Ogólnopolski Oddział Kołomyjan "Pokucie" we Wrocławiu

Wskazówki dojazdu Strona internetowa Kontakt: organizacja

Ogólnopolski Oddział Kołomyjan "Pokucie" we Wrocławiu Zrzeszamy osoby wywodzące się z Kołomyi i Pokucia oraz sympatyków Kresów Południowo-Wschodnich pamięci historycznej, Robert Pieńkowski
- wiceprezes ds.

Organizacja pozarządowa
Oddział Towarzystwo Miłośników Lwowa i Kresów Południowo-Wschodnich- Zarząd Główny

Prezydium
- prezes, Ryszard Saczyński
- wiceprezes ds. obchodów rocznic, Przemysław Lazarowicz
- sekretarz, Katarzyna Michalewicz
- skarbnik, Maria Budzianowska
Pozostali członkowie Zarządu
- członek Zarządu ds. logistyki, Andrzej Łopaczak
- członek Zarządu ds. mediów społecznościowych, Julia Łopaczak
- członek Zarządu, Jacek Popecki
- członek Zarządu, Stanisław Zając
- członek Honorowy Zarządu, Józef Sanojca

Szanowni Państwo, w imieniu Wojewody Dolnośląskiej, Dyrektora Oddziału IPN we Wrocławiu oraz Dowódcy Garnizonu Wrocław z...
24/08/2026

Szanowni Państwo,
w imieniu Wojewody Dolnośląskiej, Dyrektora Oddziału IPN we Wrocławiu oraz Dowódcy Garnizonu Wrocław zapraszam do udziału w uroczystościach upamiętniających 87. rocznicę wybuchu II Wojny Światowej oraz w obchodach Dnia Weterana Walk o Niepodległość Rzeczypospolitej Polskiej, zaplanowanych na 1 września 2026 r. o godz. 9.00 na Cmentarzu Żołnierzy Polskich we Wrocławiu. Program uroczystości na załączonym plakacie.
Uroczystość będzie okazją do oddania hołdu i uczczenia pamięci tych, którzy poświęcili życie i zdrowie w służbie Ojczyźnie.

Z poważaniem

Ryszard Saczyński

Prezes Zarządu

Ogólnopolskiego Oddziału
KOŁOMYJAN „POKUCIE”
we Wrocławiu

Szanowni Państwo, W imieniu Dowódcy Garnizonu Wrocław zapraszam na uroczyste obchody Święta Wojska Polskiego, które odbę...
13/08/2026

Szanowni Państwo,

W imieniu Dowódcy Garnizonu Wrocław zapraszam na uroczyste obchody Święta Wojska Polskiego, które odbędą się 15 sierpnia 2026 r. Uroczystość rozpocznie się Mszą Świętą w kościele Garnizonowym – Bazylice Mniejszej pw. Św. Elżbiety o godzinie 10:00. Następnie o godzinie 11:30 zaplanowano uroczysty apel na Wrocławskim Rynku oraz wiązankę pieśni patriotycznych w wykonaniu Orkiestry Reprezentacyjnej Wojsk Lądowych we Wrocławiu.
Szczegóły w załączniku.

Z poważaniem

Ryszard Saczyński

Prezes Zarządu

Ogólnopolskiego Oddziału
KOŁOMYJAN „POKUCIE”
we Wrocławiu

Szanowni Państwo,W imieniu organizatorów zapraszam Państwa do udziału w uroczystych obchodach 82 rocznicy wybuchu Powsta...
01/08/2026

Szanowni Państwo,
W imieniu organizatorów zapraszam Państwa do udziału w uroczystych obchodach 82 rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego, które odbędą się 1 sierpnia br. we Wrocławiu.
Szczegółowe informacje dotyczące uroczystości znajdują się w załączonym zaproszeniu.

