ToekomsVenster / FutureWindow

ToekomsVenster / FutureWindow Dis geen geheim dat die tyd waarin ons leef toenemend hoe eise gaan stel nie. Die reis na en anderka Die toekoms is in God se hande, so glo ons.

Tog roep Hy ons om medewerkers te wees in die koms van sy Koninkryk. Ons bid, “soos in die hemel, so ook op die aarde”. (Matt.6:10)

Daarmee is die werksaamhede waarmee die Kerk en elke individuele gelowige moet besig wees helder en duidelik uitgespel. Iets van die toekomstige volmaaktheid - geen trane, pyn, honger, eensaamheid en vertwyfeling moet nou reeds deur ons dienswerk sigbaar gemaak word.

Ons doen dit veral waar mense nood van allerlei aard belewe. Kinders is daarvan ʼn integrale deel. Covid-19 het ons intens bewus gemaak van die kortstondigheid van die lewe. Ons moet die tyd uitkoop, terwyl dit nog dag is, skouer aan die wiel sit. (Joh.9)

Deel daarvan is om die Naam van God te respekteer en te eer. (Exod.20:7) Hy is die Vader van ons Here Jesus Christus. Die Heilige Gees rus ons toe vir ons taak op aarde. (Die Jesus Projek wat geboorte geskenk het aan Toekomsvenster het daarin diep spore getrap en selfs in Hollywood gedraai). Toekomsvenster nooi jou uit om deel te word van hierdie inisiatief. Jou gebede, betrokkenheid, ondersteuning en liefde word opreg waardeer.

01/09/2026

Dinsdag

Hoër grond
“Van die eindes van die aarde af roep ek na U, want ek voel hoe my moed my begewe. Bring my op die rots waar ek nie self kan kom nie.”
Psalm 61:3
Die pynlike gebeure in Nepal dwing ’n mens tot stilstand.
Videobeelde van die verwoestende vloed is ontstellend. Water, modder, klippe en puin vee in ’n oomblik deur gebiede en laat ’n spoor van verwoesting agter. Huise, paaie en brûe word vernietig. Mense het gesterf en baie ander word steeds vermis. Reddingspanne werk onder uiters moeilike omstandighede om mense te bereik en hulp te verleen.
Dit laat ’n mens weer besef hoe klein en weerloos ons soms teen die kragte van die natuur staan.
Ons harte gaan uit na die mense van Nepal en almal wat deur hierdie ramp geraak is.
Dit maak nie saak aan watter geloof of lewensbeskouing iemand behoort nie. Dit is mense van vlees en bloed. Mense met drome, ideale, herinneringe, geliefdes en ’n eie verhaal. En in ’n oomblik kan ’n hele lewe onherkenbaar verander.
Terwyl ek na die berigte kyk, tref een gedagte my besonder sterk. Mense in bedreigde gebiede word gewaarsku om weg te beweeg van die gevaar en na veiliger grond te gaan.
Beweeg na hoër grond.
Dit laat my d**k aan ons geloofslewe.
Daar kom tye van nood, hartseer, trauma en ontwrigting in elke mens se lewe. Dalk nie so dramaties en sigbaar soos die ramp in Nepal nie. Maar jou pyn is eg. Jou verlies is werklik. En jy moet op een of ander manier daarmee saamleef en daarvan probeer sin maak.
Die woorde:
“Beweeg na hoër grond” praat met my.
Nie omdat ons van die werklikheid wil wegvlug nie. Nie omdat geloof beteken dat ons maak asof die pyn nie bestaan nie. Maar omdat daar tye kom wanneer ons besef dat ons nie op eie krag kan bly staan nie.
Die psalmdigter ken hierdie ervaring: “Bring my op die rots waar ek nie self kan kom nie.”
Daar is plekke in die lewe waarheen jy jouself eenvoudig nie kan dra nie. Jou eie krag is nie genoeg nie. Jou planne werk nie meer nie. Die veiligheidsmaatreëls waarop jy gereken het, bied nie die sekerheid waarop jy gehoop het nie.
Ons doen natuurlik alles wat verantwoordelike mense behoort te doen. Ons beplan. Ons berei voor. Ons probeer risiko beperk. Ons maak voorsiening vir moontlike krisisse. Dit is goed en reg. Maar ons weet ook dat daar oomblikke kom wanneer selfs die beste planne nie genoeg is nie.
Dan ontdek ons weer wat dit beteken om te sê: Here, ek het U nodig.
Die “hoër grond” waarvan ek praat, is nie ’n plek waar ons bo ons probleme uitstyg en maak asof hulle nie bestaan nie. Dit is die teenwoordigheid van God. Daar bring ons ons vrees. Daar verwoord ons ons onsekerheid. Daar huil ons as dit nodig is. Daar erken ons dat ons nie alles verstaan nie en nie alles kan beheer nie. Die Psalmis praat van ’n rots — ’n plek van vastigheid wanneer alles rondom jou onseker geword het.
En miskien is dit juis wat geloof soms beteken: Nie dat die waters onmiddellik ophou styg nie. Nie dat elke probleem skielik verdwyn nie. Maar dat daar, te midde van die waters, Iemand is by wie ons kan skuil.
Jesus se dissipels het op ’n keer gevra: “Here, na wie toe sal ons gaan? U het die woorde wat ewige lewe gee.”
Wanneer die lewe oorweldigend word, bly dit ook ons vraag. Na wie toe sal ons gaan?
Mag ons nie wag totdat die waters reeds rondom ons styg voordat ons na God toe beweeg nie. Mag ons Hom ken as die rots waarop ons staan — ook wanneer ons self nie meer weet waarheen om te gaan nie. En mag ons vandag in besonder aan die mense van Nepal d**k en bid.
Here, ontferm U oor almal wat geliefdes verloor het, wat vermis word, wat beseer is en wat alles verloor het. Gee wysheid en krag aan dié wat red, soek en versorg. En wees naby aan mense vir wie die grond onder hulle voete letterlik en figuurlik verdwyn het.
Amen.

