17/09/2026
Ons Algemene Jaarvergadering is 16 September gehou, gevolg deur verversings. Baie dankie aan almal wat dit bygewoon het.
Baie dankie aan ons voorsitster Antoinette Hauptfleisch wat haar jaarverslag met ons gedeel het.
Aangesien so baie verwante en belangstellendes nie daar kon wees nie, deel ons die toespraak hieronder:
Voorsittersrede – Algemene Jaarvergadering ACVV Huis Disa en Meiring woonstelle
Goeiedag aan almal hier teenwoordig.
Dit is vir my ’n voorreg om julle vandag by ons Algemene Jaarvergadering te verwelkom en om met julle te kan praat oor Huis Disa en die Meiring-woonstelle – plekke wat vir baie van ons veel meer as net geboue is.
Huis Disa is deel van ons gemeenskap, ons geskiedenis en ons erfenis. Dit is ’n plek waar ons as gemeenskap ons verantwoordelikheid teenoor ons bejaardes uitleef.
Maar wanneer ons vandag terugkyk op die afgelope jaar, moet ons nie net kyk na waar ons vandaan kom nie. Ons moet ook vra: Waarheen is ons op pad?
Want uiteindelik gaan ’n ouetehuis nie eerste oor geboue, syfers of projekte nie.
Dit gaan oor mense.
Dit gaan oor die mense wat hier woon en hierdie plek hulle tuiste noem. Dit gaan oor hulle veiligheid, versorging, waardigheid en lewenskwaliteit. Dit gaan daaroor dat elke inwoner moet voel: Ek behoort hier. Ek word raakgesien. Ek word gerespekteer.
Dit is daarom vir ons as bestuur ’n groot verantwoordelikheid, maar ook ’n groot voorreg, om deel te wees van hierdie gemeenskap.
Terugblik en dankbaarheid
Die afgelope jaar was, soos enige jaar, ’n jaar van hoogtepunte, maar ook van uitdagings. Ons het saam gelag en feesgevier, maar ons het ook moeilike tye beleef. Ons het nuwe dinge aangepak, probleme probeer oplos en voortdurend gekyk na maniere waarop ons die lewe vir ons inwoners kan verbeter.
Ek wil daarom vandag my opregte waardering uitspreek teenoor almal wat op een of ander manier ’n bydrae gelewer het.
Aan ons personeel: baie dankie vir julle harde werk, geduld en omgee. Om met ons ouer mense te werk vra meer as net kennis en vaardigheid. Dit vra deernis, begrip en dikwels baie geduld. Julle werk is nie altyd maklik nie en word nie altyd raakgesien nie, maar dit maak ’n besondere verskil in die lewens van ons inwoners.
Dankie dat julle daar is wanneer families nie self daar kan wees nie, en dat julle families die gemoedsrus gee dat hulle geliefdes versorg en veilig is.
Aan ons inwoners: dankie dat julle Huis Disa maak wat dit is. Elkeen van julle bring ’n eie lewensverhaal, persoonlikheid, herinneringe en wysheid saam. Dit is juis hierdie mense en hierdie stories wat van Huis Disa ’n tuiste maak.
Aan familielede en vriende van ons inwoners: dankie vir julle ondersteuning en betrokkenheid. Dit maak ’n groot verskil wanneer families betrokke bly, veral wanneer ’n geliefde se behoeftes met die verloop van tyd verander.
Ons wil ook vandag met dankbaarheid dink aan die inwoners wat ons gedurende die afgelope jaar verloor het. Elke persoon wat hier gewoon het, het ’n merk op hierdie gemeenskap gelaat. Hulle stories en herinneringe bly deel van die geskiedenis van Huis Disa.
Erfenis én verandering
Huis Disa het ’n besondere erfenis, en dit is ons verantwoordelikheid om daardie erfenis te beskerm.
Maar om ons erfenis te beskerm, beteken nie dat alles altyd dieselfde moet bly nie.
Verandering is deel van die lewe. Dit is ook deel van die toekoms van Huis Disa en Meiring woonstelle.
Verandering kan soms onsekerheid en ongemak meebring, maar dit is nodig as ons ’n volhoubare toekoms wil verseker.
Ons moet voortbou op die fondament wat oor baie jare deur toegewyde mense gelê is. Ons moet die kennis en ervaring van die verlede waardeer, maar terselfdertyd bereid wees om nuwe idees te aanvaar en anders na dinge te kyk.
Dit kan slegs gebeur wanneer daar vertroue, oop kommunikasie en ’n bereidwilligheid is om saam oplossings te vind.
Ons het nie altyd al die antwoorde nie. Maar ons kan met mekaar praat, na mekaar luister en saam vorentoe beweeg.
Ons uitdagings en finansiële volhoubaarheid
Ons moet ook eerlik wees oor die uitdagings waarvoor Huis Disa en die breër ouetehuisbedryf vandag te staan kom.
Die koste van instandhouding, kos, elektrisiteit, mediese behoeftes, personeel en algemene bedryf neem toe. Terselfdertyd moet ons steeds aan die vereistes en standaarde van die ACVV en wet op ouer persone voldoen en seker maak dat ons inwoners ’n veilige en goeie standaard van sorg ontvang.
Finansies is die slagaar van enige ouetehuis.
Daarom kan ons nie op een bron van inkomste staatmaak nie. Ons moet vorentoe kyk en nuwe maniere ondersoek om Huis Disa finansieel sterker en meer volhoubaar te maak.
Tradisionele fondsinsamelings, soos basaars en pannekoekverkopings, het steeds waarde. Hierdie fondsinsamelings gaan immers nie net oor die geld wat ingesamel word nie – dit hou Huis Disa sigbaar en verbind met die gemeenskap.
