Huzurlu Günler, Mahmutbey Mahallesi 2562 Sok. No: 1, Istanbul (2026)

06/09/2026

Kızım lise aşkımla evlendi; düğünlerinde beni kenara çekti ve şöyle dedi: "Sonunda 20 yıldır sakladığım şeyi sana anlatmaya hazırım."

Çok genç yaşta anne oldum; 20 yaşıma geldiğimde kızım Eylül çoktan dünyaya gelmişti.

Eşim, 21 yıllık evliliğin ardından kansere karşı verdiği uzun mücadeleyi kaybederek vefat etti. Eylül ve ben, hayata tek başımıza tutunmayı öğrendik.

Üniversiteden mezun olduktan sonra Eylül bir adamla görüşmeye başladı.

Sürekli ne kadar mutlu olduğundan bahsediyor ve yakında bizi tanıştıracağına dair söz veriyordu.

Bu yüzden, onu akşam yemeğine davet etmeye karar verdiğinde çok heyecanlandım.

Kapı çalındığında açtım ve olduğum yerde donup kaldım.

Eylül orada, kendisinden çok daha yaşlı bir adamın elini tutarak duruyordu.

Onu hemen tanıdım.

Bu Murat'tı; BENİM lise aşkım.

Şöyle açıklayayım: Bir yıldan fazla bir süre çıkmıştık. Başka bir şehirdeki üniversiteye kabul edilmiştim ve Murat buna karşıydı. O zamanlar ilişkimizi ben bitirmiştim.

Onun kalbini kırdığımı söylemişti ve o günden sonra birbirimizi hiç görmemiştik.

Murat'ı mutfağa çekip bir açıklama bekledim.

Eylül'ün benim kızım olduğunu bilmediğine yemin etti ve en az benim kadar şoke olduğunu söyledi. Aralarındaki 20 yaş farkının başlarda onu rahatsız ettiğini itiraf etti; ancak Eylül'ü sevdiğini ve elinden bir şey gelmediğini ekledi.

Eylül ile konuşmaya çalıştığımda ise beni kendinden uzaklaştırdı.

Her şey çok hızlı gelişti.

Sadece birkaç ay sonra, Eylül bana nişan yüzüğünü gösterdi ve şöyle dedi:

"Anne, Murat'ı seviyorum. Bana evlenme teklifi etti ve yakında evleniyoruz. Ya bunu kabul edersin ya da tüm bağlarımızı koparırız ve beni bir daha asla göremezsin."

Eşimi kaybettikten sonra kızımı da kaybedemezdim.

Düğün günü, tören bittikten sonra herkes kutlama yapıyor ve dans ediyordu.

Ben salonun arka tarafında duruyordum.

Aniden Murat yanıma geldi ve beni kenara çekti.

Kafası karışmış ve huzursuz görünüyordu.

Ona, "Bir şey mi oldu?" diye sordum.

Derin bir nefes verdi ve şöyle dedi:

"SONUNDA HER ŞEYİ İTİRAF ETMEYE VE SENDEN 20 YILDAN FAZLA SÜREDİR SAKLADIĞIM ŞEYİ SÖYLEMEYE HAZIRIM."

(DE.VAMI İLK YO.RUMDA)

06/09/2026

36 yılın ardından kocamla boşandık; ancak cenazesinde, babasının gözle görülür şekilde sarhoş bir halde yanıma yaklaşıp, "SENİN İÇİN NE YAPTIĞINDAN HABERİN BİLE YOK, DEĞİL Mİ?" demesiyle her şey altüst oldu.

Tarık ile beş yaşımızdan beri tanışıyorduk. Ailelerimizin komşu olması çocukluğumuzun iç içe geçmesi demekti; aynı bahçe, aynı okul, hemen hemen her şeyimiz ortaktı. Yirmi yaşımızda evlendik ve hayat oldukça sorunsuz görünüyordu. Bir kızımız, bir de oğlumuz oldu; çocuklarımız büyüyüp birer yetişkin oldular. Evliliğimiz sarsılmaz, hatta alışılmış bir düzen içindeydi.

Evliliğimizin otuz beşinci yılında, ortak hesabımızdan yüklü miktarda paraların çekildiğini fark etmeye başladım.

