28/09/2026
💔 Mimi — And a Piece of Me Went With Her
It breaks my heart to write these words.
Our Mimi didn’t make it.
A few days ago, at 10:30 p.m., her tiny heart stopped beating.
I couldn’t post about it.
I couldn’t talk about it.
I couldn’t even find the words.
I needed to disappear for a while. To withdraw from the world. For a few days, I was in a very dark place.
Because when an animal dies in my care, they don’t simply die.
A part of me dies with them every single time.
Mimi and her siblings were dropped off with me. People brought them to me — and then they left.
But I couldn’t leave.
I was there.
I was there when she was fighting.
I was there when she became weaker.
I was there when I still had hope.
And I was there when that hope shattered.
And this is the part many people don’t understand.
When you bring me a dying animal, you are not simply handing me “a cat.”
You are placing a life into my hands.
And from that moment on, I fight.
I give medication. I feed them. I stay awake with them. I hope. I pray. I search for one more possibility when it feels like there are none left.
And somewhere along the way, I fall in love with that little soul.
Then you go home.
But I stay.
And when that animal dies, you are not there.
You don’t hear the silence afterwards.
You don’t see me sitting beside that tiny body.
You don’t see the tears.
You don’t hear the questions running through my head over and over again:
What did I do wrong?
Could I have done more?
Should I have done something sooner?
Did I miss something?
With Mimi, I even started blaming myself because I had spoken near her about how nobody had space for her.
I kept asking myself:
Did she hear me?
Did my little girl somehow think that nobody wanted her?
So I talked to her.
I told her:
“Mimi, listen to me. It doesn’t matter if nobody has space for you. It doesn’t matter if nobody can take you. You don’t have to go anywhere. You are with me now. You are my child. And you can stay with me forever.”
I made her that promise.
Forever.
I just didn’t know our forever would be so short.
And then, at 10:30 p.m., she was gone.
One tiny little life stopped existing.
And the strangest, most painful thing?
The world simply kept turning.
The sun came up the next morning.
People went to work. Cars drove past. Messages arrived on my phone. The other animals needed feeding. Medications had to be given. New emergencies were already waiting.
Everything continued.
Except my world.
My world stopped.
And I was angry.
Angry at people who simply dump animals.
Angry that some people think a rescue is a place where you can leave your problem and walk away believing it is no longer yours.
Because for you, the story may end the moment you leave that animal with me.
For me, that is exactly where the story begins.
And please understand this:
It is not the money that breaks me.
It is not the vet bills.
It is not the lack of space.
It is not the sleepless nights.
It is not even the physical exhaustion.
It is the loss.
It is holding this tiny life that I fought so desperately for and realizing that I still couldn’t save it.
It is holding a baby in my hands and having to accept that, this time,
love was not enough to keep her alive.
Please don’t bring me an animal taking its last breaths, place that life into my arms, and then disappear.
Because if that animal dies, someone is left behind.
Me.
I am the one who cries for that life.
I am the one who wonders what I could have done differently.
I am the one who lies awake at night.
And the next morning, I still have to wipe away my tears, get up, and keep going — because so many other animals are waiting for me.
Mimi…
I wanted so badly to watch you grow up.
I wanted to see you running around my home.
I wanted to hold you in my arms years from now, when you were an old lady.
I wanted to give you a life.
Instead, I was only able to give you a few days of love.
Maybe, in the end, that was all I could do for you.
But there is one thing I know:
You did not die as an abandoned cat.
You did not leave this world without someone knowing your name.
You did not die
********
💔 Mimi – und ein Stück von mir ging mit ihr
Es zerreißt mir das Herz, diese Worte zu schreiben.
Unsere Mimi hat es nicht geschafft.
Vor ein paar Tagen, um 22:30 Uhr, hat ihr kleines Herz aufgehört zu schlagen.
Ich konnte es nicht posten.
Ich konnte nicht darüber sprechen.
Ich konnte nicht einmal die richtigen Worte dafür finden.
Ich musste verschwinden. Mich zurückziehen. Für ein paar Tage war meine Welt dunkel.
Denn wenn ein Tier bei mir stirbt, stirbt es nicht einfach.
Etwas in mir stirbt jedes Mal mit.
Mimi und ihre Geschwister wurden bei mir abgeladen. Menschen brachten sie zu mir – und dann gingen sie wieder.
Aber ich konnte nicht gehen.
Ich war da.
Ich war da, als sie kämpfte.
Ich war da, als sie schwächer wurde.
Ich war da, als ich noch Hoffnung hatte.
Und ich war da, als diese Hoffnung zerbrach.
Und genau das verstehen viele Menschen nicht.
Wenn ihr ein sterbendes Tier bei mir abgebt, gebt ihr mir nicht einfach „eine Katze“.
Ihr legt ein Leben in meine Hände.
