Jakie są godziny otwarcia?

Poniedziałek 09:00 - 16:00 Wtorek 09:00 - 16:00 Środa 09:00 - 16:00 Czwartek 09:00 - 16:00 Piątek 09:00 - 16:00

Stowarzyszenie Szansa, Wilsona 1/10, Zambrów (2026)

21/09/2026

Czwartkowy ponury poranek rozjaśniliśmy kolorami obrazów Leona Wyczółkowskiego - na okoliczność przygotowania do wycieczki na wystawę jego twórczości otwartą w Muzeum Północno- Mazowieckim w Łomży. Wystawę zatytułowaną " Wyczuj, wymaluj. Oto Wyczółkowski" , przygotowano ze zbiorów Muzeum Okręgowego im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy.

W dziewięćdziesiątą rocznicę śmierci artysty przybył do Muzeum w Łomży pakiet prac, które pozwalają prześledzić niemal całe jego twórcze życie.

Przed wizualnym kontaktem z dziełami Leona Wyczółkowskiego zapoznaliśmy się z faktami , ciekawostkami i anegdotami z jego życia. Wyczółkowski należał do pokolenia artystów kształtujących nowoczesna sztukę przełomu XIX i XX wieku. Współtworzył środowisko Młodej Polski. W twórczości eksperymentował z kolorem, światłem i materia obrazu. Wykorzystywał różne techniki.
Z powodzeniem zajmował się malarstwem, a także grafiką i rysunkiem. W jego dorobku są portrety, autoportrety, pejzaże miejsc, które urzekły go jako miłośnika natury. Wiele prac związanych jest z Gościeradzem, w którym spędził ostatnie lata życia.

Wpisał się także w krakowskie skandale obyczajowe mezaliansem, poślubiając swoją służącą Franusię, o dwadzieścia lat młodszą, dość urodziwą pannę ze wsi Przegina Narodowa - córkę Wincentego i Wiktorii Kosseków.
Artysta nazywał ją ministrem finansów i jej powierzał pertraktacje z potencjalnymi nabywcami obrazów. Przeprowadzała je sprawnie i z korzystnym skutkiem. Na każdym kroku dbała o swego mężusia i pilnowała, żeby jej małżonek nie rozdawał zbyt beztrosko swoich prac znajomym. Zgodnie z jego wolą, za sprawą Franciszki cały dorobek artystyczny Wyczółkowskiego trafił do bydgoskiego muzeum, którego jest patronem.

Naszą uwagę zwrócił obraz zatytułowany; " Wiosna w Gościeradzu", na którym artysta przedstawił szeroko otwarte okno z poruszanymi wiatrem firankami.
W interpretacji obrazu posłużyliśmy się opisem Agnieszki Skalskiej z artykułu
" Wnętrza i ich ukryte znaczenia", zamieszczonym na portalu " niezlasztuka.net."

(..)Przed oknem malarz umieścił fotel skierowany w stronę pejzażu, na parapecie rozłożona książkę - ślad lektury i obecności mieszkańca pokoju. Strony książki przewracane są podmuchami wiatru. Wnętrze rozświetla dodatkowo lustro, poszerzające widok na pejzaż, ujęty w okienne ramy i lekko przesłonię tkaniną widok na obsypane białymi kwiatami Franki, jak teatralne kurtyny, odsłaniają scenę pustego pomieszczenia, do którego dociera jasne światło i o i lekki podmuch powietrza (...)
Opis obrazu uświadomił nam, jak wiele wiedzy na temat sztuki malarstwa trzeba mieć, żeby interpretować dzieła ich twórców. A może trzeba po prostu puścić wodze fantazji?

11/09/2026

W czwartek - 10 września bieżącego roku - w lokalu Stowarzyszenia Szansa w Zambrowie - odbyło się kolejne wydarzenie z cyklu:" Podlaskie Tropy Sławnych Polek i Polaków", realizowanego pod patronatem Województwa Podlaskiego i Zambrowskiej Fundacji "Podaj Rękę".

Do siedziby Stowarzyszenia przybyła Katarzyna Droga - dziennikarka i pisarka - znana między innymi z literackich portretów niezwykłych kobiet. Wśród nich znalazły się: Aleksandra Szczerbińska - druga żona marszałka Piłsudzkiego - uwieczniona w książce pod tytułem: " Kobieta, którą pokochał marszałek" oraz Hanka Bielicka - bohaterka książki " Dziunia. Ale Dama".

Obie kobiety związane są z Województwem Podlaskim miejscem urodzenia. Aleksandra Szczerbińska urodziła się w Suwałkach, a Hanka Bielicka w Łomży. Ich tropami literackimi podążyliśmy w rozmowie z autorka książek, która wybrała je na bohaterki swoich opowieści.

Spotkanie przebiegało w kameralnej, niemalże rodzinnej atmosferze, albowiem Katarzyna Droga urodziła się w Zambrowie, z którym związana jest emocjonalnie , bo pomieszkiwali tu członkowie jej rodziny, a rodzice, którzy zamieszkali na stałe w małej miejscowości nad Narwią często odwiedzali nasze miasto.

