02/10/2026
Z MISJI: SERCE W WAU 🇸🇸
Od naszego powrotu minęło już parę dni. Był to czas spotkań z bliskimi i prób powrotu do polskiej rzeczywistości. Razem z resztą wolontariuszy zgodnie przyznaliśmy, że zdecydowanie trudniej zaadaptować się ponownie po powrocie do Polski niż po przyjeździe do placówki misyjnej. Nasze myśli nadal są skupione na wydarzeniach ostatniego tygodnia misji.
Oprócz trudnych chwil pożegnań był on również czas wypełniony pracą i nowymi zdaniami. Towarzyszyłyśmy pracownikom kliniki podczas wyjazdów do odległych wiosek, do których docierają z pomocą medyczną. Mobilna klinika działa co tydzień, od środy do piątku. Dociera do jednej z sześciu osad, których mieszkańcy nie mają innej możliwości skorzystania z konsultacji medycznej. Porady i leki są bezpłatne.
Podróż na miejsce zajęła nam niemal trzy godziny. Ledwo mieściłyśmy się w samochodzie, który w połowie wypełniony był lekami i sprzętem medycznym. Sama droga również pozostawiała wiele do życzenia. Jednak trud podróży wynagradzało już pierwsze przywitanie z licznie czekającymi na nas pacjentami. Widziałyśmy ich ogromną radość i wdzięczność za przyjazd medyków.
Znaczna część pacjentów chorowała na malarię i infekcje układu oddechowego. Mieszkańcy śpią w domach na ziemi, która w porze deszczowej staje się wilgotna, przez co łatwo o przeziębienia i inne choroby. Zauważyłyśmy też wiele osób niedożywionych. Lekarz tłumaczył nam, że mieszkańcy odwiedzanych przez nas wiosek przenieśli się na te tereny niedawno, uciekając przed konfliktami zbrojnymi. Na początku sytuacja związana z dostępem do żywności była jeszcze trudniejsza. Z czasem mieszkańcy rozwinęli na swoim terenie rolnictwo, jednak ich codzienne życie nadal w dużej mierze zależy od deszczu.
Moment pożegnania był ciężki. Słuchając wcześniej świadectw innych wolontariuszy, nie sądziłam, że również mnie będzie tak trudno opuścić placówkę. Z zupełną szczerością mogę stwierdzić, że znalazłyśmy w Sudanie Południowym drugi dom. Chociaż to my zostałyśmy posłane, by ofiarować swój czas i umiejętności, pomagając w jednym z najbardziej potrzebujących regionów świata, mam poczucie, że Bóg sprawił, że zyskałam znacznie więcej.
Mimo wielu pięknych momentów nie dało się uniknąć również tych trudniejszych, zmęczenia, bezsilności i rozczarowania, że kolejny raz nie wszystko idzie zgodnie z planem. W myślach pojawiały się też pytania o sens naszej pracy i o to, czy w tak krótkim czasie rzeczywiście byłyśmy w stanie komuś pomóc. Dzięki wspólnocie, codziennej modlitwie i wzajemnemu wsparciu łatwiej było przezwyciężać te trudności. Potwierdzenie sensu naszej misji odnajdywałyśmy w każdym uśmiechu i podziękowaniu. W pacjentach, którzy przychodzili, by pokazać, jak zagoiły się opatrywane przez nas rany. W dzieciach, które w tak krótkim czasie nauczyły się ruchów tańców, które wspólnie tańczyliśmy a później same uczyły ich innych. W nauczycielach, którzy z zainteresowaniem uczyli się przygotowanych przez nas aktywności, by później móc wykorzystywać je w pracy z dziećmi.
Wspomnienia, spotkani ludzie, ich historie i codzienne, często bardzo proste chwile pozostaną z nami na długo. Nasze serca, pamięć i modlitwy już na zawsze zostały blisko Wau.
Marta
