Co to jest strona internetowa?

Fundacja Widzialne Dzieci

Strona główna
Polska
Wroclaw
Fundacja Widzialne Dzieci

Naszą misją jest uczynić widzialnymi wszystkie dzieci, które „znikają” w systemie edukacji.

Dajemy im narzędzia, aby mogły budować sobie taką drogę, jakiej pragną. Często trudności z nauką lub drobne zaległości kwalifikują dziecko jako „leniwe” i skazują na traumę w szkole. Bezradne dzieci, które w domu nie mają do kogo zwrócić się po pomoc, a w szkole wstydzą się o nią prosić, stają się niewidzialne i tracą szanse na wymarzoną przyszłość. Wszystkie dzieci mogą latać, wystarczy umożliwić im rozwinięcie skrzydeł.

10/04/2026

Szkoła podstawowa. Zwyczajna, publiczna, ale za to blisko jest zoo.

Pani od biologii wpada na pomysł, który dla większości brzmi jak najlepsza rzecz na świecie:

– Słuchajcie, raz w miesiącu zamiast lekcji idziemy do zoo.
Najpierw cisza, a potem wybuch radości.

Pani podnosi rękę.
– Jest jeden warunek. Wszyscy muszą mieć karty roczne. I idziemy tylko wtedy, kiedy idzie cała klasa.

Dla większości to formalność. Rodzice kupią, załatwi się, temat zamknięty. Ale w tej klasie jest jedno dziecko, dla którego to nie jest formalność.

Siedzi w ławce i nagle przestaje słyszeć całą resztę. Zamiast ekscytacji pojawia się jedno, bardzo konkretne pytanie: skąd ja wezmę na to pieniądze?

Wie, jak wygląda sytuacja w domu. Wie, czego się nie mówi na głos, ale co jest między zdaniami przy stole. Wie, że to nie jest wydatek, który można wpisać tak po prostu w domowy budżet.

I jeszcze coś. Warunek: wszyscy. Czyli jeśli ono nie będzie miało karty, nie pójdzie nikt.

To już nie jest tylko „nie jadę”. To jest: „przeze mnie nie pojedzie cała klasa”.

Ktoś z tyłu mówi:
– Ale będzie sztos, nie?
Ktoś inny:
– Najlepsza szkoła ever.

A ono siedzi i myśli tylko o jednym, którego nikt nie wypowiada: oni mnie znienawidzą.

Bo dzieci bardzo szybko uczą się, co znaczy „psuć coś innym”. Nawet jeśli nikt jeszcze nic nie powiedział.

Mija dzień. Może dwa. Temat wraca na lekcji wychowawczej.
– Macie już karty? – pyta nauczyciel.

Kilka osób kiwa głową, ktoś mówi, że rodzice kupią w weekend. Ktoś pyta o cenę.

I wtedy wychowawca patrzy uważniej. Trochę dłużej zatrzymuje wzrok w jednym miejscu. Bo czasem właśnie uważny dorosły po prostu widzi więcej, zanim dziecko zdąży się zamknąć w sobie albo wziąć na siebie coś, czego nie powinno nieść.

Uważny dorosły daje znać Fundacji Widzialne Dzieci. Fundacja kupuje kartę roczną do zoo.

I to nie jest historia o „uratowanym wyjściu do zoo”, tylko o tym, że czasem wystarczy, że ktoś dorosły zareaguje wystarczająco wcześnie.

I w dodatku, tak, żeby to jedno dziecko nie musiało siedzieć z myślą, że jest ciężarem dla całej klasy.

______________________________________

Pomóż nam być uważnymi dorosłymi.
Wesprzyj Fundację Widzialne Dzieci: https://www.widzialnedzieci.pl/wesprzyj-nas/

28/03/2026

Bartek ma 14 lat i nie jedzie na wycieczkę klasową.
Nie dlatego, że nie chce. Po prostu - nie jedzie.

Jeszcze rok temu wszystko było ok. Szkoła, koledzy, wspólne granie, normalne sprawy. Dom, w którym było zwyczajnie - trochę śmiechu, trochę chaosu, jak wszędzie, jak u każdego.

A potem jego starsza siostra zaczęła chorować.

