία το μυαλό μας συνήθως πηγαίνει σε άντρες συγγραφείς που αναπαράγουν δημοφιλείς σεξιστικές αντιλήψεις και παρουσιάζουν τις ερωτικές σχέσεις με τρόπο παρωχημένο - η πραγματικότητα όμως είναι αρκετά πιο σύνθετη.

Στις μέρες μας σημειώνεται παγκοσμίως εμπορική επιτυχία βιβλίων που ασχολούνται σχεδόν αποκλειστικά με το θέμα του έρωτα ακολουθώντας κάποιες απλές συνταγές. Στις αγγλόφωνες χώρες χρησιμοποιείται για τα αναγνώσματα που εστιάζουν στα θέματα των ερωτικών σχέσεων αναπαράγοντας ρομαντικά στερεότυπα, ο όρος Ροζ Λογοτεχνία (Pink Lit.) Στα ρομάντζα της παραλογοτεχνίας που είναι στην πλειονότητά τους γραμμένα από γυναίκες και απευθύνονται κυρίως σε γυναικείο κοινό, ο έρωτας προβάλλεται με τρόπο μονοδιάστατο και απλοϊκό ως το μέσο που θα λύσει μαγικά όλα τα προβλήματα της ηρωίδας, οδηγώντας την στην απόλυτη ευτυχία.

Mπορεί να μην το συνειδητοποιούμε αλλά, όπως αναφέρω στο δοκίμιό μου Η επέλαση της ροζ λογοτεχνίας (Gutenberg, 2013), η εξάπλωση της ροζ λογοτεχνίας συμβάλλει στην υιοθέτηση συντηρητικών, σεξιστικών ιδεών από εκατομμύρια γυναίκες. Τα ροζ βιβλία αποτελούν τμήμα μιας ευρύτερης κουλτούρας που στοχεύει το γυναικείο κοινό μαζί με τα περιοδικά μόδας, τα βιβλία αυτοβοήθειας, τις τηλεοπτικές εκπομπές της πρωινής ζώνης, και τις ρομαντικές κομεντί: όλα αυτά είναι προϊόντα της ροζ κουλτούρας και αποτελούν εξαιρετικά επιτυχημένους τρόπους διάδοσης νέο-φιλελεύθερων κοινωνικών και οικονομικών ιδεών, σύμφωνα με τις οποίες ο παραδοσιακός φεμινισμός έχει ξεπεραστεί αφού υποτίθεται πως πλέον κάθε γυναίκα είναι ελεύθερη να επιλέγει αδέσμευτα και να καταναλώνει απρόσκοπτα ό,τι προτιμά από τα διάφορα life styles που προσφέρει απλόχερα ο σύγχρονος καπιταλισμός.

Η νεαρή γυναίκα καριέρας που πριν καταλήξει στο γάμο απολαμβάνει μια σειρά από ερωτικές σεξουαλικές περιπέτειες, ένα ‘υπόδειγμα’ που διαδόθηκε κατά το κλείσιμο του 20ου αιώνα στη ροζ αφηγηματογραφία, αποτελεί πλέον παγκόσμιο πρότυπο λογοτεχνικής ηρωίδας . Μπορεί η πρώτη μας εντύπωση να είναι ότι πρόκειται για ένα σχήμα προοδευτικό ή απελευθερωτικό για τη γυναίκα, μα στην ουσία μιλάμε για την πιο συνηθισμένη, συντηρητική επιλογή αφού ο στόχος της ηρωίδας σε αυτού του είδους τα αναγνώσματα είναι πάντα ο «καλός γάμος». Ένα παράδειγμα ενός ιδιαιτέρως επιτυχημένου ροζ προϊόντος που ακολουθεί ακριβώς αυτό το καλούπι είναι το γνωστό σε όλες μας βιβλίο «Το Σεξ και η Πόλη» (S*x and the city, Candace Bushnell, 1996) που στη συνέχεια έγινε τηλεοπτικό σήριαλ και πέρασε και στον κινηματογράφο.

Η ροζ λογοτεχνία γνωρίζει πρωτοφανή επιτυχία από τη Λατινική Αμερική ως την Ιαπωνία και από την Ινδία έως την Ανατολική Ευρώπη. Η Κίνα έχει προστεθεί τις δύο τελευταίες δεκαετίες στις χώρες όπου το γυναικείο αναγνωστικό κοινό καταναλώνει ακόρεστα ροζ βιβλία.