Maar ons moet ook bereid wees om anders en groter te dink.
Nuwe idees, nuwe projekte en nuwe mense kan nuwe moontlikhede skep.
En dit bring my by een van ons grootste verantwoordelikhede vir die toekoms.
Wie volg ons op?
Ons moet onsself afvra:
Wie volg ons as beheerraad op hier by Huis Disa?
Ons huidige generasie kan nie vir altyd hierdie verantwoordelikheid dra nie. Daar sal ’n dag kom wanneer ons moet terugstaan. Wie gaan dan vorentoe tree?
Die ACVV, soos baie ander organisasies, sukkel om nuwe lede en vrywilligers te werf.
Daar is tans slegs vyf ACVV-lede in Tulbagh, en hierdie vyf mense vorm die beheerraad van Huis Disa. Dit is ’n klein groepie mense vir die groot verantwoordelikheid wat op hulle skouers rus.
Ons moet daarom nuwe – en veral jonger – mense aanmoedig om betrokke te raak.
Nie noodwendig om môre op ’n beheerraad te dien nie, maar om deel te wees, te help, nuwe idees te bring en mettertyd die leisels oor te neem.
Hierdie is nie ’n statusposisie nie. Hier dien jy omdat jy omgee.
Die ACVV is gebou op ’n vrywillige model. In die verlede was daar baie mense wat hulle tyd, kennis en energie gegee het. Diegene wat besonder betrokke geraak het, het later op beheerliggame gedien.
Ons moet weer daardie kultuur van betrokkenheid bou.
Ons is tans besig om ’n vrywillige databasis saam te stel sodat ons mense kan identifiseer wat bereid is om veral met fondsinsameling te help.
Want baie hande maak ligte werk.
Die pad vorentoe
Wanneer ons na die nuwe jaar kyk, moet ons nie net vra: Wat moet ons doen? nie.
Ons moet vra:
Hoe kan ons dit beter doen?
Hoe kan ons ons inwoners se dae meer betekenisvol maak?
Hoe kan ons ons fasiliteite verbeter?
Hoe kan ons ons personeel beter ondersteun?
Hoe kan ons finansieel verantwoordelik bly?
En, baie belangrik: hoe kan ons seker maak dat elke inwoner met waardigheid, respek en deernis behandel word?
Die geboue van Huis Disa is belangrik, maar die gebou alleen is nie Huis Disa nie.
Huis Disa is die mense wat daar woon, die personeel wat daar werk en die gemeenskap wat dit ondersteun.
Ons kan nie ons verswakte bejaardes eenvoudig na ’n ander plek verskuif wanneer ’n gebou nie beskikbaar is nie. Hulle benodig ’n veilige, toegeruste plek waar hulle met waardigheid versorg kan word. Die geboue het voordurend onderhoud nodig.
Daarom glo ek:
Die gesondheid van ’n gemeenskap word gemeet aan die manier waarop hy na sy bejaardes omsien.
Ons kan sê ons is ’n goeie gemeenskap, maar uiteindelik wys ons optrede dit.
Is ons bereid om te help?
Is ons bereid om ons tyd en kennis te gee?
Is ons bereid om hande te vat wanneer dit moeilik raak?
Huis Disa het die gemeenskap nodig, maar die gemeenskap moet ook kan vertrou dat Huis Disa sy verantwoordelikheid nakom.
Daarom is goeie bestuur, deursigtigheid en oop kommunikasie so belangrik.
Vertroue word nie oornag gebou nie. Dit word oor tyd opgebou deur hoe ons optree, hoe ons kommunikeer en hoe ons saamwerk.
Ons gaan nie altyd oor alles saamstem nie. Daar sal uitdagings wees. Daar sal moeilike besluite en moeilike gesprekke wees.
Maar ek glo dat ons, met goeie samewerking, eerlikheid en wedersydse respek, vorentoe kan beweeg.
En ons moet glo dat alles ten goede sal uitwerk, met Jesus Christus as ons Leidsman.
Ons hoef nie vandag al die antwoorde vir môre te hê nie.
Maar ons moet vandag bereid wees om die fondament te lê waarop môre se generasie kan voortbou.
Slot en dank
Ten slotte wil ek weer my opregte dank uitspreek aan elke persoon wat op enige manier by Huis Disa betrokke is.
Aan ons personeel – dankie vir julle toewyding en omgee.
Aan ons inwoners – dankie vir julle vertroue en vir alles wat julle tot hierdie gemeenskap bydra.
Aan ons bestuur en beheerraad – dankie vir julle tyd, verantwoordelikheid en energie.
Aan elke vrywilliger, donateur, familielid en gemeenskapslid – dankie vir elke bydrae, groot of klein.
Want dit is juis die klein bydraes van baie mense wat uiteindelik ’n groot verskil maak.
Huis Disa is ons gemeenskap se fasiliteit.
Dit is ons verantwoordelikheid om dit te beskerm, maar ook om dit aan die volgende generasie oor te dra – sterker, volhoubaar en gereed vir die toekoms.
Laat ons daarom hande vat.
Saamwerk.
Nuwe mense betrek.
Vertroue bou.
En aanhou glo in Huis Disa en in die rol wat dit in ons gemeenskap speel.
Want baie hande maak ligte werk – en saam kan ons seker maak dat Huis Disa nog vir baie jare ’n veilige plek van sorg, waardigheid en menslikheid vir ons bejaardes bly.
Laastens wil ek net noem dat die finansiële state beskikbaar is ter insae. Ek wil u daarop wys dat dit nie verwyder of gefotografeer mag word nie.
Die uwe
Antoinette Hauptfleisch
Voorsitter