Pisarka dorastała w Łapach, gdzie zdała maturę. Studiowała na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego, po ukończeniu którego podjęła pracę w charakterze nauczycielki języka polskiego, a następnie dziennikarki - między innymi w Wydawnictwie "Zwierciadło", gdzie kierowała redakcja magazynu "Sens" oraz w magazynie "Twój Styl", z którym współpracuje w dalszym ciągu. Po latach życia w stolicy przeniosła się na stałe do rodzinnego domu, który zbudowali jej rodzice. Znalazła tu spokój i natchnienie do tworzenia książek, które zachwycają rzesze czytelników.

Bardzo ciekawie , barwnie i obszernie opowiedziała uczestnikom spotkania o procesie kreowania postaci Aleksandry Szczerbińskiej i Hanki Bielickiej oraz innych bohaterek swoich książek. Oprócz tworzenia literackich portretów silnych, odważnych kobiet autorkę zajmują także dzieje rodzin, genealogia i dziedziczenie.
Pięknie opowiedziała o swojej rodzinie w cyklu" Pokolenia" oraz o mieszkańcach Drozdowskiego Dworu w Sadze Drozdowskiej.

Podzieliła się także ze słuchaczami ciekawostkami z pogranicza genealogii, psychologii i terapii - dziedziny, którą propaguje między innymi w audycjach radiowych i podcastach nagrywanych wspólnie z Dorotą Sokołowską- dziennikarką Radia Białystok - w cyklu " Kod Przeszłości. O rodzinnych tajemnicach i odkrywaniu własnych korzeni". Ta dziedzina tak bardzo zainteresowała uczestników spotkania, że umówiliśmy się z panią Katarzyną Droga na warsztaty. Czekamy z utęsknieniem i ciekawością. A przede wszystkim serdecznie dziękujemy za przyjęcie naszego zaproszenia i spotkanie przez duże "S"

05/08/2026

Krasnogruda – dwór położony wśród jezior, nieopodal granicy z Litwą , do którego przed wojną jeździł na wakacje Czesław Miłosz oczarował mnie od pierwszego wrażenia.

Po raz pierwszy przybyłam tu w 2006r. Ulegające degradacji pozostałości dworu przedstawiały bardzo smutny widok. Zastanawiałam się wówczas nad tym, czy znajdzie się ktoś ,kto uratuje ten uroczy zakątek od zapomnienia?

Z ogromną radością przyjęłam wiadomość o przekazaniu posiadłości w dzierżawę Fundacji Pogranicze. Nastąpiło to w roku 2002 roku. Po odbudowie dworu i zagospodarowaniu parku powstało w Krasnogrudzie Centrum Dialogu im. Czesława Miłosza. Jego otwarcie nastąpiło w dniu urodzin poety 30 czerwca 2011r – w rocznicę urodzin poety.

Byłam bardzo ciekawa, jak zmieniło się to miejsce i marzyłam o tym, aby je zobaczyć po renowacji. Nastąpiło to w sierpniu 2023 roku. Efekt wieloletnich starań pasjonatów był zdumiewający. Piękne, nowoczesne muzeum, tętniące życiem dzięki wielorakiej działalności twórczej, w tym zabiegom skierowanym na upamiętnienie mieszkańców, którzy tworzyli historię i dialog międzykulturowy.

Z nabożeństwem do twórczości patrona tego miejsca i nieustającym podziwem dla ludzi zgromadzonych wokół ratowania obiektu zwiedzałam wnętrza muzeum. Rozległy park zauroczył mnie przyrodą i zachęcił do zanurzenia się
w poezję Noblisty, wyeksponowaną na każdym kroku. Całości wrażeń dopełnił koncert Klezmerskiej Orkiestry Sejneńskiego Teatru w Białej Synagodze, na który wybrałam się wieczorem.

Radość odkrywania ciekawych, uroczych miejsc chętnie dzielę z gronem zaprzyjaźnionych osób, połączonych potrzebą ustawicznego poznawania różnych obszarów kultury i sztuki. W ramach naszych cyklicznych spotkań powstał pomysł wędrówki podlaskimi tropami wielkich Polek I Polaków. Patronat nad projektem objął Wojewódzki Urząd Marszałkowski oraz Zambrowska Fundacja „ Podaj Rękę”.

Wędrówkę Tropami Sławnych Polek i Polaków rozpoczęliśmy od wycieczki do Krasnogrudy , która odbyła się 31 lipca bieżącego roku. Męczący upał nie zepsuł nam radości. Wspaniały przewodnik, związany od dziecka z Centrum Dialogu w Krasnogrudzie pięknie opowiedział nam o idei tego miejsca i oprowadził po muzeum. Nad pięknym parkiem, pełnym akcentów działalności edukacyjno- kulturotwórczej prowadzonej przez pasjonatów i twórców tego przedsięwzięcia unosi się duch poety, który z radością objął je swoim patronatem.

Koncert Orkiestry Klezmerskiej Teatru Sejneńskiego w Białej Synagodze dostarczył nam wielu artystycznych wrażeń. Przede wszystkim zaś zachwycił zapałem, pasją i wirtuozerią wykonywanych utworów. Pokazał także troskę lokalnych pasjonatów zgromadzonych wokół idei ocalania pamięci o mieszkańcach miasteczka i ich wielokulturowej przeszłości.

