Stichting 8 december 1982

26/08/2026

11/08/2026

Open brief aan mijn vader, Herman Gooding

Lieve papa,

Jaren zijn voorbijgegaan, maar jouw naam en jouw verhaal zijn nooit uit mijn hart verdwenen.

Ik schrijf deze brief als jouw dochter, maar ook als iemand die nog altijd met vragen leeft. Vragen waarop na al die jaren nog steeds geen volledige rust is gekomen.

Jij bent er niet meer om zelf te vertellen wat er is gebeurd. Je kunt jezelf niet meer verdedigen en ons geen antwoorden meer geven. Maar wij zijn er nog. En daarom blijven wij spreken.

Want achter de naam Herman Gooding staat geen dossier en geen hoofdstuk uit de geschiedenis. Daarachter staat een mens. Mijn vader. Een vader die een familie achterliet die tot op de dag van vandaag met het gemis en de gevolgen leeft.

De jaren hebben ons geleerd om verder te gaan, maar verdergaan betekent niet dat we moeten vergeten. En vergeven of loslaten kan nooit betekenen dat vragen niet meer gesteld mogen worden.

Ik vraag om waarheid.

Ik vraag om gerechtigheid.

En ik vraag dat jouw naam niet wordt gereduceerd tot een gebeurtenis uit het verleden waar men uiteindelijk maar overheen stapt.

Voor ons als familie is dit nooit alleen het verleden geweest. Het is een deel van ons leven. Een leegte die we iedere dag met ons meedragen.

Papa, ik had je zo graag willen vertellen wat er in de jaren na jouw dood is gebeurd. Ik had je willen horen lachen en je willen vertellen hoeveel je voor ons betekende.

Die momenten krijgen we nooit terug.

Maar jouw herinnering kunnen we wel levend houden.

Daarom blijf ik jouw naam noemen. Daarom blijf ik vragen stellen. En daarom blijf ik hopen dat de waarheid en gerechtigheid uiteindelijk zullen zegevieren.

Herman Gooding, mijn vader.

Zolang wij jou blijven herinneren, ben je niet vergeten.

En zolang er nog onbeantwoorde vragen zijn, zal onze zoektocht naar waarheid en gerechtigheid blijven bestaan.

Rust zacht, papa.🙏🏾❤️🕊️
Je dochter,
Melinda

07/08/2026

Herrdenking Inspecteur Herman Gooding:
Geachte nabestaanden van inspecteur Herman Eddy Gooding, leden van de DNA, minister van Justitie en Politie, buitenlandse vertegenwoordigers en alle aanwezigen, welkom., Vandaag staan wij hier om te herdenken. Herdenken is niet slechts een terugblik, het is een oproep tot gerechtigheid en herstel.
Wij herinneren ons dat inspecteur Herman Gooding, een man van integriteit en moed, op 5 augustus 1990 uit de militaire brigade naar Fort Zeelandia ging, op uitnodiging van de commandant van de Militaire Politie. Kort daarna werd hij vermoord, een daad die diepe wonden sloeg in onze samenleving en een blijvende schande betekende voor de rechtsstaat.
Wij wachten al zo lang. De pijn blijft leven, niet alleen bij de nabestaanden, maar in de hele samenleving. Tot op heden zien wij geen zichtbare stappen die ons meer hoop geven dan gisteren. Zolang de daders vrij kunnen rondlopen, blijft de schade aan onze rechtsstaat bestaan. Suriname moet dit herstellen.
Daarom doen wij vandaag een ernstig beroep op onze vertegenwoordigers in de DNA, maar ook op de regering. Het is bemoedigend dat de minister van Justitie en Politie hier aanwezig is. Uw aanwezigheid onderstreept dat gerechtigheid en veiligheid niet slechts een ideaal zijn, maar een verantwoordelijkheid van de staat. Wij rekenen erop dat u deze verantwoordelijkheid met ernst en daadkracht zult dragen.
Wij erkennen dat er stappen zijn gezet. Het politiebureau Nieuwe Haven werd vernoemd naar inspecteur Gooding, en de unit Cold Case kreeg de opdracht om de waarheid te achterhalen. Maar zelfs daar werd een dreigbrief ontvangen. Dat toont dat wij op de goede weg waren, maar het roept ook de vraag op: waar staan wij nu? En wij moeten eerlijk zeggen dat de communicatie van het Openbaar Ministerie naar de nabestaanden, de belanghebbenden en de samenleving te vaak stil blijft. Het recht vraagt niet alleen om onderzoek, maar ook om openheid en duidelijkheid.
De aanwezigheid van de vertegenwoordigers van Frankrijk, Nederland en de Verenigde Staten sterkt ons in dit streven. Zij tonen dat gerechtigheid en mensenrechten geen grenzen kennen. Suriname staat niet alleen: de wereld kijkt mee en verwacht dat wij onze plicht vervullen..
Zolang de mensenrechtenschendingen die sinds de vestiging van de Republiek hebben plaatsgevonden niet worden onderzocht en bestraft waar dat moet, zal het een blijvende schande zijn voor de Republiek Suriname.
Laat deze herdenking daarom niet alleen een moment van stilte zijn, maar een oproep tot actie. Voor de nabestaanden, voor de samenleving, en voor een toekomst waarin gerechtigheid en waarheid de fundamenten van onze rechtsstaat blijven.
Dank u.
Sunil Oemrawsingh
Stg 8 decemnber 1982