Η αντίληψη ότι τα ροζ βιβλία στοχεύουν μόνο γυναίκες χαμηλής οικονομικής ‘επιφάνειας’ δεν επαληθεύεται στις μέρες μας από τα δεδομένα της αγοράς. Η αλήθεια είναι ότι κατά τον 18ο αιώνα όπου άρχισαν να παράγονται συστηματικά, τα ρομάντζα απευθύνονταν σε εργαζόμενες κοπέλες που δεν είχαν καλή εκπαίδευση, δεν είχαν πάντα την ευκαιρία να τελειώσουν το σχολείο – σε κορίτσια που δούλευαν σε βιοτεχνίες, εργοστάσια, ή ως παραδουλεύτρες και είχαν μεγάλη ανάγκη να πιστέψουν ένα παραμύθι και να ελπίζουν ότι ως δια μαγείας ένας άντρας θα αλλάξει από τη μια μέρα στην άλλη τη ζωή τους.

Σήμερα όμως η έρευνα μας δείχνει ότι η ερωτική παραλογοτεχνία απευθύνεται εμπορικά σε όλες τις γυναίκες, -η επιθετική διαφήμιση έχει φροντίσει για αυτό- με αποτέλεσμα γυναίκες κάθε ηλικίας, φυλής, καταγωγής, σεξουαλικότητας, κοινωνικής τάξης, επαγγελματικής κάστας, μόρφωσης και ιδεολογίας να διαβάζουν συστηματικά ροζ παραλογοτεχνία.

Για να δούμε όμως πως μπορούμε να ξεχωρίσουμε τα λογοτεχνικά από τα παραλογοτεχνικά κείμενα.

1. Ένας γενικός κανόνας είναι ότι εξετάζουμε τη γλώσσα που στην περίπτωση της παραλογοτεχνίας είναι ακαλλιέργητη, αδούλευτη, πρόχειρη, γεμάτη κλισέ εκφράσεις- με άλλα λόγια δεν είναι λογοτεχνική. Πρόκειται επίσης για κείμενα που συνήθως αποτελούνται από μακροσκελείς έως ακατάσχετους, και προχειρογραμμένους διαλόγους.

2. Στην καλή λογοτεχνία ο έρωτας παρουσιάζεται δίχως ωραιοποίηση, απογυμνωμένος από κληρονομημένες φαντασιώσεις ολοκληρωτικής ευτυχίας που στηρίζονται σε σεξιστικές αντιλήψεις για το τι είναι ικανή αλλά και τι οφείλει να κάνει μια γυναίκα που αναζητά σύντροφο. Ο έρωτας απεικονίζεται αντίθετα με τις δυσκολίες του, τα αδιέξοδα, τις εξαρτήσεις και τις ματαιωμένες προσδοκίες. Εκεί που η παραλογοτεχνία λειτουργεί σαν επικίνδυνο ηρεμιστικό που εμποδίζει τις αναγνώστριες να κατανοήσουν όχι μόνο την πραγματικότητα αλλά και τον ίδιο τους τον εαυτό, η λογοτεχνία αφυπνίζει συμβάλλοντας με τον τρόπο της στον αγώνα υπέρ της γυναικείας χειραφέτησης.

3. Ένα από τα πιο συχνά επαναλαμβανόμενα σεξιστικά στερεότυπα στην παραλογοτεχνία είναι η φυσικοποίηση, ακόμα και η ωραιοποίηση του υποτιθέμενου αγεφύρωτου χάσματος ανάμεσα στο γυναικείο και το αντρικό φύλο. Ο άντρας παρουσιάζεται στα βιβλία αυτά ως το απόλυτο μυστηριώδες «άλλο» που η γυναίκα αναλαμβάνει να πλησιάσει, να ερμηνεύσει τη συμπεριφορά του, να κατανοήσει τις ανάγκες και τις επιθυμίες του, και να τον αλλάξει υποτίθεται προς όφελός του, ή έστω προς όφελος της σχέσης.

Στην καλή λογοτεχνία, αντιθέτως, ο άντρας παρουσιάζεται με τις αδυναμίες, τις ανασφάλειες , τα ψυχικά του τραύματα, όπως και η γυναίκα. Εδώ οι έντονες διαφορές στη συμπεριφορά μεταξύ γυναικών και ανδρών πηγάζουν περισσότερο από τη διαφορετική κοινωνικοποίηση που έχουν υποστεί τα κορίτσια και τα αγόρια και λιγότερο από τη βιολογία.

