Mieszko- "zróbmy z tego coś Wielkiego"

Wskazówki dojazdu Strona internetowa Kontakt: organizacja

Mieszko- "zróbmy z tego coś Wielkiego" Stowarzyszenie "Mieszko- zróbmy z tego coś Wielkiego!"

Badania ginekologiczne robię odkąd pamiętam. Co roku jak w zegarku...,ale pierszy raz na USG piersi byłam w trakcie lecz...
25/10/2026

Badania ginekologiczne robię odkąd pamiętam. Co roku jak w zegarku...,
ale pierszy raz na USG piersi byłam w trakcie leczenia naszego syna i od tamtego czasu chodzę co roku.
Nie dlatego że muszę, ale dlatego, że chce !

Pamiętam jak lekarka zapytała się mnie czemu przychodzę, przecież jestem młoda, a w rodzinie nie mam obciążenia nowotworem piersi...

Właśnie dlatego, że nie mam obciążenia to chodzę i się badam.
Mój syn też nie był obciążony genetycznie, a jednak...

Nie ważne z jakiego powodu się badasz, ważne, że dbasz o siebie !
Raz w roku- 10 min to wszystko, aby zachować profilaktykę- to takie minimum, które warto zrobić dla siebie!




🪡🍂 Oczko za oczkiem, z sercem i ogromną dawką miłości… ❤️Tak właśnie powstały te piękne, ręcznie robione podkładki pod j...
11/10/2026

🪡🍂 Oczko za oczkiem, z sercem i ogromną dawką miłości… ❤️

Tak właśnie powstały te piękne, ręcznie robione podkładki pod jesienne kubki! 🍁☕ Każda z nich to nie tylko małe dzieło sztuki, ale przede wszystkim czas, cierpliwość i serce włożone w coś, co ma wywołać uśmiech na czyjejś twarzy. 🧡

Już niedługo podkładki trafią na nasz oddział, by umilić jesienne chwile, dodać odrobinę ciepła i koloru do szpitalnej codzienności. 🍂 Bo wierzymy, że nawet najmniejsze gesty mają wielką moc, a drobne rzeczy potrafią przynieść odrobinę radości tam, gdzie jest ona szczególnie potrzebna. 🫶

💛 Z całego serca dziękujemy Weronika Caboń za poświęcony czas, zaangażowanie i ogromne serducho włożone w to wyjątkowe rękodzieło! ❤️

To właśnie dzięki takim osobom możemy tworzyć coś pięknego i dzielić się dobrem z naszymi małymi wojownikami oraz ich rodzinami. Każdy taki gest przypomina nam, że wokół nas jest mnóstwo ludzi, którzy chcą pomagać — na swój własny, wyjątkowy sposób. 🥹❣️

Bo dobro nie zawsze musi być wielkie i głośne. Czasem wystarczy włóczka, szydełko, trochę wolnego czasu i serce otwarte na drugiego człowieka. 🧶❤️

Razem możemy sprawić, że nawet szpitalna codzienność stanie się odrobinę cieplejsza. 🍂☕💛

❣️

10/10/2026

Dziś nie o chorych onkologicznie, dziś o tych, którzy tym chorym towarzyszą, idą obok lub pół kroku za, są w gotowości do pomocy i czuwają.

Nie musisz być silny za dwoje...

Bliscy osób chorujących onkologicznie często słyszą, że muszą być silni, że chory potrzebuje ich spokoju, optymizmu i dobrego nastawienia, że nie powinni dokładać mu własnych zmartwień.
I to prawda, obecność kogoś, na kim można się oprzeć, daje poczucie bezpieczeństwa. Problem zaczyna się wtedy, gdy próbujemy być takim oparciem przez całą dobę, każdego dnia, bez prawa do wyczerpania...

Ukrywamy własny strach, płaczemy po cichu, nie mówimy o zmęczeniu, bo przecież to nie my jesteśmy chorzy. Odkładamy swoje potrzeby na później, czasem na tak długo, że przestajemy zauważać, czego sami potrzebujemy, bo to nie o nas jest teraz ta historia...

