17/06/2026
17 Haziran 2026
‘TERÖRÜN FİNANSMANI’ SUÇLAMASIYLA
YÜRÜTÜLEN KEYFİ OPERASYONLARA
ve
KİTLESEL MAĞDURİYETLERE SON VERİLSİN!
Türkiye yüz yıldır oturmuş, nitelikli bir hukuk düzeni yoksunluğunun yol açtığı sorunlarla boğuşmayı
sürdürürken keyfi uygulamalar sürekli biçimde yeni haksızlıklar ve yoğun mağduriyetler üretiyor.
Son dönemde bilhassa İslami camiaya mensup bazı vakıf ve derneklere yönelik kimi operasyonlar ve
‘terörün finansmanı’ suçlamasıyla yürütülen soruşturma ve davalar ise bizlere adeta 28 Şubat artığı
bir zihniyetin hala güvenlik ve yargı bürokrasisinde etkin konumda olduğunu düşündürtüyor.
Bu soruşturma ve operasyonların birçoğunda karşılaşılan manzara hukuki temelleri son derece zayıf,
delile dayanmaktan ziyade önyargılara yaslanan, somut eylemi soruşturmaktan ziyade soyut niyet
okumayı kendisine meslek edinmiş bir işleyiş manzarasıdır. Bu yüzden de çoğu zaman beraatı
zimmet ilkesi göz ardı edilip suçlanan kuruluş ya da şahıslardan masum olduklarını ispatlamaları
talep ediliyor.
Selefi eğilimli oldukları suçlaması (!) ile haklarında soruşturma yürütülen ve polis operasyonlarına
maruz kalan pek çok şahsın ya da çevrenin, topluluğun dosyasına bakıldığında enteresan bir şekilde
bu insanlara illegal/yasadışı nitelik taşıyan herhangi bir eylemleri hakkında soru sorulmadığı
görülüyor. Ya ne soruluyor? Cuma namazına gidip gitmedikleri, devleti ya da yöneticileri Müslüman
olarak görüp görmedikleri, toplumu değerlendirme biçimleri vs. Bu tür sorular üzerinden ilgili
kişilerin radikal eğilimleri ölçülmeye ve oradan da şiddet potansiyeli taşıdıkları algısı üretilmeye
çalışılıyor.
Bu yapılan hukuksuzdur, Orwellvari bir düşünce polisliğidir. Kendisini hukuk devleti olarak
tanımlayan bir devlette karşılaşılmaması gereken bir manzaradır. Hukuk devleti ancak var olan ceza
kanununun ihlalini içeren fiilleri yargılar, açıkça ve somut manada suç oluşturan eylemlerin peşine
düşer ama asla vatandaşlarının düşünceleri üzerinden suç ihdas etmeye kalkmaz.
Devletin emniyet birimlerince ‘operasyon’ adı altında gerçekleştirilen ve giderek cadı avına dönüşme
eğilimindeki bu eylemlerde ‘terörün finansmanı’ iddiasının, ithamının şüpheli ya da sanık
konumundaki pek çok kişiye yöneltilen suçlamaların ortak paydasını oluşturduğu görülüyor. Pek
çok vakada görüldüğü şekliyle yıllar önce mazlum coğrafyalardaki mağdurlara destek olma niyetiyle
yapılan bağışlar ne yazık ki hayırseverler hakkında yıllar sonra ağır bir suçlama konusuna dönüşüyor.
İnternetten gördüğü bir çağrıya merhamet duygusuyla cüzi de olsa karşılık verme gayretinden ötürü
insanlar mağdur oluyor, mahkûm ediliyor.
Öyle ki bu tür bir çağrı üzerine, hesap sahibinin terörle iltisaklı olması iddiasıyla, yayınlanan ibana
birkaç bin, hatta birkaç yüz TL gönderdiği için ‘terörü finans etme suçu’ işlediği gerekçesiyle ağır
hapis cezasına çarptırılan insanların sayısı şimdiden binleri geçmiş durumda. Terör denilen belanın
bu kadar basit bir çerçeveye indirgenmesinin mantıksızlığı sorgulanmıyor. Aynı şekilde devletin
izniyle faaliyet yürüten bir bankada açılmış resmi bir hesabın sahibinin kimliğini bilmekle, bu kişinin
illegal faaliyet içinde olup olmadığını araştırmakla kimin yükümlü olduğu sorusu görmezden
gelindiği gibi insanların niyetleri de hiç dikkate alınmıyor. Ne gariptir ki Türkiye bir yandan mazlum
coğrafyalarda yaşayan mağdurlar için yardım seferberliği ile iftihar ederken, aynı ruhla hayır
faaliyetine girişen insanların bir kısmını terörize etme, mağdur etme çelişkisini yaşıyor.
Türkiye’nin 28 Şubat zihniyetini tümüyle tarihin çöplüğüne atması ve on yıllar boyunca büyük
mağduriyetlere yol açmış köhnemiş ‘fişleme’ hastalığından kurtulması, İslami hassasiyet sahibi
insanlara ve cemaatlere şüpheyle yaklaşma, sürekli takibat altında tutma mantığını terk etmesi
gerektiğini bir kere daha hatırlatıyoruz. Başta İçişleri Bakanlığı ve Adalet Bakanlığı olmak üzere ilgili
ve sorumlu kurumları keyfilik ve hukuksuzluk karşısında tavır almaya, giderek katlanan bu
mağduriyetler karşısında harekete geçmeye davet ediyoruz.
İslami Dayanışma Platformu