4. Στη ροζ παραλογοτεχνία ο τρόπος με τον οποίο κατασκευάζεται η γυναικεία ταυτότητα είναι προβληματικός καθώς η γυναίκα ετεροπροσδιορίζεται: η ευτυχία της, η κοινωνική επιβεβαίωση, η αξία της η ίδια είναι άμεσα συνδεδεμένα με την ικανότητά της να βρει και να κρατήσει έναν αξιόλογο άντρα. Η κατάκτηση του εκλεκτού της με όπλα την ομορφιά, την καλοσύνη, την ανιδιοτέλεια και τις υψηλές ηθικές αξίες της ηρωίδας δεν είναι καθόλου εύκολη. Στην εποχή μας είναι αναμενόμενο η γυναίκα να έχει ερωτικές εμπειρίες πριν τον γάμο, οπότε η ηρωίδα δεν μπορεί πλέον να προσφέρει την αγνότητά της όπως στο παρελθόν, οπότε η σύγχρονη σταχτοπούτα μας θα πρέπει να πείσει τον πρίγκιπά της ότι δεν τον θέλει για την περιουσία ή την κοινωνική του θέση, αλλά γιατί τον ερωτεύθηκε, θα πρέπει δηλαδή να αποδείξει την ειλικρίνεια των προθέσεών της.

Ας μην ξεχνάμε ότι σύμφωνα με τα ροζ αναγνώσματα ο ιδανικός άντρας πρέπει να συγκεντρώνει μια σειρά από ξεχωριστά προσόντα- να είναι όμορφος, πανέξυπνος, δυναμικός, οικονομικά ευκατάστατος, γενναιόδωρος, επιτυχημένος επαγγελματικά, γοητευτικός, αθλητικός, δεινός εραστής αλλά πιστός. Με άλλα λόγια δεν είναι εύκολη υπόθεση να εντοπίσεις και να προσελκύσεις έναν τέτοιο άντρα. Προκειμένου λοιπόν να αποκτήσει η ηρωίδα αυτό το ‘έπαθλο’ θα χρειαστεί να ανταγωνιστεί και να κερδίσει με θεμιτά και αθέμιτα μέσα τις άλλες γυναίκες.

5. Κάθε άλλη γυναίκα σε αυτού του τύπου τα Άρλεκιν είναι σχεδόν πάντα εχθρός, μια ανταγωνίστρια που πρέπει να βγει από τη μέση. Η ηρωίδα έχει συνήθως μία ή δύο πιστές φίλες και οι υπόλοιπες γυναίκες είναι αδίστακτες αντίζηλοι που της βάζουν εμπόδια που πρέπει να υπερπηδήσει ώστε να καταφέρει να βρεθεί δίπλα στον άντρα των ονείρων της. Οι έννοιες αλληλεγγύη και φεμινισμός είναι απαγορευμένες στα ροζ αναγνώσματα, καθώς ο ανταγωνισμός θεωρείται μέρος της γυναικείας φύσης και όχι κοινωνική κατασκευή. Τα παραλογοτεχνικά βιβλία, άλλωστε, είναι γεμάτα σεξιστικά στερεότυπα: η κακιά πεθερά, η σέξι διαβολική αντίπαλος, η ασχημούλα, ζηλιάρα αδερφή, συνάδελφος ή φίλη που θα προδώσει την πρωταγωνίστρια αλλά και η πιστή φίλη που θα της σταθεί μέχρι το τέλος. Έχουμε δηλαδή να κάνουμε με καρικατούρες ηρώων καλών ή κακών χωρίς ενδιάμεσες αποχρώσεις.

6. Να προσθέσω επίσης ότι η ροζ λογοτεχνία προωθεί συστηματικά τον ετεροφυλόφιλο τρόπο ζωής και τον έγγαμο βίο αγνοώντας τις γυναίκες διαφορετικής σεξουαλικότητας που είναι παραγκωνισμένες.

