15/10/2026
Soms raak die mens agter die organisasie ook moeg. π
Vandag het iets my behoorlik ondergekry.
Nie omdat ek nie meer wil help nie. Nie omdat ek spyt is oor Fill A Tummy nie. Maar omdat ek soms wens mense wil onthou dat daar ook 'n mΓ©ns agter hierdie organisasie is.
Ek is nie net die vrou agter Fill A Tummy nie.
Ek is 'n ma. Ek is 'n vrou. Ek is 'n juffrou. Ek het 'n gesin, wat ek reeds afskeep, 'n werk, verantwoordelikhede, my eie bekommernisse en dae waarop ek self sukkel om alles bymekaar te hou.
En iewers tussen dit alles probeer ek 'n organisasie aan die gang hou wat kos op kinders se tafels sit.
Ek doen die administrasie. Ek hanteer die boodskappe. Ek probeer skenkings kry. Ek reΓ«l, beplan, antwoord, onthou en volg op. Ek probeer seker maak dat niemand deur die krake val nie. En die waarheid is, ek doen die grootste deel hiervan alleen.
Daar is nie 'n kantoor vol mense wat die administrasie vir my doen nie. Daar is nie iemand wat elke boodskap namens my antwoord of my herhinner van elke behoefte nie. Daar is net ek, wat probeer om alles so goed moontlik te doen met die tyd, energie en hulpbronne wat ek het.
Ek help tans weekliks 42 kinders en maandeliks 35 gesinne. Dit is nie net getalle op 'n papier nie. Dit is mense. Dit is kinders wat honger is. Dit is gesinne wat swaarkry. En dit is 'n verantwoordelikheid wat ek baie ernstig opneem.
Maar weet julle wat?
Ek kan nie almal onthou nie. Ek kan nie oral wees nie. Ek kan nie elke boodskap betyds antwoord nie. En ek kan nie 24 uur van elke dag vir Fill A Tummy beskikbaar wees nie.
Dit beteken nie ek gee nie om nie.
Dit beteken nie iemand se nood is nie vir my belangrik nie.
Dit beteken nie ek het vergeet waarom ek begin het nie.
Dit beteken ek is mens.
Ek het Fill A Tummy begin omdat ek glo dat geen kind behoort honger te gaan slaap as ons iets daaraan kan doen nie. Ek doen dit omdat my hart breek vir kinders en gesinne wat swaarkry. Ek doen dit omdat ek wil help, selfs wanneer ek self nie altyd weet hoe ek alles gaan regkry nie en self hulp nodig het in my persoonlike lewe.
Maar soms voel dit asof mense so gefokus raak op wat hulle nie ontvang het nie, dat hulle vergeet van alles wat agter die skerms gebeur om hierdie organisasie aan die gang te hou.
'n Bietjie geduld. 'n Bietjie begrip. 'n Bietjie vriendelikheid.
Dit kos niks nie, maar dit kan soveel beteken.
As ek nie antwoord nie, beteken dit nie noodwendig ek ignoreer jou nie. As ek nie onthou nie, beteken dit nie jou situasie maak nie saak nie. En as ek nie alles kan doen wat van my verwag word nie, beteken dit nie dat ek nie genoeg probeer nie.
Ek probeer. Elke liewe dag.
En ja, daar is dae waarop ek wonder of mense ooit besef hoeveel agter hierdie organisasie aangaan. Hoeveel tyd, energie en emosie dit verg om iets soos hierdie aan die gang te hou, veral wanneer jy steeds jou eie lewe en verantwoordelikhede moet bestuur. Jou eie kinders die nodige liefde en aandag gee.
Ek vra nie dat iemand my jammer moet kry nie. Ek soek nie erkenning of applous nie. Ek het hierdie pad gekies omdat ek omgee.
Maar ek wens soms mense wil onthou dat die persoon wat probeer om ander se laste ligter te maak, ook haar eie laste dra.
Ek sal aanhou om my hart vir hierdie kinders en gesinne te gee. Ek sal aanhou probeer. Ek sal aanhou doen wat ek kan, met dit wat ek het.
Maar ek is ook mens. En vandag het dit net 'n bietjie meer seergemaak as gewoonlik.
Wees asseblief sag met mense. Jy weet nooit hoeveel hulle reeds probeer dra voordat jou boodskap by hulle aankom nie. π©·π
