اتحاد برای ایران Etehad Baraye Iran

10/21/2026

10/21/2026

احمدرضا رادان، متولد ۱۳۴۲، از نوجوانی وارد ماشین سرکوب جمهوری اسلامی شد و در دی‌ماه ۱۴۰۱ با حکم مستقیم علی خامنه‌ای به فرماندهی کل انتظامی کشور منصوب گردید. او به دلیل نقش محوری در هدایت ضرب‌وشتم، قتل و بازداشت‌های خودسرانه شهروندان، تحت تحریم‌های حقوق بشری ایالات متحده، اتحادیه اروپا و کانادا قرار دارد.

رادان در جایگاه یکی از کادرهای اولیه سپاه پاسداران و سپس فرمانده انتظامی استان‌ها، هدایت عملیات‌های نظامی و امنیتی خشن را علیه جوامع کُرد و بلوچ بر عهده داشت. وی بعدتر در زمان فرماندهی پلیس تهران، با راه‌اندازی «طرح ارتقای امنیت اجتماعی»، تاکتیک‌های افراطی نظیر «تحقیر علنی و مجرم‌گردانی» و ضرب‌وشتم خیابانی جوانان و زنان را در سیستم پلیس نهادینه کرد.

او به‌عنوان جانشین فرمانده کل نیروی انتظامی، یکی از معماران اصلی سرکوب خونین جنبش سبز در سال ۱۳۸۸ بود؛ کسی که دستور صریح «درهم‌شکستن» معترضان و انتقال آن‌ها به شکنجه‌گاه مخوف کهریزک را صادر کرد. چندین تن از بازداشت‌شدگان در شرایط غیرانسانی این سوله و در اثر شکنجه‌های وحشیانه جان باختند و پزشک افشاگر این فجایع (دکتر رامین پوراندرجانی) نیز مدتی بعد به طرز مشکوکی ترور شد.

وی در دوران ریاست بر مرکز مطالعات راهبردی پلیس، با طراحی و پیشبرد تغییر ساختار نیروی انتظامی به «فرماندهی کل (فراجا)»، استراتژی‌های نظارت سایبری و نظامی‌سازی نهاد پلیس �

10/20/2026

هنوز جنگ نشده، اما زندگی از حرکت ایستاده است.

در این برزخ اما نباید برای زندگی کردن منتظر بمانیم. نباید صبر کنیم تا جهان به ما اطمینان بدهد که همه‌چیز امن است. شاید هیچ‌وقت چنین اطمینانی نداشته باشیم. شاید تنها کاری که از دستمان برمی‌آید، این باشد که در دل این تعلیق، هنوز برای همدیگر جا باز کنیم، هنوز چیزی بسازیم، هنوز بخندیم و هنوز به خودمان اجازه بدهیم آینده‌ای را تصور کنیم که فقط از ترس ساخته نشده است.

ما نمی‌دانیم فردا چه خواهد شد؛ اما امروز هم بخشی از زندگی ماست، نه فقط اتاق انتظاری برای فردا.

10/19/2026

مادرِ الینا حجتی، در بالکن خانه، رو به جای خالی دخترش حرف می‌زند؛ انگار الینا هنوز همان نزدیکی‌هاست، انگار هنوز می‌شود صدایش زد و منتظر ماند تا از راه برسد.

مگر می‌شود مادری را از فرزندش جدا کرد و انتظار داشت جهانش به همان شکل سابق ادامه پیدا کند؟ مگر می‌شود دختری ۲۲ ساله را با گلوله از زندگی گرفت، درست دو روز پیش از تولد ۲۳ سالگی‌اش، و بعد از مادرش خواست سکوت کند؟

الینا، دانشجوی سال آخر میکروبیولوژی، پنج‌شنبه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات سراسری با شلیک گلوله جنگی نیروهای امنیتی زخمی شد. به گفته مادرش، در بیمارستان شهدای تجریش به او خون تزریق نکردند و الینا جان باخت. خانواده‌اش سه روز در جست‌وجوی او بودند تا پیکرش را در کهریزک پیدا کردند. حتی سوگواری برای دخترشان هم از فشار و محدودیت‌های امنیتی در امان نماند.

اما در آن بالکن هنوز، مادری با دخترش حرف می‌زند؛ دختری که باید می‌بود، باید ۲۳ سالگی‌اش را جشن می‌گرفت، باید آینده‌اش را می‌ساخت.

10/17/2026

وضعیت اقتصادی برای اکثریت ایرانیان به طور فزاینده‌ای وخیم‌تر شده است، به طوری که هزینه مواد غذایی اولیه سال به سال بسیار سریع‌تر از دستمزدها افزایش می‌یابد. با حداقل دستمزد پایه که حدود ۷۶,۶۰۰ تومان در ساعت است، خرید یک سبد غذایی استاندارد برای خانواده نیازمند ۴۴ ساعت کار است.

اگرچه قراردادهای رسمی گاهی شامل حق مسکن یا بن کارگری می‌شوند، اما اکثر کارگران کارگاه‌ها، کارخانه‌ها، بازار و مشاغل غیررسمی این مزایا را به طور قطعی و مستمر دریافت نمی‌کنند. حدود ۷۰ درصد از کارگران بیمه‌شده حقوقی معادل یا نزدیک به حداقل دستمزد پایه دریافت می‌کنند و این نسبت در بخش غیررسمی حتی بالاتر است. در این سطح از درآمد، بسیاری از اقلام اغلب به طور کامل از سبد خرید حذف می‌شوند.