Z poważaniem
Ryszard Saczyński

Prezes Zarządu

Ogólnopolskiego Oddziału
KOŁOMYJAN „POKUCIE”
we Wrocławiu

11 lipca, to Narodowy Dzień Pamięci o Polakach – Ofiarach Ludobójstwa dokonanym przez OUN i UPA na ziemiach wschodnich I...
10/07/2026

11 lipca, to Narodowy Dzień Pamięci o Polakach – Ofiarach Ludobójstwa dokonanym przez OUN i UPA na ziemiach wschodnich II Rzeczypospolitej Polskiej. W wielu miejscach w Polsce odbędą się z tej okazji uroczystości przywołujące pamięć o tym dramatycznym okresie naszej historii. Ponieważ wokół tej tematyki i ogólnie polsko-ukraińskich relacji toczy się akcja każdego z pięciu tomów „Kresowej opowieści”, a częściowo także „Srebrnego łańcuszka”, pozwolę sobie na kilka refleksji związanych z własnymi doświadczeniami z tego obszaru.

Moje korzenie są na Pokuciu, krainie wciśniętej między Prut, Czeremosz i Karpaty Wschodnie, ze stolicą w Kołomyi. Przed wojną było to województwo Stanisławowskie, dzisiaj jest to zachodnia Ukraina. Mama i Babcia mieszkały tam we wsi Rybno, leżącej nad nizinnym już Czeremoszem, w której Polacy stanowili zaledwie około siedmiu procent mieszkańców. Żyły tam jeszcze dwie rodziny żydowskie, ale pozostali mieszkańcy byli Ukraińcami. I była tam Polska, o czym warto pamiętać w toczącym się obecnie polsko-ukraińskim sporze.
Późnym wieczorem 10 listopada 1944 roku wieś Rybno została spacyfikowana przez dwie sotnie Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA). W okrutny sposób banderowcy (to nazwa od Stepana Bandery) zamordowali wtedy dwadzieścia trzy osoby w wieku od dwóch do ponad siedemdziesięciu lat. Ofiar na pewno byłoby więcej, ale wsi pospieszył z pomocą istrebitielny batalion z odległych o osiem kilometrów K*t.

Istrebitielny batalion był paramilitarną jednostką złożoną z Polaków, niedobitków partyzantów generała Kowpaka i ogólnie ludzi znających miejscowe realia, a patronowało mu NKWD. Batalion nie był tak liczny, jak UPA pacyfikująca wieś, ale, z uwagi na ciemności, banderowcy tego nie wiedzieli i wycofali się po walce. Czterech bojowników UPA, jakich udało się pojmać, kilka dni później Rosjanie powiesili na rynku w K*tach. To była pokazowa egzekucja, którą musieli oglądać wszyscy mieszkańcy K*t, wypędzani ze swoich domów.
Z taką wiedzą zorganizowałem trzy kilkunastoosobowe wyjazdy na Ukrainę w latach 2004, 2005 i 2008 oraz indywidualny trzyosobowy wyjazd w roku 2011. Byłem też pomysłodawcą i współwykonawcą projektu wymiany młodzieży polskiej i ukraińskiej, o nazwie „Łączy nas wspólna historia”. Moje kontakty z mieszkańcami ukraińskiego Rybna zaowocowały postawieniem w tej wsi pomnika upamiętniającego nie zbrodnię UPA, ale wspólną egzystencję Polaków i Ukraińców na tej samej ziemi.
Opiekował się nami Kola, mieszkaniec K*t, który był synem mieszanego, polsko-ukraińskiego małżeństwa. Kola był naszym pilotem w wycieczkach po Pokuciu, Podolu, Czarnohorze i Bukowinie. W naszych kontaktach z Ukraińcami ważną i decyzyjną rolę odegrali też Perto, burmistrz Rybna z okresu 2004-2008 oraz Dmitro, burmistrz tej wsi w roku 2011. Bez Koli, Petra i Dmitra – ludzi otwartych, zaangażowanych w naszą pojednawczą misję i po prostu nam życzliwych, nie byłoby projektu wymiany młodzieży oraz pomnika.

Jest rok 2005. W wycieczce po Pokuciu odwiedzamy Trójcę nad Prutem, spacyfikowaną przez UPA 23 października 1944 roku. Ocalałym z pogromu Polakom osiadłym po wojnie w okolicach Wolsztyna, udało się postawić pomnik upamiętniający zbrodnię. „Zginęło śmiercią tragiczną 64 osoby. Pamięci tych, którzy wierni Bogu i Ojczyźnie oddali życie 23.X.1944 roku hołd składają Rodacy” - czytamy na pomniku. Czyta też Kola.