Bu durum, oğlumuz bir miktar para gönderdiğinde ortaya çıktı. Parayı birikim hesabına aktarırken bakiyenin tutmadığını gördüm. Birkaç bin lira buhar olup uçmuştu. Bu durum tekrarlanmaya devam etti; hesap sessiz sedasız boşaltılıyordu.

Tarık ile yüzleştiğimde her seferinde farklı bir bahane sunuyordu: "Faturalar," "Ev için bir şeyler yapıyorum," "Parayı başka yere aktardım, yakında görünür." Ama o para hiçbir zaman geri gelmedi.

Bir hafta sonra, çalışma masasında pil ararken kağıtların arasına sıkıştırılmış otel makbuzlarına rastladım; hepsi aynı yer, aynı şehir ve aynı oda numarası içindi.

Mideme ağrılar girdi. Oteli arayıp asistanı olduğumu iddia ederek, önceki ziyaretlerindeki gibi onun adına aynı odayı rezerve etmek istediğimi söyledim.

Resepsiyon görevlisi hiç tereddüt etmeden onayladı.

"Tabii ki," dedi. "Kendisi sürekli müşterimizdir. O oda neredeyse her zaman ona ayrılır."

Tarık eve geldiğinde makbuzları önüne koyup bir açıklama istedim. İnkar etmedi ama ayrıntıya da girmedi. Sadece gözlerimin içine bakmakla yetindi.

Böyle bir sırla yaşamak mümkün değildi.

Böylece, 36 yılın ardından yollarımızı ayırdık.

İki yıl sonra aniden hayatını kaybetti.

Cenazesinde, 81 yaşındaki babası, buram buram rakı kokan nefesiyle, gözleri kan çanağı içinde ve sesi kısılmış bir halde yanıma geldi.

Üzerime doğru eğildi ve şöyle dedi:

"SENİN İÇİN NE YAPTIĞINDAN HABERİN BİLE YOK, DEĞİL Mİ?"

(DE.VAMI İLK YO.RUMDA)

06/09/2026

KOCAM BAŞKA ODADA UYUMAYA BAŞLADI — KÜÇÜK BİR KAMERA YERLEŞTİRİP GERÇEKTE NELER OLDUĞUNU İZLEYENE KADAR BUNUN ÜZERİNDE PEK DURMAMIŞTIM.
Her zaman iyi bir anne olduğuma inandım. Toksik geçen ilk evliliğimden kurtulduktan sonra bir söz verdim: Kimse 15 yaşındaki kızım Melis’i bir daha asla incitemeyecekti.

Üç yıl önce Ömer hayatımıza girdi. Sakin, nazik ve benden yaklaşık on yaş büyüktü.

Melis’e karşı olan davranışları beni hemen rahatlatmıştı; nazik, düşünceli, neredeyse onu kendi kızıymış gibi görüyordu.

Yıllar sonra ilk kez evimiz sonunda güvenli hissettiriyordu.

Sonra Ömer başka bir odada uyumaya başladı.

"Canım, bu yatak belimi mahvediyor. Sadece düzgün bir gece uykusuna ihtiyacım var, kanepede yatacağım," dedi.

Özellikle yatağı daha yeni değiştirdiğimiz için bu biraz garip gelmişti ama sorgulamadım.

Ancak birkaç hafta sonra bir düzen fark etmeye başladım. Hemen hemen her gece, yaklaşık aynı saatlerde, sessizce kalkıyordu.

Her seferinde bahane aynıydı; beli ağrıyordu ve kanepe daha rahattı.

Ona inandım... Ta ki bir gece uyanıp onun yerinde olmadığını görene kadar.

Kanepe boştu. Mutfak karanlıktı. Tüm ev doğal olmayan bir sessizliğe bürünmüştü.

Sonra fark ettim; Melis’in odasının kapısının altından ince bir ışık sızıyordu.

Kalbim hızla çarpmaya başladı.

Kapıyı hafifçe araladım.

Ömer onun odasındaydı, yanına uzanmış, sanki bir süredir oradaymış gibi ona sarılıyordu.

"Ömer?" diye fısıldadım.

Kıpırdandı ve gözlerini açtı.

"Yine kabus gördü. Sakinleşmesine ve uyumasına yardım etmek için yanında kaldım," dedi yumuşak bir sesle.

Kulağa mantıklı geliyordu. Melis daha önce de kabuslarla mücadele etmişti; eskiden benim de onun yanında oturduğum zamanlar olmuştu.