7. Η ροζ παραλογοτεχνία ασχολείται πολύ με το σώμα με την έννοια ότι οι σελίδες των ροζ αναγνωσμάτων είναι γεμάτες από επιφανειακές περιγραφές σωμάτων: μαθαίνουμε πόσο νέο, όμορφο, γυμνασμένο, ηλιοκαμένο, καλοντυμένο, σέξι είναι το σώμα των ηρώων και των ηρωίδων μας, χωρίς να γίνονται αναφορές στην ουσία της σωματικής εμπειρίας, στον τρόπο για παράδειγμα που μια γυναίκα βιώνει το γήρας, τη φυσική φθορά, την ερωτική επιθυμία ή έστω στους τρόπους με τους οποίους επηρεάζεται ένα γυναικείο σώμα από την εγκυμοσύνη, την εμμηνόπαυση ή τη χρόνια ασθένεια.

Στη καλή λογοτεχνία οι ηρωίδες δεν διεκδικούν τον άντρα αλλά την αυτονομία τους. Η πορεία τους προς την αυτογνωσία περνά μέσα από τη ρήξη με τις κοινωνικές προσδοκίες, την αποδοχή των βαθύτερων επιθυμιών τους, την αναγνώριση των λαθών και των παθών τους, το συναισθηματικό ρίσκο, τον πειραματισμό όσον αφορά τη σεξουαλικότητά τους, την προσπάθεια κατάρριψης των έμφυλων στερεοτύπων, τη γυναικεία αλληλεγγύη.

Η σχέση της ηρωίδας με το σώμα της και τον χρόνο που περνά αντιμετωπίζεται με ειλικρίνεια και ρεαλισμό. Οι περιγραφές δεν παραμένουν επιδερμικές, όπως στη ροζ παραλογοτεχνία. Η ερωτική επιθυμία, ο φόβος της φθοράς και οι ψυχοσωματικές εκδηλώσεις τους δεν αγνοούνται, ούτε θεωρούνται ταμπού, μετατρέπονται αντίθετα στο εργαλείο με το οποίο η συγγραφέας θα προσεγγίσει και θα αναλύσει τους χαρακτήρες.

Και με αυτό τον τρόπο η αληθινή λογοτεχνία προσφέρει στη σύγχρονη αναγνώστρια όλα αυτά που απουσιάζουν από την παραλογοτεχνία: την ανατροπή των σεξιστικών στερεοτύπων, την κοινωνική ευαισθησία, την αίσθηση ύπαρξης μιας κοινότητας γυναικών με κοινά γνωρίσματα και ενδιαφέροντα, κοινές διεκδικήσεις και αγώνες, και φυσικά το ψυχολογικό βάθος των χαρακτήρων.

Πολύ απλά η καλή λογοτεχνία αποτελεί το ισχυρότερο αντίδοτο στον αβαθή και πρόχειρο τρόπο με τον οποίο η παραλογοτεχνία παρουσιάζει τις ανθρώπινες σχέσεις και στις σεξιστικές αντρικές και γυναικείες καρικατούρες που προωθεί ως πρότυπα έμφυλης συμπεριφοράς.



Η Εύα Στάμου είναι πεζογράφος, ψυχοθεραπεύτρια και Δρ. ψυχολογίας. Μυθιστορήματά της έχουν μεταφραστεί στα ιταλικά και αραβικά και διηγήματά της στα αγγλικά, γαλλικά, δανικά, ιταλικά και λιθουανικά. Έχει γράψει τέσσερα μυθιστορήματα, τρεις συλλογές διηγημάτων (η μία υποψήφια του βραβείου Διαβάζω) και δυο δοκιμιακά βιβλία. Αρθρογραφεί στην Athens Voice, τη Book Press και την Athens Review of Books.

Περισσότερα:

ΔΙΚΤΥΟ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΜΦΥΛΗΣ ΒΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΩΝ

"Κάθε άλλη γυναίκα σε αυτού του τύπου τα Άρλεκιν είναι σχεδόν πάντα εχθρός, μια ανταγωνίστρια που πρέπει να βγει από τη ...
01/11/2026

