Polskie Stowarzyszenie Rozwoju Psychoterapii

Wskazówki dojazdu Strona internetowa Kontakt: organizacja

Polskie Stowarzyszenie Rozwoju Psychoterapii Polskie Stowarzyszenie Rozwoju Psychoterapii promuje idee integracji, i rozwoju psychoterapii.

Nasze wartości:

- rozwijanie i propagowanie wiedzy
- współpraca i kreatywne działanie na rzecz stowarzyszenia
- integracja różnych podejść psychoterapeutycznych
- wymiana doświadczeń wśród profesjonalistów zajmujących się psychoterapią
- dbałość o przestrzeganie standardów zawodowych i etycznych

Cele Stowarzyszenia:

- Rozwój i propagowanie psychoterapii jako profesjonalnej metody leczenia
- Prowadzenie działalności szkoleniowej służącej upowszechnianiu standardów kształcenia psychoterapeutów zgodnych ze stosowanymi w Unii Europejskiej
- Organizowanie konferencji naukowych, seminariów i innych form naszej działalności
- Prowadzenie badań nad przebiegiem i efektywnością psychoterapii
- Współpraca ze stowarzyszeniami, jednostkami naukowymi, oświatowymi, zdrowotnymi, z władzami państwowymi i samorządowymi oraz innymi instytucjami i organizacjami, osobami prywatnymi w zakresie stosowania i rozwijania psychoterapii

🔎 Więcej lat praktyki psychoterapeutycznej nie zawsze oznacza lepsze wyniki terapii. Co naprawdę odróżnia skuteczniejszy...
06/10/2026

🔎 Więcej lat praktyki psychoterapeutycznej nie zawsze oznacza lepsze wyniki terapii. Co naprawdę odróżnia skuteczniejszych terapeutów?
Intuicyjnie wydaje się, że wraz z kolejnymi latami pracy psychoterapeuta powinien stawać się coraz skuteczniejszy. Badania pokazują jednak, że zależność między doświadczeniem zawodowym a wynikami pacjentów jest znacznie mniej oczywista.

🔬 Co pokazują dane?
Goldberg i współpracownicy przeanalizowali wyniki 6591 pacjentów prowadzonych przez 170 terapeutów, obserwowanych średnio przez 4,7 roku. Przeciętnie wyniki terapii nie poprawiały się wraz z upływem czasu i rosnącym doświadczeniem terapeuty. Zaobserwowano nawet niewielkie pogorszenie wyników, choć trajektorie poszczególnych terapeutów wyraźnie się różniły. Część z nich z czasem osiągała lepsze rezultaty.
W późniejszym badaniu obejmującym 241 terapeutów i 3432 pacjentów również nie wykazano wyraźnego związku między liczbą lat praktyki lub liczbą wcześniej prowadzonych pacjentów a skutecznością terapii.
Obraz nie jest jednak jednoznaczny. Metaanaliza 22 badań wykazała niewielki dodatni związek między doświadczeniem terapeuty a wynikami części pacjentów z zaburzeniami internalizacyjnymi. Efekt był mały i nie pojawiał się we wszystkich analizowanych grupach.

🧠 Jeśli nie sam staż, to co?
Jednym z badanych kierunków jest deliberate practice, czyli celowe doskonalenie konkretnych umiejętności na podstawie analizy własnej pracy i informacji zwrotnej.
W badaniu Chowa i współpracowników liczba lat doświadczenia nie przewidywała wyników pacjentów. Lepsze rezultaty wiązały się natomiast z większą ilością czasu poświęcanego na świadome doskonalenie umiejętności terapeutycznych. Badanie miało charakter obserwacyjny, dlatego nie pozwala stwierdzić, że to właśnie deliberate practice była przyczyną większej skuteczności.

🎯 Co z tego wynika dla praktyki?
Sam upływ czasu nie musi automatycznie rozwijać warsztatu terapeutycznego. Doświadczenie może stać się zasobem wtedy, gdy jest poddawane refleksji, konfrontowane z informacją zwrotną i wykorzystywane do świadomej pracy nad własnymi kompetencjami.
Być może więc ważniejsze od pytania „jak długo pracuję?” jest pytanie: „czego uczę się z własnej praktyki i skąd wiem, że rzeczywiście staję się skuteczniejszym terapeutą?”.

