House of Iran, Center for Art & Culture - Sacramento

06/06/2026

https://youtu.be/MYi96vL6dqs?si=YWenrMWNfIyYeyZy

Enjoy the videos and music you love, upload original content, and share it all with friends, family, and the world on YouTube.

06/02/2026

https://www.bbc.com/persian/articles/crrqdqeyqppo?shem=rimspwouoe,

هما میرافشار، روزنامه‌نگار، شاعر و ترانه‌سرای تصنیف‌های عاشقانه موسیقی دستگاهی و آثار به یادماندنی پاپ در ۸۹ سالگی درگذشت و چهره‌های نامدار موسیقی و علاقه‌مندا....

05/28/2026

زر امیرابراهیمی، بازیگر ایرانی و برنده جایزه بهترین بازیگر زن جشنواره کن ۲۰۲۲، در یازدهمین دوره «هفته سینمای پوزیتیف» جشنواره کن امسال، جایزه «هیومن اکشن پرایز» را دریافت کرد.
جوایز «هیومن پرایز» که توسط روزالی مان بنیان‌گذاری شده‌اند، هر سال به هنرمندانی اهدا می‌شوند که تعهد اجتماعی‌شان فراتر از آثار هنری‌شان است و از صدا، دیده‌شدن و تأثیرگذاری خود برای حمایت از مسائل مهم اجتماعی استفاده می‌کنند.
این جایزه به دلیل حمایت زر امیرابراهیمی از آزادی زنان و شجاعت او در برابر خشونت و سرکوبی که امروز ایران و خاورمیانه را دربر گرفته، به او اهدا شد.
در همین مراسم، «هیومن ایمپکت پرایز» به گزاویه دولان و «هیومن پیس پرایز» به ایزابل آدجانی تعلق گرفت.

منبع: تایم فرانسه / اینستاگرام زر امیرابراهیمی

05/23/2026

فیلم مستند «تمرین‌هایی برای یک انقلاب»، ساخته «پگاه آهنگرانی» جایزه «چشم طلایی» هفتاد و نهمین جشنواره فیلم کن را از آن خود کرد.
این جایزه، مهم‌ترین جایزه بخش مستند جشنواره فیلم کن است.
او در جریان دریافت جایزه گفت آن را به مردم ایران تقدیم می‌کند که با وجود تمام سرکوب‌هایی که در طول این سال‌ها تحمل کرده‌اند، هرگز از تلاش برای حقوقشان، آزادی‌شان و آرزوهایشان دست نکشیده‌‌اند.
پگاه آهنگرانی گفت اطمینان دارد که آن‌ها «هرگز تسلیم نخواهند شد.»
بخوانید:

فیلم مستند «تمرین‌هایی برای یک انقلاب»، ساخته «پگاه آهنگرانی» جایزه «چشم طلایی» هفتاد و نهمین جشنواره فیلم کن را از آن خود کرد.این جایز ...

05/18/2026

شیفته ایران
گلشیفته فراهانی

حسن تهرانی

در میانِ بازیگرانِ معاصرِ سینمای ایران، کمتر هنرمندی را می‌توان یافت که همچون گلشیفته فراهانی هم‌زمان حاملِ تصویرِ زنِ مستقلِ ایرانی، هنرمندی جهانی، و انسانی عمیقاً عاشقِ سرزمینش باشد. او از معدود بازیگرانی‌ست که زندگیِ شخصی، انتخاب‌های هنری و موضع‌گیری‌های اجتماعی‌اش، همگی به بخشی از روایتِ هنری او تبدیل شده‌اند. فراهانی تنها یک بازیگر نیست؛ او نمادِ نسلی از هنرمندانِ ایرانی‌ست که میانِ عشق به وطن و رنجِ دوری از آن گرفتار شده‌اند. در چهره و بازی‌های او، همیشه می‌توان ردّی از اندوه، شورِ زندگی، و تمنای آزادی را دید.