"Κάθε άλλη γυναίκα σε αυτού του τύπου τα Άρλεκιν είναι σχεδόν πάντα εχθρός, μια ανταγωνίστρια που πρέπει να βγει από τη μέση. Η ηρωίδα έχει συνήθως μία ή δύο πιστές φίλες και οι υπόλοιπες γυναίκες είναι αδίστακτες αντίζηλοι που της βάζουν εμπόδια που πρέπει να υπερπηδήσει ώστε να καταφέρει να βρεθεί δίπλα στον άντρα των ονείρων της. Οι έννοιες αλληλεγγύη και φεμινισμός είναι απαγορευμένες στα ροζ αναγνώσματα, καθώς ο ανταγωνισμός θεωρείται μέρος της γυναικείας φύσης και όχι κοινωνική κατασκευή. Τα παραλογοτεχνικά βιβλία, άλλωστε, είναι γεμάτα σεξιστικά στερεότυπα: η κακιά πεθερά, η σέξι διαβολική αντίπαλος, η ασχημούλα, ζηλιάρα αδερφή, συνάδελφος ή φίλη που θα προδώσει την πρωταγωνίστρια αλλά και η πιστή φίλη που θα της σταθεί μέχρι το τέλος. Έχουμε δηλαδή να κάνουμε με καρικατούρες ηρώων καλών ή κακών χωρίς ενδιάμεσες αποχρώσεις."

*από την ομιλία "Σεξιστικά στερεότυπα στη ροζ λογοτεχνία", της Εύα Στάμου στο Φεστιβάλ "Η Φωνή της". Oλόκληρη η ομιλία στον παρακάτω σύνδεσμο.

*photo Giuseppe Palmisano

https://gynaikessyggrafeis.blogspot.com/?fbclid=IwY2xjawVTbkZleHRuA2FlbQIxMQBwZG9mBWJyaWQRMU1FUWxIWkJXWFBrZDJQcHpzcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEfWouFbwRwOqkRu297IhYEDXZpMRTmbGkAx_0JFjRZA48B29IaliNYndJnrVo_aem_yI47TigPlFIxP3WtoqDjkA

«Η ανατροπή του σεξισμού μεσ’ από τη λογοτεχνία», της Ελένης Καρρά.                                                     ...
31/10/2026

«Η ανατροπή του σεξισμού μεσ’ από τη λογοτεχνία», της Ελένης Καρρά.

Πώς άλλαξε ο τρόπος που διαβάζουμε τη λογοτεχνία - πατριαρχία, σεξισμός και μικρές (ή μεγάλες) λογοτεχνικές ανατροπές
ή,
πώς μπορεί η βοσκοπούλα Μαρθέλα να είναι πιο ανατρεπτική από τον Μπάροουζ.

Για πολλές γυναίκες, ο κόσμος, οι σκέψεις, τα λεγόμενα «κοσμοείδωλά» μας έχουν διαμορφωθεί σε μεγάλο βαθμό μες από τη λογοτεχνία. Με αφορμή λοιπόν το φεστιβάλ της ΦΩΝΗΣ της, και το θέμα αυτού του πάνελ – σεξισμός και λογοτεχνία – ξανακοίταξα, υπ’ αυτό το πρίσμα, τα λογοτεχνικά κύματα που με συνεπήραν από τότε που πρωτοήρθα σε επαφή με τα βιβλία. Τον τρόπο με τον οποίο υιοθέτησαν, αναπαρήγαγαν ή, πολύ πιο σπάνια, ανέτρεψαν τον κυρίαρχο λόγο της πατριαρχίας που ήταν (και είναι ακόμα, αλλά με μερικές ρωγμές πλέον) πανίσχυρος και δεδομένος. Έχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι διάφορα, υποτίθεται αντισυμβατικά, λογοτεχνικά και καλλιτεχνικά ρεύματα αμφισβήτησαν εξουσίες και συμβάσεις, την ίδια ώρα που αναπαρήγαγαν μια από τις πιο διαχρονικές, εκείνη της πατριαρχίας.

Ήδη από τον 17ο αιώνα, ένας Γάλλος ιερέας, φιλόσοφος και συγγραφέας έγραφε, μεταξύ άλλων, ότι ασκεί κριτική στην αντρική ανωτερότητα γιατί αποτελεί την πιο βαθιά κοινωνική προκατάληψη και αν αυτή μπορεί να ανατραπεί, τότε θα ακολουθήσουν και όλες οι υπόλοιπες. Αλλά θα επανέλθω σ’ αυτόν πιο κάτω.