🤍 Co w Waszym doświadczeniu najbardziej rozwija warsztat terapeutyczny: kolejne lata praktyki, superwizja, feedback od pacjentów, własna terapia czy świadoma analiza trudnych przypadków?

🔎 Pokolenie Z częściej ocenia swoją psychikę źle. Czy cierpi bardziej, czy inaczej rozpoznaje własne cierpienie?W badani...
29/09/2026

🔎 Pokolenie Z częściej ocenia swoją psychikę źle. Czy cierpi bardziej, czy inaczej rozpoznaje własne cierpienie?

W badaniu CBOS z 2025 roku pokolenie Z (18–29 lat) dwa razy częściej niż milenialsi, czyli Y (30–44 lata), oceniało swoje zdrowie psychiczne jako złe: 8% wobec 4%. Najgorzej oceniali je najmłodsi badani, w wieku 18–24 lat.

🔬 Co pokazują dane?

Pokolenie Z częściej niż Y deklarowało również konkretne trudne doświadczenia z ostatniego roku: przytłoczenie liczbą decyzji (48% vs 41%), poczucie nieszczęścia (36% vs 28%) oraz samotność (35% vs 26%).

Jednocześnie ogólny wskaźnik samopoczucia obu generacji różnił się niewiele: 2,79 w Z i 2,84 w Y.

To tworzy ciekawy obraz. Z częściej doświadcza części negatywnych stanów i częściej ocenia swoją kondycję psychiczną jako złą, ale różnica w ogólnym samopoczuciu między generacjami pozostaje niewielka.

Czy znaczenie ma również sposób rozpoznawania własnego doświadczenia?

Badanie Clarkin, Heywood i Robinson z 2024 roku wykazało, że osoby poniżej 40. roku życia trafniej rozpoznawały lęk społeczny jako problem psychiczny, ale częściej niż starsi klasyfikowały także reakcję żałoby jako zaburzenie wymagające pomocy. Autorzy opisali ten wzorzec jako większą czułość i mniejszą swoistość rozpoznawania problemów psychicznych.

Przegląd Foulkes i wsp. z 2026 roku wskazuje natomiast, że treści zwiększające świadomość zdrowia psychicznego mogą wpływać na sposób interpretowania własnych doświadczeń, w tym na skłonność do samodiagnozowania. Skala i kliniczne znaczenie tego zjawiska nadal są badane.

🎯 Co z tego wynika dla psychoterapii?

Dane nie pozwalają sprowadzić różnic pokoleniowych ani do „większego cierpienia”, ani do „większej świadomości”. Oba procesy mogą współistnieć.

Dla terapeuty oznacza to potrzebę rozróżniania nasilenia doświadczenia od sposobu, w jaki pacjent je konceptualizuje. Sama etykieta kliniczna może być częścią obrazu przypadku, a nie wyłącznie jego opisem.

Język psychologiczny może ułatwiać wcześniejsze rozpoznawanie problemów i szukanie pomocy. Może też zmieniać granicę między cierpieniem rozumianym jako część życia a cierpieniem ujmowanym w kategoriach klinicznych.

🤍 Czy obserwujecie w gabinetach różnice pokoleniowe w tym, jak pacjenci rozpoznają i nazywają własne cierpienie?

Źródła:
CBOS, „Kondycja psychiczna młodych Polaków”, 2025.
Clarkin J., Heywood C., Robinson L.J., Mental Health & Prevention, 2024, 36, 200361.
Foulkes L. i wsp., Nature Reviews Psychology, 2026.

