12/05/2024
Dare to dream !!! An honest review and no excuse!!!.
Written in Nederlands and English.
Na bijna een jaar van intensieve training, was het gisteren de dag om de droom, finishen in de Himalayan XTRI, waar te maken. Helaas veranderde de droom in een soort nachtmerrie en gigantische frustratie.
Het werd een dag waar de wet van Murphy voor mij bij elkaar kwam in een negatieve vorm. Een dag na aankomst in Nepal ik merkte dat ik waarschijnlijk een lichte vorm van voedselvergiftiging of een soort virus had opgelopen. Resultaat was dat na elke maaltijd, het toilet mijn vriend werd en merkte dat ik mijn niveau van energy en fitness niet kon vasthouden.
De fantastische, maar zware 3 daagse hike ( het verkennen van de run-course), maakte het er niet beter, maar ook niet veel slechter op, alleen de benen waren meer verzuurd dan normaal en het herstel duurde ook veel langer. De start was met nog geen 100% herstelde benen, maar dat is all in de game.
De dag voor de race hadden wij een “social swim” in het meer. Fantastische omgeving, perfect water en ik kon een goede snelheid maken maar ik merkte dat ik aan het eind, tot mijn schrik meer vermoeid was en dat mijn hartslag 30 slagen hoger was als normaal met snelheid die ik had.
Nu is de tijd voor de start altijd voor mij een hoogtepunt van stress, maar daar ben ik inmiddels aan gewend en weet de symptomen, maar ook nu merkte ik dat mijn lichaam niet echt normaal functioneerde, bij het trappen op lopen. De twijfel sloeg toe of het wel “gezond” zou zijn om te starten, het is uiteindelijk niet een normale triathlon, maar er wordt het uiterste van je gevraagd.
Ook de vraag aan mijzelf: “wat zou je je team members in zo’n situatie adviseren” wilde ik eigenlijk niet beantwoorden. Dus ik besloot er voor volledig voor te gaan en niet zonder het zwarte T-shirt terug te komen.
De zwem start werd uitgesteld vanwege zware regenval en onweer, maar uiteindelijk volledig gecancelled. Maar wij konden als groep starten met een groepsstart voor het fietsen. 500m vlak en toen begonnen de lichte klimmetjes, met na 5 km de steilste klim van de dag 10km met een gemiddeld stijgingspercentage van 13% en stukjes van 18-21 %. Ik merkte dat ik er goed in kwam en kon mijn normale snelheid en verzet hanteren en kon bij de eersten op de top komen. Een beetje herstellen op het vlakke stuk was helaas niet goed mogelijk, daar ik redelijk snelheid moest maken om niet gebeten te worden door een hond die wel trek had in een sappige kuit.
De rest van de rit bestond uit steile lange afdalingen en klimmen, waarbij de focus vooral gericht was op het vermijden van putten in de weg of waar het asfalt volkomen verdwenen was. De lange afdalingen waren ook een soort marteling voor de handen en armen. Door het bobbelige wegdek, kreeg je eerst zeer pijnlijk handen wat uiteindelijk overging in geen gevoel meer. ( volgende keer handschoenen). Ik kon goed mijn positie en snelheid behouden, voelde mij niet echt 100%, maar het ging goed en gaf vertrouwen. Mede doordat mijn support groep het perfect deed. Onder leiding van Ploy, hielpen, mijn support runner Anita en taxichauffeur bij het aangeven van de nodige gels, drinken en aanmoedigingen, tijdens de rit.
Echter na 75 km werd ik zo koud dat het lichaam begon te rillen, Rijden in de regen-mist bij 15C was, niet wat ik meer gewend was en de overgang van 40C + naar deze temperaturen, was qua gewenning te kort. Om meer extra energie te krijgen om de “kachel” wat hoger te zetten, besloot ik extra te eten. Resultaat was dat ik na een paar minuten er alles uitkotste en dat alle energie uit mijn benen liep en dit natuurlijk tijdens een lange klim. Na een paar km blokkeerde mijn benen volledig en was niet meer in staat om de pedalen rond te krijgen.
Einde droom en het begin van een gigantische frustratie. Maar hoe pijnlijk dit ook is, dit is een onderdeel van racen en pech hoort daarbij.
