ACV Lokale Besturen Oost-Vlaanderen

06/11/2026

Een mens is geen kostenpost. En onze samenleving is geen aandeelhoudersvergadering.

Hoeveel kost een mens? Hoeveel brengt iemand nog op? En zou wie meer betaalt ook meer te zeggen moeten krijgen? Ik heb lang getwijfeld of ik dit zou schrijven. Want door te reageren, geef ik nog meer aandacht aan uitspraken en ideeën die van de pot gerukt zijn. Toch heb ik besloten het te doen. Omdat ik zulke ideeën niet zomaar wil laten passeren. Sommige dingen vragen om tegenspraak, niet om stilzwijgen.

Industrieel Roland Duchâtelet wees in ‘De Tafel van Ruben’ op de kosten van het laatste levensjaar, tijdens een discussie over de begroting en de RSZ-korting voor profvoetballers. Hij stelde dat mensen die heel oud zijn en liever zouden sterven, toch nog medicatie en operaties krijgen, en koppelde die discussie aan de zoektocht naar besparingen. Daarmee maakt hij zijn cirkel rond: een paar maand geleden pleitte Duchâtelet er voor om het verbod op kinderarbeid af te schaffen.

Eerder deze week pleitte KU Leuven-hoogleraar Alain Verbeke in De Standaard voor meervoudig stemrecht voor wie meer belastingen betaalt. Twee verschillende discussies, over zorg en over democratie, die voor mij dezelfde fundamentele vraag oproepen.

Ik vind het verontrustend wanneer die economische meetlat wordt bovengehaald om over menselijke waardigheid en democratische rechten te spreken. Alsof zorg iets is wat je moet blijven verdienen. Alsof je stem zwaarder mag wegen naarmate je portefeuille dikker is.

Voor mij raken die redeneringen aan dezelfde fundamentele vraag: zijn mensen gelijkwaardig, of telt de ene mens meer dan de andere?

Over waardige zorg aan het levenseinde moeten we zorgvuldig kunnen praten. Met de wensen, de levenskwaliteit en de autonomie van de patiënt centraal. Maar dat is iets helemaal anders dan het levenseinde benaderen als een besparingsmogelijkheid.

En democratie? Die vertrekt van gelijkwaardigheid. Niet van een berekening van ieders financiële bijdrage.

Wie een groot vermogen, een indrukwekkende titel of een bekend gezicht heeft, draagt bovendien verantwoordelijkheid voor wat die publiek verkondigt. Een podium krijgen maakt een redenering nog niet menselijk of rechtvaardig. Zulke ideeën verdienen kritische tegenspraak, geen vrijblijvend applaus voor het “doorbreken van taboes”.

Een dikke portefeuille maakt je niet méér mens. Zorg nodig hebben maakt je niet minder waard.

Dat is voor mij geen detail. Dat is de samenleving waarvoor ik wil opkomen.

06/11/2026

Na koninklijk overleg is het nu tijd voor verantwoordelijkheid, rechtvaardigheid en duurzame keuzes.

De vraag blijft dezelfde: hoe bouwen we aan een sterke economie én een sterke sociale zekerheid? Het antwoord ligt niet in besparingen voor werknemers, gezinnen en gepensioneerden, maar wel in eerlijke keuzes en sterke openbare diensten die onze samenleving én economie versterken.

👉TEKEN MEE VOOR STERKE OPENBARE DIENSTEN: https://forms.cloud.microsoft/e/YTjwmiFaRU

06/11/2026

"Wie vandaag nog zegt dat er geen alternatieven zijn, wil misschien gewoon niet kijken." – Ann Vermorgen

Na het overleg van de partijvoorzitters met de koning is één ding duidelijk: de begroting op orde brengen is nodig. Maar dat kan ook zonder opnieuw werknemers, gezinnen en gepensioneerden de rekening te laten betalen.

👉 Lees het volledige persbericht via de link in de reacties.

05/11/2026

Update 05/11/2026 Hierbij link naar onze uitnodiging ludieke Pompoen soep actie op 10 november 2026 om 10 u. op Heliplein AZ Jan Palfijn Gen...

03/11/2026

01/11/2026

✨ Laten we dit weekend de tijd nemen om onze geliefden te herdenken en stil te staan bij wat écht telt. ✨

30/10/2026

📰 Koen Lowet, beleidsexpert geestelijke gezondheid bij CM, deelde in De Standaard zijn opinie over het begrotingsvoorstel om voor mensen met een psychische problematiek, zoals burn-out of depressie, na twee jaar de ziekte-uitkering stop te zetten.