Συνειδητοποίησα λοιπόν ότι, στα λογοτεχνικά ρεύματα που με γοήτευσαν και με τα οποία περισσότερο ταυτίστηκα, όπως οι υπερρεαλιστές, οι μπίτνικς ή/και άλλα κείμενα της αντεργκράουντ κουλτούρας, συνέβαινε αυτό που παρατηρούσε η μητέρα μου, αριστερή αγωνίστρια και πρωτοπόρα φεμινίστρια της εποχής της, με τους αριστερούς συντρόφους: επανάσταση, ανατροπή, αντισυμβατικότητα: ναι, αλλά για τους άντρες. Με τις γυναίκες να παραμένουν σε δεύτερη μοίρα – μούσες, ερωμένες, «κομπάρσοι». Συγγραφείς γοητευτικοί και ανατρεπτικοί, από τον Κέρουακ μέχρι τον Μπάροουζ κι από τον Χένρι Μίλερ μέχρι τον Ναμπόκοφ, συνέβαλλαν σε μια εσωτερική σύγχυση. Παρένθεση: σκέφτηκα, αφού ολοκλήρωσα το γράψιμο αυτής της ομιλίας, τον Μπάροουζ. Κάποτε έγραφα μια στήλη σε έναν λογοτεχνικό ιστότοπο, την οποία είχα ονομάσει Naked lunch press – από το Γυμνό Γεύμα του Μπάροουζ. Τον οποίο τόσο πολύ διαβάζαμε, και με τόση αμεριμνησία σχολιάζαμε, γελώντας, το πόσο ακραίος και εξγραβαγκάν ήταν και το πώς είχε σκοτώσει τη γυναίκα του παίζοντας τον Γουλιέλμο Τέλλο!!! (μη πιάσουμε τον Αλτουσέρ και το τόσο δυστυχώς επίκαιρο ζήτημα των γυναικοκτονιών …) Τι σήμαινε λοιπόν, στη δεκαετία του ΄80 για μια γυναίκα που τότε ενηλικιωνόταν, να κτίζει τον εσωτερικό της κόσμο διαβάζοντας, πχ, Μπουκόφσκι;

Φυσικά, δεν ήταν όλοι … «μπουκόσφκηδες» - μπορούσες να πέσεις και σε φράσεις όπως η ακόλουθη – από το Κόκκινο Χορτάρι του Μπορίς Βιαν:

«Θα θέλατε να φέρεστε στις γυναίκες όπως θα έπρεπε να τους φέρονται εάν δεν είχαν διαμορφωθεί από ολόκληρους αιώνες υποτέλειας».

Πάντα όμως, η «σοβαρή λογοτεχνία» ήταν εκείνη που είχε γραφτεί από τους άντρες. Ακόμα κι όταν, όπως στην περίπτωση της πάπισσας Ιωάννας, ο Ροΐδης αμφισβητούσε με κάποιον τρόπο τα έμφυλα στερεότυπα, οι «πάπες» που προβάλλονταν από τον λογοτεχνικό κανόνα ήταν άντρες, και με τη δική τους ματιά ταυτιζόμασταν.

Τις τελευταίες δεκαετίες όμως, χάρη στο διογκούμενο φεμινιστικό κίνημα, τις σπουδές φύλου κλπ, καθώς το ενδιαφέρον στρέφεται όλο και περισσότερο στις φωνές εκείνες που ξέφευγαν από τον αντρικό κανόνα, άρχισε να αναζωπυρώνεται το ενδιαφέρον για ανατρεπτικές γυναίκες συγγραφείς όπως η Βιρτζίνια Γουλφ, και επίσης, άρχισαν να ανακαλύπτονται και να μεταφράζονται όλο και περισσότερο άλλες, λιγότερο γνωστές, σημαντικές και πρωτοπόρες για την εποχή τους συγγραφείς, όπως - για να αναφέρω κάποιες από τις αγαπημένες μου - η Κέιτ Σοπέν (1850-1904), η Λεονόρα Κάριγκτον (1917-2011), η Κάρσον Μακ Κάλερς (1917-1967), ή η Κλαρίσε Λισπέκτορ (1920-1977). Όλες γεννημένες μεταξύ 1850 και 1920.

Πέρα όμως από τις γυναικείες φωνές, που αποτελούν μια ξεχωριστή θεματική, έχει ίσως ενδιαφέρον να δει κανείς πώς αντιμετώπισαν το θέμα των φύλων οι μεγάλοι κλασικοί συγγραφείς, ξεκινώντας από τους πατέρες του σύγχρονου δυτικού μυθιστορήματος, Σαίξπηρ και Θερβάντες. Ενώ για τον Σαίξπηρ, μπορεί κανείς να πει ότι γενικά, αναπαρήγε τα έμφυλα στερεότυπα της εποχής του, αν και καμιά φορά, υπονομεύοντάς - τα, ο Δον Κιχώτης του Θερβάντες έχει χαρακτηριστεί ως «πρωτό – φεμινιστικό» (πολύ πριν υπάρξει, φυσικά, ο όρος) έργο.