In ieder geval weet ik wel dat een herkansing alvast in mijn gedachten zit. Niet alleen vanwege het falen op deze race, maar ook omdat dit een fantastische , zeer extreme uitdaging is. Vooral de wijze waarop de organisatie de race heeft ontwikkelt, ( fantastisch parcours), veiligheid ( veel marshalls, , politie over het gehele fietsparcours, hulpposten bij de run) maar vooral vriendelijke - meelevende support van hen en alle medewerkers, maakt het tot een event die je meegemaakt moet hebben. Dit is niet alleen als atleet, maar ook als support runner of supporter.
Ik wil een ieder bij deze heel hartelijk bedanken voor alle persoonlijke support en donaties voor de Stichting Creating Changes Nederland. Het uiteindelijk doel is nu niet gehaald, maar als alles goed blijft gaan komt er altijd de mogelijkheid op een herkansing.
Dare to dream!!! https://gofund.me/f8c1f0f0
Creating Changes Nederland Creating Balance Coaching/Team Negative Split Fruit Bound Doctor Sport Buzzwoo Grand-café De Oude School HimalayanXtri Trikipedia.nl Rai Anita
After almost a year of intensive training, yesterday was the day to make the dream of finishing in the Himalayan XTRI come true. Unfortunately, the dream turned into some kind of nightmare and gigantic frustration.
It became a day where Murphy's law came together for me in a negative form. A day after arriving in Nepal I noticed that I had probably contracted a mild form of food poisoning or some kind of virus. The result was that after every meal, the toilet became my friend and I noticed that I could not maintain my level of energy and fitness.
The fantastic, but difficult 3-day hike (exploring the run course) did not make things better, but not much worse either, only the legs were more acidic than normal and the recovery also took much longer. The start was with less than 100% recovered legs, but that is all in the game.
The day before the race we had a “social swim” in the lake. Fantastic environment, perfect water and I was able to make good speed but I noticed that at the end, to my horror, I was more tired and my heart rate was 30 beats higher than normal at the speed I was going.
Now the time before the start is always a high point of stress for me, but I am used to that now and know the symptoms, but even now I noticed that my body did not really function normally when walking up stairs. Doubts arose as to whether it would be “healthy” to start, after all it is not a normal triathlon, but the utmost is asked of you.
I also didn't really want to answer the question to myself: "What would you advise your team members in such a situation?" So I decided to go all out and not come back without the black T-shirt.
The swimming start was postponed due to heavy rain and thunder, but ultimately canceled completely. But we were able to start as a group with a group start for cycling. 500m flat and then the light climbs started, with after 5 km the steepest climb of the day 10km with an average gradient of 13% and sections of 18-21%. I noticed that I got into it well and was able to use my normal speed and resistance and was able to reach the top among the first. Unfortunately, a bit recovery on the flat part was not possible, as I had to make reasonable speed to avoid being bitten by a dog that was hungry for a juicy leg.
The rest of the ride consisted of steep long descents and climbs, with the focus mainly on avoiding potholes or where the asphalt had completely disappeared. The long descents were also a kind of torture for the hands and arms. Due to the bumpy road surface, your hands were initially very painful, which eventually turned into no feeling at all. (gloves next time). I was able to maintain my position and speed well, I didn't really feel 100%, but it went well and gave me confidence. Partly because my support group did it perfectly. Under the guidance of Ploy, my support runner Anita and taxi driver helped provide the necessary gels, drinks and encouragement during the ride.
However, after 75 km I became so cold that the body started to shiver. Riding in the rain-fog at 15C was not what I was used to anymore and the transition from 40C + to these temperatures was too short in terms of getting used to. To get more extra energy to turn up the “stove”, I decided to eat extra. The result was that after a few minutes I threw up everything and that all the energy drained from my legs, of course during a long climb. After a few km my legs completely locked up and I was no longer able to move the pedals.
End of dream and the beginning of a gigantic frustration. But as painful as this is, this is part of racing and bad luck is part of it.
In any case, I know that a rematch is already on my mind. Not only because of failing in this race, but also because this is a fantastic, very extreme challenge. Especially the way in which the organization has developed the race (fantastic course), safety (many marshalls, police over the entire cycle course, aid stations during the run) but above all friendly - compassionate support from them and all employees, makes it an event that you must have experienced. This is not only as an athlete, but also as a support runner or supporter.
I would like to thank everyone very much for all the personal support and donations for the Creating Changes Netherlands Foundation. The ultimate goal has not yet been achieved, but if everything continues to go well there will always be the possibility of a second chance.
Dare to dream!!! https://gofund.me/f8c1f0f0