16/04/2026

Gevraagd een koerier/ Allround medewerker.
Bel naar 888.20.80

07/04/2026

Chan Santokhi: een leven in dienst van gerechtigheid
De Stichting 8 December 1982 herdenkt met diepe droefheid het overlijden van Chan Santokhi. Voor onze Stichting betekent zijn heengaan het verlies van een bondgenoot die de strijd voor waarheid en rechtvaardigheid nooit uit het oog verloor.
Chan Santokhi stond bekend om zijn discipline, zijn strikte naleving van de wet en zijn overtuiging dat recht en orde de basis vormen van een stabiele samenleving. Deze houding nam hij mee in zijn politieke carrière, waarin hij als minister van Justitie en later als president steeds de rechtsstaat centraal stelde.
De Decembermoorden van 1982, waarbij vijftien prominente Surinamers werden geëxecuteerd, bleven decennialang een open wond in de samenleving. Santokhi was als minister van Justitie en later als president een van de belangrijkste stemmen die aandrongen op vervolging en uitvoering van het vonnis. Toen het Hof van Justitie Desi Bouterse en anderen veroordeelde, benadrukte Santokhi dat het vonnis moest worden uitgevoerd: “Eén ding staat vast: er is een vonnis en dat moet worden uitgevoerd.”
Als minister van Justitie en Politie maakte Santokhi duidelijk dat de regering kosten noch moeite spaarde om het strafproces rond de Decembermoorden een soepel verloop te geven. Miljoenen werden geïnvesteerd in materiële faciliteiten, waaronder de speciaal ingerichte zittingszaal op de marinebasis te Boxel in het district Wanica. Zijn consequente houding maakte duidelijk dat gerechtigheid, hoe laat ook, zijn weg moet vinden
Voor de Stichting 8 December 1982 en voor allen die gerechtigheid voor de slachtoffers van de Decembermoorden nastreven, blijft de gewezen president Chan Santokhi een symbool van volharding. Zijn inzet heeft ervoor gezorgd dat de strijd voor waarheid en rechtvaardigheid niet vergeten wordt.
Het overlijden van Chan Santokhi betekent dat Suriname afscheid neemt van een man die de rechtsstaat boven alles stelde. Zijn rol in het 8 december strafproces en zijn consequente houding tegenover gerechtelijke uitspraken maken hem tot een sleutelfiguur in de moderne Surinaamse geschiedenis.
Stichting 8 december 1982 Sunil Oemrawsingh Voorzitter 31 maart 2026

31/03/2026

Betekenis heengaan Santokhi voor Stg 8 december 1982 :
Voor Stichting 8 December 1982, die zich inzet voor gerechtigheid en herinnering aan de slachtoffers van de Decembermoorden, heeft Santokhi’s heengaan een bijzondere lading. Als minister van Justitie en later als president stond hij bekend om zijn nadruk op rechtsstaat en waarheidsvinding. Zijn nalatenschap raakt direct aan de kernwaarden van de stichting: gerechtigheid, democratie en respect voor mensenrechten.