ป่วยให้ยืม เชียงราย

21/07/2026

ป่วยให้ยืม

สมุดประจำตัวผู้ป่วย "ป่วยให้ยืม" บันทึกเล่มเล็ก ๆ
ที่ช่วยดูแลชีวิตได้มากกว่าที่คิด
เมื่อคนคนหนึ่งล้มป่วย สิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปยังรวมถึงชีวิตของคนในครอบครัวที่ต้องก้าวเข้ามาเป็นผู้ดูแล หลายคนไม่เคยมีประสบการณ์ในการดูแลผู้ป่วยติดเตียง หรือการใช้อุปกรณ์ทางการแพทย์มาก่อน แต่กลับต้องเรียนรู้ทุกอย่างภายในเวลาอันสั้น ทั้งการดูแลอาการ การให้ยา การติดตามการรักษา และการประสานงานกับโรงพยาบาล
ท่ามกลางความเหน็ดเหนื่อยและความกังวล การมีข้อมูลที่ครบถ้วนและสามารถหยิบใช้ได้ทันที จึงเป็นสิ่งสำคัญที่ช่วยให้การดูแลผู้ป่วยเป็นไปอย่างต่อเนื่อง
สมุดประจำตัวผู้ป่วยเพื่อเป็นทั้งบันทึกข้อมูลสุขภาพและเครื่องมือที่ช่วยเชื่อมโยงการดูแลระหว่างผู้ป่วย เจ้าหน้าที่ของโครงการให้เป็นข้อมูลได้อย่างมีประสิทธิภาพ
ภายในสมุดเล่มนี้มีพื้นที่สำหรับบันทึกข้อมูลสำคัญ ไม่ว่าจะเป็นประวัติผู้ป่วย โรคประจำตัว รวมถึงข้อมูลการยืมอุปกรณ์ทางการแพทย์จากโครงการ เช่น เตียงผู้ป่วย รถเข็น เครื่องผลิตออกซิเจน หรือเครื่องดูดเสมหะ เพื่อให้ทุกฝ่ายสามารถติดตามข้อมูลเดียวกัน ลดความคลาดเคลื่อน และทำให้การดูแลและการให้ยืมอุปกรณ์ทางการแพทย์เป็นไปอย่างราบรื่น
สมุดเล่มนี้อาจดูเป็นเพียงกระดาษไม่กี่หน้า แต่ในวันที่ผู้ป่วยต้องเข้ารับอุปกรณ์ให้ยืมในการรักษา หรือเมื่อมีผู้ดูแลหลายคนผลัดเปลี่ยนกันดูแล ข้อมูลที่ถูกบันทึกไว้กลับมีความหมายอย่างมาก เพราะช่วยให้ทุกคนเข้าใจข้อมูลของผู้ป่วยตรงกัน และสามารถดูแลต่อเนื่องได้โดยไม่ต้องเริ่มต้นใหม่ทุกครั้ง
นอกจากประโยชน์สำหรับผู้ป่วยและครอบครัวแล้ว สมุดประจำตัวผู้ป่วยยังช่วยให้เจ้าหน้าที่ของโครงการสามารถติดตามการใช้งานอุปกรณ์ทางการแพทย์ได้อย่างเป็นระบบ ตั้งแต่วันที่ส่งมอบอุปกรณ์ การติดตามการใช้งาน การซ่อมบำรุง ไปจนถึงวันที่อุปกรณ์ถูกส่งต่อให้ผู้ป่วยรายใหม่ ทำให้ทรัพยากรที่ได้รับจากการบริจาคสามารถหมุนเวียนไปช่วยเหลือผู้คนได้อย่างคุ้มค่าและเกิดประโยชน์สูงสุด
#โครงการป่วยให้ยืม 
#แบ่งปันเพื่อการเปลี่ยนแปลง
#มูลนิธิกระจกเงา

12/07/2026

กว่ายี่สิบปีผ่านมา คือช่วงเวลาทั้งชีวิตที่เขาอยู่กับความไม่สมบูรณ์ของร่างกาย มิหนำซ้ำ การถือบัตรประจำตัวที่บ่งบอกว่าเขาเป็นบุคคลซึ่งไม่มีสัญชาติไทย ทำให้การเข้าถึงสิทธิต่าง ๆ นั้นยากกว่าเป็นไหน ๆ
ช่วงสายของวันก่อน หญิงสูงวัยเดินทางเข้ามาพร้อมความหวังที่อยากให้ลูกชายคนเดียวของเธอสามารถพึ่งพาตนเองได้แม้ในช่วงเวลาที่ต้องอยู่ตามลำพัง