Najpierw niewinnie. „Zdrowiej się odżywiam”. „Nie jestem głodna”. „Zjadłam już wcześniej”. Potem coraz ciszej przy stole. Coraz więcej napięcia. Rodzice zdenerwowani, smutni.

W końcu diagnoza: anoreksja. Wszystko się zmieniło.

Rodzice - dobrzy, uważni, naprawdę starający się ogarnąć rzeczywistość, zaczęli żyć między pracą a ratowaniem córki. Lekarze, terapie, konsultacje. Pieniądze na terapie znikały bardzo szybko.

Nie było w tym nic z „patologii”. Był po prostu kryzys, który mógł przydarzyć się każdej rodzinie.

W domu mówiło się już głównie o niej. Czy zjadła,czy nie zjadła. Wszystko zaczęło się kręcić wokół tego tematu. Bartek przestał pytać o swoje rzeczy.

Wycieczka klasowa przyszła gdzieś obok. Dwa dni. Niby nic wielkiego, ale to są te dwa dni, o których potem rozmawia się miesiącami. Te zdjęcia, te żarty, te wspomnienia, które budują przynależność do grupy.

Koszt? Za duży jak na moment, w którym każda złotówka ma znaczenie.

Rodzice powiedzieli, że „może następnym razem”. Nie chcieli źle, ale nie mogli inaczej.

Ale „następny raz” nie będzie już tą wycieczką.

Bartek pojedzie na wycieczkę. Spakuje się i będzie razem ze swoimi kolegami. Fundacja Widzialne Dzieci opłaciła mu wyjazd.

Ale tu nie kończy się cała historia, choć ktoś może powiedzieć, że wszystko przecież dobrze się skończyło.

Bo gdzieś w środku ten nastolatek nauczył się czegoś bardzo dorosłego: że jego potrzeby mogą poczekać, że są sprawy ważniejsze niż on i że czasem trzeba się wycofać, żeby ktoś inny mógł przetrwać.

Wykluczenie nie zawsze wygląda jak brak wszystkiego. Czasem jak ,,następnym razem’’, który nie ma żadnego terminu.

_____________________________________________

Wesprzyj dzieciaki pomagając nam być czujnymi na ich historie:
https://www.widzialnedzieci.pl/wesprzyj-nas/

18/02/2026

„Gdybym mógł coś powiedzieć dorosłym…”

Jeśli chodzi o edukację, bardzo lubimy udawać, że wszyscy startują z tego samego miejsca. Że wystarczy się postarać albo że „inni potrafią”. A potem dziwimy się, że ktoś nie czyta płynnie w drugiej klasie, nie ma pracy domowej, nie przynosi podpisanego zeszytu.

Dorośli często patrzą na efekt. Dziecko przynosi jedynkę, zapomina, nie nadąża. I włączają się znane schematy, że leniwy, nieuważna, roszczeniowy, zdolna, ale jej się nie chce. Ma się bardziej postarać.

Tylko że nie każde dziecko ma w domu biurko. Nie każde ma ciszę, nie każde ma internet, drukarkę, książki, dorosłego, który usiądzie i przeczyta do końca. Nie każde było w przedszkolu. Nie każde ma czas na bycie tylko dzieckiem.

Wykluczenie edukacyjne rzadko wygląda dramatycznie. Częściej jest ciche i wstydliwe, schowane w plecaku z zeszytem po kimś.

I najtrudniejsze w tym wszystkim jest to, że dzieci wiedzą, że „powinny”, jednak dorośli często nie widzą, z jakiego miejsca one próbują.

Chcesz pomóc? Wesprzyj Fundację Widzialne Dzieci 💙
https://www.widzialnedzieci.pl/wesprzyj-nas/

06/02/2026

W 2025 roku opublikowano badanie, które pokazuje, że wykluczenie uczniów ze szkoły nie jest pojedynczym zdarzeniem ani wyłącznie reakcją na „trudne zachowanie”.

Autorzy analizują je jako zjawisko silnie powiązane z nierównościami społecznymi. Uczniowie z rodzin o niższym statusie społeczno-ekonomicznym są wyraźnie bardziej narażeni na wykluczenie szkolne niż ich rówieśnicy z większym dostępem do zasobów i wsparcia.

