01/07/2026
ADAM HARASIEWICZ, wybitny polski pianista, urodził się 1 lipca 1932 roku w Chodzieży. Laureat I nagrody V Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w Warszawie w 1955 roku, wielokrotny juror tego Konkursu (1995, 2000, 2005, 2010, 2015, 2021), od 2020 roku patron Ogólnopolskiego Konkursu Pianistycznego w Warszawie.
Studia nad biografią artystyczną Adama Harasiewicza inspirują do postawienia szeregu pytań. Interesujące jest bowiem np. jakie cechy osobowości pianisty sprzyjały szybkim postępom, w jaki sposób pierwsi nauczyciele Kazimierz Mirski i Janina Illasiewicz-Stojałowska ukształtowali jego podejście do pianistyki, czy poglądy Zbigniewa Drzewieckiego wpłynęły na sposób interpretowania przez niego utworów Fryderyka Chopina, w jakim stopniu dobór programu konkursowego odzwierciedlił jego osobowość i możliwości pianistyczne, co skłoniło pianistę do wniosku: „kto naprawdę wchodzi w świat muzyczny Chopina, zostaje w nim na zawsze”. Z uzyskanych odpowiedzi wyłania się sylwetka artysty, który umiejętnie i selektywnie czerpał z dostępnych mu zasobów i możliwości. Od pierwszego nauczyciela Kazimierza Mirskiego przejął zasady gry fortepianowej. Gdy, odczuwając już przesyt zagadnieniami mechaniki gry, rozpoczął naukę u Janiny Illasiewicz-Stojałowskiej, przekonał się, że fascynuje go brzmienie i praca nad jego jakością, rozwijanie wrażliwości słuchowej i kształtowanie poczucia estetyki. Pod kierunkiem Zbigniewa Drzewieckiego pogłębił spojrzenie na twórczość Chopina i zaakceptował nieskończoność pracy nad jej interpretacją. Podczas Konkursu dał się poznać jako pianista silnie skoncentrowany na realizacji swoich celów, poświęcający długie godziny na pracę nad grą i odpowiedzialnie planujący swoją przyszłość pianisty koncertującego. Harasiewicz miał własne spojrzenie na muzykę Chopina i chociaż znał tradycję wykonawczą i style interpretacji rozwijane przez kolejne generacje pianistów, nie utożsamił się za żadnym z nich, ponieważ nie widział Chopina w ramach jednej, zawężającej konwencji; uważał, ze jego muzyka wyraża znacznie więcej niż to, co dotąd zwykle w niej odczytywano. O Chopinie mówił w sposób metaforyczny, przekonany, że dźwięk, zwłaszcza w nokturnach, powinien przywoływać nastrój nocnego pejzażu, jego atmosferę i światło polskiego księżyca. Przez dekady pracy artystycznej realizował zadanie poszukiwania chopinowskiej prawdy i piękna, bo, jak powiedział „Kto raz dostąpił zaszczytu grania dzieł Chopina i stanął do rywalizacji o najpiękniejszą ich interpretację, ten musiał swą duszę oddać Chopinowi”.
Z okazji urodzi składamy Artyście serdeczne życzenia!
Cyt.: Słowo od Adama Harasiewicza. W: S. Dybowski, Laureaci Konkursów Chopinowskich w Warszawie. Selene, Warszawa 2005, s. 10.
