Fundacja Akcja Kultura

22/04/2026

17/04/2026

In this rare color photograph taken by W***y Rizzo in 1953, Le Corbusier stands poised between two of his own abstract paintings, offering a glimpse into the multidimensional genius of one of modern architecture’s most influential figures. Captured during an exhibition of his visual art, the image presents the architect not amid blueprints or concrete, but immersed in the bold, gestural language of color and form. His paintings—rooted in the Purist ideals he developed alongside Amédée Ozenfant—mirror the clarity, rhythm, and spatial logic that define his architectural oeuvre. This portrait not only reveals Le Corbusier’s lesser-known artistic pursuits but also underscores the seamless integration of art and architecture at the heart of his modernist vision.

📷 Photo by W***y Rizzo for Paris Match, 1953.
***yRizzo

09/04/2026

Lubię takie prace. Bez nadmiaru, bez dekoracyjności, a jednak z charakterem. Jest tu i codzienność, i skupienie, i ten szczególny moment, kiedy zwykła scena zamienia się w obraz. Kilka linii, a całość ma własny rytm i ciężar.

28/03/2026

U Nicoli Samorìego malarstwo nie umiera. Malarstwo gnije, pęka, osuwa się, traci twarz. Samorì odsłania, że obraz nigdy nie był jedynie powierzchnią zachwytu ale był też miejscem przemocy, kontroli spojrzenia, fetyszyzacji ciała i iluzji trwałości. U niego forma pęka, bo pęka sama obietnica integralności. Piękno kolejny raz okazuje się czymś podejrzanym.

📌È stata prorogata fino al 9 giugno 2026 la mostra “Nicola Samorì. Classical Collapse” al Museo e Real Bosco di Capodimonte: l’esposizione, ospitata con grande successo nella rinnovata Sala Causa, arricchirà quindi l’offerta culturale cittadina anche nella stagione primaverile.

Ponte tra la grande tradizione pittorica e plastica e la sua reinvenzione nel presente, la mostra (visitabile anche con biglietto dedicato al costo di 5 euro) alterna opere di Samorì ai dipinti delle collezione del Museo in un percorso tra memoria della materia e memoria dell’immagine.

Curatori di un progetto, che ha coinvolto anche la Pinacoteca Ambrosiana di Milano, sono Demetrio Paparoni, Alberto Rocca ed Eike Schmidt (Direttore del Museo e Real Bosco di Capodimonte), “Classical Collapse” intreccia visioni, rotture e interrogativi in un un viaggio in cui la tradizione diventa terreno di conflitto e dove squarci, ferite e stratificazioni materiche smontano e ricompongono il linguaggio classico, rivelandone fragilità e potenza.

La pelle, intesa come superficie pittorica e come metafora del corpo, è protagonista in opere che spaziano dallo Scorticamento di Marsia (nelle versioni di José de Ribera e di Luca Giordano) alla Lucrezia di Parmigianino, fino alla sconvolgente rilettura delle stesse.

La Sala intitolata a Raffaello Causa è aperta tutti i giorni dalle 10.00 alle 17.00 (ultimo ingresso alle 16.30), tranne le domeniche e i festivi.
L’ingresso è incluso nel biglietto del museo (chiusura settimanale il mercoledi).

Click ⤵️
https://capodimonte.cultura.gov.it/successo-per-nicola-samori-classical-collapse-mostra-prorogata-al-9-giugno-in-sala-causa/

📸 Nicola Samorì
The Veil
2025
olio su lino
200 x 250 cm

27/03/2026

Ćwiczenie z patrzenia. Szkice Marty Podoskiej-Koch powstałe prawie 80 lat temu, to nie tylko studia formy, lecz także osobiste, niemal intymne rodzinne zapiski niepozbawione czułości, skupienia i emocjonalnego napięcia.

Niedopowiedziane, oszczędne, zatrzymane w pół gestu kryją w sobie obecność osób bliskich, relacji, więzi. Ćwiczenie z pamięci.

27/03/2026

Raffaele Contigiani to architekt, którego twórczość współkształtowała pejzaż nie tylko europejskiego brutalizmu, lecz także powojennej nowoczesności rozumianej jako polityczny projekt.

Jego ikoniczny Hôtel du Lac w Tunisie, wznbiesiony w latach 1970–1973 na zamówienie Habiba Bourguiby, był jednym z symboli modernizacyjnych ambicji młodej, niepodległej Tunezji.

W ubiegłym roku budynek ostatecznie zniknął, a teraz rozpoczyna się w jego miejscu budowa nowego hotelu.

Kolejny przykład gdy architektura, która miała ucieleśniać przyszłość, po kilku dekadach okazuje się niewygodna i nieprzystająca od współczesnych oczekiwań rynku, technicznie problematyczna, ekonomicznie mniej opłacalna niż nowa inwestycja.

I tak styku prawa własności, interesu biznesowego i wartości kulturowej najczęściej przegrywa architektura, tylko też spór nie przebiega w prosty sposób między „dobrem” dziedzictwa a „złem” kapitału, ani nawet system, który potrafi wycenić metry kwadratowe, ale znacznie gorzej radzi sobie z wyceną pamięci, tożsamości miejsca i jakości krajobrazu.

Potrzebne jest jednak nie moralne obuirzenie, ale mechanizmy, które realnie łączą te porządki ocena wartości obiektu, elastyczne modele adaptacji, zachęty ekonomiczne dla właścicieli oraz myślenie o ochronie nie jako o zamrożeniu budynku, lecz jako o negocjowaniu jego dalszego życia..

25/03/2026

Właściwie to „tylko" rysunek do gazetki. Jadnak przyciąga spokojem i precyzją kompozycji. Opadająca sylweta ryby prowadzi wzrok ku skupisku podwodnych form na dnie. Delikatne linie, przygaszona gama i miękkie przejścia tonalne budują obraz cichy, wyważony i bardzo sugestywny pokazując ilustratorski talent Marty Podoskiej-Koch.

24/03/2026

Co tu się właściwie wydarzyło? Niebieski bucik, martwa wiewiórka, gęstwina roślin. Scena jak z baśni, ale takiej, z której zniknęło pocieszenie. Został niepokój.

Fundacja Akcja Kultura zbiera dokumentację prac Marty Podoskiej-Koch. Więcej o artystce: https://pl.wikipedia.org/wiki/Marta_Podoska-Koch