14/07/2026

„ Tu, gdzie gwiazdy zbiegły
w taką kapelę dużą,
Domek z czerwonej cegły
rumieni się na wzgórzu:
to leśniczówka Pranie,
nasze jesienne mieszkanie…

( „W Leśniczówce” – fragment wiersza K.I. Gałczyńskiego)

Ponad pół wieku temu w małej murowanej leśniczówce zagubionej w sercu Puszczy Piskiej nad jeziorem Nidzkim zamieszkał Konstanty Ildefons Gałczyński. Czołowy ówczesny poeta przybył na Mazury w poszukiwaniu ciszy i spokoju. Znalazł piękno nieskazitelnej przyrody i postanowił uwiecznić to w swoich wierszach. To tu powstało wiele jego utworów, to właśnie w tym miejscu zrodziła się "Kronika Olsztyńska".
Teraz w Praniu znajduje się Muzeum im. Konstantego Ildefonsa - Gałczyńskiego. W kilku izbach poświęconych jego pamięci można zobaczyć rękopisy, rysunki, archiwalne gazety do których pisywał poeta, a także wiele pamiątek związanych z jego życiem.
Leśniczówka Pranie to także centrum kulturalne organizujące koncerty, spotkania poetyckie, goszczące pisarzy, poetów i znawców sztuki.

To miejsce przyciąga jak magnez. Po raz drugi więc grupa „ W kręgu sztuki” – działająca w strukturach Stowarzyszenia „Szansa” – dnia 11 lipca bieżącego roku - zorganizowała wycieczkę do miejsca ukochanego przez poetę.
Spotkanie z przewodnikiem rozpoczęło się na zewnątrz budynku muzeum, w otoczeniu przyrody, przy akompaniamencie śpiewu ptaków. Ironiczne spojrzenie „zielonej gęsi” zapowiadało jednak zakłócenie tej sielskiej atmosfery. Bohaterka wielu kabaretowych spektakli zapewne wiedziała, że pogoda nie pozwoli nam do końca wysłuchać gawędy przewodniczki.
Po kilku minutach przemieściliśmy się więc na werandę leśniczówki. I popłynęły słowa gawędy, a w wyobraźni pojawiły się sceny z życia poety, jego wzruszenia i zachwyty, być może w przeczuciu, że długo nie będzie mu dane cieszyć się pobytami w tym miejscu.

Magiczną atmosferę spotęgowało wejście do multimedialnej sali, w której to, przy opiewanej przez poetę lampie naftowej popłynęły wiersze o leśniczówce, chmielu na jelenich rogach, młynku do kawy, zwyczajnym życiu z Natalią i dzbanuszku z konwalią. Rękopisy, listy i fotografie , pamiątki, wycinki z gazet oraz odtwarzane na telebimie fragmenty spektakli Teatrzyku Zielona Gęś spowodowały, że poczuliśmy się tak, jak gdyby poeta był obecny wśród nas. Czasu na zwiedzanie było zdecydowanie za mało. Zabraliśmy więc na drogę wiersze, które przygotowali dla zwiedzających wspaniali kustosze muzeum. W każdej skrytce znajdował się inny utwór. Można było „częstować się” strawą duchową do woli. Dziękujemy za ten wspaniały dar na drogę, który spowoduje, że zatęsknimy za Praniem i przyjedziemy tu jeszcze nie raz.

Tym bardziej, że okoliczności przyrody zapraszają do spacerów wśród drzew, z widokiem na jezioro i towarzystwem śpiewających ptaków. Doświadczyliśmy tego w przerwie miedzy zwiedzaniem, obiadem i koncertem.

A koncert…. To dopiero było wspaniałe doznanie. Zachwycił nas spektakl „ Nasze Najlepsze”, w wykonaniu Lubelskiej Federacji Bardów. Przepiękne głosy, wzruszające utwory, z których każdy był opowieścią o ważnych aspektach życia - wykonane tak, że każdy słuchacz odbierał je osobiście, tak jakby wykonywane były specjalnie dla niego. Nie przeszkadzał zasłuchanej widowni ulewny deszcz.
Lubelscy Bardowie wędrują z pieśnią po całej Polsce. Jeżeli będziecie w okolicy, którą odwiedzą, nie przegapcie koncertu. Naprawdę warto to przeżyć.

29/06/2026

Mija 3 sezon spotkań „ W kręgu sztuki”. Spotkań oczekiwanych, przynoszących radość wspólnego wędrowania po meandrach sztuki. Obcowania z poezją, muzyką, teatrem, malarstwem i innymi rodzajami artystycznej twórczości. Uczestniczenia w wydarzeniach kulturalnych, koncertach, wycieczkach teatralnych i literackich.

Spotkań, w których jest miejsce na poszerzanie wiedzy o kulturze i sztuce, a także na serdeczne, przyjacielskie rozmowy, świętowanie osobistych rocznic i wydarzeń, dzielenie się refleksjami o wszystkim, co w życiu jest ważne.