Ο μονόλογος της βοσκοπούλας Μαρθέλας (Κεφάλαιο 14, Πρώτος Τόμος), θεωρείται ένα από τα πρώτα και πιο δυναμικά κείμενα γυναικείας χειραφέτησης της νεότερης ευρωπαϊκής πεζογραφίας. «Γεννήθηκα ελεύθερη και για να μπορέσω να ζήσω ελεύθερη, διάλεξα τη μοναξιά των κάμπων», λέει η Μαρθέλα, εξηγώντας γιατί δεν ευθύνεται για τον θάνατο του Γρισόστομο, που την ερωτεύτηκε παράφορα αλλά τον οποίο η ίδια δεν αγαπούσε. «Όποιος με λέει θεριό και βασιλίσκο, ας μ’ αποφεύγει σαν κάτι επιζήμιο και κακοποιό˙ όποιος με λέει αχάριστη, ας μη με κυνηγάει˙ όποιος αζύγωτη, μη με ζυγώνει˙όποιος άσπλαχνη, ας μη μ’ ακολουθεί˙γιατί αυτό το θεριό, αυτός ο βασιλίσκος, αυτή η αχάριστη, η άσπλαχνη κι αζύγωτη δεν πρόκειται ποτέ να τους αναζητήσει, να τους κυνηγήσει, να τους ζυγώσει ή να τους ακολουθήσει. (…) Αν εγώ διατηρώ την καθαρότητά μου συντροφιά με τα δέντρα, γιατί να επιθυμεί να την χάσω συντροφιά με τους ανθρώπους; Όπως ξέρετε, έχω δικά μου πλούτη και δεν εποφθαλμιώ τα ξένα˙ είμαι και ζω ελεύθερη, και δεν μου αρέσει να υποτάσσομαι». (το απόσπασμα είναι από το «Δον Κιχώτε ντε λα Μάντσα» στην εξαιρετική μετάφραση της Μελίνας Παναγιωτίδου, εκδ. Εστία).

Έκτοτε, και σε όλο τον δυτικό κόσμο, μολονότι η λογοτεχνία κάθε χώρας αντανακλούσε γενικά τα πατριαρχικά συστήματα της εποχής της, υπήρξαν πάντα λαμπρές εξαιρέσεις και συγγραφείς που άρθρωσαν έναν διαφορετικό λόγο, σε εποχές όπου όλοι ξέρουμε ποια ήταν η θέση της γυναίκας. Εντυπωσιακό παράδειγμα, στη Γαλλία, ο χαρισματικός ιερέας (τον οποίο αναφέραμε πιο πάνω) Φρανσουά Πουλέν ντε λα Μπαρ, καρτεσιανός φιλόσοφος και συγγραφέας, που έζησε τον 17οο αιώνα και έγραψε, το 1673, το «Για την ισότητα των δυο φύλων» (De l'égalité des deux sexes). Μεταξύ άλλων, ο ντε λα Μπαρ είχε γράψει ότι «το μυαλό δεν έχει φύλο» (φράση την οποία ωστόσο είχε ήδη διατυπώσει νωρίτερα μια γυναίκα, η αλχημίστρια, χημικός και ιατρός Μαρί Μερντράκ).

Τον ντε λα Μπαρ έβγαλε από την αφάνεια, ποια άλλη; Η Σιμόν ντε Μποβουάρ, που χρησιμοποιεί μια άλλη φράση του - «Όλα όσα έχουν γραφτεί από τους άνδρες για τις γυναίκες πρέπει να θεωρηθούν ύποπτα, διότι οι άνδρες είναι ταυτόχρονα δικαστές και διάδικοι» - ως μότο στο Δεύτερο Φύλο. Στο ίδιο αυτό βιβλίο ορόσημο, η Μπωβουάρ μελετά τον «μύθο της γυναίκας σε 5 συγγραφείς» (Μοντερλάνο, Λώρενς, Κλωντέλ, Μπρετόν, Σταντάλ). Στο ίδιο βιβλίο, η Μπωβουάρ αναφέρει και την Κριστίν ντε Πιζάν (1364 - 1430), Ιταλίδα συγγραφέα του ύστερου Μεσαίωνα, που υπηρέτησε ως αυλική συγγραφέας και θεωρείται η πρώτη Ευρωπαία επαγγελματίας λογοτέχνιδα, και για την οποία η Μπωβουάρ γράφει ότι «ήταν η πρώτη φορά που βλέπουμε μια γυναίκα ν’ αναλαμβάνει την υπεράσπιση των ομοφύλων της». Στην εποχή της, η Πιζάν ήταν πολύ γνωστή και είχε μεγάλη φήμη.