گلشیفته فراهانی در خانواده‌ای هنرمند به دنیا آمد؛ دخترِ بهزاد فراهانی و خواهرِ شقایق و آذرخش فراهانی. او از کودکی در فضایی رشد کرد که تئاتر، ادبیات و موسیقی بخشی از زندگیِ روزمره بود. همین تربیتِ هنری باعث شد خیلی زود وارد سینما شود و استعدادش توجه فیلمسازان را جلب کند. نخستین حضور مهمِ او در سینما با فیلم «درخت گلابی» ساخته‌ی داریوش مهرجویی رقم خورد؛ فیلمی شاعرانه و سرشار از حسرت و خاطره که در آن، گلشیفته نوجوان با چهره‌ای معصوم اما نگاهی پیچیده، حضوری خیره‌کننده داشت. بازی او در این فیلم نشان می‌داد که سینمای ایران با استعدادی کم‌نظیر روبه‌رو شده است.

پس از آن، او به یکی از پرکارترین و مهم‌ترین بازیگرانِ نسلِ خود تبدیل شد. در «بوتیک» ساخته‌ی حمید نعمت‌الله، تصویری تلخ و واقعی از جوانانِ سرخورده‌ی جامعه‌ی شهری ایران ارائه کرد. در «اشک سرما» و «میم مثل مادر»، او با شخصیت‌هایی روبرو شد که جنگ و پیامدهای آن زندگی‌شان را ویران کرده بود. به‌ویژه «میم مثل مادر» ساخته‌ی رسول ملاقلی‌پور، یکی از مهم‌ترین فیلم‌های ضدجنگِ سینمای ایران است؛ فیلمی درباره‌ی مادری که فرزندش قربانیِ سلاح‌های شیمیایی جنگ می‌شود. گلشیفته در این فیلم، دردِ زنی را بازی می‌کند که میانِ عشقِ مادرانه و رنجِ اجتماعی گرفتار شده است. نگاهِ انسانیِ فیلم به قربانیانِ جنگ، به‌خوبی با باورهای شخصیِ خودِ گلشیفته نیز هماهنگ بود؛ او بارها در مصاحبه‌ها و فعالیت‌هایش، جنگ را فاجعه‌ای علیه انسانیت دانسته است.

یکی از مهم‌ترین همکاری‌های او با اصغر فرهادی در فیلم «درباره الی» شکل گرفت؛ فیلمی که نه‌تنها در ایران بلکه در جهان نیز تحسین شد. شخصیت سپیده که گلشیفته بازی می‌کند، زنی‌ست مدرن، پیچیده و گرفتارِ تناقض‌های اخلاقی و اجتماعی. بازی او در این فیلم بسیار کنترل‌شده و درونی است؛ بدون اغراق، اما سرشار از اضطراب و احساس. «درباره الی» نشان داد که گلشیفته می‌تواند در سینمای رئالیستیِ پیچیده نیز بدرخشد و تنها متکی به حضورِ کاریزماتیک خود نباشد.

ورودِ او به سینمای بین‌المللی، فصلِ تازه‌ای در زندگی‌اش بود. بازی در فیلم «مجموعه دروغ‌ها» کنار لئوناردو دی‌کاپریو و ریدلی اسکات، او را به نخستین بازیگر زن ایرانی تبدیل کرد که پس از انقلاب، در یک تولید بزرگ هالیوودی حضور می‌یافت. اما همین حضور، آغازِ دوریِ اجباری او از ایران شد؛ دوری‌ای که در بسیاری از سخنان و حتی نگاهِ او در سال‌های بعد دیده می‌شود. گلشیفته هرگز از هویتِ ایرانی خود فاصله نگرفت. برعکس، هرچه بیشتر در جهان شناخته شد، بیشتر از ایران سخن گفت؛ از موسیقی‌اش، زبانش، شعرش و مردمی که دوستشان دارد.

او در فیلم‌های متعددی در اروپا و آمریکا بازی کرد؛ از جمله «سنگ صبور» ساخته‌ی عتیق رحیمی که اقتباسی شاعرانه و تلخ از رمانِ خودِ رحیمی بود. در این فیلم، گلشیفته یکی از جسورانه‌ترین و پیچیده‌ترین بازی‌هایش را ارائه داد؛ زنی که در دلِ جنگ و خشونت، می‌کوشد صدای خاموش‌شده‌ی خود را بازیابد. فیلم، بیانیه‌ای علیه خشونت وجنگ است و بازی گلشیفته در آن، سرشار از دردِ فروخورده و میل به رهایی است.