Dziękujemy pani Prezes Stowarzyszenia „Szansa” – Teresie Szumowskiej - za szansę na realizację naszych projektów ,wielkie serce , otwarte na nasze potrzeby oraz wsparcie i motywację do aktywności.

Dziękujemy pani Barbarze Kil, pani Bożenie Frołow oraz innym osobom zaangażowanym w działalność Stowarzyszenia za życzliwość, gościnność oraz pracę organizacyjną na rzecz realizowanych przez nas wydarzeń i projektów.

Dziękujemy sobie nawzajem za obecność, aktywność oraz tworzenie atmosfery bliskości i serdeczności, która sprawia, że czekamy na każde spotkanie … i tak się trudno rozstać…

A zatem: nie zawieszamy czwartkowych spotkań na czas wakacji, tylko zmieniamy ich formułę. Nie ma regularnych zajęć, ale na „ łyk sztuki do kawy” zawsze można wpaść do Szansy w każdy czwartek o godzinie 10.30

A my - w oczekiwaniu na wycieczkę do Leśniczówki Pranie – uświetniamy nasze podsumowujące sezon Spotkanie poezją mistrza Gałczyńskiego.

I składamy Życzenia Imieninowe Jasi oraz Danusi. Wszystkiego zdrowego, dobrego i pięknego.
(…) Liryka, liryka,
Tkliwa dynamika,
Angelologia i dal (…)

17/06/2026

Lektura powieści Sylwii Zientek pt. „ Blask Montparnasse’u” była inspiracją do bliższego zapoznania się z sylwetką jednego z bohaterów opowieści - Marca Chagalla.

(…)W młodości malował nago i zjadał pół śledzia dziennie, za to w wieku 76 lat do pomalowania jednego sufitu zużył 200 kilo farby. W ciągu swojego prawie stuletniego życia przemieszczał się od Witebska przez Petersburg, Paryż, Moskwę, Berlin, Nowy Jork, Meksyk po Lazurowe Wybrzeże.(…)

(…)Powiedzieć o Marcu Chagallu, że był malarzem i grafikiem to tak jakby powiedzieć, że miał niebieskie i oczy i na tym skończyć. Chagall zajmował się malarstwem, rysunkiem, ilustracjami książkowymi, drzeworytami, witrażami, scenografią, ceramiką, gobelinami, drukami artystycznymi, rzeźbą, a nawet poezją. Mimo to najbardziej kojarzy się z malarstwem i pracami na papierze. W ciągu 75 lat twórczości stworzył prawie 10 tysięcy prac, więc naprawdę ma się z czym kojarzyć(…) (https://wernisazeria.com/marc-chagall/Marc Chagall)

(…) Najstarszy z dziewięciorga dzieci handlarza śledzi Chaskiela Modechaja i Feige Ite, która oprócz zajmowania się rodziną dorabiała w miejscowym sklepiku. W środowisku ubogich, niewykształconych ludzi w pierworodnym synu pokładano nadzieje na awans społeczny i karierę urzędniczą. Marc uczył się w chaderze, brał lekcje gry na skrzypcach, asystował kantorowi. Spełniał oczekiwania rodziny do czasu, aż odkrył przyjemność rysowania. Jako trzynastolatek oświadczył matce, że chce zostać malarzem. Feige uwierzyła w talent syna i zaprowadziła go do miejscowego artysty Jehudy Pena, który potwierdził zdolności chłopca. Matka ubłagała męża, aby pozwolił pierworodnemu uczęszczać do prywatnej szkółki plastycznej dla dzieci, którą Pen prowadził w swoim domu(…)( Sylwia Zientek, Blask Montparnasse`u).
Tak zaczęła się artystyczna droga najbardziej docenionego we Francji
i na całym świecie jedynego w swoim rodzaju przedstawiciel a „Szkoły Paryskiej”.

(…)Szkoła Paryska, nie jest żadną szkołą w tradycyjnym rozumieniu: jest to określenie obejmujące przybyłą do Paryża w latach 1904-1914 grupę artystów głównie z Europy i Imperium Rosyjskiego, z których większość była pochodzenia żydowskiego. Nie mieli szalonego i wywrotowego programu, bo w ogóle nie mieli programu, nie mieli wspólnego stylu, bo reprezentowali różne nurty : kubizm, ekspresjonizm, fowizm i inne, ale łączyła ich wspólna historia i ideały: zwiali do Paryża przed pogromami, skostniałą sztuką czy ograniczeniami społecznymi. (…)(https://wernisazeria.com/marc-chagall/Marc Chagall)