Von diesem Moment an kämpfe ich.
Ich gebe Medikamente. Ich füttere. Ich wache. Ich hoffe. Ich bete. Ich versuche noch eine Möglichkeit zu finden, wenn eigentlich keine mehr da ist.
Und irgendwann liebe ich dieses kleine Wesen.
Dann geht ihr nach Hause.
Aber ich bleibe.
Und wenn dieses Tier stirbt, seid ihr nicht da.
Ihr hört nicht die Stille danach.
Ihr seht mich nicht neben diesem kleinen Körper sitzen.
Ihr seht nicht die Tränen.
Ihr hört nicht die Fragen in meinem Kopf:
Was habe ich falsch gemacht?
Hätte ich noch etwas tun können?
Hätte ich früher reagieren müssen?
Habe ich etwas übersehen?
Bei Mimi ging es so weit, dass ich mir Vorwürfe machte, weil ich in ihrer Nähe darüber gesprochen hatte, dass niemand Platz für sie hatte.
Ich fragte mich:
Hat sie das gehört?
Hat mein kleines Mädchen vielleicht geglaubt, dass niemand sie wollte?
Also habe ich mit ihr gesprochen.
Ich habe ihr gesagt:
„Mimi, hör mir zu. Es macht nichts, wenn niemand Platz für dich hat. Es macht nichts, wenn dich niemand nehmen kann. Du musst nirgendwo hingehen. Du bist jetzt bei mir. Du bist mein Kind. Und du darfst für immer bei mir bleiben.“
Ich habe ihr dieses Versprechen gegeben.
Für immer.
Ich wusste nur nicht, dass unser Für-immer so kurz sein würde.
Und dann, um 22:30 Uhr, war sie weg.
Ein winziges kleines Leben hörte auf zu existieren.
Und das Verrückteste daran?
Die Welt drehte sich einfach weiter.
Am nächsten Morgen ging die Sonne auf.
Menschen gingen zur Arbeit. Autos fuhren vorbei. Nachrichten kamen auf meinem Telefon an. Die anderen Tiere wollten gefüttert werden. Medikamente mussten gegeben werden. Neue Notfälle warteten.
Alles ging weiter.
Nur meine Welt nicht.
Meine Welt stand still.
Und ich war wütend.
Wütend auf die Menschen, die Tiere einfach abladen.
Wütend darüber, dass manche Menschen glauben, eine Rettungsstation sei ein Ort, an dem man sein Problem abgibt und danach ist es erledigt.
Denn für euch endet die Geschichte vielleicht in dem Moment, in dem ihr das Tier bei mir abgebt.
Für mich beginnt sie genau dort.
Und bitte versteht eines:
Es ist nicht das Geld, das mich kaputt macht.
Nicht die Tierarztrechnungen.
Nicht der fehlende Platz.
Nicht die schlaflosen Nächte.
Nicht einmal die körperliche Erschöpfung.
Es ist der Verlust.
Es ist dieses kleine Wesen, für das ich gekämpft habe und das ich trotzdem nicht retten konnte.
Es ist dieses Gefühl, ein Baby in meinen Händen zu halten und zu wissen:
Diesmal hat Liebe nicht gereicht.
Bitte bringt mir nicht ein Tier mit seinem letzten Atemzug, legt es in meine Arme und verschwindet.
Denn wenn dieses Tier stirbt, bleibt jemand zurück.
Ich.
Ich bin diejenige, die um dieses Leben weint.
Ich bin diejenige, die sich Vorwürfe macht.
Ich bin diejenige, die nachts nicht schlafen kann.
Und am nächsten Morgen muss ich meine Tränen wegwischen, aufstehen und wieder funktionieren – weil noch so viele andere Tiere auf mich warten.
Mimi…
Ich hätte so gerne gesehen, wie du groß wirst.
Ich hätte gerne gesehen, wie du durch mein Zuhause rennst.
Ich hätte dich gerne Jahre später als alte Dame in meinen Armen gehalten.
Ich wollte dir ein Leben schenken.
Stattdessen durfte ich dir nur ein paar Tage Liebe schenken.
Vielleicht war genau das alles, was ich für dich tun konnte.
Aber eines verspreche ich dir:
Du bist nicht als ausgesetzte Katze gestorben.
Du bist nicht gestorben, ohne dass jemand deinen Namen kannte.
Du bist nicht gestorben, ohne geliebt zu werden.
Du bist als Mimi gegangen.
Als mein kleines Mädchen.
Als mein Kind.
Und als ein kleines Wesen, dessen Leben für jemanden die ganze Welt bedeutet hat.
Ich habe dir gesagt, dass du für immer mein Kind sein wirst.
Daran ändert auch der Tod nichts.
Schlaf gut, meine kleine Mimi.