او بعدها در فیلم‌هایی چون «پترسون» ساخته‌ی جیم جارموش، «دزدان دریایی کارائیب: مردان مرده قصه نمی‌گویند»، «استخراج» و آثار فرانسوی بسیاری ظاهر شد. اما حتی وقتی در پروژه‌های اکشن یا تجاری حضور داشت، نوعی اندوهِ شرقی و وقارِ شاعرانه را با خود حمل می‌کرد؛ چیزی که او را از بسیاری از بازیگرانِ صرفاً تجاری متمایز می‌سازد.

گلشیفته فراهانی تنها در سینما شناخته نشده است. او بارها از عشقش به فرهنگِ ایران، شعر فارسی، موسیقی ایرانی و مردم ایران سخن گفته است. در اجراهای موسیقی و مصاحبه‌هایش، نامِ ایران همواره حضوری پررنگ دارد. او از آن دسته هنرمندانی‌ست که وطن را نه در ساختارهای سیاسی، بلکه در مردم، زبان، خاطره و فرهنگ می‌بیند. همین نگاه باعث شده که مواضع ضدجنگِ او نیز همیشه رنگ و بوی انسانی داشته باشد، نه شعاری.

در سال‌هایی که خاورمیانه بارها گرفتارِ جنگ، افراط‌گرایی و خشونت بوده، گلشیفته فراهانی آشکارا علیه جنگ سخن گفته است. او در گفت‌وگوهای مختلف، از رنجِ مردمِ عادی، کودکان و زنان قربانیِ جنگ حرف زده و تأکید کرده که هنر باید در خدمتِ انسانیت باشد، نه تبلیغِ نفرت. شاید به همین دلیل است که در بسیاری از نقش‌هایش، زنانی را بازی می‌کند که در جست‌وجوی زندگی، آزادی و عشق‌اند؛ زنانی که زیرِ فشارِ جنگ، مهاجرت، سنت یا خشونت، همچنان برای حفظِ انسانیتِ خود می‌جنگند.

چهره‌ی گلشیفته فراهانی در سینمای جهان، تصویری تازه از زنِ ایرانی ارائه کرده است؛ تصویری پیچیده، آزاد، روشنفکر و مقاوم. او برخلاف بسیاری از کلیشه‌های رایج درباره‌ی زنانِ خاورمیانه، نشان داد که زنِ ایرانی می‌تواند هم‌زمان شاعر، معترض، عاشق، موسیقیدان و ستاره‌ای جهانی باشد. شاید رازِ ماندگاریِ او نیز در همین تضادها باشد؛ زنی که همواره میانِ غربت و وطن، آزادی و دلتنگی، شهرت و تنهایی حرکت کرده است.

در نگاهِ او، ایران فقط یک جغرافیا نیست؛ زخمی عمیق و عشقی همیشگی است. حتی وقتی کیلومترها دور از وطن زندگی می‌کند، در صدایش، موسیقی‌اش و انتخاب‌های هنری‌اش می‌توان ردّ ایران را دید. گلشیفته فراهانی به نسلی تعلق دارد که وطن را با خود حمل می‌کنند؛ نسلی که شاید دور باشند، اما هرگز از خاطره و عشقِ سرزمینشان جدا نمی‌شوند.

در ادامه‌ی همین نگاه، موضعِ گلشیفته فراهانی در برابر تجاوز و دخالت خارجی، به‌ویژه در برابر نقش آمریکا و اسرائیل در تهدید و حمله به ایران، از همان ریشه‌ی عمیقِ عشق به ایران و مخالفت با جنگ می‌آید. او در نوشته‌ها و موضع‌گیری‌های عمومی‌اش بارها به دفاع از مردم و سرزمین ایران پرداخته است. در یادداشتی که در «لوموند» منتشر شد، فراهانی از تاریخِ طولانیِ دخالت قدرت‌های خارجی در ایران سخن گفت و نوشت که ایران تنها یک خاک نیست، بلکه فرهنگی بزرگ، تاریخی کهن و «ضربان قلب» مردمش است. او در همان متن، از آمریکا، بریتانیا و قدرت‌های غربی به‌عنوان نیروهایی یاد می‌کند که در تاریخ معاصر ایران نقشِ ویرانگر داشته‌اند و به‌ویژه به کودتای ۱۳۳۲ علیه دولت مصدق و دخالت‌های بعدی غرب اشاره می‌کند. این نگاه، موضع او را روشن می‌سازد: مخالفت با حکومت ایران به معنای پذیرشِ بمباران، مداخله نظامی، یا تحقیرِ ایران نیست.