- Edward, co się tutaj stało – pyta. – To prawie połowa mieszkańców wsi.
- To trudna historia, Kola. – Kładę dłoń na ramieniu Ukraińca. – Nie rozmawiajmy o tym.
Kola milknie. Widać, że wie, co ten napis oznacza.
- Edward, to byli Niemcy przebrani za Ukraińców – mówi przed wejściem do busa.

Jest rok 2007. Na peronie wrocławskiego dworca Głównego żegnamy ukraińską młodzież, która przyjechała do Polski w ramach ww. projektu. Petro, który przewodniczy wycieczce, pyta moją Mamę, dlaczego wyjechała z Rybna. Mama jest zszokowana i nic nie odpowiada, ale ja wiem, że odpowiedzieć trzeba. Kilka tygodni później wysyłamy do Petra taki list:

"Drogi Panie Petro
Pytał mnie Pan, dlaczego wyjechałam z Rybna. Odpowiem, chociaż nie wiem, czy Pan potrafi mnie rozumieć.

W czasie wojny, między naszymi ukraińskimi sąsiadami z Rybna i nami Polakami stanęli ludzie, którzy dla wielu z Was dzisiaj są bohaterami. Bardzo proszę, aby mnie Pan zrozumiał kiedy powiem, że dla mnie bohaterami oni nie byli, nie są i nigdy nie będą.
Może się Pan ze mną zgodzić lub nie, ale uważam, że ludzie, którzy palą kościoły nie zasługują na szacunek – nasz kościół w Rybnie został spalony właśnie przez nich.

Może się Pan ze mną zgodzić lub nie, ale uważam, że ludzie, którzy zabijają innych tylko dlatego, że nie należą do ich narodu też nie są dobrymi ludźmi – w listopadzie 1944 w Rybnie, właśnie oni zamordowali 23 Polaków. Nie napiszę, w jaki sposób to zrobili, bo na pewno by mi Pan nie uwierzył.

Czy ci, co przeżyli mogli pozostać jeszcze w Rybnie? Gdzie mieli mieszkać, kiedy ich domy zostały spalone? Jak mieli rozmawiać z sąsiadami nie wiedząc, od którego z nich przyszła lub przyjdzie śmierć?

My, Polacy z Rybna, nie byliśmy przeszkodą w powstaniu samostijnej Ukrainy. My chcieliśmy tylko jednego – spokoju, bo po wojennych przeżyciach było nam wszystko jedno, czy w Rybnie będzie Polska czy Ukraina".

Kiedy w 2011 roku ponownie spotkaliśmy się z Petrem jego komentarz do naszego listu był taki:
"Wy macie swój pogląd na naszą wspólna historię, a my mamy swój. Rybna nie spacyfikowała UPA, ale NKWD".

Jest 10 listopada 1944 roku. Późny wieczór, pada deszcz ze śniegiem, a Rybno płonie. Palą się domy Polaków, pali się drewniany kościół konsekrowany w 1934 roku. Słychać krzyki mordowanych Polaków, rżenie palonych żywcem koni i ryczenie krów. Mama i Babcia cudem uniknęły śmierci. Za jednymi z dwojga drzwi byli banderowcy, one podświadomie wybrały te drugie. I uciekają nad Czeremosz, żeby korytem tej rzeki dostać się do K*t, gdzie są czerwonoarmiści i jest bezpiecznie. Jest przenikliwie zimno, a moja Mama, wtedy piętnastoletnia dziewczyna, jest lekko ubrana i trzęsie się z zimna. Przed zaroślami nad Czeremoszem stoi ostatni ukraiński dom. Babcia puka do drzwi. Wychodzi młoda Ukrainka, a babcia prosi ją o coś do ubrania dla Mamy. Ukrainka zdejmuje z siebie kieptar – huculski kożuszek i daje go Mamie.