31/08/2026

Maandag

Vier die goeie
“Verder, broers, alles wat waar is, alles wat edel is, alles wat reg is, alles wat rein is, alles wat mooi is, alles wat prysenswaardig is — watter deug en lofwaardige saak daar ook mag wees — daarop moet julle julle gedagtes rig.”
Filippense 4:8
Ek vind die nuus deesdae persoonlik dikwels ontstellend en selfs vreesaanjaend. My betrokkenheid by gesprekke van allerlei aard noodsaak dat ek myself vergewis van wat plaaslik en internasionaal gebeur.
Maar soos dit dikwels met die media gaan, is dit juis die opspraakwekkende en ontstellende gebeure wat nuuswaardig is. Soms lyk dit asof mense ’n onversadigbare behoefte aan slegte nuus het. Sosiale byeenkomste, inskrywings op sosiale media, gesprekke rondom die braaivleisvuur en teetyd tussen kollegas word maklik die ideale geleentheid om van die volgende aaklige gebeurtenis te vertel. Die ongelukkige werklikheid is dat baie van hierdie verhale nie fiksie is nie. Dit is die realiteit van ’n land en ’n wêreld wat soms diep in ’n waardekrisis vasgevang lyk.
Terwyl die plaaslike verkiesing nader kom, word ’n mens byvoorbeeld toenemend bewus van politieke geweld en moorde. En die geweld op ons strate bly ’n ontstellende werklikheid.Dit is dus nie moeilik om deur die negatiewe meegesleur te word nie. Dit is menslik.
Maar terwyl ek hiermee worstel, wonder ek oor ’n proaktiewe teenvoeter vir die oorweldigende stroom van slegte nuus. Miskien wil jy hierdie eenvoudige voorstel saam met my oorweeg:
Vier elke dag iets of iemand.
Kies doelbewus ’n persoon, ’n gebeurtenis, ’n situasie of iets binne jou gemeenskap waarvoor jy dankbaar kan wees — iets wat opbouend, mooi en positief is.
Paulus skryf aan die Filippense dat ons ons gedagtes moet rig op dit wat waar, edel, reg, rein, mooi en prysenswaardig is.
Dit beteken nie dat ons ons koppe in die sand moet steek en maak asof daar nie pyn, geweld en onreg in die wêreld bestaan nie. Die nuus sorg gewoonlik self daarvoor dat ons daarvan bewus bly. Maar die slegte nuus hoef nie ons hele manier van lewe te bepaal nie. Dit hoef nie ons motivering, lewensblyheid, oortuiging, geloof en vertroue te ondermyn nie. Ons kan kies waaraan ons aandag gee.
My voorstel is eenvoudig: Bou elke dag bewustelik ’n vieringsmoment in.
Suzette en ek doen dit soms wanneer ons soggens saam bid. Ons vertel sommer vir die Here wat ons opgewonde maak en waarvoor ons dankbaar is.
En as ons die persoon raakloop, waarom sê ons dit nie vir hom of haar nie? “Ons vier vandag jou lewe. Dankie vir jou voorbeeld.Dankie vir jou deursettingsvermoë. Dankie dat jy jy is.”
D**k net aan die geleenthede-
By die werk kan ’n span of kollega erkenning ontvang. By ’n personeelbyeenkoms kan iemand se bydrae gevier word. In ’n kleingroep kan ons vra: Wie of wat kan ons vandag vier? By ’n skoolopening, in ’n gesin, tussen vriende of sommer tydens ’n gewone gesprek is daar talle geleenthede om doelbewus raak te sien wat goed is.
Miskien is dit tyd dat ons, te midde van al die dinge wat verkeerd loop, ook leer om die goeie raak te sien — en dit te benoem. Dit is immers Bybels. Ons word opgeroep om mekaar te bemoedig, lief te hê, te respekteer en op te bou.
Ek ken jou dalk nie persoonlik nie, maar ek wil sommer vandag jou tyd en aandag vier.
Dankie dat jy hierdie dagstukkie lees. Dankie dat jy saam nad**k. En dankie dat jy dit dalk met iemand anders deel.
Te midde van baie slegte nuus:
Vier vandag die goeie.