گلشیفته فراهانی در همین چارچوب، در برابر هر نوع حمله‌ای که مردم ایران را قربانی کند، ایستاده است. او از نسلی می‌آید که خاطره‌ی جنگ ایران و عراق، صدای آژیر، بمب، ترس، مهاجرت و ازهم‌پاشیدگی خانواده‌ها را در حافظه دارد. به همین دلیل، ضدجنگ بودن او یک ژست سیاسی نیست، بلکه تجربه‌ای زیسته و انسانی است. در نوشته‌ی «لوموند»، او به روشنی از ترس‌های دوران کودکی خود در سال‌های جنگ سخن می‌گوید و جمله‌ی مهمی را مطرح می‌کند: «مقاومت در برابر وحشت، دیکتاتوری‌ها و مهاجمان در خون ماست.» این جمله نشان می‌دهد که در نگاه او، مبارزه و ایستادگی در برابر تجاوز خارجی، دو موضوع جدا از هم نیستند؛ هر دو از دفاع از کرامت انسان ایرانی سرچشمه می‌گیرند.

از سوی دیگر، گزارش‌های رسانه‌ای از موضع‌گیری‌های اخیر او نیز نشان می‌دهد که او نسبت به سوءاستفاده قدرت‌های خارجی از بحران ایران هشدار داده است

به همین دلیل، اگر بخواهیم موضع او را در برابر آمریکا و اسرائیل در تجاوز به ایران خلاصه کنیم، باید گفت که گلشیفته فراهانی از جایگاه یک هنرمندِ ایرانیِ تبعیدی و ضدجنگ، هرگونه حمله‌ای را که خاک ایران، مردم ایران، میراث فرهنگی ایران و آینده‌ی کودکان ایرانی را تهدید کند، در امتداد همان خشونتی می‌بیند که همیشه با آن مخالفت کرده است. او ایران را خانه‌ی مردم، شعر، موسیقی، زبان، تاریخ و خاطره می‌داند. برای چنین هنرمندی، دفاع از ایران در برابر تجاوز خارجی، دفاع از مردم ایران است؛ همان مردمی که او سال‌هاست از دوری‌شان رنج می‌برد و همچنان با عشق از آنان سخن می‌گوید
هشدار درباره سرنوشت کشور: فراهانی با اشاره به تجربه کشورهای عراق و لیبی، هشدار داد که حمله نظامی منجر به هرج‌ومرج، نابودی زیرساخت‌ها، و جنگ داخلی می‌شود..

(از مجموعه نوشته های من در مورد زنان هنرمند ایرانی)

05/17/2026

https://www.radiofarda.com/a/33757502.html

درحالی‌که صنعت نشر ایران زیر فشار بحران اقتصادی، پیامدهای جنگ و سانسور همچنان برای بقا تلاش می‌کند، قرار است در عین قطع اینترنت هفتمین دوره نمایشگاه مجازی کتاب تهر...

05/17/2026

https://iranwire.com/fa/features/152441

سینمای «اصغر فرهادی» را به نوواقع‌گرایی و تصویر کردن طبقه متوسط ایرانی می‌شناسند. اما اگر بخواهیم آن‌ را از نظر فلسفی تعریف کنیم در آثار ...

05/10/2026

https://youtu.be/u2gQsIeXA4M

گفتگوی ناصر زراعتی با منیره برادران، وازریک درساهکیان، کاظم کردوانی و ناصر فکوهی و مهین خدیوی - خانه ایران، مرکز فرهنگ و هنر در ساکرمنتو – 9 ما می 2026