Co istotne, badanie wskazuje na mechanizm błędnego koła: wykluczenie bywa skutkiem wcześniejszych trudności, takich jak ubóstwo, problemy zdrowotne czy napięta sytuacja rodzinna, ale jednocześnie samo pogłębia te nierówności. Ogranicza dostęp do edukacji, relacji i stabilności, zmniejszając szanse na dalszy rozwój.

Wnioski są jasne: jeśli patrzymy na wykluczenie szkolne wyłącznie przez pryzmat zachowania jednostki, pomijamy jego systemowe i społeczne źródła.

Źródło: https://www.tandfonline.com/doi/full/10.1080/13632752.2025.2546768

13/01/2026

Mam dziesięć lat.

Niedawno urodziła się moja siostrzyczka i od tamtej pory w domu wszystko jest głośniejsze, ciaśniejsze i szybsze. Mama jest ciągle w biegu. Karmi, przewija, uspokaja, zasypia na stojąco. A ja stoję obok i nie wiem, gdzie się zmieścić.

W szkole mówią: „usiądź i zrób zadanie”. Tylko że ja nie mam gdzie usiąść. W kuchni ktoś je, ktoś płacze, ktoś czegoś szuka. W pokoju jest łóżeczko, sterta prania i telewizor, który wciąż gra. Moje zeszyty robią się pogniecione, bo chowam je szybko, kiedy mama prosi o pomoc albo kiedy mała znowu krzyczy.

Czuję napięcie w brzuchu, kiedy pani pyta o pracę domową. Udaję, że zapomniałam. Udaję, że mi nie zależy. Czasem mówię „nie zrobię” i sama nie wiem dlaczego. Może dlatego, że wtedy ktoś w końcu na mnie patrzy, nawet jeśli patrzy ze złością.

W klasie dzieci rozmawiają o wycieczce. Kto z kim będzie siedział w autokarze, jakie wezmą przekąski. Ja milczę, bo wiem, że nie pojadę. W domu nie ma na to pieniędzy. Mama mówi: „zobaczymy”, ale jej oczy mówią „nie”. I ja wtedy czuję się jak ktoś spoza grupy. Wszystko mnie omija

Nie jestem złośliwa. Ja tylko próbuję powiedzieć: mamo, ja też tu jestem. Potrzebuję ciszy, kawałka stołu, chwili uwagi. Dużo uwagi.

Bo kiedy nikt tego nie słyszy, powoli uczę się, że szkoła nie jest dla mnie. A ja wcale nie chcę nie pasować. Ja tylko czekam, aż ktoś mnie zauważy i powie: „chodź, pomogę ci”.

________________________________________________

Wykluczenie edukacyjne nie zawsze wygląda jak zwyczajnie ,,niechodzenie do szkoły’’. Często zaczyna się w domu, w którym po narodzinach kolejnego dziecka brakuje już nie tylko pieniędzy, ale też ciszy, przestrzeni i uwagi.

Dziecko chce się uczyć, ale nie ma gdzie odrobić lekcji, nie ma własnego biurka ani spokojnego miejsca. Zadania domowe powstają między płaczem niemowlęcia, zmęczeniem mamy i ciągłym pośpiechem. W szkole widać tylko efekt – brak pracy, wycofanie, czasem bunt. Nikt nie widzi napięcia, wstydu i poczucia bycia gorszym, gdy klasa jedzie na wycieczkę, a ono zostaje, bo w domu nie ma na to pieniędzy.

Takie dziecko nie jest leniwe ani niegrzeczne, ono po prostu stopniowo wypada z systemu, który nie widzi jego warunków startu.

Wykluczenie edukacyjne to nie brak ambicji, tylko brak wsparcia, ale też brak miejsca i dorosłych, którzy w porę zauważą, że za „problemowym zachowaniem” stoi potrzeba pomocy.

Ty też możesz pomóc: https://www.widzialnedzieci.pl/wesprzyj-nas/

23/12/2025

Dokładnie tego Wam życzymy.