25/09/2026

🎓 W zawodzie psychoterapeuty relacja jest jednym z najważniejszych narzędzi pracy. Dlatego ma znaczenie, gdzie uczysz się ją budować.
Wybór szkoły psychoterapii to także wybór środowiska, w którym przez kolejne lata kształtuje się sposób myślenia o pacjencie, relacji terapeutycznej i procesie zmiany. Liczą się program i metody, ale równie ważne są doświadczenie kadry, kultura pracy, superwizja i możliwość uczenia się od osób, które od lat pracują klinicznie i szkolą kolejne pokolenia terapeutów.
Katowicki Instytut Psychoterapii działa od 25 lat. Akredytowany Kurs Psychoterapii ukończyło już 150 absolwentów. Edycje I–VIII zostały zakończone, edycje IX–XVII są obecnie w toku, a na XVIII edycję, rozpoczynającą się w lutym 2027 roku, zostały już ostatnie wolne miejsca.
Program obejmuje 1560 godzin kształcenia i łączy zajęcia wykładowo-warsztatowe, doświadczenie własne, superwizję oraz obowiązkowy staż kliniczny. Uczestnicy poznają m.in. podejścia systemowe, ericksonowskie, psychodynamiczne, poznawczo-behawioralne i pozytywne oraz rozwijają kompetencje potrzebne w pracy indywidualnej, z parami i rodzinami.
Kurs jest atestowany przez Sekcję Naukową Psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego oraz akredytowany przez Sekcję Psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychologicznego.
📅 Start XVIII edycji: luty 2027
📍 Katowicki Instytut Psychoterapii
📣 Ostatnie miejsca na XVIII edycję.
👉 Wypełnij formularz zgłoszeniowy i dołącz do kolejnego pokolenia psychoterapeutów kształcących się w KIP:
http://www.archiwum.k-i-p.pl/ankieta-zgloszeniowa-na...

🔎 Jak historia odcisnęła ślad na psychice Polaków? Co badania mówią o wojnie, rodzinnych wzorcach i kolejnych pokoleniac...
22/09/2026

🔎 Jak historia odcisnęła ślad na psychice Polaków? Co badania mówią o wojnie, rodzinnych wzorcach i kolejnych pokoleniach?

W ciągu życia kilku pokoleń polskie rodziny doświadczały wojen, okupacji, deportacji, represji politycznych i gwałtownych przemian społecznych. Dziś ponownie żyjemy w bezpośrednim sąsiedztwie wojny.

🔬 Co pokazują badania?

W badaniu 120 Polaków w wieku 71–97 lat, którzy przeżyli II wojnę światową, 38,3% spełniało kryteria prawdopodobnego PTSD kilkadziesiąt lat po jej zakończeniu. Większe poczucie społecznego braku uznania wojennych doświadczeń wiązało się z większym nasileniem objawów PTSD i depresji.

W 2023 roku przebadano reprezentatywną próbę 1598 dorosłych Polaków. Wszystkie trzy analizowane rodzinne style adaptacji po traumie wojennej wiązały się z większym nasileniem aktualnych objawów PTSD. Badacze uwzględnili także wiedzę uczestników o wojennych doświadczeniach rodziców i dziadków. Brak tej wiedzy modyfikował zależności między rodzinnymi stylami adaptacji, objawami PTSD i doświadczeniem własnego ciała.

Historia pozostaje również współczesnym kontekstem. W badaniu 311 osób przeprowadzonym w pierwszych miesiącach po rosyjskiej inwazji na Ukrainę 61% obawiało się rozszerzenia konfliktu na Polskę lub Europę. Taki lęk wiązał się z wyższym poziomem depresji i stresu.

🎯 Co z tego wynika dla psychoterapii?

Wyniki otwierają interesującą perspektywę kliniczną: pacjent może znać historię swojej rodziny fragmentarycznie, podczas gdy rodzinne sposoby reagowania na zagrożenie, emocje czy słabość tworzą środowisko jego rozwoju.

To, co pacjent opisuje jako „u nas zawsze tak było” albo „taki już jestem”, może skłaniać do postawienia szerszej hipotezy o funkcji danego wzorca w historii rodziny. Emocjonalne odcięcie, milczenie czy szczególna gotowość na zagrożenie mogą być analizowane również w kontekście wcześniejszych strategii adaptacyjnych.

W konceptualizacji przypadku znaczenie może mieć więc także to, czego pacjent o historii swojej rodziny nie wie.

🤍 Czy historia poprzednich pokoleń zmienia czasem sposób, w jaki rozumiecie trudności pacjenta?

Źródła:
Lis-Turlejska M., Szumiał S., Drapała I. „Posttraumatic stress symptoms among Polish World War II survivors: the role of social acknowledgement”. European Journal of Psychotraumatology, 2018.

Rzeszutek M. i wsp. „Long-lasting effects of World War II trauma on PTSD symptoms and embodiment levels in a national sample of Poles”. Scientific Reports, 2023, 13:17222.