28/08/2026

Vrydag

Glo ons God nog?

2 Konings 7:2

Die adjudant, wat die vertroueling van die koning was, het vir die man van God gesê: “Dit is onmoontlik, selfs al maak die Here vensters in die hemel sodat dit nou reën.”

Ek vertel gisteraand die merkwaardige verhaal in 2 Konings 7 vir die kleinkinders.

Hulle sit grootoog en luister.

Dit is ’n verhaal wat jou van begin tot einde aangegryp hou. Die manier waarop dit uiteindelik uitspeel, is asembenewend.

Maar daar is ook ’n ernstige waarskuwing in die verhaal wat ons nie moet miskyk nie.

Samaria, die hoofstad van die Noordryk, is onder beleg.
Die Arameërs het die stad omsingel. Alle toegang is afgesny. Geen voedsel of ander voorrade kan die stad bereik nie.
Die gevolg is ’n verskriklike hongersnood.
Die situasie word so desperaat dat die koning van Israel selfs met ’n geval van kannibalisme gekonfronteer word.

Dit is ’n ontstellende gedeelte.
Hier is God se volk.
Hier is ’n stad in die uiterste nood.

Die koning is woedend en soek Elisa, die profeet. Iemand moet die skuld kry. Die koning is oortuig dat hierdie ramp van die Here af kom en hy wil nie langer wag nie.
Elisa, as die profeet van die Here, word die teiken van sy woede.
Maar dan kom daar ’n ongelooflike aankondiging.
Elisa sê dat daar teen die volgende dag op dieselfde tyd ’n oorvloed kos in Samaria sal wees.

Die koning se adjudant kan dit nie glo nie.
Selfs al sou die Here vensters in die hemel oopmaak, sê hy, hoe sou so iets moontlik wees?

En as ons eerlik is, verstaan ons sy reaksie.

Alles dui daarop dat die stad besig is om dood te gaan.
Die vyand is buite.
Daar is geen kos nie.
Daar is geen uitweg nie.
En dan sê die profeet: Môre sal daar oorvloed wees.
Dit is nie ’n klein geloofstoets nie.

Intussen sit vier melaatse mans buite die stadspoort.
Hulle is mense wat reeds aan die kant van die samelewing staan.
Maar hulle redeneer eenvoudig:

• As ons hier bly, sterf ons.

• As ons na die stad teruggaan, sterf ons.

• Kom ons gaan na die Arameërs. Miskien bewys hulle ons genade.

Hulle stap na die vyand se kamp.
En daar wag die grootste verrassing.
Die Arameërs is weg.
God het hulle ’n geweldige geluid laat hoor — die geluid van strydwaens en ’n groot leër. In hulle paniek het hulle gevlug en alles agtergelaat.

Kos.
Perde.
Donkies.
Silwer.
Goud.
Klere.
Meer as genoeg.

Die vier mense wat buite die stad gesit het, word die draers van goeie nuus.

Hulle besef:
“Ons doen nie reg nie. Dit is ’n dag van goeie nuus, en ons bly stil.”
En binne vier-en-twintig uur word Elisa se woorde waar.

Daar is kos in oorvloed.
Presies soos die Here gesê het.

Die koning se adjudant sien dit ook.
Maar die waarskuwing van Elisa word eweneens waar. Hy word in die stormloop van mense by die stadspoort vertrap.

Die verhaal konfronteer ons met ’n ernstige vraag.
Glo ons God nog?
Nie: Glo ons dat God bestaan nie?
Maar:

Glo ons Hom wanneer sy woord bots met alles wat ons om ons sien?

Ons lees sy beloftes in die Woord.
Maar soms staan ons op en loop weg asof ons dit nie regtig glo nie.

Ons luister na die prediking, maar redeneer dat dit vir ’n ander tyd en ’n ander gehoor bedoel was.

Ons bid vir mekaar.
Ons vra dat God moet ingryp.
Maar daarna leef ons soms as mense wat nie gebid het nie.

Natuurlik beteken geloof nie dat ons God voorskryf hoe of wanneer Hy moet antwoord nie.
Dit beteken ook nie dat elke probleem môre opgelos sal wees nie.
Maar geloof beteken dat ons God se moontlikhede nie beperk tot wat vir óns moontlik lyk nie.

Die koning se adjudant het na die situasie gekyk en gesê:
Dit kan nie gebeur nie.
En tog het dit gebeur.

Miskien staan jy vandag ook voor iets wat vir jou onmoontlik lyk.

Jy sien geen uitweg nie.
Jy verstaan nie hoe die situasie ooit kan verander nie.
Jy het moontlik selfs gebid en gewag en begin wonder of daar nog iets gaan gebeur.

