26/10/2026
Widziałam ten kosmos pod postem o porzuconych kociakach ze ścieżki rowerowej... i musimy sobie coś wyjaśnić!
Ponad 500 komentarzy, miliony wiadomości, SMS-y, Messenger zapchany po brzegi... Przepraszam Was bardzo, ale ja fizycznie nie miałam czasu na to wszystko odpowiadać, bo u nas w weekend działo się absolutnie WSZYSTKO.
Być może kiedyś usiądę i to przekopię, ale znając życie i tempo naszej pracy – mój mózg zaraz to odrzuci, bo wjadą kolejne tematy i po prostu tego nie ogarnę.
Ale mam też dobre wieści! Od samej soboty telefony i komunikatory urwały się w kwestii adopcji. O ile się nie mylę (bo wiadomości jest tyle, że głowa mała) – chyba wszystkie maluchy mają już rezerwacje! 🥳
* Dwie dziewczynki wyjechały do nowych domów już w niedzielę.
* Reszta, jeśli wszystko dobrze pójdzie, do wtorku też będzie już rozdysponowana.
Niezmiernie mnie cieszy, że nie będą u nas długo zasiedziały. Maluchy są już samodzielne, ślicznie jedzą same. Wystarczy poświęcić im trochę czasu oraz serca i oswoją się w mgnieniu oka.
Ogromnie dziękuję wszystkim, którzy podeszli do tematu z sercem i chęcią prawdziwej pomocy! 🩵💛💚
ALE...
Jestem, powiem Wam szczerze, mocno zniesmaczona niektórymi telefonami i wiadomościami. Pisanie SMS-ów po 22:00 w stylu: „Daj pani adres, zaraz będziemy po kota”? No ludzie, na litość boską!
Robię wtedy bardzo kulturalny BLOK , bo NIE JESTEŚMY PIEKARNIĄ CAŁODOBOWA.
Bardzo chętnie wydaję zwierzęta do dobrych domów, bo wiem, że w mniejszej grupie szybciej się oswajają i mają lepszy start. Ale to, w jaki sposób odzywacie się na samym początku, świadczy wyłącznie o Waszej kulturze osobistej i o tym, jak bardzo odpowiedzialnie podejście do opieki nad tymi żywymi istotami.
To jedno ale jeszcze jest drugia sprawa.
„Dobrze, że chociaż zostawił w kartonie, a nie zabił...” – SERIO?!
Rozprawmy się z tym mitem raz a dobrze!
Pod postem o maluchach porzuconych na ścieżce rowerowej pojawiła się masa komentarzy w stylu: „Przynajmniej dał im szansę”, „Lepiej w kartonie niż do lasu albo do rzeki”, „Szanujmy, że chociaż tak zrobił”.
Powiem Wam jedno: NIE. Nie bójmy się nazywać rzeczy po imieniu. Nie ma tu mowy o żadnym „mniejszym źle ”.
Porzucenie żywej, bezbronnej istoty w kartonie na ścieżce rowerowej NIE JEST żadenym dobrym uczynkiem. To nie jest odpowiedzialność, to nie jest „danie szansy”, ani żaden powód do chwalenia sprawcy. To jest wyzbycie się problemu, tchórzostwo i stwarzanie śmiertelnego zagrożenia!
Pytacie: „Ale przecież ktoś je znalazł?”
A gdyby nie znalazł?! A gdyby deszcz przemoczył karton, a maluchy wyziębiłyby się na śmierć w parę godzin?
Pamiętamy aż za dobrze sprawę z Twardogóry, w której do dziś walczymy w sądzie – tam też babsko wyniosło małe koty na ścieżkę rowerową, też pewnie z myślą „ktoś weźmie”. Wynik?
Maluchy drastycznie się wyziębiły i mimo naszej natychmiastowej walki – ZMARŁY. Czy karton by im pomógł? Czy to było „lepsze zło”?! NIE! To była śmierć w męczarniach!
Trochę etyki i odpowiedzialności:
Nie można wartościować przestępstwa i okrucieństwa. Zostawienie zwierzęcia na pewną śmierć w lesie i zostawienie go na łaskę losu w kartonie przy drodze to dwa odcienie tego samego skrajnego bezdusznictwa. Chociaż nie do końca jestem pewna czy jest takie słowo. 
Jeśli coś przybłąkało się na Twoją posesję, jeśli coś u Ciebie żyje, dokarmiasz to albo dopuściłeś do niekontrolowanego rozmnożenia – JESTEŚ ZA TO ZWIERZĘ ODPOWIEDZIALNY.
Odpowiedzialność oznacza podniesienie słuchawki, szukanie pomocy , zrobienie ogłoszenia , w gminie, u weterynarza, a nie wyrzucanie śmieci – bo tak potraktowano te koty – przy ścieżce rowerowej z nadzieją, że ktoś inny rozwiąże Twój problem.
Karton na ścieżce rowerowej to NIE JEST zabezpieczenie. To jest wyrok z odroczonym terminem wykonania, który tym razem – dzięki przytomnym ludziom – udało się cofnąć.
Nie usprawiedliwiajmy podłości. Nie edukujmy społeczeństwa, że „karton jest spoko”. Spoko jest odpowiedzialność, kastracja i reagowanie jak człowiek, a nie jak tchórz.
Porzucenie to porzucenie.