Ama içimde bir şeyler beni huzursuz ediyordu.

Ertesi gün hiçbir şey söylemedim.

Tek bir kelime bile.

Bunun yerine küçük bir kamera aldım ve onu Melis’in odasında yüksekte, fark edilmeyecek bir yere sakladım.

Birkaç gün sonra nihayet oturdum ve "oynat" tuşuna bastım.

Ve görüntülerin başladığı o an...

(DE.VAMI İLK YO.RUMDA)

06/09/2026

Küçük bir kız evlat edindim; 23 yıl sonraki düğününde bir yabancı yanıma yaklaştı ve şöyle dedi: "Senden NELER sakladığı hakkında hiçbir fikrin yok."

55 yaşındayım ve 30 yılı aşkın bir süre önce bir trafik kazasında eşimi ve küçük kızımı kaybettim.

Tek bir gecede bütün dünyam başıma yıkıldı.

Ondan sonra gerçekten yaşamadım; sadece var oldum, boş günleri kırık bir kalple geçirdim.

Yıllar sonra bir çocuk evlat edinmeye karar verdim. Sevgimi birine, ona gerçekten ihtiyacı olan bir çocuğa vermek istedim.

Kimi aradığımı bilmeden bir yetimhaneye gittim ve işte o zaman onu gördüm.

Küçük bir kız, tekerlekli sandalyesinde pencere kenarında tek başına oturuyordu. Bana baktığında içimde bir şeyler koptu.

Yüz hatları bile vefat eden kızımı andırıyordu.

Bakıcı, kimsenin onu evlat edinmek istemediğini açıkladı. Bir kazadan sonra babası ölmüş, annesi ise onu terk etmişti.

Kalbim sıkıştı.

Adı Leyla idi. Beş yaşındaydı.

Anında aramızda bir bağ kuruldu.

Evlat edinmek istediğim çocuğun o olduğunu biliyordum.

Birlikte bir hayat kurduk. O benim tüm dünyam oldu.

Leyla; zeki, sıcakkanlı ve kendine güvenen genç bir kadın olarak büyüdü.

Üniversitedeki sevgilisiyle nişanlandı ve güzel bir düğün planladı.

Düğün gününde onu izlemek; gülümserken, kendinden eminken ve onu seven insanlarla çevriliyken, beni gururla doldurdu.

Herkes dans ederken bir kenara çekildim ve aniden tanımadığım bir KADIN fark ettim. Salona yeni girmişti ve birini arıyor gibi görünüyordu. Damat tarafının misafirlerinden biri olduğunu sandım.

Yanına gidip yardım teklif etmek üzereydim ki aniden beni fark etti ve doğrudan üzerime doğru yürüdü.

Kendini tanıtmadı. Sadece içini çekti ve benden kenara gelmemi istedi.

Sesi titriyordu.

"Birbirimizi tanımadığımızı biliyorum ama beni dinlemelisin. Bu kızınla ilgili. SENDEN NELER SAKLADIĞI HAKKINDA HİÇBİR FİKRİN YOK."

Mideme bir kramp girdi.

Ancak o hemen devam etti:

"GEÇMİŞİNDEN GELEN KORKUNÇ BİR ŞEY VAR VE TÜM GERÇEĞİ BİLMEN GEREKİYOR."

(DE.VAMI İLK YO.RUMDA)

06/09/2026

Ergenlik Çağındaki Oğlum Sınıf Arkadaşı İçin Gitarını Gizlice Sattı! Ertesi Sabah Kapımıza Dayanan Polislerin Söyledikleriyle Kendime Gelemedim..

On üç yaşındaki oğlum Ferhat gitar çalmayı çok seviyordu. Bir keresinde doğum günü için ona oldukça pahalı bir gitar hediye etmiştik; özel üretim değildi ama kesinlikle ucuz da sayılmazdı.

Birkaç gün önce kirli çamaşırlarını toplamak için odasına girdiğimde gitarın her zamanki yerinde olmadığını fark ettim.

Ferhat'a gitarı nerede bıraktığını sorduğumda gözlerini yere indirdi ve usulca, "Anne, sana haber vermediğim için çok özür dilerim ama onu sattım," dedi.

Olduğum yerde buz kestim.

