05/28/2025
Իրական Հայաստանը
Գիտակցական կյանքիս ողջ ընթացքում, երբեք չեմ պատկերացրել, որ մի օր,
իմ ծնողներից,
Վրացյանների ու Աղբալյանների հիմնադրած Լիբանանի ինձ հոգեհարազատ Նշան Փալանճեան Ճեմարանի իմ դաստիարակներից,
Լիբանանի ՀՅ Դաշնակցության պատանեկան միության շարքերի իմ դաստիարակներից, ՀՅ Դաշնակցության Լիբանանի Երիտասարդական Միության հանուն հայ դատի ու հայրենիքի իրենց կյանքերը զոհաբերած իմ ընկերների օրինակից,
Արցախում զոհված բայց իմ կյանքում հավիտյան ամեն վայրկյան ներկա իմ ծառայակից ընկերների ինձ ժառանգած անբացատրելի զուգահեռ ցավի ու ողջ մնալու և ապրելու իրավունքը ունենալու մեղավորության զգացումից,
Հայրենիքի ինձ ամենահոգեհարազատ անբաժան մասնիկի՝ Արցախի կորուստի կսկիծից,
իմ ամենահանդուգն երևակայության թռիչքներով իսկ չէի կարող պատկերացնել որ այս բոլորից ինձ ժառանգվածից հետո, ես գտնվելու եմ ընտրանքի առաջ, վերաբնորոշելու հայրենիքի էությունն ու իմաստը։
Այսօր, “իրական Հայաստան” բառերը դրվել են շրջանառության մեջ մարդկանց կողմից, որոնք համոզված եմ չեն հասկացել, որ եթէ պարտավոր ենք ընտրել, ապա սիրել Հայաստանը նշանակում է նախընտրել ապրել թշվառ ու հպարտ, քան թէ բարեկեցիկ ու զրկված ազգային արժանապատվությունից։
“Իրական Հայաստան” բառերը հնչեցնում են մարդիկ, որոնք այդպես էլ չեն հասկացել, որ Հայաստանը վարչական տարածք չէ, սահմաններ չէ, որ իրական Հայաստան նշանակում է, որ ապրելով հանդերձ Երևանում, շարունակել երազել, աշխատել, պայքարել ու ձգտել, մի օր Երևանից դարձյալ հաղթական անցնելու Հայկական Շուշի, Ստեփանակերտ, Մարտունի, Հադրութ, Քաշաթաղ, Ակնա, Մարտակերտ ու Քարվաճար, որ իրական Հայաստան նշանակում է հոգու մեջ պահել մեծ հորիցս ու մեծ մորիցս խլված Տիգրանակերտն ու Մուշը, և որ առանց այդ տեսլականի, հայ մարդը երբեք չի ունեցել ու չի կարող ունենալ որևէ Հայաստան։
Համոզված եմ “իրական Հայաստանի” ջատագովները չեն հասկացել որ իր հազարամյա պատմության ամբողջ ընթացքում, հայ ժողովուրդը միշտ վաստակել է պետություն ունենալու իրավունքը, բացարապես հարգելով ու գերադասելով ազգայինը, և ոչ թե կենացներով, այլ պահպանելով հայկականը և ձգտելով վերականգնել այն ամեն ինչը որ Հայաստան է ու հայկական։
Պետությունների դրոշներն ու հիմները, արտահայտությունն են ազգի իր պատմության նկատմամբ հարգանքի, բայց հատկապես ապագայի տեսլականի նկատմամբ ունեցած երազանքների ու իղձերի։ Միամիտ եմ համարում ու խորը նսեմացնող, մտածելը որ Վանի միջնաբերդի գագաթին Արամ Մանուկյանի կողմից առաջին անգամ ծածանված եռագույնը կամ պետության կերպն ու սահմանադրությունը փոխելով, փոխվելու է նաև ազգային ենթագիտակցությունը 4000 տարի գոյատևած ու անվերջ վերածնված մի ժողովրդի։
1990-ականներին Արցախը ազատագրվեց ոչ որովհետև օրվա քաղաքական իշխանությունը այդպես ցանկացավ, ընդհակառակը, հայ ժողովուդրը Արցախը ազատագրեց հաճախ հակադրվելով օրվա քաղաքական վերնախավին։
Արցախը ազատագրեց հայ մարդը, դարերով իր հոգում պահած և սերնդից սերունդ փոխանցած իր երազանքով ու տեսլականով, և այսօր մտածել որ չեղարկելով ժողովուրդի հաստատած անկախության հռչակագիրը, հրաժարվելով “Արցախը Հայաստան է և վերջ” իր իսկ սեփական արտահայտությունից և կամ թղթով հրաժարվելով Արցախից, մի ամբողջ ժողովուրդ նույնպես հրաժարվելու է, չըմբռնել է հայ մարդու էությունը, չհասկանալ է որ գալու է այն ոչ շատ հեռու օրը, երբ հայը կրկին ու վերջնական է ազատագրելու Արցախը։