- Idźcie – mówi. – I niech dobry Bóg was prowadzi.
Jest rok 2011. Petro i Dmitro w ładzie, my w focusie jedziemy drogą cerkiewną, aby odnaleźć ten dom.
- To było tutaj – mówi Mama. – Tego domu już nie ma.

Nie wierzymy Mamie. To było prawie siedemdziesiąt lat temu i jesteśmy pewni, że czas zatarł pamięć. Z domu obok wychodzi jednak mężczyzna. Jest zdziwiony takim składem ‘gości’, ale pyta, o co chodzi.

- Tak, tutaj był dom mojej babci – odpowiada. – Rozebrałem go, a nowy postawiłem obok.
Rozmawiamy, a Mama, nie zważając na obecność obu burmistrzów, opowiada o okolicznościach ucieczki.
- Babcia mi o was opowiadała – mówi mężczyzna. – Pokazywała też miejsce, z którego wyszli banderowcy. To było tam – pokazuje zarośla.
- Nie wiadomo, kto to był – odpowiada Dmitro. – Było ciemno.

Jest kwiecień 1944. Do K*t wkraczają Rosjanie, a tam, gdzie są oni jest bezpiecznie. Z tego powodu natychmiast z okolicznych wsi przybywają do K*t Polacy, a wśród nich moja Mama, wtedy piętnastoletnia dziewczyna. Po kilku dniach czerwonoarmiści opuszczają jednak K*ty, a z gór schodzą banderowskie sotnie i zamykają pierścień wokół miasteczka. Jest Wielki Tydzień, a UPA rozpoczyna rzeź mieszkańców. W ciągu dwóch dni ginie z ich rąk około dwustu Polaków i Ormian. Wiadomość o masakrze dociera do Rybna. Moja Babcia, opiekująca się ciężko chorym mężem, prosi Ukraińca o pomoc. Ten wysyła córkę Wasiutę z niemal samobójczą misją wyprowadzenia Mamy z K*t. Samobójczą, bo w razie dekonspiracji dziewczyny czekał zbiorowy gwałt, obcięcie piersi i pozostawienie do wykrwawienia się. Dla UPA to był standard. Wasiuta ma dziewiętnaście lat, przebiera Mamę w ukraiński strój ludowy i szczęśliwie przeprowadza ją przez banderowskie posterunki do Rybna.

Podczas spotkań z czytelnikami, na pytanie o to, kiedy nastąpi polsko-ukraińskie pojednanie odpowiadam, że nie wiem, że może dopiero za kilkaset lat i przytaczam te trzy przykłady. Mówię też jednak o Wasiucie. Dzisiaj prawda jest taka, że to nie zwykli Ukraińcy, ale ich elity, wypierają zbrodnie UPA ze swojej pamięci, ze szkolnych podręczników i tzw. przestrzeni medialnej.

NAM JEDNAK NIE WOLNO O ZAPOMNIEĆ ANI O ZBRODNIACH LUDOBÓJSTWA DOKONANEGO PRZEZ UPA, ANI O SPRAWIEDLIWYCH UKRAIŃCACH, KTÓRZY Z NARAŻENIEM WŁASNEGO ŻYCIA RATOWALI POLAKÓW.

Edward Łysiak, członek OOK POKUCIE, autor pięciotomowej „Kresowej opowieści” oraz „Srebrnego łańcuszka”

Szanowni Państwo,W imieniu dyrektora IPN Oddział we Wrocławiu w załączeniu przesyłam zaproszenie na obchody Narodowego D...
09/07/2026

Szanowni Państwo,
W imieniu dyrektora IPN Oddział we Wrocławiu w załączeniu przesyłam zaproszenie na obchody Narodowego Dnia Pamięci o Polakach – Ofiarach Ludobójstwa dokonanego przez OUN i UPA na ziemiach wschodnich II Rzeczypospolitej Polskiej.