A przecież bliscy również przeżywają kryzys, także mierzą się z niepewnością, lękiem o przyszłość i poczuciem utraty normalności, zwyczajności.

Można bardzo kochać i jednocześnie nie móc stanąć na wysokości zadania, można chcieć być przy kimś i czuć, że brakuje sił, można mieć nadzieję i jednocześnie wątpić...

Te emocje nie wykluczają się wzajemnie, masz prawo do własnych łez, pytań i niepewności, masz prawo powiedzieć, „Boję się i nie umiem sobie z tym poradzić”.
To nie odbiera ci zdolności do wspierania bliskiej osoby, to przypomina, że ty również jesteś człowiekiem, który potrzebuje wsparcia.

Czy możesz mieć dość?
To pytanie pojawia się gdzieś pomiędzy kolejną wizytą, nieprzespaną nocą, obowiązkami zawodowymi, a próbą utrzymania codzienności.

Czy mogę mieć dość tej sytuacji?
Czy mogę marzyć o dniu, w którym nie będę musiał o niczym pamiętać? Czy mogę wyjść z domu, spotkać się ze znajomymi, pośmiać się albo zająć czymś zupełnie niezwiązanym z chorobą?

Tak, możesz mieć dość choroby, nie mając dość człowieka, który choruje.
Możesz potrzebować odpoczynku od trudnej sytuacji, nie przestając kochać osoby, której ona dotyczy.
Czasem tak bardzo utożsamiamy miłość z nieustannym poświęceniem, że każda chwila wytchnienia wydaje nam się czymś niewłaściwym, jakby wyjście do kina, spacer czy spotkanie z przyjaciółką były dowodem na to, że za mało się przejmujemy.
Ale twoje życie nie przestaje istnieć dlatego, że życie bliskiej osoby zostało naznaczone chorobą.
Nadal możesz mieć swoje zainteresowania, relacje i drobne przyjemności, możesz śmiać się, cieszyć pięknym dniem i przez chwilę nie myśleć o wynikach badań.
Radość nie jest zdradą.
Odpoczynek nie jest obojętnością.
Chwila normalności nie oznacza, że zapomniałeś o tym, co trudne.
Nie musisz cierpieć bez przerwy, żeby udowodnić, jak bardzo ci zależy.

A co z wyrzutami sumienia?
Nawet kiedy pozwalamy sobie na odpoczynek, nie zawsze potrafimy z niego skorzystać. Możemy wyjść na spacer, ale myślami wciąż być przy szpitalnym łóżku. Spotkać się ze znajomymi i zastanawiać, czy nie powinniśmy właśnie siedzieć przy bliskiej osobie. Położyć się spać, a zamiast ulgi poczuć, że powinniśmy robić więcej.

Poczucie winy podpowiada nam, że dobry partner, dobra córka, dobry syn czy przyjaciel zawsze powinien być dostępny, że skoro ktoś bliski cierpi, my nie mamy prawa do własnego komfortu.

Czasem poczucie winy pojawia się dlatego, że próbujemy pogodzić dwie ważne potrzeby, troskę o drugiego człowieka i troskę o siebie.

Można być odpowiedzialnym i nie brać na siebie wszystkiego, można kochać i stawiać granice, można pomagać i prosić o pomoc.

Czasem kończy się cierpliwość, kolejny telefon wywołuje irytację, nie mamy już siły po raz kolejny odpowiadać na to samo pytanie, reagujemy ostrzej niż chcieliśmy, a chwilę później pojawia się żal.
Ale cierpliwość nie jest niewyczerpanym zasobem, zwłaszcza gdy od dłuższego czasu żyjemy w napięciu, źle śpimy i martwimy się o przyszłość.

Nie musisz karać się za każdy trudny moment, ważne by go zauważyć, nie jesteśmy idealni nawet wtedy, gdy bardzo kogoś kochamy, a może zwłaszcza wtedy...