Hoffmann K. i wsp. „The Prevalence and Correlates of Anxiety, Stress, Mood Disorders, and Sleep Disturbances in Poland after the Outbreak of the Russian–Ukrainian War 2022”. Healthcare, 2024, 12:1848.

🔎 Pacjent opowiada swoją wersję historii. Ile ma ona wspólnego z rzeczywistością i jak psychoterapia może pracować z tym...
15/09/2026

🔎 Pacjent opowiada swoją wersję historii. Ile ma ona wspólnego z rzeczywistością i jak psychoterapia może pracować z tym, czego nie wie?

Pacjent opowiada o dzieciństwie, rodzinie, związkach i wydarzeniach sprzed lat. To podstawowy materiał kliniczny, ale dociera do terapeuty przez pamięć, perspektywę pacjenta i znaczenie nadawane przeszłości.

🔬 Co pokazują badania?

W metaanalizie Baldwin i wsp. obejmującej 25 tys. osób porównano informacje o przemocy i zaniedbaniu zbierane w dzieciństwie z tym, co te same osoby zgłaszały wiele lat później.

Rozbieżności były duże. Ponad połowa osób, u których wcześniejsze dane wskazywały na takie doświadczenia, nie zgłaszała ich później jako dorośli. Z kolei ponad połowa osób opisujących je w dorosłości nie miała odpowiadających im informacji we wcześniejszych pomiarach.

Nie oznacza to, że któraś wersja była fałszywa: wcześniejsze dane mogły być niepełne. Zgodność była większa, gdy wspomnienia zbierano w wywiadzie niż kwestionariuszem.

Podobny efekt widać nawet przy dwóch tygodniach. U 4322 osób wynik PHQ-9 był silniej związany z najgorszą i ostatnią dzienną oceną nastroju niż ze średnią codziennych ocen.

🎯 Co może z tym zrobić psychoterapia?

Ekologiczna ocena chwilowa (EMA) to krótkie pomiary emocji, objawów i zachowań wykonywane wielokrotnie w codziennym życiu. W przeglądzie Mink, Lutz i Hehlmann z 2025 r. obejmującym 168 badań EMA najczęściej służyła do badania i przewidywania objawów oraz przebiegu terapii. Tylko 18 badań wykorzystywało ją do dostosowywania leczenia.

W projekcie TheraNet z pomiarów EMA tworzono spersonalizowane mapy współwystępowania stanów i zachowań. Terapeuci wskazywali, że mogą one poszerzać konceptualizację przypadku i ujawniać zależności niezgodne z wcześniejszym wrażeniem klinicznym.

Rozwija się też fenotypowanie cyfrowe: pasywne dane ze smartfonów o ruchu, mobilności czy śnie. To obiecujący kierunek, ale zastosowanie kliniczne nadal wymaga standaryzacji i walidacji.

Żadne z tych narzędzi nie mówi, „jak było naprawdę”. Mogą jednak poszerzyć obraz o dane zbierane bliżej codziennego życia pacjenta.

🤍 Czy takie dane powinny stać się częścią przyszłej psychoterapii?

🔬 Jak objawy łączą się w sieć i co może z tego wynikać dla terapii? Nowe spojrzenie na personalizację psychoterapii.Czy ...
08/09/2026

🔬 Jak objawy łączą się w sieć i co może z tego wynikać dla terapii? Nowe spojrzenie na personalizację psychoterapii.

Czy najbardziej „centralny” objaw jest najlepszym celem terapii?

Brzmi logicznie: jeśli jeden objaw jest silnie powiązany z wieloma innymi, jego zmiana mogłaby uruchomić zmianę całego systemu. To jedna z najbardziej intrygujących intuicji sieciowego podejścia do psychopatologii.

W sierpniu 2026 roku Zoë Mermin i współpracownicy przeanalizowali dane 33 675 osób leczonych z powodu depresji lub lęku. Badacze sprawdzali, czy konfiguracja objawów obecna na początku terapii wiąże się z jej przebiegiem w kolejnych 12 tygodniach.

Analiza wyłoniła cztery profile przekraczające klasyczny podział na depresję i lęk: zamartwianie się, hiperpobudzenie, dysregulację afektywną oraz objawy neurowegetatywne.

I właśnie tutaj pojawił się najciekawszy wynik.