Z poważaniem
Ryszard Saczyński

Prezes Zarządu

Ogólnopolskiego Oddziału
KOŁOMYJAN „POKUCIE”
we Wrocławiu

70 ROCZNICA POZNAŃSKIEGO CZERWCAPoznański Czerwiec (Czerwiec ’56)  to pierwszy w PRL-u strajk generalny i demonstracje u...
01/07/2026

70 ROCZNICA POZNAŃSKIEGO CZERWCA

Poznański Czerwiec (Czerwiec ’56) to pierwszy w PRL-u strajk generalny i demonstracje uliczne, które miały miejsce na końcu czerwca 1956 w Poznaniu. Protesty zostały krwawo stłumione przez wojsko i milicję, a samo wydarzenie było przez propagandę PRL bagatelizowane jako „wypadki czerwcowe” lub przemilczane. Obecnie przez część historyków i uczestników Czerwca ’56 bywa określany także jako poznański bunt, rewolta oraz powstanie poznańskie.

W czwartek 28 czerwca 1956 r. na ulice Poznania wyszli robotnicy, aby zaprotestować przeciwko totalitarnemu uciskowi i pogarszającym się warunkom życia. Cieszyli się wolnością zaledwie przez kilka godzin, komunistyczna władza postanowiła bowiem krwawo zdławić protest. Na ulice miasta wyjechały czołgi, przeciwko nim skierowano znaczne siły milicji i wojska. Niektóre źródła podają, że zginęło wtedy ponad sto ofiar, jednak po śledztwie przeprowadzonym przez pion śledczy IPN, możemy mówić z całą pewnością o 58 osobach które zginęły bądź zmarły na wskutek odniesionych ran. 28 czerwca 1956 roku to najtragiczniejszy dzień w powojennej historii Poznania

Przez lata rocznica Powstania Poznańskiego była obchodzona tylko przez nielicznych uczestników tamtych wydarzeń, rodziny ofiar oraz garstkę poznaniaków pamiętających o antytotalitarnym wystąpieniu mieszkańców miasta. Oficjalne obchody rocznicy były zakazane. Dopiero w 1981 roku, dwadzieścia pięć lat po Poznańskim Czerwcu, na placu Adama Mickiewicza stanął pomnik autorstwa Adama Graczyka, składający się z dwóch krzyży i głowy orła. Na jednym z nich data 1956 upamiętniająca krwawe wydarzenia z czerwca 1956 roku a na drugim krzyżu daty kolejnych zrywów wolnościowych Polaków.

Obecnie minęło już 70 lat od tego tragicznego wydarzenia, które zapoczątkowało zrywy wolnościowe w Europie Wschodniej, w tym powstanie w październiku 1956 roku w Budapeszcie, a także wystąpienia robotnicze w Polsce w późniejszych latach i w konsekwencji upadek komunizmu w 1989 roku.

Źródło:

https://www.poznan.pl/mim/main/cegielski-w-latach-50,p,58395,58398.html?wo_id=804

https://polskiemiesiace.ipn.gov.pl/mie/wszystkie-wydarzenia/czerwiec-1956/historia/112625,Historia.html

https://pl.wikipedia.org/wiki/Pozna%C5%84ski_Czerwiec

Edmund Makowski, Poznański Czerwiec 1956. Pierwszy bunt społeczeństwa w PRL, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań 2006.

Pomnik Poznańskiego Czerwca 1956
Foto: Wikimedia/Radomil talk/CC BY-SA 3.0

StZ

Szanowni Państwo,W tym roku 22 czerwca mija pierwsza rocznica koronacji cudownego obrazu Matki Boskiej Kołomyjskiej znaj...
20/06/2026

Szanowni Państwo,
W tym roku 22 czerwca mija pierwsza rocznica koronacji cudownego obrazu Matki Boskiej Kołomyjskiej znajdującego się w kościele pw. Nawiedzenia NMP w Skomielnej Czarnej, gdzie koronacji dokonał ks. Arcybiskup Marek Jędraszewski. Obraz ten łaskami słynący do 1946 roku znajdował się w kościele parafialnym w Kołomyi i był czczony przez ludność Pokucia, którego stolicą była Kołomyja. Uratowany przed zbezczeszeniem przez Sowietów, został wycięty z ram i wywieziony podczas ekspatriacji ludności z Kołomyi do Polski. Ciekawa historia tego obrazu oraz wielki kult maryjny został opisany w wydanej przez nas publikacji autorstwa Bożeny Krupskiej, Zarys kultu maryjnego w Kołomyi i Skomielnej Czarnej.
Informuję, że nasza Publikacja:

