Müslüman olmamızın gerekliliklerinden birisi de, hem farklı coğrafyada hem de aynı ortamda bulunan Müslüman kardeşlerimizin dertleriyle ilgilenmek, dertlenmek yani dertlerini kendimize yük edinmektir. Bu bağlamda İslami kimliklerinden dolayı yıllardır cezaevlerinde tutulan kardeşlerimizle dayanışma amacıyla “Cezaevlerinde Kardeşlerimiz Var!” sloganıyla cezaevinde bulunan Müslüman tutuklular ve
mahkumlar ve aileleri ile dayanışma yı kendisine dert edinen gönüllülerden oluşmaktadır. Adi suçlar dışında birçok insan, gerek İslami kimliği ve gerek başka bir kimliğe fikri aidiyetinden ötürü yıllardır cezaevlerinde olumsuz koşullar altında tutulup, dört duvar arasında hayatı karartılıyor. Gözden ırak olan gönülden de ırak olur misali cezaevleri meselesi ne yazık ki Müslümanlar olarak çok fazla gündemimizde yer tutan bir konu değil. Oysa Kemalist sisteme ve Batılı paradigmaya karşı olan bütün Müslümanlar bir gün Cumhuriyet'in kuruluş yıllarında olduğu gibi cezaevi süreciyle muhataplaşabilir. Ayrıca Rabbimizin rızasını kazanmak, daha adil bir dünya arayışında bulunmak için katıldığımız veya katılmadığımız metod algıları içinde özgürlük mücadelesi veren birçok kardeşimiz bugün cezaevlerinde. Sadece Türkiye'de değil Guantanamo, Ebu Gureyb, Suriye, İsrail zindanlarında olduğu gibi dünyanın dört bir yanında haksız yere zulüm gören ve cezaevlerinde mahkum edilen kardeşlerimiz var. Müslümanlar olarak üzerimize düşen sorumluluklardan birisi de cezaevlerinde ki kardeşlerimiz ve onların dışarıda bulunan yakınlarının varlığını hatırlayıp, onların sorunlarına çözümler aramaktır. Komşusu açken tok yatmayacak olan Müslümanlar, cezaevi sürecinin dertlerini taşıyan bir Müslümana veya ailesine nasıl ilgisiz kalabilir? Toplumdan soyutlanmış olan mahkumların “artı zulüm” olarak tecrit edilmesi gayri insani bir uygulamadır.