Ale też tego, byście mieli problem z tym, co wpisać w liście do Św. Mikołaja, bo będziecie zaopiekowani, wysłuchani, nakarmieni, wyprzytulani.

Życzymy Wam świątecznego cudu, niech się spełnią Wasze pragnienia.

Fundacja Widzialne Dzieci

24/11/2025

Czym właściwie są marzenia? Po co nam ta cicha funkcja w głowie, która podsuwa obrazy tego, czego jeszcze nie ma? I czym różnią się marzenia od celów? O tych pytaniach rozmawiali uczniowie klasy V w Szkole Podstawowej nr 64 we Wrocławiu podczas warsztatów „Zaplanuj marzenia”, które poprowadziła Katarzyna Bilska.

Przez dwie twórcze, pełne dobrej energii godziny dzieci odkrywały, o czym naprawdę marzą – nie pod dyktando oczekiwań, ale zgodnie z tym, co czują. Zastanawialiśmy się, dlaczego marzenia są ważne, jak mogą prowadzić przez życie i co sprawia, że warto je oswajać, nazywać i zapisywać.

Najważniejszym momentem było tworzenie map marzeń. Powstały kolorowe, odważne, bardzo osobiste prace – pełne pasji, podróży, relacji, zawodowych planów i małych wielkich pragnień. Na koniec każdy uczeń opowiedział o swojej mapie, a gotowe projekty zabrali ze sobą do domu, by móc je uzupełniać i rozwijać.

To był czas, który przypomniał nam wszystkim, że marzenia naprawdę mają moc. I że to właśnie marzyciele, ci mali i duzi, zmieniają świat na lepsze.

07/10/2025

Dziecko, które zachowuje się „trudno”, bardzo często wcale nie chce być niegrzeczne, uparte czy nieposłuszne. Ono po prostu nie radzi sobie - tylko mówi o tym w jedyny znany sobie sposób: krzykiem, płaczem, wycofaniem, buntem.

Dla dorosłego to może wyglądać jak złośliwość. Ale w środku dzieje się coś zupełnie innego: napięcie, lęk, zmęczenie, poczucie niezrozumienia. Dziecko nie ma jeszcze słów, by to nazwać. Nie potrafi powiedzieć: „jest mi za dużo”, „boję się”, „potrzebuję przerwy”. Więc pokazuje to zachowaniem.

Zamiast pytać „co z nim nie tak?”, spróbujmy zapytać „co się z nim dzieje?”. To jedno pytanie potrafi zmienić perspektywę – z oceny na zrozumienie. Bo za każdym „trudnym” zachowaniem stoi jakaś historia, jakaś emocja, jakieś niezaspokojone potrzebne bezpieczeństwa.

Nie mówimy tutaj o tym, żeby nie stawiać granic. Chodzi o to, żeby stawiać je z empatią. Pamiętając, że dziecko, które jest widziane i rozumiane, nie musi krzyczeć, żeby zostać usłyszane.

23/09/2025

Wykluczenie edukacyjne często nie zaczyna się od wielkich rzeczy. Zaczyna się od braku kredek, kanapki, dostępu do internetu czy pieniędzy na wycieczkę.
Dla dziecka to powód do wstydu, do milczenia, do poczucia, że „jest gorsze”.

A przecież wystarczy jeden dorosły, który zamiast karcić czy zbywać, powie:
„Dobrze, że mi to powiedziałeś. Cieszę się, że mi zaufałaś”.

To zdanie potrafi zmienić wszystko. Zamienia samotność w poczucie bezpieczeństwa.
Dodaje odwagi, by prosić o pomoc. Otwiera drogę do wsparcia, którego dziecko samo nie znajdzie.

Każde dziecko zasługuje na to, by czuć, że ma prawo być w klasie, uczyć się, rozwijać i marzyć – niezależnie od sytuacji w domu.