Bożena Krupska
ZARYS KULTU MARYJNEGO
W KOŁOMYI
I SKOMIELNEJ CZARNEJ
w wydaniu cyfrowym znajduje się w BIBLIOTECE NARODOWEJ.
Link do Biblioteki Narodowej – POLONA/ :

Zarys kultu maryjnego w Kołomyi i Skomie..., Krupska, Bożena Auto..., 2025 | Polona

https://polona.pl/preview/d3436aa1-6164-4f52-a15a-5014cf20c787

Link znajduje się też na naszej stronie internetowej w zakładce:

HISTORIA – Kolomyja

https://kolomyja.net/kolomyja/historia/

Z przebiegu uroczystej koronacji obrazu Matki Boskiej Kołomyjskiej zamieszczamy kilka fotografii.

Z poważaniem
Ryszard Saczyński

Prezes Zarządu
Ogólnopolskiego Oddziału
KOŁOMYJAN „POKUCIE”
we Wrocławiu

Zaproszenie na Koncert Orkiestry Reprezentacyjnej Wojsk Lądowych we Wrocławiu w ramach obchodów Dni Wrocławia22 czerwca ...
18/06/2026

Zaproszenie na Koncert Orkiestry Reprezentacyjnej Wojsk Lądowych we Wrocławiu w ramach obchodów Dni Wrocławia
22 czerwca (poniedziałek) o godz. 20:00 widzimy się na Bastionie Sakwowym!

Przed nami wyjątkowy koncert muzyki filmowej w wykonaniu Orkiestry Reprezentacyjnej Wojsk Lądowych we Wrocławiu oraz zaproszonych artystów.


Pozdrawiam / Best regards
Ryszard Saczyński

Prezes Zarządu

Ogólnopolski Oddział
KOŁOMYJAN „POKUCIE”
we Wrocławiu

Szanowni Państwo,Z przyjemnością informuję, że nasza Publikacja:Bożena KrupskaZARYS KULTU MARYJNEGO              W KOŁOM...
12/06/2026

Szanowni Państwo,
Z przyjemnością informuję, że nasza Publikacja:

Bożena Krupska
ZARYS KULTU MARYJNEGO
W KOŁOMYI
I SKOMIELNEJ CZARNEJ
w wydaniu cyfrowym znajduje się już w BIBLIOTECE NARODOWEJ.
Link do Biblioteki Narodowej – POLONA/ :

Zarys kultu maryjnego w Kołomyi i Skomie..., Krupska, Bożena Auto..., 2025 | Polona

https://polona.pl/preview/d3436aa1-6164-4f52-a15a-5014cf20c787

Link znajduje się również na naszej stronie internetowej w zakładce:

HISTORIA – Kolomyja

https://kolomyja.net

Prawa autorskie
Publikacja udostępniona za zgodą wydawcy dla BIBLIOTEKI NARODOWEJ.
Całość ani żadna z jej części nie może być przetwarzana ani wykorzystywana w celach komercyjnych.
Członkom i sympatykom OOK „Pokucie” życzymy dobrej lektury.

Ryszard Saczyński

Prezes Zarządu
Ogólnopolskiego Oddziału
KOŁOMYJAN „POKUCIE”
we Wrocławiu

30/04/2026

Adres

Ulica Kościuszki 35 B/E
Wroclaw
50-011

Strona internetowa

Powiadomienia

Bądź na bieżąco: wyślemy Ci e-mail, gdy Ogólnopolski Oddział Kołomyjan "Pokucie" we Wrocławiu opublikuje nowości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu, a subskrypcję możesz anulować w dowolnym momencie.

Kontakt: Organizacja

Wyślij wiadomość do Ogólnopolski Oddział Kołomyjan "Pokucie" we Wrocławiu:

Skróty

Udostępnij