Dan herinner 2 Konings 7 ons:

God is nie beperk tot die moontlikhede wat ons kan sien nie.
Hy kan ’n deur oopmaak waar ons net ’n muur sien.
Hy kan hoop laat opstaan waar ons reeds moed opgegee het.
Hy kan mense gebruik van wie niemand iets verwag nie.
En Hy kan op ’n manier werk wat niemand voorsien het nie.

Die vraag is nie of ons alles verstaan nie.

Die vraag is:
Glo ons God nog?

27/08/2026

Donderdag

Van verlatenheid na geliefd

Jesaja 62:3-5

3Die Here sal jou soos 'n sierlike kroon in sy hand hou,
jou God sal jou soos 'n koninklike tulband vashou.

4Jy sal nie meer die verstote vrou genoem word nie,
en jou land nie meer die een wat verlate lê nie.
Jy sal genoem word: “Die een vir wie die Here liefhet,”
en jou land: “Die een wat aan die Here behoort.”
Die Here het jou lief,
en jou land behoort aan Hom.

5Soos 'n jong man met 'n meisie trou,
so sal jou volk jou syne maak
en vir jou sorg.
Soos 'n bruidegom bly is oor sy bruid,
so sal jou God oor jou bly wees.

Beloftes is wonderlike geskenke.

Niks stel ’n mens egter so teleur soos ’n leë belofte nie. Ons ken almal die ervaring: mooi woorde word gespreek, groot verwagtings word geskep, maar wanneer die tyd vir uitvoering aanbreek, gebeur daar niks.
Daarom kan ’n belofte wat gemaak word deur iemand wat die vermoë en die gesag het om dit uit te voer, besonder vertroostend wees — veral wanneer jy in nood verkeer en self nie weet hoe om verder te gaan nie.
Israel weet iets daarvan.

Na jare van ballingskap en vervreemding kom daar uiteindelik ’n tyd van terugkeer. Sewentig jaar is ’n lang tyd. Baie van dié wat weggevoer is, sou nooit weer hulle land sien nie.
’n Mens kan jou ind**k hoe ouers vir hulle kinders vertel het van die land waar hulle vandaan kom. Van Jerusalem. Van die tempel. Van ’n stad wat eens die hart van hulle volksbestaan was.
Maar wanneer die ballinge terugkeer, wag daar ’n ontnugtering.

Jerusalem lê in puin.
Wat eens gebou en gevestig was, moet weer van voor af herstel word. Die mure moet herbou word. Huise moet opgerig word. Die lewe moet weer georganiseer word.
Daar moet letterlik met die klippe van gister se verwoesting aan môre se toekoms gebou word.
En juis in hierdie konteks kom God se belofte.

Hy verander as’t ware hulle naam.
Hulle is nie meer die verstote en verlate volk nie.
Hulle is die mense vir wie die Here liefhet.
Hulle behoort aan Hom.

Die beelde wat Jesaja gebruik, is opvallend. ’n Kroon en ’n koninklike tulband spreek van waardigheid en nuwe identiteit. En dan volg die aangrypende beeld van ’n bruidegom wat hom oor sy bruid verheug.
So verheug God Hom oor sy volk.

Dit beteken nie dat daar nie nog puin is om op te ruim nie.
Dit beteken nie dat die stad volledig herbou uit die hemel neerdaal nie.
Die verhale van Esra en Nehemia vertel van mense wat hard moes werk. Soms was daar ’n troffel in die een hand en ’n wapen in die ander.
Steen vir steen is aan ’n nuwe toekoms gebou.

God se belofte het hulle nie passief gemaak nie.
Dit het hulle hoop gegee.
Dit het hulle bemagtig.
Dit het hulle aan die werk gesit.

Miskien staan jy vandag ook voor die puin van iets wat eens mooi was.
Jy verlang na ’n nuwe dag.
Jy kyk na jou omstandighede en wonder hoe dit ooit weer kan verander.
Dan hoor ons vandag die Here se stem:

Jy is nie verstoot nie.
Jy is nie verlate nie.
Jy behoort aan My.
Ons d**k aan die bekende belofte: “Ek weet wat Ek vir julle beplan, sê die Here.” En ook aan die woorde van Jesaja dat, al is ons sonde soos skarlaken, dit wit kan word soos sneeu.

Selfs waar ons eie keuses bygedra het tot die gebrokenheid waarin ons ons bevind, is God se genade groter as ons verlede.
Hy is nader as wat ons d**k.
Genadiger as wat ons verdien.
En liefde voller as wat ons dikwels kan begryp.
Maar sy beloftes van herstel is nie ’n uitnodiging om met gevoude hande te wag nie.

Vertrou Hom.
Luister na Hom.
En staan gereed om deur Hom gebruik te word.

Miskien begin die herstel nie met ’n groot wonderwerk nie.
Miskien begin dit met een steen.
Een gesprek.
Een besluit.
Een daad van gehoorsaamheid.
Een tree vorentoe.

God gee die belofte.
Maar Hy gebruik dikwels gewone mense om, steen vir steen, aan ’n nuwe toekoms te bou.