Przy dominującym zamartwianiu się lub hiperpobudzeniu szanse na remisję były ponad dwukrotnie wyższe niż na częściową poprawę. Dysregulacja afektywna i objawy neurowegetatywne częściej wiązały się natomiast z mniej korzystnym przebiegiem terapii.

Co może z tego wynikać dla praktyki?

Autorzy wskazują różne potencjalne punkty uchwytu. Zamartwianie się kieruje uwagę ku interwencjom poznawczym i metapoznawczym, profil neurowegetatywny ku pracy ze snem i regulacją somatyczną, dysregulacja afektywna ku pracy z nastrojem i zaangażowaniem emocjonalnym, a hiperpobudzenie ku strategiom ekspozycyjnym i regulacji fizjologicznej.

Interesujące są również objawy „pomostowe”, łączące różne części sieci, takie jak trudność w rozluźnieniu czy problemy z koncentracją. To właśnie one mogą w przyszłości okazać się szczególnie ważne dla bardziej precyzyjnego planowania terapii.

Być może więc pytanie „jakie zaburzenie leczymy?” coraz częściej będzie uzupełniane innym: jak zorganizowany jest problem tej konkretnej osoby i gdzie interwencja może poruszyć największą część systemu?

Źródło: Mermin Z. i wsp. (2026), „Anxiety and depression subtypes and their psychotherapy response: A network analysis of 33,675 patients”, Psychological Medicine.

🧠 Ustawa o zawodzie psychoterapeuty. Głos w trwającej debacieDyskusja wokół regulacji zawodu psychoterapeuty nabiera obe...
02/09/2026

🧠 Ustawa o zawodzie psychoterapeuty. Głos w trwającej debacie

Dyskusja wokół regulacji zawodu psychoterapeuty nabiera obecnie szczególnej intensywności. W debacie uczestniczą psychoterapeuci, psychologowie, psychiatrzy oraz przedstawiciele innych środowisk związanych ze zdrowiem psychicznym.

W Sejmie trwają prace nad poselskim projektem ustawy o zawodzie psychoterapeuty i samorządzie zawodowym. Równolegle przy Ministerstwie Zdrowia działa Zespół ds. opracowania propozycji rozwiązań dotyczących regulacji zawodu psychoterapeuty.

Choć wiele środowisk wskazuje na potrzebę prawnego uregulowania tej profesji, istotne różnice dotyczą tego, jak powinien wyglądać przyszły model regulacji: kto będzie mógł wykonywać zawód, jakie wymagania powinno spełniać szkolenie, jak mają wyglądać certyfikacja, superwizja i odpowiedzialność zawodowa oraz w jaki sposób zabezpieczyć jakość i bezpieczeństwo psychoterapii.

W tej dyskusji głos zabrał prof. dr hab. Bogdan de Barbaro, lekarz psychiatra, psychoterapeuta i superwizor Sekcji Naukowej Psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego.

W opublikowanym liście otwartym apeluje o kontynuowanie prac nad regulacją zawodu i przedstawia argumenty przemawiające, jego zdaniem, za rozwiązaniami zapewniającymi psychoterapeutom jasno określone standardy kształcenia i odpowiedzialności zawodowej.

Prof. de Barbaro zwraca uwagę między innymi na znaczenie wieloletniego szkolenia psychoterapeutycznego, superwizji, egzaminowania, standardów etycznych oraz odpowiedzialności zawodowej. Odnosi się również do zarzutów pojawiających się wobec proponowanych rozwiązań i do napięć pomiędzy różnymi środowiskami uczestniczącymi w debacie.

📖 Zachęcamy do przeczytania całego listu i zapoznania się ze stanowiskiem autora:

👉 https://stronazdrowia.pl/list-otwarty/ar/c14p2-29316431?hash_podglad=f9de25767811a14d2ccddcabe5f48f8f

Ostateczny kształt regulacji zawodu psychoterapeuty będzie miał istotne znaczenie zarówno dla osób wykonujących tę profesję, jak i dla pacjentów korzystających z psychoterapii.

Jakie rozwiązania powinny, Waszym zdaniem, znaleźć się w przyszłej regulacji, aby rzeczywiście chroniła pacjentów i wspierała wysokie standardy psychoterapii?