ปัจจุบันเธออาศัยฝีมือและทักษะที่มี ในการสรรค์สร้างกระเป๋าผ้าปักที่บ่งบอกถึงความภาคภูมิใจในวัฒนธรรมแต่กำเนิดของตน เพื่อเป็นรายได้บางส่วนในการเลี้ยงชีพของครอบครัว เป็นสิ่งที่เธอชำนาญการ และเริ่มทำมันตั้งแต่คราวเดียวกันกับที่เขาเพิ่งลืมตาดูโลกได้ไม่นาน
เธอพยายามสื่อสารด้วยภาษาที่ถนัดที่สุด ผ่านคนกลางที่ช่วยแปลทุกคำพูดให้อีกทอดหนึ่ง หากกำแพงของการสื่อสารและข้อจำกัดบางประการก็ไม่อาจลบล้างความตั้งใจอย่างสุดกำลังนี้ได้

เธอบรรจงคัดสรรรถเข็นทุกคันที่อยู่ตรงหน้าด้วยสายตาและสองมือ เพื่อมองหาคันที่คิดว่าเหมาะสมและดีที่สุด ที่จะช่วยปลดเปลื้องพันธนาการในการเดินทางให้กับลูกชายนับแต่นี้
ภายหลังใช้เวลาอยู่พักใหญ่ สี่ล้อที่ได้รับเลือกโดยเธอและเขา ก็กำลังเตรียมตัวออกจากมูลนิธิเพื่อทำหน้าที่สำคัญตามประสงค์ของเพื่อนร่วมทางคนใหม่ ที่ไม่อาจคาดเดาได้ว่าเรื่องราวในวันข้างหน้าที่มีร่วมกันจะเป็นเช่นไร และมีความหมายมากเพียงไหน เจ้ารถเข็นคันนี้กำลังนึกฝันถึงโชคชะตาด้วยความตื่นเต้น
ขากลับ ขณะสายฝนกำลังปรอย เธอค่อย ๆ สวมเสื้อกันฝนสีชมพูตัวบางให้ลูกชาย ก่อนพร้อมกันหันมาโบกมือลา และกลับบ้านพร้อมวีลแชร์คันใหม่ ที่ทำให้ทุก ๆ วันนับจากนี้ เขาอาจสามารถกำหนดทิศทางของชีวิตได้อย่างอิสระ และทลายข้อจำกัดที่มีเช่นยี่สิบกว่าปีก่อนหน้าได้ไม่มากก็น้อย

#โครงการป่วยให้ยืม
#มูลนิธิกระจกเงาเชียงราย
#การแบ่งปันเพื่อการเปลี่ยนแปลง

03/07/2026

ทุกรุ่งเช้าก่อนออกไปทำงาน กิจวัตรประจำวันของเธอคือการตระเตรียมทุกอย่างให้เรียบร้อย เพื่อให้มั่นใจว่าลูกชายจะสะดวกที่สุดในช่วงเวลาที่ต้องอยู่ลำพัง

เธอจัดวางอาหารไว้ข้างเตียง ขยับหมอน และจัดท่านอนให้เขาอยู่ในตำแหน่งที่สบายตัว ก่อนจะออกจากบ้านไปทำงานรับจ้างรายวัน ซึ่งเป็นรายได้เพียงทางเดียวของครอบครัวในตอนนี้

ก่อนปิดประตูบ้าน เธอกวาดสายตาเช็คความเรียบร้อยอีกครั้ง เพื่อยืนยันว่าเขาจะยังปลอดภัย

ช่วงเวลาระหว่างที่เขาไม่ได้อยู่ในระยะสายตา ทุกมื้ออาหารของเธอคลุกเคล้าเข้าไปกับความกังวล และด้วยรสชาติที่อาจไม่ค่อยจรรโลง เธอจึงทานมันได้ไม่มากนัก
ช่วงเวลาตีสองเช่นทุกครั้ง ภารกิจของเขาเริ่มต้นพร้อมกับล้อซาเล้ง สามล้อและสองขานั้นพากันออกเดินทางเพื่อหาเก็บของเก่าตามสองข้างทาง