26/08/2026

Woensdag

God slaap nie

Habakuk 2:7

“Die tyd kom vinnig nader dat jy self in die skuld sal wees, dat skuldeisers vir wie jy sidder, skielik voor jou sal staan en jou sal kaalstroop.”

Soms oorweldig gevoelens van magteloosheid ’n mens.

Jy sien die onreg wat in die wêreld gepleeg word en wonder wat jy daaraan kan doen. Plaaslik en internasionaal word ons gekonfronteer met die bykans gewetenlose optrede van maghebbers en hulle oënskynlike onaantasbaarheid.
Hoe lank kan dit so aangaan?

Habakuk ken hierdie gevoel.

Die Babiloniërs was ’n wrede en magtige volk. Nasies is deur hulle oorrompel, beroof en weggevoer. Voor hierdie militêre mag het kleiner en swakker volke weerloos gestaan.
Habakuk verwoord hierdie magteloosheid.
Maar dan kom daar ’n verrassende beeld.

Die magtige Babiloniërs word met ’n skuldenaar vergelyk.
Die beeld is eenvoudig: die een wat ander uitgebuit en beroof het, sal self rekenskap moet gee. Die een wat sy mag gebruik het om ander te plunder, sal nie vir altyd onaantasbaar bly nie.

Die Babiloniërs het waarskynlik ged**k dat hulle veilig in hulle magsposisie gevestig was.
Wie sou hulle kon keer?
Wie sou teen hulle kon opstaan?
Maar Habakuk kondig aan dat die situasie sal verander.
“Die tyd kom vinnig nader …”

In 539 v.C., enkele dekades nadat Habakuk sy profesie uitgespreek het, het die Babiloniese Ryk inderdaad tot ’n einde gekom. Die Meders en P***e het Babilon oorgeneem.
Die groot ryk wat ander volke oorrompel en geplunder het, het self geval.
Die Bybel vertel verder dat Kores, die Persiese koning, toestemming gegee het dat die Joodse ballinge na hulle land kon terugkeer. Die voorwerpe wat Nebukadnesar uit die tempel in Jerusalem laat wegvoer het, is ook teruggegee.
Die een wat ander geplunder het, het uiteindelik self sy mag verloor.

Dit beteken natuurlik nie dat ons ons in die ondergang van ander moet verlustig nie.
Selfs wanneer mense verantwoordelikheid vir hulle eie ondergang dra, bly daar iets tragies aan die verwoesting van ’n menslike lewe of ’n volk.

Maar dit beteken ook nie dat ons onverskillig moet raak teenoor onreg nie.
Daar is tye wanneer ’n mens eenvoudig saam met Habakuk na God wil roep:

Hoe lank nog, Here?
Hoe lank nog voordat die magtiges rekenskap gee?
Hoe lank nog voordat die bloedvergieting, magsbeheptheid, selfverryking en verwoesting tot ’n einde kom?
Die tienduisende en selfs miljoene mense wat deur die geskiedenis heen in selfsugtige en magsbehepte oorloë gesterf het, herinner ons daaraan hoe verwoestend menslike hoogmoed kan wees.

Ons kan nie altyd ingryp nie.
Ons kan nie elke onreg regstel nie.
Ons kan nie die magtiges van die aarde tot verantwoording roep nie.

Maar ons kan bid.
Ons kan protesteer waar ons moet.
Ons kan weier om onreg goed te praat.
En ons kan bly glo dat God nie onverskillig toekyk nie.

Daar kom ’n dag van afrekening.
Wanneer en hoe, weet ons nie altyd nie.
Maar die geskiedenis van Babilon herinner ons daaraan dat geen mens, regering of wêreldmag vir altyd onaantasbaar is nie.
Die magtiges van vandag is nie noodwendig die magtiges van môre nie.

Habakuk se boodskap is nie dat ons rustig moet sit en wag dat ander vernietig word nie.
is ’n oproep om te onthou dat God groter is as die magte wat ons bang maak.

Wanneer onreg seëvier en ons voel dat niks ooit gaan verander nie, mag ons steeds vra:
Hoe lank nog, Here?
Maar ons hoef nie te glo dat niemand luister nie.

God slaap nie.

25/08/2026

Dinsdag

Wanneer God se genade vanselfsprekend word

Amos 3:4

“Sal ’n leeu in die bos brul as hy niks gevang het nie? Sal ’n jong leeu uit sy lêplek brom as hy niks gevang het nie?”

Niemand hou daarvan om as vanselfsprekend aanvaar te word nie.

Wat aanvanklik as onverdiende genade beleef is en tot dankbaarheid en toewyding aanleiding gegee het, het vir Israel mettertyd vanselfsprekend geword.

Natuurlik sal die Here sorg.
Natuurlik sal Hy voorsien.
Natuurlik sal Hy sy liefde aan Israel bly bewys.

Amos kom uit Tekoa, ’n klein dorpie in Juda. Hy is ’n man van die platteland, maar God stuur hom na die Noordryk met ’n boodskap wat Israel nie graag wil hoor nie.

