03/10/2026
บทเรียนจาก Uman: อย่าให้ “ผลประโยชน์”
ต้องแลกกับพื้นที่และอธิปไตยของคนไทย
ประเทศไทย — ดินแดนที่เชื่อมั่นว่าทุกคนคือ
“แขกผู้มาเยือนที่มีพระคุณ” แม้แขกคนนั้นจะเพิ่งออกจากสมรภูมิพร้อมควันปืนและความเกลียดชัง
ติดกระเป๋ามาด้วยก็ตาม
เมื่อรัฐบาลไทยรีบส่งแรงงานไปอิสราเอลหลังเหตุการณ์สงคราม ปฏิบัติการนั้นถูกโฆษณาว่าเป็น “โอกาสทองแห่งชีวิต” ทั้งที่แท้จริงคือการส่งคนไปอยู่ในพื้นที่ขัดแย้งเป็น “โล่มนุษย์ภาคสมัครใจ”
ในฟาร์มที่ตั้งอยู่บนแผ่นดินของชาวปาเลสไตน์
ที่ถูกยึดครอง ขณะที่แรงงานเหล่านั้นต้องอยู่ในเขตเสี่ยง ภายใต้การปกป้องของกองทัพที่ยิงทุกอย่าง
ที่ขยับผิดทิศ
แต่เมื่อเวลาผ่านไป ไทยก็ได้ “รางวัลปลอบใจ”
แบบตาลปัตร คือการต้อนรับคลื่นชาวอิสราเอล
ที่ทะลักเข้ามาในช่วงหยุดสงคราม เพื่อพักผ่อน
และ “ฟื้นฟูจิตใจ” หลังจากระเบิดบ้านคนอื่นจนพังพินาศ พวกเขามาถึงเกาะ เต้นรำ ดื่มเหล้า เสพยา
โชว์กร่าง ทำให้เจ้าบ้านตั้งคำถามว่า สังคมไหนกันแน่ที่ “ต้องบำบัดจิตใจ”
รัฐบาลไทยแน่นอน…เลือกไม่ตั้งคำถามใดๆ
เป็นคนของนาย เหตุผลนั้นศักดิ์สิทธิ์จนสามารถ
ล้างบาปได้ทุกชนิด: ไม่ว่าจะเป็นการรับนักรบโรคจิตเข้ามาพักผ่อน หรือการส่งคนไทยไปเป็นแรงงาน
ในพื้นที่ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ ทั้งหมดคือ “การช่วยเหลือเพื่อนที่บังเอิญถือปืน M16 อยู่ในมือ
เผลอแป้บเดียว ไทยกลับเปิดระดมทุน “สร้างชาบัด
ทั่วไทย” ศูนย์ชุมชนยิวที่ว่ากันว่าเป็น “จุดปลอดภัยของชาวอิสราเอล” ทั่วโลก เงินบริจาคพุ่งหลักพันล้านราวกับกำลังเตรียมรองรับการ “ย้ายประเทศ
แบบเนียนๆ” ของผู้ลี้ภัยจาก…..
มันเป็นตลกร้าย ที่ไทยกำลังกลายเป็นประเทศเดียวในโลกที่ส่งคนไปทำสวนในเขตยึดครอง
แล้วยังต้องกลับมาต้อนรับผู้ยึดครองในฐานะ
นักท่องเที่ยววีไอพี รัฐบาลไทยกลับแสดง
“สมดุลทางศีลธรรม” ที่น่าทุเรศ ด้วยการไม่พูดถึงการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ แต่กลับพูดถึง “โอกาส
ทางเศรษฐกิจ” จากการเพิ่มเที่ยวบินตรง
เทลอาวีฟ–กรุงเทพฯ และการ “ลงทุนร่วม
ในเทคโนโลยีเกษตร” ที่น่าจะหมายถึงการเรียนรู้
วิธีปลูกพืชบนดินที่เจ้าถูกขับไล่ออกไปแล้ว
(ช่วยเขายึด)
อาจเป็น ยุทธศาสตร์ใหม่ของชาติ ด้วยการอยู่
เคียงข้างทุกฝ่ายโดยไม่สนว่าใครเหยียบใคร
เพื่อให้ได้ชื่อว่า เป็นบ่าวหลายนาย
สุดท้าย ประเทศไทยอาจไม่ต้องส่งแรงงานไปไหนอีกแล้ว หากเรายินดีจะเปลี่ยนทั้งเกาะและเมืองท่องเที่ยวให้เป็น “สวนพักฟื้นของทหารโรคจิต”
ที่หนีจากสนามรบมาหายใจเหนือซากศพคนอื่น
และเมื่อถึงวันนั้น คำว่า “สยามเมืองยิ้ม” อาจต้องแก้ใหม่เป็น “สยามเมืองจำนน”เพราะจำนนต่อเงิน,
จำนนต่อภาพลักษณ์, และจำนนต่อศีลธรรม
ที่ขายออกไปพร้อมกับวีซ่านักท่องเที่ยวหลายหมื่นใบ