ช่วงเวลาตีสอง เป็นช่วงเวลาทองคำ เพราะไม่มีรถราขวักไขว่เต็มถนนเหมือนอย่างตอนกลางวัน ดังนั้นถนนทั้งสายจึงเป็นทำเลชั้นดีของเขาในเวลานี้

แต่ต่างกันในเวลานั้น ช่วงเวลาและภารกิจที่คุ้นเคย ไม่ได้จบลงอย่างเป็นใจเช่นที่ผ่านมา

อุบัติเหตุในคืนนั้น แปรเปลี่ยนกิจวัตรของเขาและเธอไปตลอดกาล
นับจากวันนั้น ชีวิตประจำวันก็เปลี่ยนไป

ร่างกายช่วงล่างของเขาไม่สามารถขยับได้อีกเช่นเคย สองขาที่เคยนำพาอาชีพ ตอนนี้เพียงแต่อยู่แน่นิ่ง เขาต้องพยายามเรียนรู้และทำความรู้จักกับร่างกายตัวเองอีกครั้ง ท่ามกลางพื้นที่บนเตียงที่มีจำกัด

ในขณะเดียวกัน เธอเองก็พยายามเรียนรู้บทบาทในการเป็นผู้ดูแล ควบคู่กับการพยายามประคองหน้าที่และกิจวัตรอื่น ๆ ร่วมด้วย
หลายครั้ง พายุที่ถาโถมทำให้เธอคิดอยากยอมแพ้ แต่ภาพตรงหน้ายังคงย้ำเตือน

“ถ้าแม่ไม่อยู่ แล้วเขาจะอยู่กับใคร”
เธอเอ่ยด้วยความสะอื้น

“กลัวว่าแม่จะลำบากใจ”
เขานึกกล่าว ในยามที่ต้องพึ่งพากันเสมอ ๆ
ในสายตาของผู้เป็นแม่ การได้เห็นว่าลูกชายยังคงพยายามใช้ชีวิตต่อในทุก ๆ วัน อาจเป็นกำลังใจที่สำคัญที่สุด

และในสายตาของลูกชาย เพียงได้เห็นว่าแม่ของเขายังคงกลับมาบ้านในทุก ๆ เย็น นั่นอาจเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาพยายามใช้ชีวิตเท่าที่ร่างกายจะอำนวยเช่นกัน
หากแม้กิจวัตรจะเปลี่ยนไป และมรสุมไม่ได้ผ่านพ้นไปในเร็ววัน เขาและเธอยังคงพยายามโอบอุ้มกันและกันด้วยความห่วงใย และประคองชีวิตของกันและกันเอาไว้ ในขณะที่ช่วงเวลาตีสองยังคงวนเวียนกลับมาเช่นเดิม

#โครงการป่วยให้ยืม
#มูลนิธิกระจกเงาเชียงราย
#การแบ่งปันเพื่อการเปลี่ยนแปลง

01/07/2026

บางครั้ง…การส่งต่อเตียงผู้ป่วยหนึ่งหลัง อาจหมายถึงการคืนความสบายให้กับผู้ป่วยคนหนึ่ง และช่วยแบ่งเบาภาระของทั้งครอบครัว

โครงการป่วยให้ยืม ขอขอบพระคุณ Umaporn Tracho
ที่ได้มอบเตียงผู้ป่วย พร้อมของใช้จำเป็นสำหรับผู้ป่วย เพื่อส่งต่อให้กับผู้ที่กำลังรอความช่วยเหลือผ่านโครงการป่วยให้ยืม สิ่งของทุกชิ้นที่ได้รับบริจาค จะไม่ได้หยุดอยู่เพียงแค่การ “ให้” แต่จะเดินทางต่อไปยังบ้านของผู้ป่วยอีกหลายครอบครัว กลายเป็นทั้งความสะดวก ความหวัง และกำลังใจในวันที่พวกเขาต้องการมากที่สุด

