22/11/2025
"Çdo frymë është një mrekulli”
Unë jetoj me fibrozë cistike. Jo, nuk është diçka që më përcakton, por është pjesë e historisë sime — ajo që më ka mësuar të jem më e fortë, më e ndjeshme dhe më mirënjohëse për çdo ditë që më jepet. Ditën time çdo mëngjes e filloj dy orë përpara në krahasim me bashkëmoshatarët të mi, duke bërë terapinë që më ndihmon të jem e fortë dhe e gatshme për ditën që vjen. Nuk është e lehtë, por këto dy orë më mësojnë durim, vendosmëri dhe rëndësinë e kujdesit për veten. E di që dita nuk do të jetë gjithmonë e lehtë, por përpiqem ta bëj të bukur, sepse çdo frymë që marr është një mundësi për të jetuar plotësisht.
Shoqëria për mua është një arenë ku mësoj çdo ditë të jem pjesë e botës, edhe kur ritmi im është ndryshe. Ndërsa të tjerët ecin me nxitim, unë mësoj të shijoj çdo hap, çdo frymë, çdo buzëqeshje. Ndonjëherë më duhet të them “jo” për gjëra që dua, jo sepse nuk më pëlqejnë, por sepse duhet të zgjedh me kujdes energjinë time. Kjo më ka mësuar një gjë të madhe — të vlerësoj çdo “po” që mund të them me gjithë zemër.
Ka ditë kur ndihem e lodhur, kur ndjej se jeta ime është një sprovë e vazhdueshme. Por mjafton një ditë me diell për të më kujtuar se çdo pengesë është një arsye më shumë për të mos u dorëzuar. Dua që shoqëria të më shohë si dikë që jeton me pasion, me dëshirë dhe me shumë dashuri për jetën.
Miqtë e mi janë thesaret më të mëdha që kam. Ata që më pranojnë ashtu si jam, që qeshin me mua, që nuk më gjykojnë kur duhet të pushoj, dhe që e dinë se pas çdo buzëqeshjeje mund të fshihet një përpjekje e madhe. Falë tyre, mësoj se afërsia e vërtetë nuk matet me kohën që kalojmë bashkë, por me ndjenjën që lëmë te njëri-tjetri.
Në familje, kam mësuar se dashuria është forca që s’mbaron kurrë. Prindërit e mi, vëllezërit, motrat, të afërmit — të gjithë më kanë mësuar se jeta, edhe kur është e brishtë, është e bukur. Shpesh më shohin si të fortë, por e vërteta është se forcën e gjej tek dashuria e tyre. Ne kemi ndërtuar një mënyrë tjetër për të jetuar — më të qetë, më të kujdesshme, por shumë më të thellë.
Dita ime nuk përfundon me përfundimin e shkollës. Pas saj vijnë dy orë të tjera terapish, duke u përballur me rutinën e përditshme. Nuk janë dy orë të zakonshme; janë pjesë e stilit tonë unik të jetesës — sfidues, kërkues dhe plot dashuri. Këto momente na mësojnë durim, vendosmëri dhe se çdo përpjekje ka kuptim.
Unë nuk jam thjesht një person me fibrozë cistike, jam dikush që e do jetën, që ka ëndrra, që do të udhëtoj, të mësoj, të dashuroj, të qesh dhe të lë gjurmë. Mbase rruga ime është më e gjatë dhe më e vështirë, por është e imja — plot dritë, ku çdo frymë është fitore dhe çdo ditë është një dhuratë.
Dhe në fund, ajo që dua t’u them të gjithëve është kjo:
Mos e matni jetën me kohë, por me thellësinë e asaj që ndjeni. Mos kini frikë të ngadalësoni, të ndaleni, të shikoni përreth e të thoni “faleminderit” për frymën që merrni sot, sepse ndonjëherë, forca më e madhe është thjesht të vazhdosh të marrësh frymë me dashuri — edhe kur dita fillon dy orë para të tjerëve, edhe kur përfundon me sfida të tjera. Çdo hap, çdo buzëqeshje dhe çdo përpjekje është një fitore që e bën jetën tonë të bukur dhe të jashtëzakonshme.