(…) Marc Chagall nie cierpiał żadnych etykietek, nie chciał być utożsamiany ani z konkretnym nurtem sztuki, ani ze sztuką żydowską, chociaż przez całe życie nawiązywał do żydowskiej kultury ludowej i swojego chasydzkiego dzieciństwa. Był ponad nurtami, granicami, szufladkami, krajami, religiami i normami. Dlaczego niby kury miałyby nie latać? Bo kto tak zadecydował? A u niego kury nie tylko latają, ale nawet grają na skrzypcach. Nikt nie ma prawa pozbawiać kury marzeń (…) Miłośnicy malarstwa kochają w Chagallu: nieskrępowaną dziecięcą fantazję, mieszankę marzeń, wspomnień i snów, krainę, w której nie obowiązują żadne prawa fizyki; ani grawitacja, ani czas .Bukiety mogą być gigantyczne, ludzie miniaturowi, a zakochani mogą dosłownie bujać w obłokach ….) (https://wernisazeria.com/marc-chagall/Marc Chagall)
Artysta żył długo, pracował do końca. (…) 28 marca 1985r. ukończył litografię „ Ku innemu światu”, pospacerował jeszcze po swoim ogrodzie w Vence, przyjrzał się zakwitającym kwiatom, posłuchał trochę Mozarta, położył się spać wyczerpany i szczęśliwy. „ Ciągle pracuję. Zresztą nie umiem robić nic innego” – mówił swojej znajomej – Jeanine Warnod. Zmarł we śnie. Miał 97 lat Miał 97 lat(…) ( Sylwia Zientek, Blask Montparnasse`u).

Zauroczeni kolorowymi, lekkimi obrazami bujającego w obłokach marzyciela i fantasty, z przyjemnością i nieustający podziwem dla talentu Wojciecha Młynarskiego , zasłuchaliśmy się w opowieść pt. „Tak jak malował pan Chagall” - w różnych odsłonach i aranżacjach.

09/06/2026

Teatr, taniec i terapia – trzy słowa, które definiują wyjątkową grupę teatralną, działająca od 2005 roku przy Polskim Związku Niewidomych Okręgu Podlaskiego. Tworzą ją artyści z dysfunkcją wzroku. Pod opieką reżyserską pani Agnieszki Możejko- Szekowskiej – aktorki Teatru Dramatycznego im. Aleksandra Węgierki w Białymstoku - przygotowują profesjonalne i pełne humoru spektakle.

W poniedziałek - 8 czerwca 2025r - w Auli Wydziału Humanistycznego Uniwersytetu w Białymstoku odbyła się szczególna, jubileuszowa adaptacja komedii Moliera pt. „ Świętoszek” , w reżyserii Agnieszki Możejko- Szekowskiej. Spektakl uświetnił obchody 20- lecia Teatru3.

W serdecznej, rodzinnej atmosferze, którą wytworzył prowadzący galę Piotr Szekowski - wieloletni współpracownik i przyjaciel Teatru T3 - aktor Teatru Dramatycznego im. Aleksandra Węgierki w Białymstoku - podsumowano działalność teatru, jego sukcesy i dokonania.

Szczególnie serdecznie podziękowano grupie założycieli Teatru, wśród których liderem i duchowym przewodnikiem była pani Teresa Szumowska. Owacje na stojąco i gromkie brawa pod jej adresem , w wykonaniu wypełnionej po brzegi sali były szczególnie wzruszające dla członków i przyjaciół Stowarzyszenia „Szansa” w Zambrowie , którzy mieli przyjemność uczestniczyć w tym wyjątkowym wydarzeniu.

01/06/2026

Macierzyństwo i dzieciństwo .

Dzień dziecka jest naturalnym przedłużeniem obchodów Dnia Matki. Wszyscy bowiem jesteśmy dziećmi swoich rodziców, niezależnie od tego ile aktualnie mamy lat.
Ksiądz Jan Twardowski , w tomiku pt. „Myśli na każdy dzień” – na dzień 26 maja – napisał tak: (…)
(…) Macierzyństwo jest powołaniem. Matka posiada dziecko i może się nim cieszyć, radować, ale nie ma nad nim władzy. Dziecko w jakiś sposób odchodzi od niej, aby być w planach Bożych, aby być dla ludzi . Macierzyństwo to nie tylko radość posiadania dziecka dla siebie, ale także mądrość ciągłego oddawania dziecka Panu Bogu. Radość i krzyż jednocześnie (…)
A na dzień 1 czerwca podarował nam takie oto rozważania:
(…)Jezus postawił po środku uczonych tego, który w ówczesnym świecie nie miał żadnych praw, i powiedział, żeby od niego uczyli się prostoty, szczerości, a przede wszystkim ufności (…) Czy potrafimy nie bać się być w życiu mały? Można być dzieckiem niezależnie od wieku, nawet będąc staruszkiem. Nie jest przypadkiem, że większość ludzi starszych staje się jak dzieci, wraca do źródeł miłości. Dziecko to ktoś, kto ufa(…) Istnieją dwa różne wyrazy: dziecinny i dziecięcy. „Dziecinny”, to znaczy naiwny, a „dziecięcy”- znaczy ufny, żyjący miłością bezpośrednią, nieprzetworzoną, tuż przy sercu matki (…)

Kilka dni temu, na spotkaniu „ W Kręgu Sztuki” czytaliśmy wiersze Podlaskich Poetów dedykowane Matkom. Na Dzień Dziecka Podlascy Poeci podarowali Dzieciom zbiór wierszy pt. „Świat w oczach dziecka – wiersze Podlaskich Poetów”.

Dziś przypominamy treść niektórych z nich, aby spiąć je, jak klamrą w jedną całość pod nazwą „ Macierzyństwo i Dzieciństwo”

Anna Czartoszewska

Dziecinnie trudne

Dopóki ją masz, uśmiechaj się,
ciepłem dni wpół obejmij.
Nie czekaj, aż zabraknie jej
i tęsknota wszystko wypełni.