ขออำนาจคุณพระศรีรัตนตรัยและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย โปรดอำนวยพรให้คุณอุมาพรและครอบครัว มีสุขภาพแข็งแรง มีความสุข และพบเจอแต่สิ่งดีงามตลอดไป

การแบ่งปัน ล้วนมีคุณค่าเสมอ…

#โครงการป่วยให้ยืม
#มูลนิธิกระจกเงาเชียงราย
#การแบ่งปันเพื่อการเปลี่ยนแปลง

30/06/2026

การออกจากบ้านครั้งแรกในรอบ 5 ปี

27/06/2026

เช้าวันนั้น พวกเธอไม่มีเวลาให้เสีย
ตัดสินใจรีบออกเดินทางพร้อมเจ้าสองล้อคันสีแดง
เพียงหวังว่าระหว่างทาง หรือที่ใดสักแห่ง จะพบกับสิ่งที่กำลังตามหา

กว่า 30 กิโลเมตร คือระยะทางที่เธอทั้งคู่พากันตระเวนไปยังทุกสถานที่ที่พอจะนึกออก
จากที่หนึ่ง สู่อีกที่หนึ่ง จากความหวังหนึ่ง ไปสู่อีกความหวังหนึ่ง
แม้จะถูกปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็ยังไม่ใช่เหตุผลที่มีน้ำหนักมากพอให้หยุดเดินทาง

พวกเธอใช้เวลาเกือบทั้งวัน เพื่อตามหาสิ่งจำเป็นสำหรับผู้ป่วย
เพื่อยืดเวลาให้กับคนในครอบครัวที่กำลังรอคอยอยู่ภายในบ้าน
กับระยะเวลาเพียงเดือนเศษ
หลังคุณตาถูกวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งปอดระยะแพร่กระจาย
และกำลังลุกลามไปยังอวัยวะส่วนอื่น ๆ ในร่างกาย

คุณตาเคยทำสวนอยู่บนดอย เคยเป็นเสาหลักที่แข็งแรงของครอบครัว
จนวันที่เริ่มจับสัญญาณความผิดปกติของร่างกายได้
จึงต้องละทิ้งงานที่เคยชำนาญ และตัดสินใจใช้เวลาที่เหลือเพื่ออยู่กับลูกหลาน

“ปีนี้ไม่ไหวแล้ว น่าจะอยู่ได้อีกไม่นาน”
เขาพยายามบอกกับครอบครัว ถึงภาวะที่กำลังเผชิญ

ตั้งแต่นั้นมา ทุกวันจึงเหมือนถูกบีบให้สั้นลงกว่าที่เคย
ตลอดวันนั้น หน้าปัดบอกจำนวนระยะทางที่ค่อย ๆ เพิ่มขึ้น จนกระทั่งถึงปลายทางสุดท้าย

เพียงไม่เกินสิบนาทีหลังจากพูดคุย พวกเธอรีบตอบรับ และติดต่อหารถเพื่อมารับเตียงผู้ป่วย เครื่องผลิตออกซิเจน และถังออกซิเจน

ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วกว่าที่เคยเป็นมา
สิ่งของถูกทยอยขึ้นหลังรถกระบะทีละชิ้น และจัดวางอยู่ในตำแหน่งที่สมควร
เพื่อให้มั่นใจว่าของเหล่านี้จะถูกส่งถึงปลายทางอย่างปลอดภัย

และในช่วงเวลาก่อนพระอาทิตย์จะตกดิน
ความพยายาม ความหวัง และการรอคอยที่เกิดขึ้นตลอดทั้งวัน ก็ได้สิ้นสุดลงเสียที

ขอเป็นอีกหนึ่งกำลังใจให้กับผู้ป่วยและผู้ดูแล
การแบ่งปัน ล้วนมีคุณค่าเสมอ…

เบอร์โทรเจ้าหน้าที่ดูแล
093-090-4122 (คุณไอซ์)

#โครงการป่วยให้ยืม
#มูลนิธิกระจกเงาเชียงราย
#การแบ่งปันเพื่อการเปลี่ยนแปลง

25/06/2026

บนถนนสายเล็กกลางหุบเขา
รถสามล้อค่อย ๆ เคลื่อนตัวอย่างช้า ๆ
เศษฝุ่นดินฟุ้งตามเส้นทางที่วิ่งผ่าน
ล้อน้อย ๆ หมุนผ่านโค้งเขาและทางขรุขระ
พร้อมสัมภาระที่ปลายทางกำลังเฝ้ารอ