Wykluczenie edukacyjne nie jest „ich problemem”. To nasza wspólna odpowiedzialność.
Szkoła naprawdę może być miejscem, każdy ma szansę poczuć, że jest ważny.

www.widzialnedzieci.pl

09/09/2025

Wyobraź sobie klasę szkolną, w której siedzi 25 dzieci. Statystyki mówią, że nawet czworo z nich może być zagrożonych ubóstwem i wykluczeniem edukacyjnym. To nie są abstrakcyjne liczby – to codzienność polskich podstawówek. Dla tych dzieci trudności zaczynają się często jeszcze zanim wejdą do szkoły: brak śniadania, brak własnego biurka do odrabiania lekcji, brak spokojnego miejsca w domu, gdzie można się skupić. W konsekwencji dziecko ma mniej siły i motywacji, by uczyć się i rozwijać.

Według badań w Polsce aż 16% dzieci i młodzieży w wieku 0–17 lat (czyli około 1,1 miliona osób) jest zagrożonych ubóstwem lub wykluczeniem edukacyjnym. To oznacza, że tysiące uczniów codziennie staje do nierównej walki z kolegami i koleżankami z klasy. Nie dlatego, że są mniej zdolni, ale dlatego, że nie mają równych szans – brakuje im materiałów, wsparcia, stabilnych warunków życia.

Nauczyciele i pedagodzy często zauważają, że takie dzieci są bardziej wycofane, szybciej tracą wiarę w siebie, a czasem nawet nie przychodzą na zajęcia dodatkowe czy wycieczki szkolne, bo po prostu rodziny na to nie stać. Wykluczenie edukacyjne to nie tylko oceny w dzienniku – to poczucie bycia „gorszym”, mniej ważnym, mniej zauważanym.

Dlatego mówiąc o edukacji, warto pamiętać: każdy rok szkolny to nie tylko nauka liter czy tabliczki mnożenia, ale także walka o to, by żadne dziecko nie musiało wybierać między głodem a zeszytem.

02/09/2025

Pierwszy dzień szkoły to zawsze mieszanka emocji – radości, ciekawości, ale i niepewności.

Składamy dzieciom życzenia odwagi, cierpliwości i wiary w swoje możliwości.
Nauczycielom – siły i uważności.
Rodzicom – spokoju i dumy z małych kroków, które prowadzą do wielkich zmian.

Nowy rok szkolny to także moment, by spojrzeć szerzej. Wciąż są dzieci, które chcą się uczyć, ale przeszkodą staje się brak wsparcia, bieda czy trudny dojazd do szkoły. To przypomnienie, że edukacja nie zawsze zaczyna się od podręczników, ale od prostych warunków, które umożliwiają naukę.

Mamy przed sobą cały rok, by nie tylko realizować program, ale też dostrzegać potrzeby tych, którym trudniej. Każdy dzień to szansa, by zamiast powielać wykluczenie, budować mosty do równości. Szkoła może być miejscem, gdzie każde dziecko – niezależnie od punktu startu – dostaje realną szansę na rozwój.

26/08/2025

Dla 21% uczniów szkół podstawowych w Polsce to nie oferta edukacyjna, nie wyniki szkoły ani nawet opinie o nauczycielach decydowały o wyborze placówki. Kryterium było jedno: czy da się tam w ogóle dojechać.

To oznacza, że co piąte dziecko nie poszło do szkoły, która mogłaby najlepiej odpowiadać na jego potrzeby, tylko do takiej, która jest logistycznie dostępna. Edukacja staje się więc zależna od rozkładu jazdy busa albo od tego, czy rodzic ma samochód.

Efekt? Już na starcie część dzieci ma ograniczone szanse, a wykluczenie edukacyjne zaczyna się nie w klasie, ale na przystanku autobusowym.

>> https://unicef.pl/co-robimy/aktualnosci/news/wykluczenie-transportowe-utrudnia-polskim-dzieciom-edukacje

Adres

Wroclaw

Strona Internetowa

http://www.widzialnedzieci.pl/

Ostrzeżenia

Bądź na bieżąco i daj nam wysłać e-mail, gdy Fundacja Widzialne Dzieci umieści wiadomości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu i możesz zrezygnować z subskrypcji w dowolnym momencie.

Skontaktuj Się Z Ta Organizacja

Wyślij wiadomość do Fundacja Widzialne Dzieci:

Skróty

Chcesz aby twoja organizacja była na górze listy Organizacja Non-profit w Wroclaw?

Udostępnij

Kategoria

Organizacja pozarządowa