Եթէ Հայաստանը, ներարյալ Արցախը պահելը ենթակա լիներ բացարապես օրվա քաղաքական իշխանությանը քմահաճույքին, ապա մենք վաղուց կորցրած կլինեինք ամբողջ Հայաստանը, Արցախն էլ ներարյալ, նկատի ունենալով նախորդ ազգադավ քաղաքական իշխանությունների ու նրանց շուրջը հին ու նոր “կուսակցությունների” անվան տակ հավաքված մանկլավիկների վարած թուրքաբարո քաղաքականությունը։ Նրանք, թէև մեծագույն վնաս հասցրեցին մեր ժողովրդին ու պետությանը և շարունակում են այսօր էլ պղտորել մեր երկրի զարգացման ջրերը, այնուամեյնանիվ չկարողացան ազգին ամբողջովին զրկել իր հայրենիքից, շնորհիվ բացարապես մեր ժողովուրդի տասնյակ տարիներ մղած անհավասար պայքարին, միաժամանակ ներքին թշնամիների՝ օրվա իշխանությունների և արտաքին թշնամիների դեմ։
Այն ազգը, որ կարողացել է 27 տարի շարունակ դիմագրավել պետական գերագույն մակարդակով կազմակերպված մեծամաշտաբ թալանը, այն զինվորը որ կարողացել է դեմ տալ թշնամու արբանյակային կառավարվող հրթիռներին, ժողովրդի կողմից բացարձակ մերժված, բայց կեղծիքով իշխանությանը տիրացած “ղեկավարի” կողմից իսկ բնորոշված “ութանասունականների զենքերով”, համոզված եմ, կդիմագրավի ու կմերժի նաև այսօր մեզ հրամցվող ստրկամիտ ու ինքնափրկամիտ “իրական Հայաստան” գաղափարախոսությունը։
Ես հավատում եմ միայն մի Հայաստանի, այն Հայաստանին, որ ակամա ծնվելով ու ապրելով հանդերձ հայրենիքից հազարավոր մղոններ հեռու, իմ մանկության տարիներից սկսած, ինձ տվել է շունչ ու կամք համարորեն պահելու իմ ազգային ինքնագիտակցությունը օտար ափերում և մի օր վերադառնալու իմ պապերի ժառանգած հողաշերտին, տվել է ինձ հավատք, որ լինելով, ապրելով, արարելով ու պայքարելով բացարապես մայր հողի վրա, մի օր դարձյալ արժանի ենք լինելու այն իրական Հայաստանին, որտեղ ապրել, արարել ու պայքարել են Մեծն Տիգրանները, Վիթխարի Նարեկացիները, ժողովրդի ծոցից ծնած Աղբյուր Սերոբներն ու հայրենապաշտ Մոնթեները։
Ես հավատում եմ իմ իրական Հայաստանին։
Վիքեն Սերոբի Արաբյան
28 Մայիս, 2025
Երևան, Հայաստան
—----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Վիքեն Արաբյանը (Արապեան) ծնվել է Լիբանան, Բեյրութի Պուրճ Համուտի Հայահոծ Արագած թաղամասում, եղել է անդամ, ղեկավար և վարիչ-դաստիարակ ՀՅԴ Լիբանանի Պատանեկան միությունում, անդամ ՀՅԴ Լիբանանի Երիտասարդական Միության, անդամ ու ղեկավար Հայ Մարմնակրթական Ընդհանուր Միության սկաուտական և մարզական տարբեր մասնաճյուղերում, դպրոցական տարիներին եղել է ուսանողական միության անդամ ու ղեկավար, Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմի տարիներին, 15 տարեկանից ծառայել է Պուրճ Համուտի ինքնապաշտպանական մարտական ջոկատներում, 19 տարեկանին մեկնել է Լոս Անջելոս, Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներ, որտեղ ավարտել է Կալիֆորնիո Պոլիտեխնիկ համալսարանը որպես ճարտարագետ, ապա ուսանել է Կալիֆորնիո Բըրքլի համալսարանի Ծրագրերի կառավարման բաժնում, հինգ տարի ծառայել է որպես վարիչ-դաստիարակ Կալիֆորնիո ՀՅԴ պատանեկան միությունում, 28 տարի եղել է անդամ ՀՅ Դաշնակցության, որի շարքերից հրաժարական տալով դուրս է եկել, 90-ական թվականներից սկսած կազմակերպել է Արցախի վերաբնակեցման և զարգացման մեծածավալ ծրագրեր, Արաքսի հովիտից մինչև Եղնիկներ ու Քարվաճար, կամավոր ծառայել է 2016թ-ի և 2020թ-ի Արցախյան պատերազմներին, 2023-ի բռնատեղահանումից հետո շարունակել է կազմակերպել Արցախցիների օգնության բազմաթիվ ծրագրեր 2016-ին իր ընկերների հետ համահիմնադրած “Սատարենք Մեր Հերոսներին” (Support Our Heroes) բարեգործական հասարակական կազմակերպության ճամբով, և երազում է մի օր վերադառնալ Հայրենի Շուշիի իր հնամյա տունը։