Israel beleef op daardie stadium ’n tyd van vrede en voorspoed onder koning Jerobeam II. Daar is godsdiens. Daar is offers en godsdienstige feeste. Aan die buitekant lyk dit asof alles goed verloop.
Om dit in ons eie taal te sê: die erediens word ondersteun en Sondae is mense in die kerk.
Maar daar is ’n ernstige kortsluiting.

Wat op die dag van aanbidding gebeur, vind nie noodwendig neerslag in die lewe van elke dag nie.

Die armes word uitgebuit. Die swakkes word verontreg. Daar is uitspattigheid en selfgerigtheid. Mense geniet die oorvloed wat God gee, maar leef asof hulle aan niemand rekenskap verskuldig is nie.
God se genade het vanselfsprekend geword.

Amos gebruik ’n reeks beelde wat met oorsaak en gevolg te doen het. ’n Leeu brul nie sonder rede nie. Twee mense loop nie sommer saam as daar nie vooraf ’n afspraak was nie.
En dan kom die aangrypende woorde in vers 8:
“Die leeu het gebrul, wie sal nie bang wees nie? Die Here my God het gepraat, wie sal nie as profeet optree nie?”

Die profeet kan nie swyg wanneer God praat nie.
Die vraag is egter: Sal die volk luister?

God se waarskuwing kom nie omdat Hy willekeurig kwaad geword het nie. Dit moet verstaan word teen die agtergrond van ’n volk wat sy genade ontvang het, maar nie meer bereid was om die verhouding met Hom in die praktyk van die alledaagse lewe ernstig op te neem nie.

Die profete sou later die ondergang van Israel en Juda ook binne hierdie groter konteks verstaan: ’n volgehoue verbondsbreuk waarin afgodery, ongeregtigheid en ongehoorsaamheid aan God al hoe dieper wortel geskiet het.

Daar was steeds godsdiens.
Daar was steeds plekke van aanbidding.
Daar was steeds mense wat hulleself die volk van God genoem het.
Maar iets het verkeerd geloop.

Mettertyd kan ons begin leef asof God se genade ’n vanselfsprekendheid is. Asof Hy maar altyd daar sal wees om ons te seën, te beskerm en te voorsien — ongeag hoe ons kies om te leef.
Ons kan selfs begin d**k dat God die verhouding met ons meer nodig het as wat ons die verhouding met Hom nodig het.

Daarom bly Amos se vraag ook vir ons ’n ernstige vraag.
Is daar ’n verband tussen dit wat ons Sondag hoor en dit wat ons Maandag tot Saterdag uitleef?

Ons verhouding met die lewende God word nie net in die kerk getoets nie. Dit word getoets in ons interpersoonlike ruimtes — in die manier waarop ons met mense praat, hoe ons ander behandel, hoe ons reageer wanneer niemand kyk nie en wat ons doen met die genade en oorvloed wat God aan ons toevertrou.

Dit is ’n groot uitdaging om die genade wat God aan ons bewys, nie net te ontvang nie, maar dit ook aan ander deur te gee.
Mag ons daarom opnuut vervul word met verwondering oor God se genade.

Ons is kinders van God.
Erfgename.
Koninkryksburgers.
Maar die vraag bly:
Is daar ’n verband tussen wat ons bely en hoe ons leef?
Of staan ons, ten spyte van al ons godsdienstige woorde, in die praktyk skuldig aan selfhandhawing?

24/08/2026

Maandag

Openbare teregstelling

Ek is seker jy het kennis geneem van die tragiese verloop van die Jason Arday-aangeleentheid.

Jason Arday was 41 jaar oud en Cambridge Universiteit se jongste swart professor. Hy was ’n besondere en vir baie mense inspirerende figuur, veral vir jong mense en mense uit gemeenskappe wat dikwels van die akademiese wêreld uitgesluit gevoel het.

Maar sy lewe en loopbaan het die afgelope tyd onder intense openbare ondersoek gekom. Ernstige vrae is gevra oor sekere stellings wat hy oor sy lewe en prestasies gemaak het. Daar was ook beskuldigings van plagiaat en ander vrae oor sy akademiese werk en kwalifikasies. Arday het die plagiaatbeskuldigings ontken, en sommige vorige ondersoeke het nie bevind dat hy akademiese wangedrag gepleeg het nie. Cambridge het egter nuwe ondersoeke aangekondig.

Akademiese integriteit is uiteraard nie onderhandelbaar nie. As jy voor ’n klas staan en ander mense onderrig, en soveel te meer as jy die titel professor dra, moet daar geen twyfel wees oor jou akademiese geloofwaardigheid en integriteit nie. Dit behoort die uitgangspunt te wees.

Maar daar is ’n verskil tussen ’n deeglike, billike ondersoek en ’n openbare teregstelling.