در ایالات متحده، حداقل دستمزد ساعتی فدرال ۷.۲۵ دلار است، اما در واقعیت تنها حدود ۱ درصد از کارگران ساعتی این مبلغ را دریافت می‌کنند که آن هم معمولاً برای مدتی کوتاه است. اکثر ایالت‌ها حداقل حقوق بالاتری را تعیین کرده‌اند، به طوری که دستمزد یک شغل معمول با حقوق پایین در سطح کشور، بیشتر نزدیک به ۱۳ تا ۱۴ دلار در ساعت است. رقم ۱۰.۳۵ دلاری که در اینجا استفاده شده، تقریباً میانه دستمزد برای مشاغل رایج با حقوق ثابت در ایالت‌هایی با پایین‌ترین سطح دستمزد است. در سراسر کشور آمریکا، تنها حدود ۵ تا ۸ درصد از کارگران درآمدی در حدود ۱۱ دلار یا کمتر دارند

10/14/2026

آغاز سال تحصیلی برای میلیون‌ها کودک، یادآور بازگشت به کلاس درس، دیدار دوستان و ساختن رویاهایی برای آینده بود اما برای صدها کودک و دانش‌آموز در ایران، سال گذشته با بازداشت به دست نهادهای امنیتی جمهوری اسلامی و برای برخی، با صدور حکم زندان گذشت.

بر اساس گزارش هه‌نگاو، از ابتدای پاییز ۱۴۰۴ تا ابتدای پاییز ۱۴۰۵، دست‌کم ۳۱۵ کودک و دانش‌آموز زیر ۱۸ سال و ۵۹ معلم و استاد دانشگاه توسط نهادهای امنیتی جمهوری اسلامی بازداشت شده‌اند. در همین بازه، دست‌کم ۸ کودک و دانش‌آموز به حبس و ۱۶ معلم و استاد دانشگاه نیز به زندان محکوم شده‌اند.

از میان کودکان بازداشت‌شده، ۳۰ نفر دختر و ۲۸۵ نفر پسر بوده‌اند. دست‌کم ۸۸ کودک کرد، ۳۶ کودک فارس، ۳۰ کودک لُر و ۲۴ کودک بلوچ در میان بازداشت‌شدگان بوده‌اند. همچنین کودکانی از دیگر گروه‌های اتنیکی، از جمله عرب، تُرک، گیلک و ترکمن، بازداشت شده‌اند. هویت اتنیکی ۱۲۵ کودک نیز در این گزارش مشخص نشده است.

استان همدان با ثبت ۱۳۸ مورد، بیشترین شمار بازداشت کودکان را داشته است. پس از آن، استان‌های ایلام و خراسان رضوی، هر کدام با ۲۴ مورد، قرار دارند.

اما این آمار فقط از بازداشت‌ها نمی‌گوید؛ از آینده‌هایی می‌گوید که با حکم زندان تهدید شده‌اند. هه‌نگاو گزارش داده که هشت کودک و دانش‌آموز، از جمله دو دختر، در مجموع به ۲۲ سال و ۴ ماه و ۱۵ روز حبس تعزیری و ۶ سال و ۶ ماه حبس تعلیقی محکوم شده‌اند.

پشت هر عدد، کودکی ایستاده است؛ انسانی با حق تحصیل، حق امنیت و حق داشتن آینده‌ای آزاد. کودکانی که شاید میبایست تنها نگران امتحان‌هایشان می بودند و نه بازداشت، بازجویی و زندان. معلمانی که باید چراغ آگاهی را روشن نگه دارند، نه اینکه خود به دلیل فعالیت‌هایشان پشت میله‌های زندان قرار بگیرند.

10/12/2026

«وقتی به دنیا آوردمش، نمی‌دانستم چه قهرمانی به دنیا آورده‌ام.»

این را مادر آیدا حیدری می‌گوید؛ مادری که دخترش را به دنیا آورد تا زندگی کند، رؤیا ببافد و آینده‌اش را بسازد اما آیدا در ۱۸ دی‌ماه، در جریان اعتراضات میدان صادقیه تهران، با شلیک مستقیم نیروهای حکومتی و اصابت گلوله به قفسه سینه‌اش جان باخت. چهار روز طول کشید تا پیکر دخترش را به خانواده تحویل دهند.

آیدا حیدری دانشجوی رشته پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران بود. در ویدیوهایی که پس از مرگش منتشر شد، در حال تدریس مباحث شیمی برای کنکور نشان داده شده است. خانواده و نزدیکان او را فردی هنردوست، اهل مطالعه توصیف کرده‌اند.

آیدا جوانی بود که جانش را در راه آرزوهایش از دست داد. دانشگاهش برای او سوگواری کرد، دانشجویان به خیابان آمدند و خانواده‌اش، در کنار تحمل این فقدان جانکاه، با فشار برای پذیرفتن روایت رسمی روبه‌رو شدند.

و میان تمام این دردها، صدای خواهرش ماند:
«منو ببخش آبجی، ببخش که بیدارت کردم گفتم بریم بیرون و ببخش که خودم خوابوندمت واسه همیشه.»