Dopóki ją masz, przytulaj się,
mów – mamo, wiesz, że Cię kocham.
Nie czekaj aż zabraknie jej
i wszystko wypełni tęsknota.

Andrzej Długoborski.

Mojej Mamusi

mojej Mamusi już nie ma
lecz codziennie oglądam
Jej zdjęcie w swoim sercu

czterdzieści trzy lata
tam je wdrukowywałem
tłem tego obrazu jest bezgraniczne
poczucie bezpieczeństwa
które roztaczała
stylem dziecięca wdzięczność
tuszem otrzymana krew

codziennie widzę Jej spracowane dłonie
zabarwione zapachem ziemi
i naszymi potrzebami
nieraz tak małymi że tylko serce Matki
mogło je dostrzec i zaspokoić

Mamo proszę Boga
by sam Ci podziękował
bo moje słowa
to wciąż za mało

Urszula Krajewska-Szeligowska
KONWALIA I BEZ (sonet-akrostych na Dzień Matki)

Konwalia – leśny, biały, pachnący dzwoneczeK
Od niedawna nam dzwoni. Majowa ozdobO,
Na ciebie przez rok cały czeka las, by mieć teN
Widok, ten zapach w blasku zachodów i wschodóW.
A przy drodze, gdzie duży dom czy mała chatkA,
Liliowy albo biały bez – konwalii rywaL.
Iści się sen o rajskim ogrodzie w Dzień MatkI
A w lesie rajskich polan konwalii przybywA.
I czyż piękniejsza pora jest niż maj, gdy ptakI
Bez przerwy dają koncert, bez lśni niby jedwaB,
Efemeryczny motyl odwiedza konwaliE?
Z bzem dzisiaj idź do mamy, gdy prezentu nie masZ!

Anna Czartoszewska. Oryginalna Julka

Jestem Julka ze starszaków.
Podziwiajcie nowy zakup!

Mam tuniczkę jak Aldonka,
Mam geterki jak Iwonka,

Mam skarpetki jak Amela
I kapciuszki jak Aniela.

Mam spineczki jak ta Basia,
Mam froteczki jak ta Kasia,

Mam kurteczkę jak Monisia,
Największa w grupie modnisia.

Ponoć mi we wszystkim ładnie,
Mogę włożyć co popadnie,

Ale że znam trend modowy,
Podziwiajcie zakup nowy,

A ode mnie nie ściągajcie!
Swego stylu poszukajcie!!!

Zuzia piosenkarka

Nasza Zuzia pięknie śpiewa,
Ale nie wtedy, gdy trzeba.
Śpiewa rano do śniadania,
Śpiewa w wannie do kąpania,
Śpiewa w aucie, gdy jest w drodze,
Śpiewa w ogrodzie stonodze.

Piosnki nuci, gdy tańcuje.
Jak rysuje, podśpiewuje.
Przy obiedzie gardło ćwiczy,
Przy deserze nie pomilczy.
Ba, gdy siedzi na sedesie,
To też śpiewać wciąż jej chce się.

Gdy kolacje zjadać pora,
Ta do śpiewów zawsze skora.
Na huśtawce zwrotka, refren,
Ze dwie zwrotki jeszcze przed snem.
Śpiewa, śpiewa, przestać nie chce
Rozśpiewane wiecznie serce.

Gdy ją proszą – Cii! – nie ustaje.
Śpiewa tacie, śpiewa mamie.
Swoim śpiewem brata budzi,
Tylko cicha jest wśród ludzi.
Zuzia w szkole i w kościele
Stoi jak to nieme cielę.

Urszula Krajewska-Szeligowska

DZIECIOM W ICH DNIU
Dziś Dzień Dziecka, więc do dzieci
Z życzeniami najlepszymi
I trochę nietypowymi
Ekspresowo wierszyk leci.

Czego życzyć Wam, kochane
I najdroższe nasze szkraby?
Otóż: wesołej zabawy,
Miejcie buzie roześmiane!

Wiele chwil szczęśliwych, zdrowych
I spotkań – tych już nie zdalnych!
Całusów od taty, mamy.
Hej! Piękny to dzień czerwcowy!

Dziwny ten rok szkolny, prawda?
Normalność niech wróci wreszcie
I niech wszystkie dzieci z wrześniem
Uczą się w szkole, jak dawniej!

GRIMM-KRAINA

Gdy nocka zapada,
gdy gwiazdek gromada
na nieba granacie już mruga,
przez sen cicho płynie
pieśń o Grimm-krainie
cudowna, tajemna i długa.

Tam król Drozdobrody
z królewną urody
wspaniałej do zamku wędruje,
tu znów dobra wróżka
dla swego Kopciuszka
karocę już z dyni czaruje.

Królewna wrzecionem
ukłuta, zemdlona
zapada w sen twardy, stuletni,
a kot młynarczyka
ma dość czarownika,
i w butach on czuje się świetnie!

Tu u krasnoludków
ukryta, cichutko
prześliczna Królewna przebywa,
lecz długo nie mieszka
u druhów swych Śnieżka,
macocha kryjówkę odkrywa.