In die kort tydperk voordat Arday dood aangetref is, het daar honderde artikels en kommentare oor hom verskyn. Nie net sy akademiese werk nie, maar feitlik elke aspek van sy lewe, sy verhaal en sy prestasies is in die openbare arena ontleed en bevraagteken. Sy familie het ná sy dood spesifiek verwys na ’n langdurige veldtog van teistering en openbare aanvalle.

Ons moet versigtig wees om nie ’n direkte gevolgtrekking oor die oorsaak van sy dood te maak voordat die ondersoek afgehandel is nie. Maar dit maak die vraag nie minder dringend nie: Wat gebeur met ’n mens wanneer kritiek, ondersoek en openbare vernedering dag ná dag op hom neerkom?

Terselfdertyd is dit belangrik om te onthou dat Arday vir baie mense ’n simbool van hoop geword het. Sy verhaal het veral mense uit gemarginaliseerde gemeenskappe geïnspireer. En nou, ná sy dood, het duisende mense aan waakdienste en protesaksies deelgeneem en word daar vrae gevra oor die manier waarop hy behandel is.

Natuurlik word hierdie tragiese gebeurtenis nou ook in politieke en ideologiese debatte ingespan.
Maar dalk is daar ’n dieper vraag wat ons nie moet ontduik nie.

Die persoon wat ’n belangrike rol gespeel het om die akademiese vrae oor Arday onder die openbare soeklig te plaas, is self bekend vir sy omstrede standpunte oor ras en verskille in menslike vermoëns. Dit beteken nie dat enige beskuldiging teen Arday daarom vanself vals was nie. Akademiese integriteit bly akademiese integriteit, ongeag wie die vraag vra.
Maar motiewe, konteks en die manier waarop ’n saak gevoer word, maak ook saak.

Hoe maklik verander ’n mens in ’n simbool?

Eers word iemand op ’n voetstuk geplaas. Hy word ’n held. ’n Bewys van hoop. ’n Simbool van oorwinning oor groot uitdagings.
Maar dan begin die verhaal kraak.
En skielik verander die held in ’n teiken.
Dan word daar nie meer net vrae gevra nie. Dan word daar gespot. Daar word geglimlag en in die mou gelag. Elke fout word uitgelig. Elke tekortkoming word ’n openbare skouspel. En uiteindelik word ’n mens nie meer as ’n mens gesien nie, maar as ’n voorwerp wat afgebreek, verneder en afgeskryf moet word.

Die vraag is: Wat maak ons hier by die huis met ons eie helde en openbare figure?

Vandag plaas ons iemand op ’n platform. Môre praat ons hom af. Vandag bewonder ons. Môre verneder ons.

Die druk waaronder mense in die openbare oog verkeer, is soms onbeskryflik. Ons ken hulle nie werklik nie, maar ons voel geregtig om oor elke aspek van hulle lewe te oordeel. En sosiale media maak dit makliker as ooit.

Ons kruip agter skuilname weg en veroorloof onsself die wreedste denkbare beledigings.
Ons tik dinge wat ons waarskynlik nooit vir iemand se gesig sou sê nie.

En die tragiese ironie is dat sommige van ons dalk Sondag rustig in ’n erediens sit en die liefde van Christus bely.
Maar as die evangelie nie ook ons manier van praat, oordeel en reageer verander nie, het ons ’n groot probleem.

Die Here sê in Esegiël 36:26:
“Ek sal julle ’n nuwe hart en ’n nuwe gees gee, Ek sal die hart van klip uit julle liggaam uithaal en julle ’n hart van vlees gee.”

Dalk is dit ’n goeie plek om onsself vandag te ondersoek.

Nie: Wie verdien vandag ons veroordeling?
Maar: Wat gebeur in my hart wanneer iemand val?
Voel ek mee?
Bid ek?

Wens ek die waarheid moet uitkom?
Of geniet ek, iewers diep binne-in myself, die skouspel van iemand anders se ondergang?

Waarheid en integriteit mag nooit opgeoffer word nie.
Maar genade, menswaardigheid en deernis mag ook nie.
Want ’n mens kan ’n saak ondersoek sonder om ’n mens te vernietig.

21/08/2026

Vrydag

Debora – wanneer ’n vrou opstaan

Rigters 5:7 (AFR83)

“Die dorpe was verlate, hulle was verlate in Israel, totdat ek, Debora, opgestaan het, totdat ek opgestaan het as ’n moeder in Israel.”

Blaai ons na die Ou Testament, ontmoet ons vir Debora – ’n vrou wat ’n mens sonder veel moeite as ’n “ystervrou” sou kon beskryf.

Sy was ’n profetes én ’n rigter in Israel. Sy het die volk leiding gegee in ’n tyd toe dit nie vanselfsprekend was dat ’n vrou so ’n openbare en invloedryke posisie sou beklee nie.
Die Bybel vertel die verhaal in grafiese besonderhede, soos ons dit van die Ou Testament verwag.

Jabin, die koning van Kanaän, het Israel onderdruk. Sy leër was sterk en Sisera, die bevelvoerder, het oor negehonderd ysterstrydwaens beskik.