Es tut mir so leid, dass ich dich nicht retten konnte.
Mama hat es versucht.
Und ich werde dich lieben, solange mein Herz schlägt.
Für immer meine Mimi. Für immer mein Kind.
********
💔 Mimi – และส่วนหนึ่งของหัวใจฉันก็จากไปพร้อมกับเธอ
มันทำให้หัวใจฉันแตกสลายที่ต้องเขียนคำเหล่านี้ออกมา
Mimi ของเราไม่รอด
เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา เวลา 22:30 น. หัวใจดวงเล็ก ๆ ของเธอหยุดเต้น
ฉันไม่สามารถโพสต์เรื่องนี้ได้
ฉันไม่สามารถพูดถึงมันได้
ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะหาคำพูดไหนมาอธิบายความรู้สึกนี้
ฉันต้องหายไปสักพัก ต้องถอยออกจากทุกอย่าง
หลายวันที่ผ่านมา โลกของฉันมืดมนเหลือเกิน
เพราะเมื่อสัตว์ตัวหนึ่งตายในความดูแลของฉัน มันไม่ได้แค่จากไป
ทุกครั้งที่ฉันสูญเสียพวกเขา ส่วนหนึ่งในตัวฉันก็ตายตามไปด้วย
Mimi และพี่น้องของเธอถูกนำมาทิ้งไว้กับฉัน
คนพาพวกเขามาหาฉัน แล้วก็เดินจากไป
แต่ฉันเดินจากไปไม่ได้
ฉันอยู่ตรงนั้น
ฉันอยู่ตอนที่เธอต่อสู้
ฉันอยู่ตอนที่เธอเริ่มอ่อนแรง
ฉันอยู่ตอนที่ฉันยังมีความหวัง
และฉันก็อยู่ตรงนั้น ตอนที่ความหวังทั้งหมดของฉันพังลง
นี่คือสิ่งที่หลายคนอาจไม่เข้าใจ
เมื่อคุณนำสัตว์ที่กำลังจะตายมาฝากไว้กับฉัน คุณไม่ได้แค่เอา “แมวตัวหนึ่ง” มาทิ้งไว้
คุณกำลังวางหนึ่งชีวิตไว้ในมือของฉัน
และตั้งแต่วินาทีนั้น ฉันจะสู้เพื่อชีวิตนั้น
ฉันให้ยา ฉันป้อนอาหาร ฉันเฝ้าดู ฉันหวัง ฉันภาวนา
ฉันพยายามหาทางอีกครั้งและอีกครั้ง แม้ในเวลาที่แทบจะไม่เหลือทางแล้ว
และระหว่างที่ฉันพยายามช่วยชีวิตเขา ฉันก็เริ่มรักเขา
แล้วคุณก็กลับบ้าน
แต่ฉันยังอยู่ตรงนี้
และเมื่อสัตว์ตัวนั้นตาย คุณไม่ได้อยู่ตรงนั้น
คุณไม่ได้ยินความเงียบหลังจากหัวใจดวงเล็ก ๆ หยุดเต้น
คุณไม่ได้เห็นฉันนั่งอยู่ข้างร่างเล็ก ๆ ของเขา
คุณไม่ได้เห็นน้ำตาของฉัน
คุณไม่ได้ยินคำถามที่วนซ้ำอยู่ในหัวของฉันตลอดเวลา
ฉันทำอะไรผิดไปหรือเปล่า?
ฉันน่าจะทำอะไรได้มากกว่านี้ไหม?
ฉันช้าเกินไปหรือเปล่า?
ฉันพลาดอะไรไปหรือเปล่า?
กับ Mimi ฉันถึงขั้นโทษตัวเอง เพราะฉันเคยพูดต่อหน้าเธอว่าไม่มีใครมีที่ให้เธออยู่
ฉันถามตัวเองว่า
เธอได้ยินไหม?
เด็กน้อยของฉันคิดหรือเปล่าว่าไม่มีใครต้องการเธอ?
ฉันจึงพูดกับเธอว่า
“Mimi ฟังแม่นะ ไม่เป็นไรเลยถ้าไม่มีใครมีที่ให้หนูอยู่ ไม่เป็นไรถ้าไม่มีใครรับหนูไป หนูไม่ต้องไปไหนแล้ว หนูอยู่กับแม่ที่นี่ หนูคือลูกของแม่ และหนูจะอยู่กับแม่ได้ตลอดไป”
ฉันสัญญากับเธอ
ตลอดไป
ฉันแค่ไม่รู้ว่า “ตลอดไป” ของเราจะสั้นขนาดนี้
แล้วเวลา 22:30 น. เธอก็จากไป
ชีวิตเล็ก ๆ หนึ่งชีวิตหยุดลง
และสิ่งที่เจ็บปวดที่สุดคืออะไรไหม?