Ama o sözlerine devam etti: "Selma'nın tekerlekli sandalyesi artık çok eskiydi. Tekerlekleri zar zor dönüyordu. Okulda hareket etmesi onun için bir işkenceye dönüşmüştü ve ailesinin yenisini alacak durumu yoktu..."

Selma onun sınıf arkadaşı. Ne yazık ki çocukluğunda geçirdiği talihsiz bir kaza sonucu felç kalmış. Onu tanıyorum, gerçekten harika bir kız ama ailesinin maddi olarak bu kadar zor durumda olduğunu hiç bilmiyordum.

Ferhat'a sımsıkı sarıldım. Dürüst olmak gerekirse o an oğlumun bu kocaman kalbiyle büyük bir gurur duymuştum ama ona gelecekte böyle adımlar atmadan önce mutlaka bana danışması gerektiğini de tembihledim.

Daha dün, Ferhat o yepyeni tekerlekli sandalyeyi Selma'ya hediye etti. Selma manzarayı gördüğünde o kadar şaşırmıştı ki sevinçten gözyaşlarına boğuldu. Onun adına gerçekten çok mutlu olmuştum.

Fakat her şey ertesi sabahın erken saatlerinde kapımızın şiddetle çalınmasıyla altüst oldu.

Kapıyı açtığımda karşımda duran iki polis memurunu gördüm.

Kanım damarlarımda dondu.

İçlerinden biri sert bir ifadeyle sordu: "Hanımefendi, Ferhat'ın annesi misiniz?"

Sadece başımı sallayabildim. Tam o sırada Ferhat odasından koşarak çıktı ve polisleri gördüğünde olduğu yere çivilenip kaldı.

Memur bana dönerek devam etti: "Hanımefendi, oğlunuzun ne işler çevirdiğinin farkında mısınız? Lütfen oğlunuzla birlikte hemen bizimle dışarı çıkın."

Dizlerimin bağı çözülürken titreyen bir sesle bağırabildim: "NE İÇİN? NELER OLUYOR BURADA?" Hikaye devamı aşağıda yorumlarda devam ediyor.

(DE.VAMI İLK YO.RUMDA)

05/09/2026

60 yaşındayım kocam v'efat ettikten sonra benden yaşça küçük biriylE..
(DE.VAMI İLK YO.RUMDA)

05/09/2026

Benden 30 yaş büyük yaşlı adamla evlendim benden ilk isteğ...
(DE.VAMI İLK YO.RUMDA)

05/09/2026

Kızım düğününden kısa süre önce nişanlısını eve getirip benimle tanıştırdı — Odadan çıktığı anda adamın yüzündeki gülümseme kayboldu ve bana, “Ben görevimi yaptım. Artık sen de sözünü tutmalısın,” dedi.

Kızım Derya, yüzünde büyük bir doğum lekesiyle dünyaya gelmişti. Babası onu büyütmemize yardım etmek yerine daha çocuk yaşta hayatımızdan çıkmayı tercih etmişti.

Benim için Derya'nın yüzündeki doğum lekesi onun güzelliğinden hiçbir şey eksiltmiyordu. Fakat çevresindeki insanlar aynı düşüncede değildi. Küçükken arkadaşlarının sözleri onu çok üzmüş, üniversite yıllarında bile kendisini başkalarından saklamaya devam etmişti.

Özellikle erkekler konusunda son derece ketumdu. Hiç sevgilisinden bahsetmezdi. Birisi hayatında biri olup olmadığını sorduğunda gülümser ve başka bir konu açardı.

Bu nedenle birkaç ay önce beni arayıp, “Anne, sana nişanlımı getirmek istiyorum,” dediğinde duyduklarıma inanamadım.

Derya'nın sonunda birini sevdiğini öğrenmek beni hem şaşırtmış hem de fazlasıyla mutlu etmişti.

Onları güzel bir akşam yemeğiyle karşılamak için bütün gün mutfakta uğraştım.

Sonunda Mert geldi.

İlk izlenimim son derece olumluydu.

Derya'ya karşı nazik, düşünceli ve ilgiliydi. Onun sandalyesini çekti, konuşurken dikkatle dinledi ve Derya'nın en küçük isteğini bile fark ediyordu. Kızımın yüzündeki mutluluğu gördükçe içimdeki bütün endişeler yok oldu.

