Son Kale

20/10/2026

19/10/2026

ORKUN VAKFI MÜTEVELLİ HEYETİ BAŞKANI YAKAN CUMALIOĞLU'NDAN KAMUOYUNA

Türk Milliyetçiliği bir his değil, bir ilim, bir mefkûre ve bir müessese işidir.

Vakfımız, 19 Ekim 2000 tarihinde, Başbuğumuz Hüseyin Nihal Atsız'ın manevi mirasını omuzlayan bir avuç arkadaşı tarafından resmen kurulmuştur.

Altan Deliorman Ağabey başta olmak üzere, Refet Körüklü, Erk Yurtsever Ağabeylerimiz, 1944'ün çileli yolundan gelen, Orhun'un, Orkun'un ve Ötüken'in mürekkebi kurumamış kadrosu bir araya gelmiş ve bu kutlu ocağı tescil ettirmiştir.

Biz bu vakfı üç temel üzerine bina ettik.

Birincisi: Tüzüğümüz, yani niyetimiz.
Tüzüğümüzde açıkça yazdık. Amacımız Türkçülük ülküsünü bilimsel temellerle geliştirmek, güçlendirmek ve gelecek nesillere aktarmaktır. Bu yüzden Türkçülük Araştırma Merkezi'ni (TAM), onun içinde bir Türkçülük Kütüphanesi ve Türkçülük Müzesi'ni kurmayı hedefledik.

İkincisi: Yayınlarımız, yani hafızamız.
Vakfımızın en kıymetli evladı, Orkun Dergisi'dir. 1950'de Atsız Ata'nın başyazarlığında "Bütün Türkler Bir Ordu" şiarıyla çıkan o efsane dergi, bugün 2000'de kurulan vakfımızın çatısı altında yaşamaya devam etmektedir. Orkun Yayınları ile de Altan Deliorman'ın "Tanıdığım Atsız"ından Basri Gocul'un "Oğuzlama"sına kadar ana eserleri milletimize sunduk.

Üçüncüsü: Faaliyetlerimiz, yani meydandaki varlığımız.
Her yıl Atsız Ata başta olmak üzere büyüklerimizi anıyor, konferanslar tertip ediyor ve her yıl Türk dünyasına hizmet etmiş bir yüreğe geleneksel Altın Bozkurt Ödülü'nü takdim ediyoruz.

Bugün 19 Ekim 2000'de temeli atılan Orkun Vakfı, 26. yılında Kadıköy'deki merkezinde, bütün Türk dünyasını kucaklayan büyük bir iddiayla yoluna devam ediyor.

Tanrı Türk'ü Korusun!

Yakan Cumalıoğlu
Orkun Vakfı Mütevelli Heyeti Başkanı

18/10/2026

18 EKİM - AZERBAYCAN'IN AZÂTLIK GÜNÜ KUTLU OLSUN!

Bugün 18 Ekim.

Can Azerbaycan'ın, can kardeşlerimizin Milli Azâtlık Günü.

1991'de, 70 yıllık esaretten sonra, Azerbaycan'ın mütefekkir evlâtlarının asırlık rüyası gerçek oldu. O gün Azerbaycan Meclisi, İstiklâl Bildirgesini kabul etti ve dünya bir daha gördü ki, Türk esir olmaz!

O İstiklâl sadece bir kâğıt parçası değildi.
Şehitlerin kanıyla, Karabağ'da, Hocalı'da verilen canlarla mühürlendi.
2020'de de o mühür, Şuşa'da, Laçın'da bir daha perçinlendi.

Bu bayrak, işte bu videodaki gibi, Hazar'ın rüzgârında hep dalgalansın diye bedel ödendi.

Ama bugünlerde görüyoruz ki, içeriden ve dışarıdan bazı siyasal islamcı çevreler, yine dil uzatıyor Can Azerbaycan'a.
Onların lâik, çağdaş, Türk kimliğine tahâmmül edemiyorlar.
Unutmasınlar: Azerbaycan, Türk dünyasının lâiklik kalesidir.
Orası ne İran'ın arka bahçesi, ne de Arap çöllerinin bir uzantısıdır.
Orası Atatürk'ün "Azerbaycan'ın sevinci bizim sevincimiz, kederi bizim kederimizdir" dediği yerdir.