Nie wszystko musisz unieść sam.
Czasem najtrudniejsze jest nie samo pomaganie, lecz samotność w pomaganiu.
Wszyscy pytają, jak czuje się chory, czy wyniki są dobre i jak przebiega leczenie, a ty odpowiadasz, organizujesz, uspokajasz, przekazujesz informacje i prawdopodobnie od dawna nikt nie zapytał, jak ty się z tym wszystkim czujesz.

Ty również potrzebujesz miejsca, w którym możesz odłożyć na chwilę odpowiedzialność, powiedzieć, że się boisz, że jesteś zmęczony, że masz dość niepewności i tęsknisz za zwyczajnym życiem.

Nie musisz czekać, aż zupełnie zabraknie ci sił, żeby poprosić o pomoc.
Jeśli możesz, dziel obowiązki z innymi, pozwól komuś zrobić zakupy, przygotować obiad czy towarzyszyć bliskiej osobie podczas wizyty. Znajdź choć niewielką przestrzeń na sen, spacer, rozmowę albo chwilę ciszy.
Nie musisz wszystkiego robić samodzielnie, żeby twoja pomoc miała wartość.
Bliskość nie musi oznaczać nieustannej dostępności, dobrze, gdy jest w niej miejsce na szczerość, wzajemny szacunek i potrzeby obu osób.

Towarzyszenie osobie chorej onkologicznie może być jednym z najtrudniejszych doświadczeń w życiu, może nas wyczerpać, wystawić na próbę nasze relacje i skonfrontować z emocjami, których wcześniej nie znaliśmy.
Nie musimy udawać, że ta droga jest łatwa.

Jeśli dziś towarzyszysz komuś w chorobie, pamiętaj, nie musisz naprawiać tego, czego naprawić się nie da.
Możesz odpocząć, możesz poprosić o pomoc, możesz czasami mieć dość. Możesz popełniać błędy, przepraszać i próbować ponownie.
Dobry towarzysz to nie ten, który nigdy się nie męczy, nie płacze i nie traci cierpliwości, to człowiek, który stara się być obok najlepiej jak potrafi, a jednocześnie uczy się nie zapominać o sobie.

Troska o siebie nie odbiera niczego miłości do drugiego człowieka.
Ty też jesteś ważny, nie dopiero wtedy, gdy choroba minie, sytuacja się uspokoi, a wszyscy wokół będą już zaopiekowani. Jesteś ważny również teraz.

Jeśli nie wiesz jak sobie radzić na tej wymagającej drodze, możesz też przyjść do nas do Onko-Baza Centrum Wsparcia, to my zaopiekujemy się Twoimi lękami i Twoimi emocjami, damy chwilę wytchnienia i kubek ciepłej herbaty ☺️

Foto: Piotr Kotkowski

To będzie osobisty wpis...Nie jestem specjalistą, nie jestem lekarzem, nie czuje się kompetentna w tej dziedzinie, jedna...
09/10/2026

To będzie osobisty wpis...
Nie jestem specjalistą, nie jestem lekarzem, nie czuje się kompetentna w tej dziedzinie, jednak to część mojej historii dlatego czuje potrzebę zabrania głosu.

Zakładam" kapelusz "
9 października - międzynarodowy dzień zwrócenia uwagi na potrzeby dzieci pod opieką paliatywną.

Ostatnie dwa miesiące życia naszego syna Mieszka byliśmy pod opieką paliatywną.

Bardzo się tego bałam, wypierałam to...
Nie byłam gotowa (chyba nikt nie jest) usłyszeć, że to już jest koniec, że więcej nie można nic zrobić. To był czas gdzie trafiliśmy pod skrzydła hospicjum domowego.

Zaczęło się..
Nowe pielęgniarki, nowi lekarze (chodź jedna doktor była już nam znana. Dr. Kasiu, dziękuję że była doktor z nami do końca...)
Na początku był chaos, jednak potem wielkie wsparcie.
Pielęgniarki nie tylko przychodziły podać leki, ale także dać nam wsparcie, którego potrzebowaliśmy.