🎓 Jak szkoła powinna przygotować uczniów na świat AI? Jak według ekspertów będzie wyglądała edukacja przyszłości?Dzieci,...
01/09/2026

🎓 Jak szkoła powinna przygotować uczniów na świat AI? Jak według ekspertów będzie wyglądała edukacja przyszłości?

Dzieci, które 1 września zaczynają szkołę, wejdą na rynek pracy dopiero za kilkanaście lat. AI już dziś przejmuje część zadań wykonywanych przez początkujących pracowników.

Dane Stanford Digital Economy Lab pokazują, że w zawodach silnie eksponowanych na AI zatrudnienie osób w wieku 22–25 lat jest około 19% niższe względem trajektorii ich rówieśników w zawodach mniej eksponowanych. Jeśli znikają pierwsze szczeble kariery, gdzie przyszli eksperci mają zdobywać doświadczenie?

🔬 Eksperci OECD i National Academies proponują zmianę logiki edukacji.

Zamiast coraz większej liczby tematów: mniej treści, ale głębsze rozumienie modeli i systemów. Uczeń powinien pytać: „jak to działa?”, „skąd to wiemy?” i „co mogłoby podważyć tę odpowiedź?”.

Potrzebny jest też trening selekcji informacji, oceny źródeł, argumentacji i wykrywania błędów. Nie jako osobne „ćwiczenia mózgu”, lecz na realnych problemach.

🧠 Kolejna zmiana to dwa tryby nauki: bez AI i z AI. OECD ostrzega, że AI może poprawiać wykonanie zadania bez rzeczywistego uczenia. Najpierw trzeba zbudować kompetencję samodzielnie, potem rozszerzać ją technologią.

Szkoła i studia powinny więc oferować więcej laboratoriów, projektów, pracy z przypadkami, mentoringu i problemów bez jednej odpowiedzi. Oceniany powinien być nie tylko efekt, ale też tok rozumowania, obrona decyzji i umiejętność rozpoznania błędu AI.

🔭 A jakie zawody mogą zyskać?
Nie ma jednej „bezpiecznej” profesji. ILO przewiduje raczej transformację większości zawodów niż ich zniknięcie. Najbardziej odporne mogą być role wymagające osądu, odpowiedzialności, relacji, wiedzy zdobywanej przez doświadczenie albo działania w złożonym świecie fizycznym. WEF prognozuje wzrost m.in. w AI i danych, cyberbezpieczeństwie, zielonej energetyce, ochronie zdrowia, edukacji i zawodach technicznych.

Być może szkoła przyszłości powinna mniej przygotowywać do jednego zawodu, a bardziej do wielokrotnego uczenia się i świadomego współdziałania z technologią.

🤍 Jak Waszym zdaniem szkoła powinna zmienić się już dziś?

🧠 Czy obciążenie allostatyczne może być jednym z czynników epidemii samotności?Według WHO samotności doświadcza około 1 ...
25/08/2026

🧠 Czy obciążenie allostatyczne może być jednym z czynników epidemii samotności?

Według WHO samotności doświadcza około 1 na 6 osób na świecie. Samotność nie oznacza jednak po prostu bycia samemu. Można żyć samotnie i nie czuć się samotnym, można też być wśród ludzi i doświadczać głębokiego odłączenia.

A jeśli na część tego zjawiska spojrzymy przez pryzmat fizjologii?

Obciążenie allostatyczne oznacza skumulowany koszt ciągłego dostosowywania organizmu do przewlekłych lub powtarzających się wymagań. Może obejmować dysregulację układów stresu, odporności, metabolizmu i innych procesów fizjologicznych.

🔬 Co pokazują badania?

W eksperymencie Naomi Eisenberger i współpracowników wywołanie krótkotrwałej odpowiedzi zapalnej u zdrowych osób zwiększało subiektywne poczucie społecznego odłączenia.

Podobny kierunek pojawia się w badaniach nad snem. Po jednej nocy deprywacji snu uczestnicy utrzymywali większy dystans od innych, a pogorszenie jakości snu wiązało się z większym poczuciem samotności następnego dnia.

Jednocześnie zależność działa również w drugą stronę. Przewlekła samotność wiąże się z większym ryzykiem zaburzeń metabolicznych i sercowo-naczyniowych oraz z dysregulacją części mechanizmów stresowych i immunologicznych.

