03/06/2026
My hart breek in stukke vandag!
Vanoggend ry ek, vir die hoeveelste keer, verby n dame en n jong meisie wat by ’n robot staan met ’n bordjie wat vra vir kos. Elke keer jaag ek verby – altyd haastig op pad na iets of iemand anders. Maar die ontsteltenis bly. Elke dag pla die gedagte aan die meisie by die robot my n bietjie meer.
Vanoggend was die lig rooi.
Ek stop langs die jong meisie en die sonverbrande dame wat agter haar staan. Daar was nie baie tyd voor die lig groen word nie, en al wat ek kon uitkry was: “Hoekom is jy hier? Moet jy nie eintlik in die skool wees nie?”
Haar antwoord tref my soos ’n vuishou.
“Ek moes uit die skool gaan, Tannie. Ek het ’n baba.”
My maag draai. Skielik hoor ek hoe veroordelend my vraag moes geklink het. My gewete kla my aan.
Ek ry huis toe, pak vinnig ’n paar goedjies vir ’n tweejarige seuntjie uit ons donasiebokse, en gaan terug.
Daar is drie van hulle – ’n man, ’n vrou en die meisiekind.
Ek nooi hulle vir koffie by ’n restaurantjie naby.
Ek voel die Here sê vir my: Moenie hulle wegsteek nie. Vat hulle binne.
Ons vier skuif soos sardientjies langs mekaar in ’n klein bankie in. En mense kyk. Hulle KYK behoorlik.
Die drie van hulle raak nie eers aan die spyskaarte nie. Hulle sit net regop, amper ongemaklik.
Ek bestel twee koffies, ’n sap vir *Karientjie en water. Ek vra of hulle iets wil eet.
“Ons weet nie eintlik nie,” antwoord hulle.
Ek bestel ham-en-kaastoebroodjies en chips.
Toe hoor ek haar storie.
Haar ma het haar gelos toe sy nog baie klein was. Die mense by wie sy nou bly, het haar ingeneem, hulle het altyd koerante verkoop, maar alles is deesdae online.
Sy was 13 jaar oud toe sy swanger geraak het.
*Dertien!!!*
Sy moes die skool verlaat om na haar baba te kyk.
Sy is nou 16. Te oud om net ’n kind te wees. Te jonk om werk te kry. Vasgevang tussen twee wêrelde.
En toe vertel sy my iets wat my bloed koud laat word.
Net voor ek by haar gestop het, het iemand haar R1000 aangebied om saam met hom n entjie te gaan ry.
Met ’n rooi gesig sê sy:
“Tannie, party ooms stop by my en wys hulle privaat vir my.”🙈
Ek kon voel hoe naarheid in my opkom.
Oppad uit gee ek haar n drukkie en sy sê:”Dankie dat. tannie geluister het.”
Hierdie is nie net nog ’n storie van armoede nie.
Hierdie is ’n kind.
’n Kind wat elke dag blootgestel word aan dinge wat geen kind ooit behoort te beleef nie.
Bid asseblief vir *Karientjie.
Bid vir haar veiligheid wanneer sy by daardie robot staan.
Bid dat God mense oor haar pad sal stuur wat haar kan beskerm.
Bid vir ’n deur wat oopgaan – vir werk, vir opleiding, vir hoop.
Bid vir haar seuntjie.
Bid vir die mense wat haar probeer versorg.
Want soms staan daar by ’n robot nie net iemand wat honger is nie.
Soms staan daar ’n kind wie se hele lewe afhang van iemand wat bereid is om vir ’n oomblik stil te staan.
Baie dankie vir almal wat help en ons donasie bokse vol hou.
Die verskil wat jul maak is soveel groter as wat jul besef.