ท้ายรถไม่ได้บรรทุกพืชผลนานาพรรณ
แต่เป็นเตียงผู้ป่วยและอุปกรณ์ทางการแพทย์
ที่กำลังเดินทางไปสู่ช่วงเวลาสำคัญของใครบางคน

#โครงการป่วยให้ยืม
#มูลนิธิกระจกเงาสำนักงานเชียงราย
#การแบ่งปันเพื่อการเปลี่ยนแปลง

24/06/2026

ปลายปากกาบอกเล่าเรื่องราวชีวิต
- โต้ เสถียร -

หากวันหนึ่งการลุกขึ้นเดินไปเข้าห้องน้ำกลายเป็นเรื่องยากที่สุดในชีวิต บางคนอาจร้องขอความช่วยเหลือจากคนในบ้าน แต่ไม่ใช่สำหรับชายคนนี้ในวัย 54 ปีที่ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ด้วยแล้ว
บ้านหลังเล็กในจังหวัดเชียงรายผู้ที่ใช้ชีวิตเพียงลำพัง หลังจากสูญเสียพ่อ และแม่ในปี 2566 โดยการจากไปของทั้งสองคนห่างกันเพียงสองเดือน จากบ้านที่เคยมีเสียงพูดคุยของคนในครอบครัว วันนี้เหลือเพียงลุงเสถียรที่อาศัยอยู่กับภาวะของร่างกายที่พิการทาง
การเคลื่อนไหว ซึ่งอยู่กับเขามาตั้งแต่วัยเด็ก และยังไม่มีใครทราบแน่ชัดว่า สาเหตุนั้นมาจากอุบัติเหตุในวัยเด็ก คำบอกเล่าของญาติ หรือโรคโปลิโอ ที่ออกจากปากของเขาเอง ด้วยเรื่องราวที่รับฟังที่แตกต่างกันไป แต่สิ่งที่เห็นตรงหน้าคือ ชายคนหนึ่งที่ไม่สามารถเดินได้และต้องใช้วิธีการคลานในการเคลื่อนที่มากกว่าครึ่งชีวิต
ทุกเช้าสิ่งแรกที่ต้องทำคือ การคลานออกจากที่นอนคลานผ่านพื้นบ้านที่ไม่เรียบเสมอกัน พื้นผิวที่ขรุขระเสียดสีกับผิวหนังในทุกครั้งที่เคลื่อนตัวผ่านข้าวของที่วางกระจัดกระจายอยู่ตามมุมบ้าน คลานไปยังพื้นที่เล็ก ๆ ที่ตั้งใจสร้างมันขึ้นมาเป็นสวนผักขนาดหย่อม ผักแต่ละชนิดเติบโตด้วยสองมือของชายคนนี้
ทุกอย่างต้องทำด้วยตนเอง แม้จะต้องคลานไปมาในบ้าน แม้ร่างกายจะเต็มไปด้วยบาดแผลจากการล้ม แม้ฟันด้านบนจะหักจากอุบัติเหตุที่เคยเกิดขึ้น เขาก็พยายามใช้ชีวิตด้วยตนเองให้ได้มากที่สุด
ในหนึ่งสัปดาห์จะมีวันหนึ่งที่พิเศษกว่าวันอื่น
คือวันอาทิตย์ วันที่คุณลุงจะไปเข้าโบสถ์ ในช่วงเวลาตีห้าของวันที่ค่อย ๆ เตรียมตัวทีละขั้นตอน เมื่อทุกอย่างพร้อมก็จะนำขนมจากเบี้ยเดือนละ 600 บาท ไปขายต่อในโบสถ์ จัดใส่ตะกร้าบนสามล้อมือโยก กว่าจะถึงจุดหมายปลายทางก็ใช้เวลา 1 ถึง 2 ชั่วโมง ท่ามกลางถนนที่ยังสร้างไม่เสร็จ ท่ามกลางรถยนต์และรถบรรทุกที่วิ่งผ่านด้วยความเร็ว สองมือก็ออกแรงหมุนคันโยกซ้ำแล้วซ้ำเล่า หากเหนื่อยก็หยุดพักข้างทาง เมื่อหายเหนื่อยก็เดินทางต่อ