🧩 Czy możliwe jest więc sprzężenie zwrotne?

Przewlekłe przeciążenie organizmu może wpływać na sposób reagowania na świat społeczny, zwiększając podatność na poczucie odłączenia. Samotność może następnie stanowić kolejny stresor, zwiększający fizjologiczny koszt adaptacji.

Nie ma obecnie dowodów, że obciążenie allostatyczne jest przyczyną epidemii samotności. Istnieją jednak przesłanki pozwalające postawić hipotezę, że u części osób samotność może być jednocześnie konsekwencją i źródłem dalszego przeciążenia organizmu.

🎯 Dla praktyki klinicznej oznaczałoby to szersze spojrzenie na samotność: obok relacji, historii przywiązania i sposobu przeżywania kontaktu warto uwzględniać również sen, przewlekły stres, zmęczenie, aktywność fizyczną i ogólny stan zdrowia.

Być może czasem, aby człowiek mógł ponownie doświadczać kontaktu jako bezpiecznego i satysfakcjonującego, potrzebuje nie tylko więcej relacji, lecz także organizmu mającego zasoby, aby w te relacje wejść.

🤍 Czy obserwujecie podobną zależność w pracy klinicznej?

19/08/2026

🎓 Czy ukończenie Akredytowanego Kursu Psychoterapii w KIP daje możliwość uzyskania certyfikatu psychoterapeuty?

Tak. Kurs KIP jest atestowany przez Sekcję Naukową Psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego oraz akredytowany przez Sekcję Psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychologicznego.

Dlaczego to tak ważne?

Akredytacja i atestacja oznaczają, że program szkolenia spełnia standardy wymagane na drodze do certyfikacji. Dla uczestników to pewność, że pięć lat nauki, praktyki i rozwoju zawodowego prowadzi w jasno określonym kierunku: przygotowania do zewnętrznego egzaminu i uzyskania certyfikatu psychoterapeuty po spełnieniu wymagań właściwego towarzystwa.

KIP nie przeprowadza egzaminu certyfikacyjnego – jest on zewnętrzny. Rolą Instytutu jest natomiast możliwie najlepsze przygotowanie uczestników do tego etapu: poprzez całościowy program, odpowiednią liczbę godzin, praktykę kliniczną, superwizję i doświadczenie własne.

🧠 Pięcioletni kurs obejmuje 1560 godzin kształcenia. Uczestnicy uczą się m.in. psychopatologii, diagnozy i konceptualizacji problemów pacjenta, budowania relacji terapeutycznej, planowania i prowadzenia procesu psychoterapii oraz pracy z różnymi problemami klinicznymi.

Program obejmuje także:
• zajęcia wykładowo-warsztatowe,
• doświadczenie własne,
• superwizję indywidualną i grupową,
• staż kliniczny,
• prowadzenie procesów terapeutycznych pod superwizją.

To połączenie wiedzy, praktyki i systematycznej pracy nad warsztatem sprawia, że szkolenie przygotowuje nie tylko do ukończenia kursu, ale przede wszystkim do odpowiedzialnego wejścia w zawód i dalszej certyfikacji.

🌱 Wybór szkoły psychoterapii to decyzja na lata. Warto wybrać program, który od początku spełnia wymagane standardy i realnie przygotowuje do kolejnego etapu zawodowej drogi.

📩 Trwa rekrutacja na kolejną edycję Akredytowanego Kursu Psychoterapii KIP.
👉 k-i-p.com.pl/akredytowany-kurs-psychoterapii/

Adres

Ulica Sołtysowicka 65A
Wroclaw

Godziny otwarcia

Poniedziałek 09:00 - 20:00
Wtorek 09:00 - 20:00
Środa 09:00 - 20:00
Czwartek 09:00 - 20:00
Piątek 09:00 - 20:00

Strona internetowa

Powiadomienia

Bądź na bieżąco: wyślemy Ci e-mail, gdy Polskie Stowarzyszenie Rozwoju Psychoterapii opublikuje nowości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu, a subskrypcję możesz anulować w dowolnym momencie.

Kontakt: Organizacja

Wyślij wiadomość do Polskie Stowarzyszenie Rozwoju Psychoterapii:

Skróty

Udostępnij