22/02/2026
Saklanan Savunmasız Çığlıklar
😢😢😢😢😢😢😢😢😢😢😢
Öznesi çocuklar olan bir cümle, hiçbir zaman hafif değildir.
Yükü sapkınlıkla, uyuşturucuyla, istismarla ağırlaşmışsa; artık o bir cümle değil, insanlığın vicdanına bırakılmış bir dosyadır.
Ritüellerde, karanlık etkinliklerde, kirli çıkar hesaplarında kullanılan o masum yüzler… Onlar sadece birer istatistik değil. Bir bakış, bir korku, yarım kalmış bir çocukluk. Biz ise çoğu zaman seyirci koltuğundayız. Çünkü devler ülkesinde cüce kalıyoruz. Gücün, paranın, korkunun büyüttüğü devlerin karşısında sesimiz kısılıyor.
Ama asıl mesele şu: Gerçekten çaresiz miyiz?
Toplum olarak sıkça tekrarladığımız bir kelime var: insani değerler.
Adalet, merhamet, sorumluluk, vicdan… Eğer bu kavramlar sadece tören konuşmalarında kalıyorsa, o zaman çocukların çığlıkları neden saklanıyor sorusuna verecek cevabımız da yok demektir.
Uyuşturucuya sürüklenen bir çocuğun arkasında ihmal vardır.
İstismara maruz kalan bir çocuğun arkasında sessizlik vardır.
Sapkın düzenlerin arkasında ise korku ve çıkar ortaklığı.
Devler ülkesinde cüce kalmak, bazen susmayı seçmektir.
Oysa insani değerler, boyla ölçülmez; duruşla ölçülür.
Bir çocuğun korunması yalnızca ailesinin değil, toplumun görevidir. “Bana dokunmayan yılan” anlayışı, en çok çocukları zehirler. Çünkü kötülük en çok sessizliği sever.
Eğer bir toplum, en savunmasızını koruyamıyorsa; ne kadar güçlü görünürse görünsün aslında küçüktür.
Belki elimizden dünyayı değiştirmek gelmez.
Ama bir çocuğun sesini duymak, görmezden gelmemek, sorgulamak, destek olmak gelir.
İnsani değerler tam da burada başlar: Küçük görünen ama büyük anlam taşıyan adımlarda.
Devlerin büyüklüğü korkutucu olabilir.
Fakat unutmayalım; tarih boyunca asıl kalıcı olan, güç değil vicdan olmuştur.
Ve bir toplumun gerçek büyüklüğü, çocuklarının ne kadar güvende olduğu ile ölçülür.
Bir anne,bir eğitmen, bir aktivist,bir vicdanı yanan vatandaş olarak öznesi çocuk olan sessiz çığlıklara duyarsız kalamam😡😡😡😡😡BÜNLÜ