คนในชุมชนต่างก็รู้จัก และคุ้นหน้าคุ้นตาลุงเสถียรดี และยังให้ความช่วยเหลือในหลายอย่าง ไม่ได้ทอดทิ้งไปไหน ถึงแม้การสื่อสารกับคุณลุงเสถียรอาจจะต้องใช้เวลานานหน่อย แต่ก็มีเครื่องมือช่วยคือสมุดเล่มเล็ก ๆ และปากกาสีน้ำเงิน ปากกาสีแดง หากใครอยากพูดคุยหรือสอบถามอะไรก็สามารถหยิบปากกาขึ้นมาเขียนสื่อสารกันได้ บางคนเลือกที่จะลองพูดคุยกับลุงโดยตรงค่อย ๆ ฟัง ค่อย ๆ ทำความเข้าใจ
คนในชุมชนเล่าว่า ลุงเสถียรเป็นคนที่สู้ชีวิต พึ่งพาตัวเองสูงและไม่ค่อยเอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากใคร จึงไม่เคยรู้ว่าภายในบ้านหลังนี้มีอุปสรรคมากมายที่เขาต้องเผชิญอยู่ทุกวัน ห้องน้ำที่สร้างมาตั้งแต่สมัยพ่อและแม่ยังมีชีวิตอยู่เริ่มทรุดโทรมและไม่เหมาะกับการใช้งาน ระยะทางจากที่นอนไปห้องน้ำไกลเกินกว่าที่จะเคลื่อนที่ได้สะดวกพื้นทางเดินมีระดับไม่เท่ากัน พื้นผิวขรุขระ บาดผิวกาย
บริเวณบ้านมีวัชพืชและสิ่งของสะสมจำนวนมากจนเคยมีสัตว์มีพิษเลื้อยเข้ามาภายในบ้าน ยุงจำนวนมากกลายเป็นอีกปัญหาที่ส่งผลต่อสุขอนามัยและคุณภาพชีวิต
ที่ผ่านมาคนในชุมชน อาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้าน และญาติพี่น้องบางส่วน ยังคงแวะเวียนเข้ามาช่วยเหลือเท่าที่ทำได้ มีการนำแพมเพิสมาให้
มีการช่วยจัดพื้นที่นอน มีการมาเยี่ยมเยียนสอบถามสารทุกข์สุกดิบ แต่ยังมีอีกหลายส่วนของบ้านที่ยังไม่ถูกปรับให้เหมาะสมกับการใช้ชีวิตของลุงเสถียร
มูลนิธิกระจกเงาจัดทีมลงพื้นที่ให้การช่วยเหลือในด้านการปรับปรุงสภาพแวดล้อมให้มีอากาศถ่ายเทโล่ง ไม่เป็นที่อยู่ของสัตว์มีพิษ รวมทั้งปรับระดับพื้นเคลียร์มุมต่าง ๆ ภายในตัวบ้านให้คุณลุงเสถียรได้ใช้ชีวิตสะดวกขึ้น ซึ่งตอนนี้ทีมได้ลงพื้นที่ได้สามวันแล้วและยังคงมีการปรับปรุงบ้านอย่างต่อเนื่อง
หากท่านใดได้รับรู้เรื่องราวนี้
ท่านสามารถร่วมเป็นส่วนหนึ่ง
ผ่านการบริจาคสิ่งของจำเป็น
สำหรับผู้ป่วยที่รักษาตัวที่บ้าน
สำหรับผู้ที่กำลังขาดแคลน
และร่วมสนับสนุนได้ที่
บัญชีไทยพาณิชย์
เลขที่ 507-420090-9
โครงการสุขภาวะและผู้สูงวัย มูลนิธิกระจกเงา
#มูลนิธิกระจกเงา
#ป่วยให้ยืม

23/06/2026

เป็นประจำในทุกเช้าวันอาทิตย์ เขาและเธอตื่นแต่เช้า อาบน้ำ แต่งตัวให้เรียบร้อย เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการเข้าโบสถ์ อย่างที่ปฏิบัติมาเสมอ