โลกยังคงหมุนต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เช้าวันรุ่งขึ้นพระอาทิตย์ยังขึ้น
ผู้คนยังไปทำงาน รถยังวิ่งผ่าน โทรศัพท์ของฉันยังมีข้อความเข้ามา
สัตว์ตัวอื่น ๆ ยังรออาหารและยา
และเคสฉุกเฉินตัวต่อไปก็ยังรอความช่วยเหลือ
ทุกอย่างเดินหน้าต่อไป
ยกเว้นโลกของฉัน
โลกของฉันหยุดลง
และฉันโกรธ
ฉันโกรธคนที่เอาสัตว์มาทิ้งแล้วเดินจากไป
ฉันโกรธที่บางคนคิดว่าสถานที่ช่วยเหลือสัตว์คือที่ที่คุณสามารถเอาปัญหาของคุณมาวางไว้ แล้วเรื่องก็จบ
สำหรับคุณ เรื่องราวอาจจบลงในวินาทีที่คุณส่งสัตว์ตัวนั้นให้ฉัน
แต่สำหรับฉัน เรื่องราวเพิ่งเริ่มต้นตรงนั้น
และฉันอยากให้ทุกคนเข้าใจสิ่งหนึ่ง
ไม่ใช่เรื่องเงินที่ทำให้ฉันพัง
ไม่ใช่ค่ารักษา
ไม่ใช่เพราะไม่มีพื้นที่
ไม่ใช่คืนที่ไม่ได้นอน
และไม่ใช่แม้แต่ความเหนื่อยล้าของร่างกาย
มันคือการสูญเสีย
มันคือการที่ฉันต่อสู้สุดหัวใจเพื่อชีวิตเล็ก ๆ หนึ่งชีวิต แต่สุดท้ายก็ยังช่วยเขาไว้ไม่ได้
มันคือความรู้สึกของการอุ้มเด็กตัวเล็ก ๆ ไว้ในมือ และต้องยอมรับว่า
ครั้งนี้...แค่ความรักของฉันมันไม่เพียงพอที่จะช่วยชีวิตเขาไว้
ได้โปรด อย่านำสัตว์ที่เหลือเพียงลมหายใจสุดท้ายมาวางไว้ในอ้อมแขนของฉัน แล้วเดินจากไป
เพราะถ้าเขาตาย จะมีคนหนึ่งที่ต้องอยู่กับความสูญเสียนั้น
คนนั้นคือฉัน
ฉันคือคนที่ร้องไห้ให้กับชีวิตเล็ก ๆ นั้น
ฉันคือคนที่โทษตัวเอง
ฉันคือคนที่นอนไม่หลับในคืนนั้น
และเช้าวันต่อมา ฉันต้องเช็ดน้ำตา ลุกขึ้น และทำหน้าที่ต่อไป เพราะยังมีอีกเป็นร้อยชีวิตที่รอฉันอยู่
Mimi…
แม่อยากเห็นหนูโตเหลือเกิน
แม่อยากเห็นหนูวิ่งเล่นอยู่ในบ้าน
แม่อยากมีโอกาสบ่นหนูเวลาหนูซนหรือทำของพัง
แม่อยากอุ้มหนูอีกครั้งในวันที่หนูกลายเป็นคุณยายแมวตัวแก่
แม่อยากมอบทั้งชีวิตให้หนู
แต่สุดท้าย แม่มีเวลาให้หนูได้เพียงไม่กี่วันที่เต็มไปด้วยความรัก
บางที นั่นอาจเป็นทั้งหมดที่แม่สามารถมอบให้หนูได้
แต่มีสิ่งหนึ่งที่แม่อยากให้หนูรู้
หนูไม่ได้จากโลกนี้ไปในฐานะแมวที่ถูกทอดทิ้ง
หนูไม่ได้จากไปโดยไม่มีใครรู้จักชื่อของหนู
หนูไม่ได้จากไปโดยไม่มีใครรัก
หนูจากไปในชื่อของ Mimi
เด็กผู้หญิงตัวน้อยของแม่
ลูกของแม่
ชีวิตเล็ก ๆ ที่มีความหมายทั้งโลกสำหรับใครคนหนึ่ง
แม่เคยบอกหนูว่า หนูจะเป็นลูกของแม่ตลอดไป
แม้แต่ความตายก็เปลี่ยนคำสัญญานั้นไม่ได้
หลับให้สบายนะ Mimi ตัวน้อยของแม่
แม่ขอโทษที่ช่วยชีวิตหนูไว้ไม่ได้
แม่พยายามสุดหัวใจแล้ว
และแม่จะรักหนูตราบเท่าที่หัวใจของแม่ยังเต้นอยู่
🐾🕯️ Mimi ของแม่ตลอดไป ลูกของแม่ตลอดไป 💔
