14/07/2026
Braliśmy w niedzielę udział w wojewódzkich obchodach Dnia Walki i Męczeństwa Wsi Polskiej, które odbyły się w Sochach.
Sochy to wieś naznaczona szczególnym cierpieniem. Zresztą każda utracona podczas wojny osoba to ofiara, to czyjś ból, rozpacz i życie tych, którzy musieli zostać i żyć dalej.
Naszym okolicznym miejscowościom – Sochom, Wywłoczce, Obroczy i wielu innym – należy się pamięć. Nasz lokalny kalendarz wypełniają rocznice upamiętniające ofiary II wojny światowej. Towarzystwo Miłośników Zwierzyńca jest na nich zawsze obecne.
DOTĄD MOJA RELACJA JEST POPRAWNA I ZGODNA Z OFICJALNĄ INFORMACJĄ ORGANIZACYJNĄ. DALEJ BĘDZIE MNIEJ POPRAWNIE…
Za każdym razem widzę wielu seniorów, którzy mimo wieku i różnych dolegliwości przychodzą oddać hołd. W roku szkolnym są także dzieci i młodzież. Pewnie trochę dlatego, że trzeba, że wypada, że szkoła organizuje udział.
Coraz częściej jednak słyszę w kuluarach, że młodych ludzi historia już nie interesuje.
Nie jestem o tym przekonana.
Piszę to prywatnie, jako prezeska Towarzystwa Miłośników Zwierzyńca. Wydaje mi się, że młodych historia może interesować. Nie wiem jednak, czy przyciągniemy ich formułą uroczystości, w której przez kilka godzin (tu były dokładnie 3 godziny) dominują oficjalne przemówienia, odczytywanie delegacji i sztywny ceremoniał.
Proszę mnie źle nie zrozumieć, bo osobiście bardzo cenię takie wydarzenia. Zawsze z ogromnym szacunkiem słucham Apelu Poległych prowadzonego przez naszych żołnierzy (choć zatykam uszy na salwę honorową, bo nie rozumiem, jak traumatyzujące wojną odgłosy mogą kogoś honorować). Uważnie wsłuchuję się w przemówienia. Doceniam pracę Kół Gospodyń Wiejskich, które po zakończeniu uroczystości przygotowują poczęstunek – a Panie z Soch od lat gwarantują prawdziwą pierwszą ligę. Z podziwem patrzę na Świadków Historii, których wciąż jeszcze mamy wśród nas. Jeśli tylko jest okazja, zamieniam z nimi kilka słów, zapisuję ich wspomnienia lub robię pamiątkowe zdjęcie.
Brakuje mi jednak młodych. Przyznaję też uczciwie, że nie było na tej uroczystości moich własnych dzieci. Nie potrafię znaleźć przekonujących argumentów wobec ich sprzeciwu na taką formę uroczystości, ciągnące się powitania i imienne odczytywanie delegacji czy pojawiające się (zawsze!) polityczne akcenty.
Wiem, że ten wpis nie wszystkim się spodoba. Piszę go jednak z dobrych intencji i z pełnym przekonaniem, że pamięć o ofiarach jest naszym obowiązkiem.
Nie kwestionuję sensu tych uroczystości. Zastanawiam się jedynie nad ich formą.
Chciałabym, abyśmy potrafili opowiadać o historii tak, by przemawiała nie tylko do naszego poczucia obowiązku, ale również do wyobraźni i serc młodego pokolenia. Nie wiem jeszcze, jak to zrobić.
Ale mam coraz większe przekonanie, że coś zrobić trzeba.
Z góry przepraszam, jeśli kogoś ten wpis dotknie. Wypowiadam na głos to, co tak często mówi się po cichu.