Tam idą gąseczki
i wnet Gęsiareczki
lśnią włosy złociste i długie,
nad bramą łeb konia
rozpoznał – to ona,
królewna, skrzywdzona przez sługę.

Do babci podąża
Czerwony Kapturek
i wilka strasznego spotyka,
co w babci chatynce
śpi w łóżku, po chwilce
Kapturka wraz z babcią połyka.

Śpią dzieci snem twardym
a we śnie z nich każde
spotyka baśniowe postaci,
a baśnie im znane
są piórem spisane
Jakuba z Wilhelmem – Grimm braci.

Gdy dzieci już wstają,
po książkę sięgają,
na jawie się podróż zaczyna
w świat baśni. A w nocy
do snu mrużą oczy
i znów śni im się Grimm-kraina.

Na zakończenie rozważań składamy życzenia młodszym, starszym i najstarszym dzieciom.
Tyle spokoju, ile tylko potrzebujesz,
tyle szaleństwa, aby życie nie wydawało się nudne,
tyle szczęścia, abyś nie oszalał z nadmiaru
i tyle smutku, aby równowaga się zachowała
po wszystkie czasy, a miłość ponad wszystko trwała.

31/05/2026

Kolejny czwartek i kolejne oczekiwane spotkanie w gronie osób, które połączyła chęć wędrowania po ścieżkami sztuki. Jeszcze brzmią echa serdecznych życzeń, wspomnień i koncertów dedykowanych Mamom. Zaglądamy do zakamarków Internetu, żeby dowiedzieć się, jak Dzień Matki obchodzony jest w różnych krajach?
Początki Dnia Matki sięgają do czasów starożytnych Greków i Rzymian, którzy czcili matki-boginie. Przykładem jest grecka bogini Reja, która według mitologii była matką wszechświata.
W Polsce po raz pierwszy Dzień Matki obchodzono w 1914 roku w Krakowie. Zwyczaj ten rozprzestrzenił się na pozostałe obszary Polski i do dzisiaj obchodzony jest niezmiennie 26 maja każdego roku. Jest to okazja do obdarowania mamy ręcznie robioną laurką, lub drobnym upominkiem.
W większości krajów jest to święto ruchome, przypadające przeważnie na miesiące wiosenne. Wszystkie dzieci na świecie obdarowują mamy upominkami , często własnoręcznie wykonanymi, wyręczają rodzicielki w pracach domowych, uczestniczą w radosnym, rodzinnym świętowaniu. Starsze pociechy, przebywające poza domem, odwiedzają w tym dniu swoje mamy, obdarowując je kwiatami i prezentami. W USA Dzień Matki jest świętem narodowym.
W niektórych krajach obowiązują ciekawe zwyczaje.
W Anglii , Irlandii i Szkocji obowiązuje „ Niedziela u matki”, na pamiątkę dawnych zwyczajów, według których pracodawcy udzielali wolnego swoim pracownikom, aby mogli w tym dniu odwiedzić rodziny i złożyć życzenia matkom.
W Serbii dzieci organizują mamom „Łóżkowe więzienie”. Mamy muszą wypoczywać w łóżku dopóty, dopóki nie wręczą dzieciom upominków.
A dzieci zastępują je w porannych pracach domowych.
W Austrii i Kanadzie Dzień Matki jest niemal tak samo ważny jak Boże Narodzenie. Ludzie przypinają w tym dniu goździki do ubrań – białe, gdy mama już nie żyje, kolorowe – kiedy cieszą się jeszcze jej obecnością w rodzinie . Goździk symbolizuje matkę scalającą rodzinę i dbającą o nią.
W Chinach mamy obdarowywane są białymi liliami. Sadzą je obok domu po wyprowadzce dorosłych dzieci. Kwitnący i pięknie rosnący kwiat oznacza, że dziecko dobrze sobie radzi.
Podlascy Poeci podarowali mamom tomik wierszy pt. „ Dla Ciebie Mamo – wiersze Podlaskich Poetów” . Te piękne, wzruszające strofy wpisały się w tematykę naszego spotkania. Po przeczytaniu kilku wybranych wierszy ze wspomnianego tomiku, w serdecznej, przyjacielskiej atmosferze wracałyśmy pamięcią do rodzinnych domów. Opowiadałyśmy o zwyczajach, potrawach, matczynych ogródkach, ulubionych zajęciach, a także o tym, jak przeżyłyśmy tegoroczne święto jako córki i matki – dumne ze swoich dzieci.
Miłym akcentem były serdeczne, przyjacielskie życzenia dla Reni, z okazji Rocznicy Urodzin. Życzyłyśmy jej zdrowia i wielu powodów do radości na każdy kolejny dzień życia.