Kendi kendime, “Aradığım damat bu olabilir,” diye düşündüm.

Tam o sırada Derya telefonunun çaldığını söyleyip odadan çıktı.

Kapı kapanır kapanmaz Mert'in bakışları değişti.

Bir süre sessizce bana baktı.

Ardından alçak bir sesle konuştu:

“Ben üzerime düşeni yaptım. Şimdi senin de yapman gerekeni yapma zamanın geldi.”

Kalbim hızla çarpmaya başladı.

“Ne yaptın? Ne sözünden bahsediyorsun?”

Mert hafifçe başını salladı.

“Gerçekten hiçbir şey bilmiyormuş gibi mi davranacaksın?”

Sonra sandalyesinden kalktı.

“Benimle gel.”

İtiraz etmeme fırsat bırakmadan mutfağa yöneldi. Onu takip ettiğimde arka bahçenin kapısını açtı.

Gece karanlığı bahçeyi kaplamıştı.

“Buraya neden geldik?” diye sordum.

Mert bu kez cevap vermek yerine bahçenin uzak tarafını gösterdi.

Orada daha önce fark etmediğim bir şey vardı.

Yaklaştıkça gördüğüm manzara karşısında nefesim kesildi.

Karanlıkta duran kişinin kim olduğunu anlayınca dizlerimin bağı çözüldü.

Mert'e dönüp titreyen bir sesle,

“Allah'ım… Sen bunu nereden biliyordun?” diyebildim..

(DE.VAMI İLK YO.RUMDA)

05/09/2026

Dört kızdan sonra eşim nihayet yıllardır hayalini kurduğu oğluna kavuşmuştu — ama yeni doğan bebeğimizi kucağına aldıktan yalnızca birkaç dakika sonra bana öyle bir şey söyledi ki, bütün bedenim buz kesti.

Benim adım Selen.

Barlas'la sekiz yıldır evliyiz.

Bu yıllar boyunca onun kalbinin bir köşesinde hep aynı dilek vardı.

Bir erkek evlat.

Dört kızımız olmasına rağmen bu istek hiç kaybolmadı.

İdil, Nehir, Lalin ve Duru onun hayatının en değerli parçalarıydı.

Kızlarıyla vakit geçirmeyi severdi.

Onları okuldan alırdı.

Kırılan eşyalarını tamir ederdi.

Hafta sonları kızlarımızın oyunlarına katılır, onların kendisini boyamasına bile izin verirdi.

Ama bütün bunların altında, benim fark ettiğim başka bir duygu daha vardı.

Her doğumdan sonra kısa süreli bir sessizlik.

Her seferinde saklamaya çalıştığı bir hayal kırıklığı.

İlk kızımız dünyaya geldiğinde onu kucağına almış ve sessizce,

“Belki bir dahaki sefere,” demişti.

O söz, yıllar boyunca zihnimin bir köşesinde kaldı.

Dördüncü kızımız doğduğunda ise artık çok yorulmuştum.

Dört hamilelik yaşamıştım.

Dört kez doğum yapmıştım.

Dört çocuğun tüm yükünü taşıyordum.

Benim için daha fazlasına gerek yoktu.

Ama Barlas için vardı.

Evimizin en küçük odasını bile çoktan hazırlamıştı.

Duvarları lacivert renge boyamıştı.

Rafa küçük bir tren koymuştu.

Bir gün odaya girdiğimde, orada henüz dünyaya gelmemiş bir çocuğun eşyalarının hazır olduğunu gördüm.

O an Barlas'ın bu hayalinden vazgeçmeyeceğini anladım.

Ve sonunda bir kez daha hamile kalmaya karar verdik.

Hamile olduğumu öğrendiğinde Barlas'ın gözlerindeki heyecanı hiç unutmayacağım.

“Bu kez eminim,” dedi.

“Neden?”

“Elimde değil. İçimden bir ses bunun oğlumuz olduğunu söylüyor.”

Bir gece elini karnımın üzerine koydu.

“Biliyorum Selen. Bu sefer oğlumuz geliyor.”

“Umarım sağlıklı olur,” dedim.

“Olacak. Ve erkek olacak.”

Aylar sonra doğum başladı.

On iki saat boyunca sancılarla mücadele ettim.

Sonunda doktor içeri girdi ve gülümsedi.

“Bebeğiniz sağlıklı. Bir oğlunuz oldu.”