Azerbaycan'a uzanan her dil, bize uzanmıştır.
Azerbaycan'a atılan her iftira, Türk'ün birliğine atılmıştır.

Biz Son Kale olarak buradan haykırıyoruz:
Can Azerbaycan yalnız değildir!
İki devlet, tek millet değil, tek yürek, tek bileğiz!
Bir kalbe giden atar damar ve toplar damar gibiyiz.
Harcımız inanç değil Türklüktür.

Azatlık Bayramın kutlu olsun Can Kardeş!
Bayrağın daim dalgalansın!

16/10/2026

İNSANOĞLU DÜNYANIN BAŞINA GELMİŞ EN BÜYÜK FELAKETTİR

Videonun başına bakın.
Yemyeşil bir orman, içinden akan tertemiz bir dere.
Adeta cennet.

Sonra insanoğlu giriyor kadraja.
Ormanı kereste görüyor, toprağı rant görüyor, suyu çöplük görüyor.
Ve cenneti kendi elleriyle yok ediyor.

Sonra tabiat konuşuyor.
Seller olarak, sular altında kalan şehirler olarak, nefes alamayan insanlar olarak konuşuyor.

Ve final sahnesi her şeyi anlatıyor:
Cam bir fanus içinde korunan son bir ağaç ve ondan bir nefes satın almak için sırada bekleyen maskeli insanlar.

Bu bir film senaryosu değil, gidişatın kendisidir.

Oysa Türk'ün töresinde doğa kutsaldır.
Ağaç atadır, su anadır, toprak vatandır.
Eski Türk, ağacı kesmez, suyu kirletmezdi.
"Yaş kesen baş keser" derdi. Çünkü bilirdi ki doğayı yok eden, kendi geleceğini yok eder.

Bugün ne ara unuttuk bu töreyi?
Ne ara toprağı satılacak mal, ormanı yakılacak anız gördük?
Ve ne ara göz bebeğimiz olan gelecek nesilleri unutup sadece kendimizi düşünür olduk?

Unutulmasın:
Doğa intikam almaz, sadece bedel ödetir.
Ormanı yok edersen sel olur gelir,
Havayı kirletirsen hastalık olur gelir,
Suyu zehirlersen susuzluk olur gelir.

Ve o gün geldiğinde, bedava soluduğumuz bir nefes için sıraya gireceğiz.

15/10/2026

GÖZLERİNİ AÇMAZSAN, YOLUNU BAŞKASI BELİRLER

Fotoğrafa iyi bakın.

En önde gözleri görmeyen, elinde bastonuyla yürüyen biri var.
Arkasında gözleri olduğu halde gözlerini elleriyle kapatan yüzlerce insan onu takip ediyor.

Asıl trajedi öndekinin kör olması değil.
Asıl trajedi, görenlerin görmemeyi seçmesi.

Bugün millet olarak tam da bu haldeyiz.
Gerçeği görmek yerine gözünü kapatan, sorgulamak yerine biat eden, araştırmak yerine birinin peşine takılan bir kalabalık olduk.

Oysa Türk milleti tarih boyunca gözünü açtığı için ayakta kaldı.
Açtığı için Ergenekon'dan çıktı.
Açtığı için Çanakkale'yi geçti.
Açtığı için istiklalini kazandı.

Atatürk boşuna dememiş: "Milletin gözü açılmazsa, onu uyandıracak birileri mutlaka yol gösterir ama o yol, milletin yolu olmaz." Gözlerinizi açın.

Unutma, gözünü sen açmazsan, senin adına başkası açar ve gördüğünü değil, görmeni istediğini sana gösterir.

O zaman senin yolun, senin yolun olmaktan çıkar, başkasının çizdiği yol olur.

Bu yüzden diyoruz:
Gören gözünü kapatırsa, kör yol gösterir.
Gözünü aç Türk! Yolunu başkası belirlemesin.