โดยไม่ลืมที่จะแวะมองผืนนาที่อยู่ไม่ไกลจากตัวบ้าน ผืนนาที่ผูกพันมาตลอดชีวิต เป็นทั้งอาชีพ เป็นความภาคภูมิใจ และเป็นสิ่งที่เขารัก

และเช้าวันอาทิตย์เช่นเคย เริ่มต้นไม่ต่างจากทุกครั้ง ก่อนที่เขาจะรู้สึกถึงอาการปวดศีรษะในระดับที่มากกว่าปกติ แต่ชีวิตยังคงดำเนินไปอย่างเดิม โดยไม่คาดคะเนว่าเพียงหลังอาหารสองคำในเช้าวันนั้น ร่างกายจะค่อย ๆ อ่อนแรงลง

ปลายทางที่เคยเป็นโบสถ์ เช้าวันนี้จำต้องเปลี่ยนเส้นทางเป็นโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด ทว่าความเจ็บป่วยนี้ ก็ไม่อาจเร่งรัดกระบวนการรักษาได้

ชั่วโมงที่หนึ่งผ่านไป ชั่วโมงที่สอง สาม และสี่ กระทั่งเข็มสั้นของนาฬิกาเดินครบสี่รอบ จึงได้เวลาอันสมควรในการเข้ารับการรักษาเสียที

หลังอาหารเช้าเพียงสองคำ และถัดมาอีกเกือบค่อนวันนั้น ร่างกายที่เคยแข็งขัน แขนขาที่เคยย่ำโคลนหว่านข้าว กำลังค่อย ๆ สูญเสียเรี่ยวแรงลงทีละน้อย

ผืนนาที่เคยกว้างยาวสุดสายตา กลับเหลือเพียงพื้นที่บนเตียงผู้ป่วย ที่มีขนาดกว้างยาวกว่าตัวเขาไม่มากนัก

“ร้องไห้ทุกวัน ตื่นมาก็ร้องไห้ทุกวัน” เธอเอ่ยพร้อมเสียงสั่นเครือ เมื่อนึกถึงสิ่งที่ชายคนรักกำลังเผชิญ

กว่า 40 ปีที่เคียงข้างกัน เขาทำนา เธอค้าขาย ชีวิตดำเนินเช่นนี้ตลอดมา ต่างคนต่างได้ทำในสิ่งที่รัก จนเมื่อภายหลังจากเช้าวันนั้น ร้านค้าและผืนนา ค่อย ๆ ถูกปล่อยให้เงียบเหงา เพราะสิ่งสำคัญในช่วงเวลานี้อาจเป็นเพียงกันและกัน มากกว่าร้านค้า มากกว่าผืนนา มากกว่าสิ่งใด

“พอแกดีขึ้นมา ก็…ดีใจนะ” เสียงของเธอยังคงสั่นเครือ เพียงมีรอยยิ้มบาง ๆ ปรากฎขึ้นมาให้เห็นอีกเล็กน้อย

ผืนนาอาจว่างเปล่า ร้านค้าอาจปิดเงียบลงชั่วคราว แต่ในทุกเช้าวันอาทิตย์ที่เปลี่ยนไป เธอและเขากำลังพยายามอย่างสุดความสามารถ เพื่อให้ช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ผ่านพ้นไปเสียที

และแม้ชีวิตไม่อาจดำเนินได้อย่างที่เคย แต่ในทุกเช้าวันอาทิตย์
และในทุก ๆ วัน เขายังคงมีเธอ เธอยังคงมีเขา ทั้งสองยังคงมีกันและกัน

และในขณะเดียวกัน ผืนนาและร้านค้า อาจกำลังเฝ้ารออยู่อย่างเงียบ ๆ รอคอยวันที่ผู้เป็นเจ้าของ หวนคืนมาสู่สิ่งที่รักอีกครั้ง

ขอเป็นอีกหนึ่งกำลังใจให้กับผู้ป่วยและผู้ดูแล
การแบ่งปัน ล้วนมีคุณค่าเสมอ…

เบอร์โทรเจ้าหน้าที่ดูแล
093-090-4122 (คุณไอซ์)

#โครงการป่วยให้ยืม
#มูลนิธิกระจกเงาเชียงราย
#การแบ่งปันเพื่อการเปลี่ยนแปลง