Επειδή όμως οι σπίθες ανατροπής του σεξισμού μέσα από τη λογοτεχνία, δεν αποτελεί αποκλειστικότητα της Δύσης, θα ήθελα να κλείσω την ομιλία μου με μια Κινέζα ποιήτρια και επαναστάτρια, την Κιου Τζιν (1875–1907), που έζησε στο τέλος του 19ου αιώνα, βασανίστηκε και εκτελέστηκε σε ηλικία 31 ετών για την επαναστατική της δράση. Η Κιου Τζιν έγραψε ενάντια στα δεσμά των παραδοσιακών κινεζικών εθίμων (όπως το δέσιμο των ποδιών) και υπέρ της γυναικείας χειραφέτησης. Θα κλείσω λοιπόν με δυο ποιήματά της, που μετέφρασα γι αυτή την ομιλία, από τα αγγλικά:

Αντανακλάσεις

γράφτηκε στη διάρκεια ταξιδιού στην Ιαπωνία

Ήλιος και φεγγάρι δίχως φως. Σκοτεινιασμένη γη και ουρανός.

Ποιος μπορεί να ανυψώσει τον βυθίζοντα κόσμο των γυναικών;

Τα κοσμήματά μου ενεχυρίασα για να ταξιδέψω στα ανοιχτά πελάγη,

άφησα τα παιδιά μου πέρασα την Πύλη του Νεφρίτη.

Λύνοντας τα δεμένα πόδια μου για ν’ αποτινάξω τα φαρμάκια μιας χιλιετίας,

ξύπνησα το πνεύμα των γυναικών, εκατοντάδες άνθη, ανθισμένα.

Ω, το έρημο αυτό μαντηλάκι το φτιαγμένο από γοργονόπλεκτο μετάξι,

μισοβουτηγμένο στο αίμα και στο δάκρυ.



Απάντηση σε ίδιο ρυθμό και στίχο

για τον Ισί-κουν, έναν Ιάπωνα φίλο

Μην το λες πως οι γυναίκες δεν μπορούν να γίνουν ηρωϊδες:

μόνη μου καβάλησα τους ανέμους ανατολικά, για δέκα χιλιάδες λεύγες.

Οι ποιητικοί μου στοχασμοί έπλευσαν μεταξύ ουρανού και θάλασσας,

με όνειρο τα τρία ιαπωνικά νησιά, εύθραυστο νεφρίτη στο φεγγαρόφωτο.

Θρηνώντας τις μπρούτζινες καμήλες, φρουρούς στις πύλες του παλατιού,

ένα πολεμικό άτι ατιμάστηκε, κι ούτε μια μάχη δεν έχει ακόμα κερδηθεί.

Καθώς η καρδιά μου σκίζεται από οργή για της πατρίδας μου τον πόνο,

πώς να μείνω, ξένη σε ξένο τόπο, ν’ απολαμβάνω τους ανοιξιάτικους ανέμους;



Η Ελένη Καρρά είναι συγγραφέας, δημοσιογράφος και μεταφράστρια.

Το κείμενο είναι από ομιλία της με τίτλο «Η ανατροπή του σεξισμού μεσ’ από τη λογοτεχνία», για το Φεστιβάλ του Δικτύου Γυναικών Συγγραφέων κατά της βίας και των γυναικοκτονιών «η φωνή της» (26 Σεπτεμβρίου 2026). Περισσότερα:

ΔΙΚΤΥΟ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΜΦΥΛΗΣ ΒΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΩΝ

Address

Οικονόμου 6, Εξάρχεια
Athens

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Η Φωνή της posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The Organization

Send a message to Η Φωνή της:

Shortcuts

Share