28/05/2026

Przed wyjazdem na spektakl pt. „ Dziedzictwo „ do Teatru Żydowskiego
w Warszawie, postanowiliśmy zapoznać się z sylwetką Icchoka Baszewisa Singera, autora powieści : „ Dwór” i „ Spuścizna”, na podstawie których powstał scenariusz do widowiska.
Prozaik, dziennikarz, laureat literackiej Nagrody Nobla był literatem trzech narodów: żydowskiego tworzącego w jidysz, amerykańskiego i polskiego.
Przez całe życie pisał przede wszystkim w jidysz. Opowiadał historie o Żydach, bo Żydów posługujących się tym językiem znał najlepiej.
Fragmenty powieści „Dwór”, które czytaliśmy podczas spotkania, pozwoliły nam zanurzyć się w żydowskiej tradycji, przekazywanych z pokolenia na pokolenie rytuałów i obyczajów towarzyszących najważniejszym wydarzeniom z życia żydowskich rodzin. Rodzina bohaterów „Dworu”
i „Spuścizny” żyła w Polsce na przestrzeni lat, między upadkiem powstania styczniowego, a początkiem XX wieku. Autor sagi pięknie opowiedział
o ludziach, ich marzeniach, sukcesach i porażkach w kontekście niełatwych stosunków polsko- żydowskich, na tle historii obydwu narodów.
Druga część spotkania przebiegała w klimacie szmoncesu – jedynego w swoim rodzaju elementu żydowskiej kultury. W rejony pogodnych żartów, sarkazmu i humoru wprowadził nas autor zbiorku zatytułowanego: „ Przy szabasowych świecach” – Horacy Safrin.
Minął tydzień od spotkania z Singerem i kilka dni od wzruszającego spektaklu, „ Dziedzictwo”, wyreżyserowanego na kanwie jego powieści. Obejrzeliśmy poruszającą do głębi historię o zderzeniu się starego żydowskiego świata z postawami odrzucającymi tradycje w świecie pełnym bodźców zachęcających do swobody obyczajów, łamania konwencji i ograniczeń w imię osobistej wolności.
Widowisko było teatrem pamięci, w którym przeszłość powracała wspomnieniami, widmami dybuka, napomnieniami cadyków, wygłaszanymi chasydzkimi mądrościami ,w scenerii nawiązującej do monumentalnej Jerozolimy.
Niespieszna, pełna różnych kontekstów i symbolicznych znaczeń opowieść przykuła uwagę widzów na dwie godziny bez przerwy. Śledzenie narracji wymagało uważnego skupienia, odczytywania języka gestów, dźwięków,
figur i układów tanecznych. W przestrzeni sceny podzielonej na dwie części przezroczysta taflą, na kilku planach odbywały się dialogi i monologi, które trzeba było powiązać w jednolitą opowieść. Największe wrażenie wywierały na widzach sceny zbiorowe ,dopracowane w szczegółach układy choreograficzne, które w połączeniu z muzyką poruszały do głębi.
Do wyobraźni widza przemawiały symboliczne gesty wywodzące się z żydowskiej kultury, naznaczonej bolesnymi doświadczeniami narodu wiecznych tułaczy, widocznymi w pochylonych sylwetkach steranych życiem postaci, mowie rąk, mimice i kostiumach doskonale dobranych do charakteru narracji.

W aktorskich kreacjach ścierały się dobrze zagrane postawy życiowe, nawiązujące do głównego przekazu opowieści - walki nowoczesności
z tradycją. Od stoickiego spokoju ,opoki tradycji, reprezentowanej przez głównego bohatera, poprzez bunt i odrzucanie kolejnych elementów kultury przez jego córki buntujące się przeciwko aranżowaniu małżeństw , do całkowitego odrzucenia żydowskiego dziedzictwa, wyrażanego przez Azriela – młodego lekarza, męża jednej z córek Kalmana.
Przekaz widowiska wykraczał poza żydowską kulturę i budził uniwersalne refleksje dotyczące wielu innych narodowości oraz postaw wobec życia i rzeczywistości, w jakiej przypada żyć kolejnym pokoleniom. Na scenie obserwowaliśmy powolny rozpad więzi oraz zanik obyczajów. Na koniec , zgodnie z intencja reżysera, pojawiło się pytanie: dokąd to doprowadzi? Czym grozi utrata więzi z ojczysta kulturą i tożsamością? Kim stanie się człowiek bez korzeni tkwiących w tradycjach, które go ukształtowały?
(…) Gdy wszystko zawiedzie, lekiem dla zatroskanej duszy okazuje się powrót do korzeni, a pocieszeniem słowa iż „Bogu można służyć w każdym języku”(..). Takim przesłaniem zakończył się spektakl, który warto było przeżyć i polecić tym, których nasze refleksje zachęcą do obejrzenia go.

Stowarzyszenie Szansa

21/09/2026

11/09/2026

05/08/2026

14/07/2026

29/06/2026

17/06/2026

09/06/2026

01/06/2026

31/05/2026

28/05/2026

Adres

Godziny otwarcia

Telefon

Strona internetowa

Powiadomienia

Kontakt: Organizacja

Skróty

Udostępnij

Kategoria

Prośba o usunięcie wpisu

Zapisane i powiadomienia

Zapisane firmy

Obserwowane kategorie

Nowości dla Ciebie

Zapisano w sekcji „Zapisane i powiadomienia”.

Włącz powiadomienia

Poniedziałek	09:00 - 16:00
Wtorek	09:00 - 16:00
Środa	09:00 - 16:00
Czwartek	09:00 - 16:00
Piątek	09:00 - 16:00