Zijn belangrijkste bevindingen? Een psychische problematiek stopt niet na twee jaar. Het voorstel vertrekt vanuit een foute gedachte: psychische problemen kunnen wel degelijk langdurig zijn. Een uitkering schrappen helpt mensen niet herstellen. Snelle en toegankelijke psychologische hulp, goede begeleiding en ondersteuning bij de terugkeer naar werk wel. 💚

Mensen met een psychische problematiek fundamenteel anders gaan behandelen dan mensen met lichamelijke problematiek is niets anders dan discriminatie.

📻 Ook op Radio 1 bij De Ochtend praatte Koen over deze vorm van discriminatie, zijn gesprek kan je hier beluisteren:
https://www.vrt.be/vrtmax/luister/radio/d/de-ochtend~11-19/de-ochtend~11-39341-0/fragment~c9d6eee6-1941-4d78-890c-c45ed6cf943a/

30/10/2026

Wanneer Bart Verhaeghe ondernemerschap wil verdedigen met de waarschuwing dat we "de kachel van de welvaart niet mogen doven", verschuift hij het debat weg van de essentie. Niet ondernemerschap staat ter discussie. Wel de vraag of de steeds grotere rijkdom bij een kleine financiële elite nog in verhouding staat tot de bijdrage die diezelfde elite levert aan de samenleving.

Dat werknemers en werkgevers welvaart creëren betwist niemand. Maar het wordt problematisch wanneer succesvolle ondernemers zichzelf voorstellen als de exclusieve producenten van welvaart, terwijl ze hun succes mede opbouwen binnen een systeem dat door iedereen betaald wordt: onderwijs dat werknemers opleidt, infrastructuur die verkeer mogelijk maakt, rechtszekerheid die ondernemingen beschermt, gezondheidszorg die werknemers gezond houdt en een overheid die crisissen opvangt.

Verhaeghe suggereert dat belastingen, sociale bijdragen of vermogensheffingen een bedreiging vormen voor de welvaart. Maar hoe rechtvaardig is het dat iemand die zijn vermogen heeft opgebouwd binnen een collectief georganiseerde samenleving, zich vervolgens verzet tegen sterkere bijdragen aan datzelfde collectief?

Veel grote ondernemingen en vermogende aandeelhouders profiteren rechtstreeks of onrechtstreeks van fiscale gunstregimes, steun, infrastructuurinvesteringen, al dan niet doelmatige (!!!) subsidies en andere. Laten we dat niet vergeten.

De opbrengsten verdelen is bovendien niet iets wat pas na de groei komt. Een rechtvaardige verdeling is zelf een motor van groei. Wanneer mensen toegang hebben tot goed onderwijs, kwaliteitsvolle huisvesting, gezondheidszorg en waardig werk, komt meer talent tot bloei, stijgt de productiviteit en wordt het volledige potentieel van de samenleving benut.

Als steeds meer mensen moeite hebben om hun energiefactuur te betalen, geen betaalbare kwaliteitsvolle woning vinden of zich te pletter werken in onzekere jobs die almaar meer van hen vragen, dan is het pas echt de vraag hoe lang de kachel nog blijft branden.

Wat opvalt is dat het woord "welvaart" vaak valt, maar het woord "rechtvaardigheid" zelden. Hoeveel rijkdom kan zich aan de top concentreren zonder de samenhang in onze samenleving aan te tasten? Welke bijdrage mogen we verwachten van wie het meest profiteert? En waarom wordt elke discussie daarover onmiddellijk geframed als een aanval op ondernemerschap?

Want wie de samenleving voorhoudt dat elke bijkomende bijdrage voor de sterkste schouders een bedreiging vormt voor de welvaart, verdedigt niet ondernemerschap. Hij verdedigt een systeem waarin de voordelen aan de top worden genormaliseerd en de factuur zoveel mogelijk elders terechtkomt.

Het debat moet gaan over rechtvaardigheid. Niet over het vermeende doven van Bart Verhaeghes kachel, maar hoe we ervoor zorgen dat iedereen hout op het vuur kan leggen én mee kan genieten van de warmte.

Kunnen we daar een Afspraak over maken? :)