Barlas birkaç saniye konuşamadı.

Sonra gözlerinden yaşlar aktı.

“Oğlumuz...”

Doktor başını salladı.

“Evet.”

Barlas'ın yıllardır beklediği an gelmişti.

Hemşire kısa süre sonra bebeğimizi getirdi.

Adını Aras koymuştuk.

Barlas onu kucağına aldığında ellerinin titrediğini gördüm.

Bebeğimize sanki dünyanın en değerli şeyiymiş gibi bakıyordu.

“Bak Selen.”

“Bakıyorum.”

“Yıllardır bunu bekliyordum.”

Ben de gülümsedim.

O anda bütün yaşadığım zorlukların geride kaldığını düşündüm.

Belki artık hiçbir şey eksik değildi.

Belki Barlas da nihayet huzur bulmuştu.

Fakat mutluluğumuz sadece birkaç dakika sürdü.

Hemşire Aras'ın kıyafetlerini değiştirmek için onu Barlas'ın kucağından aldı.

Beşiğe yatırdı.

Ben bebeğimi izlerken Barlas'ın bir anda sustuğunu fark ettim.

Başını eğmiş, Aras'a bakıyordu.

Sonra yüzündeki renk kayboldu.

“Barlas?”

Cevap vermedi.

“Ne oldu?”

Yavaşça bebeğe yaklaştı.

Aras'ın yüzüne dikkatlice baktı.

Sonra geri çekildi.

“Hayır.”

İçimde kötü bir his oluştu.

“Barlas, ne diyorsun?”

“Hayır... Bu olamaz.”

“Aras'a bir şey mi oldu?”

Bana bakmadı.

Bunun yerine hemşireye dışarı çıkmasını söyledi.

O an kalbim yerinden çıkacak gibi oldu.

Oğlumuz henüz birkaç dakikalıktı.

Ben doğumdan çıkmış, yorgun ve savunmasız halde yatıyordum.

Ve yıllardır oğul isteyen eşim, şimdi sanki bebeğimizden korkuyordu.

“Beni korkutuyorsun,” dedim.

Sonunda bana döndü.

Gözleri yaşlıydı.

Ama bu gözyaşlarında mutluluk yoktu.

Sadece büyük bir şaşkınlık ve kuşku vardı.

Bir süre hiçbir şey söylemedi.

Sonra dudaklarını araladı.

(DE.VAMI İLK YO.RUMDA)

05/09/2026

Kocası onu “kısır” olduğuna inandığı için evden atmış, ardından aile yemeğinde hamile metresini tanıştırmıştı. Ancak altı yıl sonra, kendi ailesinin kendisinden sakladığı oğluyla tanışacaktı.

“Metresin hamile ve sen beni buraya ailen beni aşağılasın diye mi getirdin?”

Soylu ailesinin Tarabya’daki evinde, masanın başköşesinde benim yerimde oturan Valide’yi gördüğümde ağzımdan çıkan ilk kelimeler bunlardı. Tüm öğleden sonrayı, beni hiçbir zaman soyadlarına layık görmeyen bir aileyi bir kez daha kazanmaya çalışarak bademli hünkârbeğendi, pirinç pilavı, gavurdağı salatası ve fırın sütlaç pişirmekle geçirmiştim.

Kocam Ali Soylu, gözlerini bile kaçırmadı.

Valide’nin üzerinde zümrüt yeşili bir elbise, yüzünde sahte bir gülümseme vardı ve bir elini karnına koymuştu. Diğer eli ise kocamın eline kenetlenmişti. Kayınvalidem Graciela Hanım, sanki sonunda adaletin yerini buluşunu izliyormuş gibi gülümsüyordu.

“O oğluma bir çocuk verebilir, Meryem. Sen yıllarca onu hayal kırıklığına uğrattın.”

Bir an için sanki altımdaki mermer zemin ikiye ayrılmış gibi hissettim.

“Ali, bunun bir şaka olduğunu söyle.”

Ayağa kalktı; sakin, şık ve korkakça bir tavırla konuştu.

“Valide hamile. Sen boşanma belgelerini imzalar imzalamaz evleneceğiz.”

“Ama sen ve ben hâlâ evliyiz.”