Israel was in ’n ernstige krisis.

Dan tree Debora na vore.

Sy ontbied Barak en gee aan hom die opdrag om die vyand aan te durf, met die vaste vertroue dat die Here die oorwinning sal gee.
Barak antwoord dat hy bereid is om te gaan, maar slegs as Debora saam met hom gaan.
Debora gaan.
En die Here gee die oorwinning.

Later word die oorwinning in ’n lied besing. Debora en Barak sing saam en herinner die volk aan wat God gedoen het.
Debora het nie die oorwinning vir haarself toegeëien nie. Sy het saam met Barak gewerk en saam met hom God geloof vir die bevryding van Israel.

Maar daar is nog ’n vrou in hierdie verhaal.

Jael.
Sy was die vrou van Heber, ’n Keniet. Nadat Sisera se leër verslaan is, vlug Sisera te voet en kom by Jael se tent aan. Sy ontvang hom en gee hom melk om te drink. Wanneer hy aan die slaap raak, neem sy ’n tentpen en hamer dit deur sy slaap.

Wanneer Barak later by Jael se tent aankom op soek na Sisera, wys sy hom die man wat hy agtervolg het – dood in haar tent.

Dit is ’n gewelddadige en vir ons moderne ore ontstellende verhaal. Ons moet dit nie probeer versag of romantiseer nie. Dit is deel van die harde werklikheid van die oorlogswêreld waarin die Rigtersverhaal afspeel.

Maar dit is ook belangrik om raak te sien dat twee vroue, Debora en Jael, elk op ’n totaal verskillende manier deel word van die verhaal van Israel se bevryding.

Die verhaal van Sisera eindig selfs met ’n ironiese toneel. Sy moeder wag op hom en wonder waarom hy so lank weg bly. Sy verbeel haar dat hy besig is om buit van die verslane Israeliete te verdeel.

En dan kom die slot van die verhaal:
“Daar was veertig jaar lank vrede in die land.”

Debora se rol in hierdie verhaal is besonders.
Sy het haar leierskap nie deur geweld, intimidasie of manipulasie afgedwing nie. Haar gesag het voortgevloei uit haar verhouding met God, haar wysheid en haar vermoë om in ’n tyd van nasionale krisis helder leiding te gee.

Selfs Barak, die bevelvoerder van die leër, wou nie die uitdaging alleen aanpak nie. Hy het Debora se teenwoordigheid en leiding verlang.
Dit is merkwaardig.
Debora het nie gewag totdat iemand anders haar toestemming gee om ’n verskil te maak nie.
Toe die oomblik kom, het sy opgestaan.
“Totdat ek, Debora, opgestaan het … as ’n moeder in Israel.”

Dit is dalk een van die belangrikste lesse wat Debora vir vroue van ons tyd kan leer.
Daar kom tye wanneer ’n mens eenvoudig moet opstaan.
Nie om oor ander mense te heers nie.
Nie om jouself te bewys nie.
Nie om die glorie vir jouself te verkry nie.
Maar omdat die omstandighede vra dat iemand verantwoordelikheid aanvaar.

Debora se leierskap was nie selfgesentreerd nie. Sy het haar gawes aangewend om ander te mobiliseer. Sy het saam met Barak gewerk. Sy het die volk begelei. En toe die oorwinning kom, het sy God daarvoor geloof.
Haar grootheid lê daarom nie net in die feit dat sy ’n vrou in ’n posisie van leierskap was nie.
Dit lê daarin dat sy haar leierskap onder God se gesag uitgeoefen het.

Sy het geluister.
Sy het onderskei.
Sy het opgetree.
En sy het God die eer gegee.
Dit is ook ’n belangrike boodskap vir vroue in ons eie tyd.

Daar is vroue wat in hulle gesinne leiding neem.
Vroue wat skole bestuur.
Vroue wat ondernemings bou.
Vroue wat gemeenskappe dien.
Vroue wat in die kerk leiding gee.
Vroue wat in tye van krisis die een is wat opstaan en sê: “Iemand moet iets doen.”

Debora herinner ons: Wanneer God jou roep om op te staan, moenie jou roeping klein ag omdat jy ’n vrou is nie.
Maar moenie jou roeping groter maak as die Een wat jou geroep het nie.
Staan op. Dien. Lei. Luister na God. En wanneer die oorwinning kom, gee Hom die eer.

Debora was die vrou van Lappidot.
Maar die Bybel onthou haar veral as profetes, rigter en “’n moeder in Israel”.
Wat ’n nalatenskap!

En wat ’n uitdaging aan vroue van ons tyd om, wanneer die oomblik dit vra, met geloof, wysheid en moed op te staan en hulle gawes tot eer van God en tot diens van ander aan te wend.

Address

15 Frans Korb Street
Krugersdorp
1739

Telephone

+27836019094

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when ToekomsVenster / FutureWindow posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The Organization

Send a message to ToekomsVenster / FutureWindow:

Shortcuts

Share

Category