Kadın.

06/09/2026

🇹🇷 ŞAMPİYONLAR!


Bugün milyonlarca kız çocuğu bir kez daha gördü:
Hayal kuran kadınlar sadece tarihe tanıklık etmez, tarih yazar.

🇹🇷❤️

06/09/2026

🇹🇷 ŞAMPİYONLAR!


Set vermediler. Geri adım atmadılar. Finale yükseldiler.

Bu kupa sadece bir spor başarısı değil.

Her servis, her blok ve her sayı; emek, disiplin ve vazgeçmemenin karşılığıydı.

Bugün milyonlarca kız çocuğu bir kez daha gördü:
Hayal kuran kadınlar sadece tarihe tanıklık etmez, tarih yazar.

🇹🇷❤️

turkiye

06/09/2026

06/09/2026

Kaydırmalı post.

Bazen doğayı bizden ayrı bir şeymiş gibi görüyoruz. Oysa bedenimizde gördüğümüz birçok yapı, doğadaki şekillerle şaşırtıcı biçimde benziyor.

Bir yaprağın damarları avuç içindeki çizgileri, ağaç halkaları parmak izini, dallar akciğerlerimizi, deniz ise gözün derinliğini hatırlatıyor.

Belki de bu benzerlik bize şunu söylüyor:
İnsan ve doğa birbirinden kopuk değil. Aynı yaşamın parçalarıyız.

Doğayı korumak sadece çevreyi korumak değil.
Nefes aldığımız havayı, içtiğimiz suyu, yaşadığımız dünyayı ve sonunda kendi hayatımızı korumak demek.

06/09/2026

Filenin Sultanları finalde. 🇹🇷

Bir maç daha, bir adım daha… Bu takımın en güzel tarafı sadece kazanması değil; sahaya çıktığında son sayıya kadar mücadeleyi bırakmaması, birbirine tutunması ve bize de aynı heyecanı yaşatması.

Şimdi önlerinde final var. Saatlerdir ekran başında nefesimizi tutarak izlediğimiz o mücadele, artık kupaya bir adım uzaklıkta.

Ne olursa olsun bu takım yine gurur verdi.
Şimdi son kez aynı inançla: Haydi kızlar, kupayı da alın gelin.

04/09/2026

Bazı şeyleri kararında bırakmak güzel…
Bazılarını ise biraz abartmak gerek. :)

Kendine iyi davranmayı, küçük şeyleri kutlamayı, içinden geldiği gibi gülmeyi, hayallerinin peşinden gitmeyi ve sevmeyi… abart.

Çünkü hayat, güzel şeyleri kısmak için biraz fazla kısa. 🤍

Kaydır ➡️ Belki bugün sana iyi gelecek bir cümle vardır.
Kaydetmeyi ve ihtiyacı olan birine göndermeyi unutma.

04/09/2026

Kaydırmalı post.

Bazen mesele büyük hayaller değil.

Bir insanın ay sonunu getirirken içine daralma gelmemesi, çocuğunun ihtiyacını düşünürken suçluluk hissetmemesi, hastalandığında çaresiz kalmaması, akşam evinin kapısını açtığında “çok şükür” demek zorunda kalmaması…

İnsan hayatı sürekli bir şeyleri yetiştirmeye, kısmaya, ertelemeye, korkmaya dönüşünce yorgunluk sadece bedende kalmıyor. Bir süre sonra insan neye alıştığını bile fark etmiyor.

Belki de en acısı bu: Bizi zorlayan şeylerin bir kısmını artık hayatın doğal parçası sanmaya başladık.

Oysa insanın biraz huzur, biraz güven, biraz nefes istemesi fazla bir şey değil.

04/09/2026

Gaziantep’te 46 yaşındaki 3 çocuk babası Ali Kılıç Kaya, Valiliğe yazdığı dilekçede yaşadığı ekonomik sıkıntıları ve tükenmişliğini anlattı.

Evi kira. Üç çocuğu okula gidiyor. Evde asgari ücretle çalışan tek kişi kendisi. Uzun süredir kaygı, üzüntü ve stresle mücadele ettiğini, artık ruhen ve bedenen tükendiğini söylüyor. Geldiği noktada devletten ötenazi talebinde bulunmuş.

Burada insanın takıldığı yer talebin kendisinden önce şu oluyor: Bir baba ne kadar sıkışırsa böyle bir mektup yazar?

Geçim sıkıntısını bazen rakamlarla konuşuyoruz. Enflasyon, kira, maaş, okul masrafı… Ama o rakamların bir insanın üzerinde neye dönüştüğünü böyle bir mektupta görüyorsun.

Bu bir ekonomik veri değil artık.
Bir insanın “dayanamıyorum” diye yardım istemesi.

Bir ülkede insanlar yaşamaktan vazgeçmeyi düşünmeye başlayacak kadar sıkışıyorsa, konuşmamız gereken şey sadece ekonomi değildir.

04/09/2026

Silivri açıklarında yaşanan gemi kazasının ardından 10 denizciden hâlâ haber yok.

İlk bilirkişi raporuna göre kazaya karışan iki gemide de hata ve ihmaller zinciri olduğu değerlendiriliyor. Arama-kurtarma çalışmaları sürerken aileler günlerdir gelecek tek bir haberi bekliyor.

Bir gemi kazası olduğunda birkaç saniyelik görüntü izliyoruz, birkaç rakam okuyoruz. Ama o rakamların her birinin arkasında eve dönmesi beklenen bir insan, telefonu çalsın diye bekleyen bir aile var.

Şimdi en önemli şey, kayıp denizcilere ulaşılması. Ama bunun kadar önemli bir başka şey de şu: Bu kazaya neyin yol açtığı bütün açıklığıyla ortaya çıkarılmalı.

Çünkü “ihmal” kelimesi bir rapor satırı değil. Bazen bir ailenin hayatını ikiye bölen şey oluyor.

04/09/2026

Sokaklar sessizleşti. Ama insanın aklında başka bir soru kaldı: Bu hayvanlar şimdi nerede?

İçişleri Bakanlığı’nın paylaştığı verilere göre sahipsiz köpeklerin yüzde 97’si sokaklardan toplandı. Rakam büyük. Ama mesele sadece sokaktan kaç hayvanın alındığı değil; sonrasında nerede tutuldukları, hangi koşullarda yaşadıkları ve gerçekten korunup korunmadıkları.

Bir sorunu gözümüzün önünden kaldırmak, onu çözmek anlamına gelmiyor. Bu yüzden şimdi yapılması gereken şey, barınakların koşullarını şeffaf biçimde denetlemek ve her bir canın güvenliğini gerçekten takip etmek.

Çünkü onlar bir “sayı” değil. Aç kalabilen, korkabilen, acı çekebilen canlılar.

Sokaklar boşaldıysa, şimdi sorumluluk daha da büyük.