Kayınpederim gözlerini kadehine dikmiş bakıyordu. Kuzenler hiçbir şey duymamış gibi davrandılar. Kimse beni savunmadı. Kimse yaptıklarının gaddarlık olduğunu söylemedi. Graciela Hanım önüme bir dosya itti.

“İmzala ve onurunla git. Bu aileye zaten yeterince utanç yaşattın.”

Dosyayı açtım. Her şey hazırlanmıştı: boşanma belgeleri, mal varlığından feragat sözleşmesi ve tamamen sessiz kalmamı talep eden bir taahhütname. Her sayfada adım basılıydı; bir eşmişim gibi değil, ortadan kaldırılmasını istedikleri bir pürüzmüşüm gibi.

“İmzalamıyorum.”

Geriye doğru bir adım bile atamadan, Graciela Hanım bana bir tokat attı ve sendeleyerek bir sandalyeye çarpmama neden oldu. Sonra beni sarstı, işe yaramaz, kısır ve bir yük olduğumu haykırdı. Ali hiçbir şey yapmadı. Sadece orada öylece durup, annesinin elimde kalan son onur kırıntısını da söküp almasını izledi.

“Beni savun!” diye yalvardım ona.

Çenesi kasıldı.

“Bunu daha da zorlaştırma, Meryem.”

O gece beni yağmurun altına fırlattılar. Bavullarım bir çöp gibi kapının önüne fırlatıldı. Ali yanıma sadece bana son bir yalan söylemek için yaklaştı.

“Seni hiçbir zaman sevmedim. Ben hayır demekten yorulana kadar ısrar ettiğin için benimle evlendin.”

Kaldırımda, sırılsıklam, titreyerek, kanayan bir ağızla ve paramparça bir ruhla kalakaldım. Bayılmadan önce ne kadar zaman geçtiğini bilmiyorum.

Gözlerimi açtığımda bir devlet hastanesindeydim. Genç bir hemşire panoma bakıyordu.

“Meryem Hanım,” dedi dikkatli bir sesle, “beş haftalık hamilesiniz.”

Ona hiçbir şey anlamayarak bakakaldım.

“Bu imkânsız. Bana çocuk sahibi olamayacağımı söylemişlerdi.”

Bana hafifçe gülümsedi.

“Görünüşe göre bebeğiniz aynı fikirde değil.”

Hiç ses çıkarmadan ağladım.

Yıllardır talep ettikleri mirasçı, az önce bir utanç kaynağı gibi kapının önüne koydukları kadının içinde büyüyordu.

Aynı hafta ortadan kayboldum. Numaramı, yaşadığım şehri ve soyadımı değiştirdim. Elimde kalan azıcık şeyle ve içimde atan bir canla İzmir’e gittim.

Altı yıl sonra, oğlum Mete tıpkı Ali’ye benziyordu: aynı gözler, aynı ciddi dudaklar, ne zaman bir şeye odaklansa yüzünde beliren aynı ifade. Ama o benimdi. Benim mucizemdi. Ayakta kalma sebebimdi.

Önce küçük mutfaklarda, sonra ziyafetlerde, ardından iş insanları ve siyasiler için düzenlenen özel davetlerde çalıştım. Lüks akşam yemekleri sunan şefin, bir zamanlar kucağında yeni doğmuş bir bebekle ödünç alınmış bir odada aylarca uyuduğunu kimse tahmin edemezdi.

Ta ki bir gece, İstanbul’daki bir gastronomi galasında, salondan çıkarken birine çarpana kadar.

“Afedersiniz,” dedim başımı kaldırmadan.

Bir el kolumu yakaladı.

“Meryem.”

Kanım dondu.

Ali Soylu, solgun ve yaşlanmış bir hâlde karşımda duruyordu, sanki bir hayalet görmüş gibi bakıyordu.

“Sen öldün,” diye fısıldadı.

Ve o an, birinin beni sadece hayatından çıkarmakla kalmadığını anladım.

Birisi benim adımı toprağa gömmüştü.

Neler olmak üzere olduğuna inanamıyordum…

(DE.VAMI İLK YO.RUMDA)

Huzurlu Günler

06/09/2026

06/09/2026

06/09/2026

06/09/2026

06/09/2026

05/09/2026

05/09/2026

05/09/2026

05/09/2026

05/09/2026

Address

Telephone

Website

Alerts

Contact The Organization

Shortcuts

Share

Listing takedown request