Jedno co pamiętam..
Robiły wszystko, aby nie bolało. Aby każdy kolejny dzień był łagodniejszy...

Czapki z głów dla wszystkich osób pracujących w opiece paliatywnej...
To są osoby z prawdziwego powołania, anielską cierpliwością i empatią.
To nie jest zwykła praca, to zawód którego nie można zostawić w momencie wejścia do swojego domu...
To historię podopiecznych, które na długo zostają w ich sercach.

Uważam, że trzeba mówić o opiece paliatywnej coraz głośniej, aby uświadomić społeczeństwo na czym ona polega.

Dlatego przyłączamy się do


Nie, nie to nie opaski dla naszej wiewiórki 🐿️Chodź do twarzy jej w nich 🫣Te urocze opaski uszyła nam Sandra Cyman , któ...
08/10/2026

Nie, nie to nie opaski dla naszej wiewiórki 🐿️
Chodź do twarzy jej w nich 🫣

Te urocze opaski uszyła nam Sandra Cyman , która regularnie wspiera nasze działania.

Dziękujemy Pani Sandro, za dobroć serca 💓

A te piękne rzeczy już w tym miesiącu trafią na w Gdańsku

110 powodów do radości !❣️Dziękujemy Szkoła Podstawowa Małe Morze im. ks. Jana Kaczkowskiego w Pucku🥰 za wsparcie w akcj...
06/10/2026

110 powodów do radości !❣️
Dziękujemy Szkoła Podstawowa Małe Morze im. ks. Jana Kaczkowskiego w Pucku🥰 za wsparcie w akcji zorganizowanej przez
Szkoła Podstawowa nr 90 przy UCK w Gdańsku
"Pluszowe misie" dla dzieci z oddziałów Pediatrycznych UCK w Gdańsku.

Zbiórka trwa do połowy listopada !
Dołączasz ?! ☺️

"Empatia ma moc - pomaganie innym naprawdę ma znaczenie" taki tytuł miało nasze dzisiejsze spotkanie w Szkoła Podstawowa...
05/10/2026

"Empatia ma moc - pomaganie innym naprawdę ma znaczenie"
taki tytuł miało nasze dzisiejsze spotkanie w Szkoła Podstawowa Małe Morze im. ks. Jana Kaczkowskiego w Pucku.
Miałam dziś przyjemność porozmawiać z kołem wolontariuszy z tej szkoły.

Hasło przewodnie Empatia.😊
Czym jest?
Czy jest wrodzona, czy może można jej się nauczyć ?
Poruszyliśmy też temat pomagania...
Jak możemy pomagać?
Czy potrzebujemy do tego wielkich zasobów?
Co czujemy jak pomagamy?
Czy pomaganie wogle jest trudne ?

Młodzież wykazała się wielkim zaangażowaniem w rozmowę i mam nadzieję, że te wartości zostaną razem z nimi na długo.

" Nie zmienimy całego świata, ale możemy sprawić, że czyjś dzień będzie lepszy"
Czasem wystarczy dobre słowo, uśmiech, obecność...
Małe gesty, robią Wielką robotę 🤓

Przy okazji podzieliłam się z nim naszą onkologiczną historią...

Podsumowując, z każdej sytuacji może wyniknąć coś dobrego, wszystko zależy od naszego nastawienia...

Dziękuję Wam za dzisiejsze spotkanie !

Adres

Ogrodowa 17
Wejherowo
84-200

Powiadomienia

Bądź na bieżąco: wyślemy Ci e-mail, gdy Mieszko- "zróbmy z tego coś Wielkiego" opublikuje nowości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu, a subskrypcję możesz anulować w dowolnym momencie.

Kontakt: Organizacja

Wyślij wiadomość do Mieszko- "zróbmy z tego coś Wielkiego":

Skróty

Udostępnij